Embedded Files
Opdracht 1.
Opdracht 1.
Welke grap over dwerggroei herinner je je het beste?
Waarom denk je dat William Boeva lacht om zijn eigen beperking?
Hallo Vlaamse media,
[…] Als comedian is dat niet anders, wanneer ik op podium sta heb ik geen beperking, integendeel, door mijn handicap heb ik zelfs een voordeel. Een letterlijk uniek perspectief om onze maatschappij te fileren. Daar kwam ik terecht in een wereld waar ik mijn, volgens onze maatschappij, “zwakte” kon gebruiken als sterkte.
[…] Ik paste mij aan de maatschappij en niet omgekeerd! […]
Dat begon te knagen. Elke keer wanneer ik terechtkwam in de echte wereld, elke keer als ik over straat liep, wanneer ik ging optreden, elke keer als ik ergens weer eens niet binnengeraakte met mijn rolstoel, elke keer als ik mijn eigen fysieke limieten opzocht om toch maar niet die verdomde rolstoel te moeten gebruiken, elke keer opnieuw werd me duidelijk dat die beperking er wel toe deed.
En het begon me te dagen dat ik dit alles mee in stand hield. Daarom koos ik ervoor dit niet meer te doen. Vanaf toen was ik een persoon met een beperking. En ik draag dat met trots omdat ik weet dat er veel mensen met een beperking zijn zoals mij. Ook jonge mensen. En ik zou het cool vinden mochten zij rolmodellen hebben in hun media. Mensen waar zij naar kunnen opkijken omdat ze iets kunnen, niet omdat ze désondanks iets kunnen.
Daarom is representatie zo belangrijk. Dat beseffen we al voor mensen met een andere huidskleur of een ander geslacht of seksuele oriëntatie. Maar waarom nog niet voor mensen met een beperking? Als de VRT dit najaar weer een seizoen Down The Road op ons afvuurt en denkt hiermee bij te dragen tot de inclusie van personen met een handicap, maakt mij dat oprecht verdrietig. Het is niet omdat een feelgood programma waarin een specifiek gekozen groep mag opdraven om op de emoties van de kijker in te spelen, dat het ook daadwerkelijk bijdraagt tot de inclusie van die specifieke groep of mensen met een beperking in het algemeen. Soms eerder integendeel. Ik noem het graag de knuffelbeermethode. Waarbij de mensen met een beperking eens van de kast gehaald worden als een knuffelbeer, even het stof er wat af blazen, kijk eens, schattig hé! En hop terug op de kast tot we het weer eens kunnen laten zien. Het is niet dat Down The Road er voor zorgt dat er bv. meer mensen met Down syndroom of een andere beperking aan het werk zijn binnen de VRT.
Op VTM zie ik een aankondiging voor een programma waarbij Bruno Van Den Broecke mensen met een burnout naar een boerderij stuurt waar mensen met een beperking werken. Zijn we echt nog op dit punt Vlaanderen? Dat is het equivalent van blanke mensen naar Afrika sturen om daar te zien hoe erg de arme kindjes het daar hebben. Dat maakt mij oprecht kwaad. Wij, mensen met een beperking, zwoegen niet jarenlang om onze beperking te aanvaarden in een maatschappij die het ons zo al moeilijk genoeg maakt, om dan daarna een ‘bron van inspiratie’ te zijn.
[…] Als jullie echt aan inclusie willen werken, laat dan mensen met een beperking zien in hun sterkte zonder dat die beperking ertoe doet. Laat ons helpen dragen in plaats van gedragen te worden.
Zullen we dat afspreken?
Dank
William Boeva
Opdracht 2.
Opdracht 2.
Wat wordt bedoeld met "representatie"?
Waarom acht William Boeva dit zo belangrijk?
Wat impliceert William Boeva met de term "knuffelbeermethode"?
Wat bedoelt William Boeva met het uitdrukken van een "bron van inspiratie"?
Aan wie is zijn open brief gericht?
Welke overeenkomst probeert William Boeva met deze mensen te sluiten?
Welke emotie riep de brief bij jou op?
Je bent duidelijk niet alleen met een mening over de brief. Ook de rest van Vlaanderen liet maar al te graag van zich horen. De post op Facebook ging viraal en lokte veel reactie uit. Hieronder kan je enkele reacties lezen.
OPDRACHT 4.
OPDRACHT 4.
Soms lijkt uitsluiting onschuldig. Toch leert de geschiedenis ons dat we alert moeten zijn voor deze signalen, want voor je het weet loopt het uit de hand. Na aanleiding van de Jodenuitroeiing tijdens de tweede wereldoorlog onderscheidt de onderzoeker Gregory Stanton 10 stappen van genocide. Het schema toont aan hoe het benoemen en classificeren van de anderen kan leiden tot allerlei vormen van discriminatie, uitsluiting en geweld.
OPDRACHT 5.
OPDRACHT 5.
De docent verdeelt jullie in kleine groepen. Elk groepje bespreekt één casus. (klik op bovenstaande knoppen om een casus te zien) Daarna schuiven jullie door.
Titel van de casus: BLOEDGEVEN
Welke discriminatiegrond speelt mee?
Tot welke fase van genocide behoort deze casus?
Aan welke kenmerken herken je deze fase?
Hoe kijk jij naar dit voorval?
Hoe kijkt iemand van de andere levensbeschouwing naar dit voorval?
Titel van de casus: PROTESTEREN
Welke discriminatiegrond speelt mee?
Tot welke fase van genocide behoort deze casus?
Aan welke kenmerken herken je deze fase?
Hoe kijk jij naar dit voorval?
Hoe kijkt iemand van de andere levensbeschouwing naar dit voorval?
Titel van de casus: AIRBNB
Welke discriminatiegrond speelt mee?
Tot welke fase van genocide behoort deze casus?
Aan welke kenmerken herken je deze fase?
Hoe kijk jij naar dit voorval?
Hoe kijkt iemand van de andere levensbeschouwing naar dit voorval?
Titel van de casus: SOLLICITATIE
Welke discriminatiegrond speelt mee?
Tot welke fase van genocide behoort deze casus?
Aan welke kenmerken herken je deze fase?
Hoe kijk jij naar dit voorval?
Hoe kijkt iemand van de andere levensbeschouwing naar dit voorval?
Titel van de casus: NIEUWE WONING
Welke discriminatiegrond speelt mee?
Tot welke fase van genocide behoort deze casus?
Aan welke kenmerken herken je deze fase?
Hoe kijk jij naar dit voorval?
Hoe kijkt iemand van de andere levensbeschouwing naar dit voorval?
Titel van de casus: GEEN CORONASTEUN
Welke discriminatiegrond speelt mee?
Tot welke fase van genocide behoort deze casus?
Aan welke kenmerken herken je deze fase?
Hoe kijk jij naar dit voorval?
Hoe kijkt iemand van de andere levensbeschouwing naar dit voorval?
Page updated
Report abuse