Looking back into a cruel history, ‘Prime’—the title of the kings who ruled Cybertron, sons and daughters of Primus, the first Cybertronian who gave birth to all existence out of enduring boredom, hoping to find entertainment in his own seed. The destiny of Cybertron was sealed from the very beginning to the end of the spark’s lifespan. Because of this, the raison d'être of the Thirteen Primes was to serve as instruments of God's wrath. Inequality accumulated beyond measure when the only enforced law was that the small fish serve as food for the big fish. Later on, official announcements claimed justice on the outside, while the core inside was rotten to the core.

A public announcement detailed that a portion of the citizenry must be sent as tribute to the Primes. If any Mech objected, they would be publicly executed as an example of what is right and what is wrong. This system had been used for a long time, and to this day, no one had successfully overthrown it. All Mechs would be randomly selected as tributes according to the number of Primes—thirteen for thirteen. Even so, there was no guarantee that every one of them had the right to be loved by a Prime. This time was no exception. All the robots were terrified; they had no way of knowing whether their pleas, accompanied by chilled fluids, could be petitioned to the Creator—or, to put it correctly, it would surely reach His ears, but whether He would listen depended on the offering presented... a game of amusement soaked in blood and stains.

Night shadows moved to blanket Iacon. The wind whispered in silence, contrasting with the dim, glowing light permeating the megacity. Skyscrapers towering into the sky were forged from pure metal, reflecting a shimmering diamond-like brilliance in the night. The building surfaces caught the azure light; Arconic energy was the primary source making the city glow with a radiance hard to fade or extinguish. Listening through the rudder, one could hear the night wind blowing through the gaps between the buildings, the whistling sound of mechanics and transport vehicles circulating beneath the surface. Raising one's gaze just above the right foot level, one would see the door of a private repair garage—a place located closest to the edge of the capital,which was why news took so long to arrive, and technological advancement had not been promoted there in the slightest. Stationed there was a medical robot working overtime: Darkwing. He was a repair technician specializing in flawless treatments, with a fair reputation among the middle class. That was his one and only advantage. As for his disadvantages? Countless.

“Citizens of Iacon, please listen. Prepare to watch the live broadcast from Sentinel.”

The announcement signaling the live broadcast drew his attention. A hand smeared with dust and debris lowered a replacement arm joint onto the long workbench. A white frame accented with dark limbs turned its back to answer the voice. Bright purple stripes alternated with Prime stickers that his boss had forced him to attach as a courtesy before a long journey. Long, hazy magenta optics rotated counterclockwise and clockwise, zooming and expanding his view from the holographic list of called names down to the second-to-name-last. His grayish face leaned forward, resting the tip of his chin against the metal edge out of curiosity,tinged with expectation. The simulation projected the form of the Primes' assistant: Sentinel.

He was one of the few trusted to a certain degree by all the Primes, plus he held far more privileges than the other tributes, causing widespread jealousy among the people. As for him, eyeing him from head to toe, it was no wonder the other was a favorite. Both his demeanor and speech were flawless, and that pair of optics conveyed genuine intent without malice despite their vibrant red color—reminding one of embers in a medical furnace, a warm aura easily nourishing the spark to contentment. Not to mention that subtle smile countering his complete and flawless facial features. Flawlessly beautiful... Darkwing enjoyed observing the finer details of the apple blossom more than its substance. A sweet voice read the names on the document meticulously,name after name passing by—both familiar and unknown.

“Number 12: Darkwing of Iacon.”“Number 13: XXX of Iacon.”

“Those named above, please report for selection tomorrow at...”

