Schiermonnikoog; flora en fauna
Net voorbij de jachthaven begint een klein paadje dat je door ruig duingebied uiteindelijk naar het westelijke deel van het strand leidt. Hazen, konijnen, een kiekendief die laag over de kwelder zweeft op zoekt naar een prooi, zeekraal, blauwe zeedistel, en oude schuilhut. Kortom, een plek waar je zo’n beetje voor ieder wat wils tegen kunt komen.
Jaap
Stuivende branding en brede zandvlakten
Het oostelijk deel van het Noordzeestrand; bijna surrealistisch mooi. Een grotendeels verlaten, brede strandvlakte met in de verte de stuivende branding.
Irma
Paal 10
Tijdens een solozwerftocht op het oostelijk deel van het Noordzeestrand valt mijn oog op iets wat lijkt op een aangespoelde stuk stro maar bij nadere inspectie een nog vrij jonge zeehond blijkt te zijn. Het diertje ligt hoog op het strand, hoest en heeft wat bloedvlekken naast zijn neus. Het strand is verlaten. Wat moet ik? Het dier met rust laten en hier laten sterven of toch gaan bellen? Omdat het nog een jong dier is en nog een heel leven voor zich heeft, besluit ik tot het laatste. Ik bel de Centrale Post Waddenzee met de vraag wat wijsheid is. Tot mijn vreugde vertellen ze mij dat zij een vertegenwoordiger van Pieterburen op het eiland in gaan seinen. Ik geef de locatie door en blijf op gepaste afstand in de buurt omdat ik vrees dat ze ‘m nooit zullen vinden. Hij ligt zo onopvallend op het strand tussen de aangespoelde zooi en dankzij zijn eigen schutkleur valt hij volledig weg in het zand. Hoe onopvallend hij daar ligt blijkt als een andere eenzame strandganger aan mij komt vragen bij welke strandpaal hij is. Hij ziet het dier pas nadat ik ‘m erop wijs. Na 1 ½ ‘posten’ vertrek ik. In het vakantiehuis neem ik contact op met Pieterburen. Daar hoor ik dat ‘Pumpkin’ na een infuus alweer aardig opknapt. Toch ga ik de volgende ochtend per fiets nog even terug om te kijken of we het inderdaad over dezelfde zeehond hebben. Geen zeehond meer te bekennen en bandensporen markeren de plek waar het dier lag. Toch blij dat ik niet doorgelopen ben en daarom zal paal 10 voor mij altijd een bijzonder plek blijven. Margriet
Update Paal 10
19 februari 2014:
Pumpkin heeft een longworminfectie. Hij verblijft nu in een quarantaine-unit en krijgt medicatie tegen de longwormen. Wij verwachten dat hij ongeveer twee maanden in de crèche zal verblijven. Graag laten we het je even weten of en wanneer hij weer kan worden vrijgelaten.
21 maart 2014:
Het gaat goed met Pumpkin maar hij heeft tijd nodig om te herstellen van zijn longwormen. Hij eet zijn vis al zelfstandig en groeit, weegt nu 22,9 kilogram. Pumpkin krijgt nu geen medicatie meer.
17 mei 2014:
Pumpkin is alweer vrijgelaten op 17 mei jl. bij Lauwersoog.
Helaas was de zeehondencreche dit vergeten te melden maar Pumpkin is inmiddels dus weer terug waar hij hoort.