Voor het laatste nieuws
In januari 2020 (01-2020) heeft de organisatie ZonMW een rapport uitgebracht onder de titel "Perspectieven op de doodswens van ouderen die niet ernstig ziek zijn: de mensen en de cijfers". In het begin van het rapport staat: "Aanleiding voor het PERSPECTIEF-onderzoek was het debat over de vraag of het mogelijk moet zijn om hulp bij zelfdoding te verlenen aan ouderen die hun leven als ‘voltooid’ beschouwen zonder dat zij (ernstig) ziek zijn.
De hoofdvraag van het onderzoek was: hoe groot is de groep ouderen (van 55 jaar en ouder) die een persisterende (al dan niet actieve) doodswens hebben,
die buiten de WTL lijkt te vallen omdat hun lijden geen of niet voldoende medische grondslag heeft? Wat is de aard van deze doodswens? Wat zijn
kenmerken, omstandigheden en ervaringen die een rol spelen bij een dergelijke doodswens en wat is het verschil met andere groepen waar geen sprake is
van een dergelijke doodswens?
Om antwoord te kunnen geven op deze onderzoeksvraag zijn verschillende deelonderzoeken verricht, opgezet vanuit verschillende perspectieven en
invalshoeken. Ruim 21.000 ouderen hebben een uitgebreide vragenlijst ingevuld. De onderzoekers hebben daarnaast tientallen ouderen diepgravend
geïnterviewd. Ruim 200 uitgevoerde en afgewezen euthanasieverzoeken zijn geanalyseerd. Ook hebben 1600 huisartsen meegedaan aan een
vragenlijstonderzoek. De uitkomsten zijn opgenomen in dit rapport."
In het rapport van de zogenoemde Adviescommissie Voltooid Leven, uitgebracht op 04 februari 2016, staat de volgende historie rond discussies over voltooid leven beschreven:
"In 1991 initieerde prof. dr. H. Drion – oud-hoogleraar burgerlijk recht en oud-raadsheer van de Hoge Raad – het maatschappelijk debat over ‘voltooid leven’ in zijn in nrc Handelsblad gepubliceerde artikel Het zelfgewilde einde van oude mensen: ‘Het lijkt me aan geen twijfel onderhevig dat veel oude mensen er een grote rust in zouden vinden als zij over een middel konden beschikken om op aanvaardbare wijze uit het leven te stappen op het moment dat hen dat – gezien wat hen daarvan nog te verwachten staat – passend voorkomt’.2 Zijn pleidooi was aanleiding voor het ontstaan van het begrip ‘De pil van Drion’.
In 2002 was ’het zelfgewilde einde’ wederom aan de orde in de uitspraak van de Hoge Raad in de zaak Brongersma.3 Naar aanleiding van deze zaak werd door de Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot bevordering der Geneeskunst (knmg) de commissie Dijkhuis ingesteld die in 2004 haar rapport publiceerde over de rol van artsen bij ‘lijden aan het leven’.
In 2010 raakte de discussie over ‘voltooid leven’ weer volop in de belangstelling door de lancering van het Burgerinitiatief Voltooid Leven door de initiatiefgroep ‘Uit Vrije Wil’. Doel van het burgerinitiatief was de huidige wetgeving te verruimen om oude mensen die hun leven voltooid achten stervenshulp te kunnen verlenen. Het burgerinitiatief werd op 8 maart 2012 plenair behandeld in de Tweede Kamer 5, waarna in een motie 6 de regering werd opgeroepen om in de kabinetsreactie op de wetsevaluatie van de wtl ook het burgerinitiatief te betrekken. De opvatting van het kabinet was dat het burgerinitiatief zich niet goed verhoudt tot het huidige stelsel. Een verdere doordenking van de aandachtspunten bij het burgerinitiatief werd door het kabinet wel van belang geacht.
Naar aanleiding van een verzoek van de VVD-fractie om een onderzoek uit te voeren naar de juridische mogelijkheden en maatschappelijke dilemma’s van hulp bij zelfdoding aan mensen die hun leven voltooid achten, is vervolgens de Commissie van wijzen inzake hulp bij zelfdoding aan mensen die hun leven voltooid achten ingesteld."
In een brief van 3 juni 2014 (03-06-2014) hebben de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en de Minister van Veiligheid en Justitie de Tweede Kamer geïnformeerd over aanleiding, bedoeling en samenstelling van de adviescommissie.