His pupils froze as if rusting. The inner ring shook in a way it never had before. A freezing chill crept, melting its way through the cables into the gears, spreading throughout his chest cavity. A grating sound came from his fingertips scraping the metal palm; his dark lower limbs stood rigid as steel. Internal spare parts halted operation, frozen by reality. The resident physician was anchored by the solemnity enveloping his entire frame.It took many vorns (cycles) just to take each step back to his original workbench. His breath was shallow and rapid, as if the surrounding air was no longer enough for him. Electrolytes irritated his throat with a dry roughness at the same exact time his lips grew parched. Licking his lips revealed a harsh dryness, forcing him to repeatedly dampen them. His gears beat so wildly and forcefully that he could feel the irregular rhythm of his spark. His perception began to blur; surrounding sounds turned into oppressive echoes reinforcing the same command, repeating continuously like a looping song. Amidst the chaotic thoughts, the young man still used trembling palms to select and prepare tools for the journey. His limbs trembled as he tried to find something to distract himself. He didn't know how to conduct himself in front of a Prime... I'll just wing it when the time comes—

Darkwing spent the entire night searching for supplies. His sloppiness dragged him until the first light of the golden sun swept across Iacon's horizon. The neon lights that had shone all night began to fade. The sound of energon currents circulating beneath the city's structure echoed in a steady rhythm. The skyways connecting the skyscrapers began to bustle once more as Mechs traveled to their destinations. Cybertronian vehicles sped back and forth along the roads, leaving trails of faint blue energy and soft whistling sounds behind—while at the same time...

Click, click, click.

"Hag... hag..." The dark aircraft landed in front of the entrance of the towering spire, standing grandly in the middle of Iacon. Gold toned the structure from bottom to penthouse, an eye-catching signature. There was no denying that such an image suited its owner to a T. The thick frame shifted into landing mode on two platform-heeled feet. "Almost there, sigh," the young mech sighed heavily, adjusting his stance and scanning the surroundings. This time, there were many capable individuals, both familiar and unfamiliar. A dark shadow blotted out his light, forcing him to look back at its source. A security guard's hand grabbed his body to check his neatness, assessing before effortlessly pushing open the massive yet thin-looking door.

"..." As the grumbling ceased, his spark trembled like a newly born robot opening its eyes to the vast world for the first time. Strange, overwhelming feelings flooded his special metal frame. He strode forward into the residence of the current Primes. Inside, a crowded throng of figures—some large, some small—mixed together quite diversely, surrounding the conveyance tubes leading to the upper levels. Darkwing ignored his surroundings and pressed onward straight toward the elevator. Along the way, he glanced upward at an angle,gazing above the transporter. The exquisite monument had been impeccably sculpted; the closer one looked at the details, the more one could see the smooth, lustrous polish of Iacon's master craftsmen, combined with pristine maintenance. It was no wonder everyone flocked to praise and glorify it... though that face looks ugly and sickening enough to make one retch. The real thing must be better to look at... I hope.

Oh... (Primus, my optics are going to shatter).

The signature of the Primes was filled with power and elegance. Some displayed a dignified persona, others intimidating. The color shades of their frames reflected power and perfection—a deep black resembling an impenetrable night, a pure silver shimmering like the light of wisdom, or a scarlet splashed with blooming rose petals. Yet, only two figures revealed an absolute aura, who, according to the documents read last night, could be none other than...

Prima Prime, the first-born son of Primus—a legendary figure whispered about by the Cybertronian populace for his formidable appearance, yet tinged with a scattering of gentle radiance. Even though his body resembled dried bark mixed with dull bronze, the powder around the edge of his armor shimmered when dusk intentionally cast its light from his broad shoulders, playing with Allspark dust particles rivaling the gems of the firmament. Cherry optics mirrored the Prime's personality: a sharp, bold flavor representing agility, fond of high-confidence networking that stimulated the desire to approach. Not to mention the sweetness capable of burning the spark of anyone facing that pale, smooth visage—none could resist the gravitational pull of this Mech's gaze. Truly a master of enchantment. The smile on his visage might look friendly, but everyone knew it was the smile of a charming fox.

Hoping to use cunning wiles to judge right from wrong. A tall, elegant figure, golden proportions seemingly crafted to be the archetype of perfection. Every step reflected steadiness, proud posture, and playful features—all forming a deadly, peerless manipulation... The tributes watching Prima felt their throats turn bone-dry; freezing energon nearly slipped past their lips. Darkwing felt the same, but not for that reason. Instead, he couldn't help wondering if he'd ever get the chance to repair or build replacement parts for such a rare, hard-to-maintain physique. If he could dream of the special forged metal, it would let him soar without even turning on his engines... Would it be alright to just ask nicely?

