Translation exercise 

Translation Exercise 1

Watch the video The Great Realisation | Tomfoolery | A bed time story of how it started, and why hindsight’s 2020, translate it keeping in mind the importance of сcharacter voice and tone. Link to the video: https://www.youtube.com/watch?v=Nw5KQMXDiM4

Translation exercise 2

English:

Harry Potter and the Prisoner of Azkaban

OWL POST

Harry Potter was a highly unusual boy in many ways. For one thing, he hated the summer holidays more than any other time of year. For another, he really wanted to do his homework but was forced to do it in secret, in the dead of night. And he also happened to be a wizard.

It was nearly midnight, and he was lying on his stomach in bed, the blankets drawn right over his head like a tent, a flashlight in one hand and a large leather-bound book (A History of Magic by Bathilda Bagshot) propped open against the pillow. Harry moved the tip of his eagle-feather quill down the page, frowning as he looked for something that would help him write his essay, “Witch Burning in the Fourteenth Century Was Completely Pointless — discuss.”

The quill paused at the top of a likely-looking paragraph. Harry pushed his round glasses up the bridge of his nose, moved his flashlight closer to the book, and read:

Non-magic people (more commonly known as Muggles) were particularly afraid of magic in medieval times, but not very good at recognizing it. On the rare occasion that they did catch a real witch or wizard, burning had no effect whatsoever. The witch or wizard would perform a basic Flame-Freezing Charm and then pretend to shriek with pain while enjoying a gentle, tickling sensation. Indeed, Wendelin the Weird enjoyed being burned so much that she allowed herself to be caught no less than forty-seven times in various disguises.

Kazakh:

Хәрри Поттер мен Азкабан тұтқыны

ҮКІ ПОШТАСЫ

Хәрри Поттер көп жағынан өзгелерден ерекше бала еді. Әуелі, жыл мезгілдерінен әсіресе жазғы демалысты жек көретін. Екіншіден, үй тапсырмасын шынымен орындағысы келетін, алайда оны түн ортасында тығылып отырып орын- дауға мәжбүр еді. Оның үстіне осыдан екі жыл бұрын ойла- маған жерден сиқыршы болып шыққаны да бар. 

Түн ортасына таяу кез. Хәрри төсегінде көрпесін бүркеніп алып, етпетінен жатыр. Бір қолында қолшам, былғары тысты үлкен (Батилда Бэгшоттың «Сиқыр тарихы») кітабын жастықпен тіреп, ашып қойған. Қыран қауырсынының ұшын парақтың үстінен жүргізіп, үйге берілген «ХІV ғасырда мыстандарды өртеудің мәні болды ма?» тақырыбындағы шығарма жазуға көмегі болып қалар деген тұсқа жеткенде сәл қабағын түйіп, қарап қояды. 

Қауырсын мағынасы келеді-ау деген жолға жетіп тоқтап қалды. Хәрри дөңгелек шынылы көзәйнегін мұрнының үстіне қарай итеріп, қолшамды кітапқа тақап, оқи бастады: 

Ортағасырда сиқыры жоқ адамдар (көбіне магл деген атпен белгілі) сиқырдан әсіресе қатты қорқатын, алайда оны жақсы танып-біле алмайтын. Анда-санда шын сиқыршыны ұстап алса, оларды өртеп жібермек болатын, бірақ сиқыршыларға оттың ешқандай зияны жоқ еді. Сиқыршылар кәдімгі отты салқындататын сиқыр-сөзді айтып, шыжғырылып жатқан адамға ұқсап өтірік шыңғырып, бажылдайтын, ал шын мәнінде ол тек қытық- тағандай әсер беретін. Мысалға, Әумесер Уенделин отқа оранғанды жақсы көргені сондай – түрлі кейіпке еніп, қырық жеті рет әдейі қолға түскен. 

Russian:

Гарри Поттер и узник Азкабана

Совиная почта

Гарри Поттер — необычный мальчик во всех отношениях. Во-первых, он терпеть не может летние каникулы, во-вторых, любит летом делать уроки, но занимается ночью, когда все спят. А самое главное, Гарри Поттер — волшебник.

Было уже заполночь. Гарри лежал на животе, с головой укрывшись одеялом. В одной руке — фонарик, а на подушке — старинная толстая книга в кожаном переплете «История магии» Батильды Бэгшот. Сдвинув брови, Гарри водил по строчкам орлиным пером, искал подходящую цитату для сочинения на тему: «Был ли смысл в XIV веке сжигать ведьм?». Перо задержалось на первой строке параграфа. Ага, кажется, то, что нужно. Гарри поправил очки наносу, поднес к странице фонарик и прочитал:

В Средние века люди, в чьих жилах нет волшебной крови (более известные как маглы, или простецы), очень боялись колдовства, но отличать настоящих ведьм и колдунов не умели. Иногда им все же удавалось поймать волшебника, но простецы не знали, что волшебникам огонь не страшен: они умели замораживать огонь и притворяться, что им очень больно. На самом же деле они испытывали не боль, а лишь приятное покалывание по всему телу и теплое дуновение воздуха. Так, Венделина Странная очень любила «гореть» на костре. И чтобы испытать это ни с чем не сравнимое удовольствие, сорок семь раз меняла обличье и предавала себя в руки маглов.