Verhalen van oud-leden

Joost a/b Brutus
Na 23 jaar bij mijn ouders te hebben gewoond wilde ik iets anders maar wat? Een vriend van mij ging een halfjaar op stage en vroeg of ik dat halfjaar op zijn boot wilde wonen en dat leek mij fantastisch dus zo gezegd zo gedaan. Maar dat half jaar was snel voorbij. Toen maar een kamertje gehuurd. Na een paar zomerse weken op dat kamertje gezeten te hebben was de lol er snel van af. Toen heb ik besloten zelf een boot te kopen. En enkele maanden later was het zover ik was de trotse eigenaar van de "BRUTUS" een 20 meter lange sleepboot uit 1932. Een ligplaats had ik niet maar wel een stel vrienden die met hun schepen in een grind gat in Oosterbeek lagen. Daar was ik van harte welkom en ben ik bij een vriend langszij gaan liggen. Toen kon het feest beginnen!!! Een toilet, douche, keuken, generator, omvormer, accu's, enz. had ik nog niet maar wel een hele hoop vettigheid en rommel dus werk genoeg!!!Na zes maanden klussen en genieten op mijn nieuwe aanwinst werd de rust hevig verstoord...Lees verder in Scheepsnar nummer 2 april 2007


Anouska a/b Toras
Ruim vier jaar geleden heb ik een leuk hoekhuis gekocht uit 1925. Hoewel ik het een erg leuk huisje vond begon ik steeds meer het gevoel te krijgen vast te zitten en een soort van vrijheid en ruimte om me heen te verlangen. Tja wat dan? Zomaar je huis verkopen? En dan? Een ander huis? Dat leek me niet de oplossing voor mijn onrustige gevoel.

Mijn vader heeft een sleepbootje en een ijsselaak, maar meer voor recreatiedoeleinden en met vaste ligplek. Pas toen ik door vrienden meer in het botenwereldje terecht gekomen ben en zag en meemaakte hoe het er daar aan toe ging, ben ik bij mezelf gaan afvragen of ik ook op een boot zou kunnen wonen. De vrijheid, ruimte en de eenvoudigere manier van leven spraken mij erg aan, maar de andere kant is natuurlijk het gedoe met het niet hebben van een ligplek (de meeste gemeenten staan niet te juichen bij de komst van woonboten) en de vraag of ik het zou gaan redden in m’n eentje met mijn beperkte technische kennis. Lees verder in Scheepsnar nummer 1 november 2006
Sies a/b....
Hoewel ik nog steeds op zoek ben naar mijn eerste schip om op te wonen, heb ik inmiddels de nodige "aankoop rottigheid" al achter de rug. Tot twee keer toe had ik een schip op het oog en was de verkoopprijs al overeengekomen. Toch ging op het laatste moment de verkoop niet door. Een kort verhaal om mijn opgedane ervaringen met jullie te delen. Het kopen van een schip is een groot avontuur, maar wees op je hoede. Je bent gewaarschuwd! Het begon allemaal in de zomer van 2006. Ik was al ruime tijd op zoek naar een historische tjalk om op te wonen, het liefst een zeilende. De eerste tip, -een motortjalk, aangeboden door een particulier -, kreeg ik per mail toegestuurd door een vriend. Het schip zag er leuk uit op de foto's en leek bovendien geschikt om weer zeilend te maken. Ook de bezichtiging was de moeite waard. Het schip lag gelijk in de smaak! De baby blauwe kleur moest je nog maar even wegdenken. Op de terugweg in de auto werden de verbouwplannen al doorgenomen. Het was een leuk schip met potentie... Lees verder in Scheepsnar nummer 1 november 2006


Ruud a/b ms.Edda
Wonen op een schip dat varen kan. Wij (man+vrouw+hond) doen het al een jaar of twaalf en willen niet terug naar een huis aan de wal. Ik moet toegeven dat we we tot nu toe ook geluk hebben gehad. Toen ons schip in aanbouw was vonden we zomaar een riante ligplaats vlak bij de werf. De eigenaar van het terrein was zeer coulant en verleende ons tegen vergoeding de mogelijkheid om een schuur te plaatsen, onze auto te stallen stroom en water te gebruiken enzovoort. We hebben ons toen direct ingeschreven bij de gemeente, die ons zonder enig probleem een adres verstrekte.Zomers eindeloze vaartochten door Europa en in de winter een vertrouwde ligplaats, een ideale situatie.....Nu is het terrein echter verkocht aan een projectontwikkelaar die van de gemeente vergunning heeft gekregen om dure appartementen te bouwen en ons werd dan ook alvast medegedeeld dat we komend voorjaar moeten vertrekken want voor ons schip en dat van enige buren is uiteraard geen plaats in de plannen...Lees verder in Scheepsnar nummer 1 november 2006