But what truly terrified him in the selection wasn't Prima—it was the dark shadow reflected in those eyes, the crimson lens of destruction, the darkness dragging stars down to ruin. The optics of Megatronus Prime.Darkwing felt only emptiness, devoid of life or hope. They reflected only the boredom of one who found everything a nuisance—colorless, sparkless, completely devoid of mercy, carrying only the silent void of a vacuum, as if forced to be here against his will. Does that mean not every Prime cares about tributes...? The surrounding atmosphere turned gloomy, as if a clear sky was covered by heavy clouds. The wind fell silent until he held his breath. Even the once-bright light seemed to dim momentarily. Truly as terrifying as the rumors... But being a contestant in the arena meant getting injured often. If he got injured often, he needed treatment! The light of hope reignited in Darkwing. Will there be a chance for me?

The Primes walked in order along a straight line, so disciplined it made his frame tense. They observed the beauty and memorized the intricately carved faces until...

Cheers erupted across the arena amidst a clamoring, buzzing crowd. Megatronus Prime, who had held the title of Warlord throughout, was struck down by a much younger Prime. He collapsed onto the ground limply; his once-powerful body became mere meaningless wreckage compared to the youth and strength of Zeta Prime.And why had they come to blows? Just a moment ago—unless his brain was malfunctioning—they were still in the selection process when an argument broke out between the two Primes. Silence fell across the arena; no one stayed to watch the ending when this duel's outcome pointed clearly. Without a doubt, each Prime and their respective servants retreated to their private quarters. This battle prolonged the time, causing the tribute mechs for this round to be completely dismissed, leaving only a few. Prima Prime intended to gather the scene before him. He knew very well Megatronus's future was coming to an end, but what he felt right now wasn't just seeing a haughty tyrant defeated in the arena—it was something much deeper. What if the one who made the other display that expression was him?

Wiping fresh energon from his wrist, he cast a crescent-moon, disdainful glance from his optics. The shred of prior anger vanished, leaving only exhilaration. The smiling face of the Prime told the whole story. Majestic amethyst armor ignored the implication that should have meant peace and mournful lamentation through its noble purple. The tip of his blade swung upward, aiming at the mech he favored most, signaling Sentinel to stand up and walk out of the arena together. Zeta's business ended with his hard-won victory.

When the sea of excitement grew completely still, it was time for Prima to play his own move. The unexpected caught his cognitive intent off guard: a small hand touching the edge of his white-and-obsidian cloak,resembling the yin-yang he was proud of. A sharp gaze snatched its prey, making him halt. The giant hawk cut off Darkwing's speech. His hand moved by instinct, raw brute force wrapping tightly and creepily around the other's body. "Is there something wrong, little one?" Sweet nectar blended into his voice; the murderous gaze from a moment ago vanished into a smile in the blink of an eye. In Darkwing's mind, a warning bell chimed that this Prime was dangerous. His footsteps locked onto the dusty floor of the private arena. Around them,massive holographic projections shimmered—top-tier technology, unsurprising for such a place, partly to protect reputations during brawls. His fingertips scratched the metal palm, gripping tightly as he made a plea to the senior Prime's audio receiver: "You can't just leave him like that. He'll lose too much energon. We should call a medic."

The Prime did not answer immediately. Only silence settled between them. His sharp gaze swept over the other in a calculated appraisal, exploring from hair-line to pedes as if weighing something in his mind. Every gesture of his was calm, yet exerted crushing pressure without uttering a word. The questioner shifted slightly,unsure if what had slipped past his lips was an appropriate question. The Prime's gaze wasn't cold, but it revealed no thoughts to grasp. He paused long enough to make the other feel the gap between them. Every passing fraction of a second seemed to weigh heavily. The anticipated answer still hadn't arrived, replaced only by a gaze that quietly read through the questioner's soul. When the other could no longer endure it, the Prime simply exhaled softly before speaking—a voice steady, powerful, and more decisive than anticipated:"You—have you never attended the trials here? Such things have never existed."

