خدای زمان

   من از جنگ می آیم

از یک جنگ تمام عیار

در کوچه پس کوچه های ویتنام

با دست هایی که رویشان لکه ی خونی مانده 

!که با هیچ آبی پاک نمیشود

 و انگشتانی که طعم ماشه چکاندن 

گیر کرده زیر ناخن هایشان                

  و سری سنگین 

که صدای رگبار        

 از گوشهایش بیرون میریزد          

و پاهایی  لرزان                                         

!در شلواری خیس                                           

!من از یک جنگ تمام عیار می آیم

و  با همین دستهایم                                      

 ! زنی را کشتم                                                                             

با همین دستها 

با همین دستها

!زنی را کشتم

  زنی که پاهایش لرزان بود                        

و لکه ی خونی روی دست هایش مانده بود                         

!که با هیچ آبی پاک نمیشد                                                                            

!مرا از کوچه های ویتنام بیرون بیاورید

من در خیابان های غریبِ سرزمینی گم شده ام

!که هیچ نمیشناسمش                                

و خونین و مالین جنگم        

و حالم 

 از هرچه تفنگ و تیر و شکارچیست                               

به هم میخورد                                                                               

و مغزم تیر می کشد

 از فریاد کمک کسانی 

که دستانشان                       

 در دستانم خشکید                           

و من     

من            

 من                

همانجا در سکوت

                  سکوت

                   سکوت 

خیره خیره نگاهشان کردم

همانجا 

خیره             

 ایستاده                        

در سکوتی مرگبار                           

و مرگبار     

و مرگبار تر از لکه ی خونی

 که روی دستانم مانده                             

!که با هیچ آبی پاک نمیشود                                                                     

God of Time

I come from war — 

from an all-out war 

in the alleys of Vietnam. 

With hands stained with blood 

that no water can wash away.

And fingers — 

the taste of the trigger 

stuck beneath their nails.

And a heavy head 

from which the sound of gunfire 

pours out of its ears.

And trembling legs 

in wet trousers.

---

I come from an all-out war. 

And with these very hands — 

I killed a woman.

With these hands. 

With these hands.

I killed a woman — 

a woman whose legs were trembling.

And a stain of blood remained on her hands — 

that no water can wash away.

---

Take me out of the alleys of Vietnam.

I am lost in the strange streets of a land 

I do not know at all.

Blood-soaked and wounded from war, 

I am sickened 

by every rifle, every bullet, every hunter.

My head throbs 

from the screams for help of those 

whose hands 

withered inside my hands.

And I — 

I — 

I —

Right there, in silence — 

silence — 

silence — 

I stared at them, staring.

Right there — 

staring — 

standing — 

in a deadly silence — 

deadlier — 

and deadlier than the bloodstain 

left on my hands — 

that no water can wash away.

--- Translated with the assistance of DeepSeek AI