هیچ‌کس‌ 

من هیچ‌کس‌ نیستم
تو هیچ‌کس‌نیستی
هیچ‌یک از ما وجود نداریم

اکنون سال ۱۸۹۷ است
و مردم هنوز کتاب می‌خوانند
و یاد می‌گیرند سوار اسب شوند
!و می‌اندیشند
و در سکوت به دشت خیره می‌شوند

و آسمان هنوز ستاره دارد!

من هیچ‌کجا نیستم
تو در هیچ‌کجا وجود نداری
از من و تو جز خاکستری در باد باقی نمانده
و عکس‌هایمان بر دیوار هیچ اتاقی آویخته نیست

اکنون سال ۲۵۴۶ است
و هیچ انسانی بر زمین باقی نمانده
همهٔ ما فراموش شده‌ایم
پیش از آن‌که به این دنیا بیاییم

No One

I am no one. 

You are no one. 

Neither of us exists.

Now it is the year 1897. 

People still read books, 

and learn to ride horses, 

and think, 

and gaze silently at the plains. 

And the sky still has stars!

I am nowhere. 

You exist nowhere. 

Nothing remains of you and me but ash in the wind, 

and our photographs hang on no room's wall.

Now it is the year 2546. 

No human remains on Earth. 

All of us have been forgotten — 

before we ever came into this world.