"But that doesn't mean we've never called out for help. Who do you think wants to help a tyrant? Am I right?"

"Then I will do it." Since his plea failed to reach the listener, Darkwing chose to take action without hesitation.The smaller mech hurried forward, eyes fixed on the motionless body in the amber-tinted courtyard stained with energon—the evidence of battle. He ignored his surroundings, driven solely by the determination to help as quickly as possible. Though his hands trembled, he tried using his skills, repairing the wounds with the tools he carried. His work experience was vast, but when it came to a Prime, this was a first. Yet his burning heat and resolute determination pushed him to do his absolute best.

"..." Darkwing fell silent, his body freezing momentarily. His dark eyes reflected anxiety as he looked at the motionless form before him. His breath grew heavier as thoughts churned chaotically in his head. His heart beat faster upon realizing he might not have enough time to help. The amber energy droplets seeping from the wounded body magnified his panic.

"Looking for something?" Prima's voice rang out gently, yet clear enough to snap Darkwing out of his inner confusion. Prima's gaze swept around in an assessment of the situation. His deep blue eyes were calm,devoid of panic or dread, even seeing the energon blood staining the floor. Prima maintained his composed demeanor, as if waiting patiently for Darkwing's answer. "A welding tool, but it seems I didn't bring it." Darkwing bit his lip, feeling slightly guilty for his carelessness. He clenched his fist in frustration with himself before quickly relaxing it, knowing there was no time to waste on emotion. Judging by his tone, Prima wasn't intending to scold, merely asking to ensure what he truly needed. Still, he felt his mistake; he shouldn't have forgotten this vital tool.

"Shall we take him to the room for treatment instead?" Prima spoke again, his voice calm and steady, yet carrying undeniable reason. His eyes looked directly at Darkwing, awaiting an answer without rushing.Darkwing fell silent for a moment. Yes... Prima made sense. Why hadn't he thought of this sooner? Trying to treat a wounded person out in the open might not be the best choice. He looked up at Prima with hesitation,but his mind began to lean toward the other's suggestion. "Then I ask for your kindness." Darkwing's voice softened noticeably; the panic in his eyes faded slightly as he chose to accept Prima's help. The pressure on his shoulders felt lighter, if only a little. He bowed slightly in gratitude, while his mind began to settle, knowing he wasn't facing this problem alone.

"Of course, granted." Prima nodded slightly in confirmation before stepping closer to the wounded body. His blue eyes remained steady without hesitation; his posture full of grace and firmness. Even though he didn't show much emotion, kindness could be felt beneath his coolness. He slowly bent down, using his hands to carefully lift the wounded body without disturbing the wounds.

Maybe I was overthinking things. I shouldn't judge people before truly knowing who they are.

"You are truly beautiful on the inside. I will remember this kindness." Darkwing gazed at the scene with deep gratitude. A faint smile touched his lips for the first time in hours. Exhausted though he was, he felt a warmth building inside. His eyes shone with genuine appreciation as he watched Prima willingly spend effort and time to help him without a moment's hesitation. "We expect nothing less," Prima said in a flat tone, yet carrying a hidden implication. Darkwing paused slightly before realization flashed in his eyes—Prima hadn't helped him out of mere pity, but expected Darkwing to grow and repay this in the future. Darkwing clenched his fist,determination flashing in his gaze while a smile curved his lips once more—he would never forget these words, and one day, he would prove he was truly worthy of that trust.

Thank you, Primus, for listening to me. I am deeply grateful.

As Darkwing stepped into the Prime's medical room, he was stunned by what he saw. The medical equipment scattered around looked as if it had rarely been used, giving him a deep sense of abnormality. Prima placed Megatronus on the recharge berth and began further inspections. While Prima excused himself for another task, Darkwing remained dedicated to his work, not forgetting to look for a solution to the current problem. As the repairs proceeded sluggishly, Darkwing tried his best. Though still feeling awkward and clumsy at times, he finally succeeded in bridging the machine's joints—imperfect as it might have been, the repairs were done.Overjoyed, he forgot that Megatronus was reviving from a state he hoped would never happen. Darkwing was jolted back to reality when the Prime showed full alertness.

