خوابِ زمین

آغاز میشوی
 

مثل یک کلمه

در ابتدای یک کتاب

مثل گلی که به شاخه چسبیده
می‌شکفی

بی‌آنکه چیزی بگویی

با آواز پرنده‌ها

 می‌رقصی
می‌درخشی
  عطرت تا دل خاک می‌رود
 

سبز می‌شوی
شاخه شاخه
برگ برگ

آفتاب می‌شوی
گرم
روشن
سوزان

میوه‌هایت بر زمین می‌افتند
پیش از آن‌که با تنهایی در افتی
و سرمای دنیا تو را فرا گیرد

برهنه
غمگین
خیس
  با دلی پر از آشوب

شعرهای غمگین
بارانی از آواز
صدای قدم‌های رهگذری تنها

غرش رودخانه
ریشه‌ها در یخ
  بادی سرد و کشنده

خوابیدی

زیر بهمن فراموشی دفن می‌شوی
برف روی برف
سپید روی سپید

و ما که کنار آتشی کور نشسته‌ایم
دستکش‌های ویرانی در دست
 

و کفش‌های بیهودگی به پا

تو را فراموش کرده‌ایم
!ای زمین

Earth's Dream

You begin 

like a word 

at the start of a book.

Like a flower clinging to its branch, 

you blossom, 

without saying a thing. 

With the song of birds 

you dance, 

you shine, 

your fragrance reaches deep into the soil.

You grow green, 

branch by branch, 

leaf by leaf. 

You become sunlight — 

warm, 

bright, 

burning.

Your fruits fall to the ground 

before you fall into loneliness, 

before the world’s cold takes hold of you.

Naked, 

sad, 

drenched, 

with a heart full of turmoil — 

sad poems, 

a rain of song, 

the sound of a lonely passerby’s footsteps.

The roar of the river, 

roots trapped in ice, 

a cold and killing wind.

You sleep. 

Beneath the avalanche of forgetting, you are buried — 

snow upon snow, 

white upon white.

And we, sitting beside a blind fire, 

wearing the gloves of ruin 

and the shoes of futility, 

have forgotten you. 

O Earth.