The argument between Prime and tribute intensified. Megatronus saw that what Darkwing was doing now was merely an act of survival and a bid to be chosen. Darkwing, initially retaliating, began to feel confused as those spoken words mirrored his own inner thoughts. Regardless, he could not abandon someone in a near-death state. Megatronus's body began to move with sudden speed and the crushing pressure of overburdened internal machinery.

"..."

"Calm down, you shouldn't move right now, or else the weld will—"

"Shut up. Who gave you permission to speak?"

Darkwing spoke in a soft, cautious tone, as if terrified of ruining the treatment in progress. His eyes intently focused on the wound. He knew very well that even a slight movement by Megatronus could render all his prior work void. Thus, he warned out of care and safety concerns. But Megatronus's response was anger and resentment. Despite intense pain, he forced his body forward, driven by durability and a refusal to let any control or restriction dictate his actions, enduring the agony. He noticed the strain in Megatronus's eyes and understood the other's need for freedom from coercion. He continued his duties, unable to abandon his genuine desire to help despite the difficulties, keeping his determination strong to save the injured from harm.

The whistling wind sliced through the silence. His eyes narrowed slightly as a memory struck his mind like a shadow pulled from the dark. Prima... back then, he saw the other's gaze—a gaze entirely devoid of sincerity from the start, the smile he despised, the mocking visage. Rage surged uncontrollably as he traced the root of the problem. His fists clenched so hard his nails dug into his palms, jaws locked until bone cracked. The freezing chill transformed into a raging flame of fury—a fire that would never easily die out.

"Prima, you bastard."

"Lowly mech, know your place. Just because you managed to enter doesn't mean you can touch me as you please." Lust raged in Megatronus's control bank; wrath became prime fuel for his fury. The scarred battle-mask turned back toward the smaller frame, tilted incorrectly against the optics. Heavy footsteps slammed against the metal floor. A few unhurried steps, utilizing his larger size like a predator closing in on prey to demonstrate that the other's survival odds had plummeted. His towering height oppressed the out-of-place stray kitten into realizing its station. Fluid pooled on the grayish visage, reassuring the warlord that the other was merely putting on a brave face... let's see how much he can take.

Playing with a tiger is never a wise method.

"Megatronus, your program is malfunctioning, please calm down." Both hands rose to stop him. The honeyed tone was used again, smooth words through the audio receiver diverting attention. The renowned strong Prime's optics swept him from head to toe, even as the pointed ears on his navy helmet drooped low with defensive instinct, still brazenly lying to himself. A light touch brushed against his arm, stroking gently, lips pursed in a plea: "Let me check your internals." A slight flick of force sent the smaller bot swaying in the direction of the impact, twisting to crash against the edge of the berth, wincing in pain at the young medic.

"No need. I'm fine, don't act like you know better than me." A cold, freezing refusal. The giant's broad shoulders blocked all scenery. Hot breath puffed out at a distance of under three centimeters, hitting the sculpted face. The young mech's spark beat wildly, its rhythm distorted like a fast-forwarded song losing its melody, absorbing the searing heat flooding his entire frame. Ah... he let out a satisfied moan for Megatronus."I told you it's medical ethics, I can't just leave you—!"

A forceful thrust slammed into his right hip. His bare back, lacking an engine to absorb the impact, slammed against the wall with no alternative. A thick thumb pressed into his waistline, indenting it, pressing pain pulsing into his processor once more. Small hands grabbed frantically, trying to pull away from the torment just as energon began to back up and overflow. Mercy was not granted, not even allowing him down to cough.Another giant hand cupped his cheek, forcing it upward until he had to gaze back, lips parting as liquid oozed out on its own.

Disgusting...

The growing disgust in Megatronus's eyes—his brows furrowed tightly almost into a single line, a sense of sickness. His vivid red frame radiated danger, matching those sharp spear-like optics as if appraising the other's attitude. Beneath the slightly lowered mask, the gaze was empty, sweeping the other from head to toe devoid of emotion. His lips pressed together briefly before parting slightly. The thin, plastered smile on his face carried more boredom than satisfaction. The verdict depended on whether the other could provide any entertainment, or if he would ultimately prove to be a boring, disposable toy. Aside from irritatingly bold words,the other offered no challenge. His head shook; his visual feed stuttered. It seemed a virus was spreading with time; data was being swallowed until his mind went blank. Words from the mouth... mouth... Red optics narrowed to observe those shapely lips, noticing the edges sprayed with a dull orange. Lipstick?

"Hk—" Fingers from opposite sides of the face shifted. A thumb brushed along the lower lip corners while another inserted into the upper lip, parting the small fangs. The delicate, meticulous movement caught Darkwing off guard. Can this Prime actually be gentle? A flurry of questions popped up as pain shifted to his sensory nerves. In a split second, the relief of his parted lips was usurped; a hand squeezed, forcing Darkwing to open wide. Emptiness was instantly replaced by a thick, massive size the moment his mouth opened. Two fingers probed deeply, exploring, pressing past the textured joint to the tip of his tongue, swirling playfully inside. Endless muffled whimpers escaped; the metallic tips of the fingers touching his throat made him want to vomit out the foreign object, but his puny strength could never stop an enraged bull.

Please, Primus, hear your child's plea.

True, Megatronus occasionally slept with Prima and Solus, but historically, he had never truly cared about it—no spark of interest or unique appeal. Even the most deceitful, cunning mechs before him couldn't stir even a fraction of lust. If there was anything... it was perhaps... lavender-scented wings lingering around a white-as-snow frame. A mech of similar small stature, differing only in more tempting curves. When was the last time his spark beat like this? Not as important as getting intoxicated in a field of rose petals brushing his nose, chasing their origin. The labyrinth within those red optics completely trapped him. How can he possess it? The mocking face of the plum-colored armor mirrored in the duel, driven by greed, rage, and lust—all unwanted elements condensed into a single mech, creating disquiet. The reality that the flower's owner was Zeta...

"Ngh— Ugh." Chilled fluid pooled at the edge of his optics behind bright pink glasses. It took a moment when the perpetrator showed mercy, withdrawing his hand. The alternation between violence and tenderness hinted at the other's unstable condition. A virus? If it's a virus, how deep has it eaten away? Darkwing tried peering beneath the dark mask, marked with the legendary sword-blade scar from ancient battlefields. Many mechs wished to unseal that long-hidden treasure: the true face of the warlord—would it be a shameful, ruined visage with gaping wounds, or something so gorgeous that any mech laying eyes on it would desire to sparkling-meld with it? But knowing too much about inner circles meant an outlaw bot losing his head.

Even so, his fate right now wasn't much different; if lucky, he'd merely be crippled. His small mouth opened wide for air the moment the rough hand withdrew, spewing out an overflowing quantity of liquid due to the long confinement of the probing fingers. His slender hand took the liberty of stroking the arm acting like a peg,sliding between the frame structure and the oversized palm, trying to interlock fingers with those joints. "At least listen to your body, it's screaming from the foreign object. Let me cure you of this unnecessary suffering, please... trust me, My Lord Prime."

"..." Silence was the scariest answer. The towering figure shifted from pinning him in place to grabbing his waist snugly, flinging the bot toward the medical equipment rack. The impact sent supplies scattering across the floor. "Make it true, what your mouth says." Having apparently used enough energy for now, the next step was preparing for diagnostic checks. The hand grabbed necessary items and moved before the patient—the first and most difficult to handle. Honestly, he wouldn't want to if the other cooperated— "Press your legs together and lean back slightly." A small palm rested on the warlord's thigh, the gentle voice commanding as it pushed the other into position. The body obeyed with eerie obedience. The neural-drill connection cables integrated seamlessly into fingertips. Darkwing tested functionality before using his knees to mount the thick thighs, lowering his hips into a comfortable seat. "What are you doing?"

"Positioning properly to 'interface' with you, or do you prefer another position?" His buttocks ground down,adjusting distance from the Prime's body. He looked up; the height difference hadn't shrunk, forcing him to ask him to slouch. Would that be too bothersome? "Did you want me to ride you? If not, I want you to lower your head and rest your chin on my shoulder. The drive port should be under your helmet by your left audio receiver from your perspective." Double-entendre laced with technical jargon provoked Megatronus. The helmet shook off the cable-spreading virus thoughts. Blurry vision instinctively leaned into the other's instructions, serving as a dual focusing method.

"Hurry up, don't drag your feet." Could this virus be inverting his personality to its exact opposite? He'd read research stating certain viruses could tamper with programs, turning bad tempers sweet, while cheerful mechs turned aggressive. If so—

His optics beneath the long safety glasses stared at the Prime's breath. Heat vented rhythmically. The calming composure compelled him to absorb the details of the muscular frame. The dried-out thorns were dampening and blooming. His small lips parted reflexively... if so,

I should just leave him like this! Helping him only gets me hurt anyway!

Ahem, explore away. A good medic doesn't alter a patient unless it's their own desire.

"You can cry out if it hurts, I won't spread lies about it." The spoken words accompanied by a faint smile conveyed care. Though the phrasing lacked gentleness, his eyes hid an indescribable warmth, as if he simply didn't want the sufferer to endure agony alone—a profound understanding from a heart seeking to help. Words couldn't cure the pain, but that sentiment offered solace. "You... who do you think I am?" The question rang out laden with frustration, dissatisfaction at being overlooked and undervalued. His sharp eyes glared at his conversational partner as if testing their understanding. This feeling resembled a wind blowing across a vast field—cold yet firm, a stubborn assertion of identity refusing to be ignored.

"Ha ha... just my first patient who happens to be a Prime." The soft chuckle masked pride at receiving the chance to care for someone so vital. Though spoken sarcastically, his heart overflowed with hidden pride. It was as if those words confirmed an invaluable capability beyond external appearances, while inwardly masking deep seriousness and determination. "If you still want a mouth to use, stay quiet." Spoken with irresistible firmness, warning that ignoring consequences invited disaster. Like a sudden storm warning to remain calm or face the unpredictable, the tone signaled absolute seriousness, forbidding anyone from crossing boundaries.

"I... don't see how Primes are any different from the rest of us normal folks." Uttered in confusion and incomprehension, searching for an unfindable distinction. Despite the external power and importance, inwardly he believed status mattered little; everyone was ultimately just a living being. This thought resembled gentle sunlight, not violent, yet brimming with an undeniable resolve.

...

"Your optics must have expired." Spoken with sarcasm and mockery, questioning abilities degrading over time.A hostile smile, harboring long-repressed discontent. Like a cold winter wind blowing past, unheeding of lingering painful memories. Megatronus's processor was over fifty percent damaged, but the virus wasn't lethal—merely aphrodisiacal, with side effects altering behavior upon wide-scale replication. Treatment shouldn't be difficult—

Before his thoughts settled, both hands were bound and restrained on the recharge berth. The warlord exhaled a growling threat. The other must have fought off the unknown foreign substance for a long time before showing symptoms—too strong for an ordinary Cybertronian. The other hovered above him, claiming territory and dominance, placing himself as the alpha, too noble to reach. As for him, Darkwing wished he were just a pawn, a mere young stag pinned beneath a lion's claws. "Calm down, we need to pave the way, otherwise my caliper will reject you."

"Reject me? Ha— and how does it push back? Why should I listen to you?" The veteran Prime emitted a low chuckle. Icy eyes glared at the other as if viewing worthless trash. Sparks from a forge reflected fierce defiance in his crimson eyes. His lips twitched into a mocking smirk, as if laughing at the nonsense. He stepped one step closer; the giant's crushing pressure weighed heavy on the young medic. A strong hand stroked down his arm, tilting his head slightly, expression clearly declaring those mere words held no weight for him to even consider.

"Think of eating meat; we have to prep it to be edible, right? So let me."

"Five minutes, that's final." A decree leaving no room for negotiation, causing Darkwing to swallow electrolytes repeatedly. The heavy atmosphere settled like a fog. "Five minutes," he repeated, softer this time, but so icy blood nearly froze. Darkwing angled his lower frame, folding his legs to the same side. The locked valve opened up, revealing a small, plump bud whose pinkish color invited a tongue to taste and prove the flavor of a new dish. His right hand slipped between his thighs, trailing fingertips along the folds to the sensitive node,looping back to spread over the fleshy mound, pressing and releasing to stimulate the muscles. Repeating twice or thrice before letting his free hand stroke the inside, the in-and-out rhythm generating a pleasant mass in his lower belly.

Internal heat radiated outward as hot vapor around the cooling vents. The cunning Prime let—

.

.

.

นี่คือบทแปลภาษาอังกฤษสำหรับเนื้อหาตอนล่าสุดนี้ครับ โดยคงความสละสลวย บรรยากาศ ละเมียดละไม และศัพท์เฉพาะสไตล์ Transformers แฟนฟิกชันอย่างครบถ้วน:

A delightful night burned with ten thousand marks of passion finally dimmed into exhaustion, the virus receding until it was completely gone.

Faint light streamed in through the glass, revealing a frame of two familiar colors, a name well known to the audio receivers: Prima Prime. Having vanished for a long duration, he had left the tribute beside the lion. The echo of his footsteps resounded down the vacant corridor, while clear windows reflected the sparkling beauty of his armor, instilling no small amount of confidence within him. The lids of his optics opened languidly,revealing ruby-tinted lenses taking in the early morning sunlight. His stride halted before the door of the medical suite inside the tower—one rarely brought into service, for usually there were chosen mechs attending to his needs. In the case of Megatronus, however, he paid no heed to such traditions, often claiming they were pointlessly tedious and merely got in the way. In truth, he was simply insulating himself to cling to a love that could never belong to him. The tragic tyrant—a moniker Prima often used to tease him playfully.

Birds don't like staying in cages, after all.

"Awake already, Lord Warlord? Was last night's duel to your liking?"

"If you wish to use him next, be my guest." A visage as pure and white as falling snow curved into a smile,irking the maroon-red frame. His tone hardened as his shoulder deliberately nudged the first-born Prime's.Prima's peripheral vision followed the departing figure until he faded beyond sight. How heartless. Behind the automatic steel door lay a small frame curled up in recovery, his waist indented with dents both front and back,hips drenched in a heavy coat of crimson fluid. Prima glided forward, assessing the sight with the bare optics,before sliding his arms into the gaps between the legs, joint of the thighs, and calves, scooping the little medic up into a cradle—hardly requiring any effort at all. The mech in his arms was utterly drained, possessing virtually no strength to resist after missing a full night's recharge, feeling as weightless as a gust of wind.

Hmm? The glasses... A little peek wouldn't hurt, would it? Will it be a drop of fresh energon blood, or a cloudless sky?

Playful fingers gently nudged open Darkwing's optical shutters. Amber-shaded lenses swirled clockwise and counterclockwise, their triangular focus rings spinning as if analyzing for threats—an exercise in futility for a bot left with nothing, bereft of both dignity and purity. Prima stared deep, finding it impossible to avert his gaze; a potent enchantment far more intoxicating than the sweetest musical melody. But perhaps... this was the key to securing everything belonging to Megatronus: his mind, his frame, and his lover. Now came the crucial first step toward realizing his grand ambition. Warm fingers touched the cheekbone, trailing down to the tip of the chin, his deep, soothing voice weaving a sense of gentle comfort into every word.

"Good boy. I've come to fetch you."

You shall be my saving angel from this moment on, Darkwing.

ย้อนรอยไปในประวัติศาสตร์อันโหดร้าย ‘ไพร์ม’ ชื่อของกษัตริย์ผู้ปกครองดาวไซเบอร์ทรอน บุตรและเทพธิดาของพรีมัส ไซเบอร์ทรอนเนี่ยนตนแรก ผู้ให้กำเนิดทุกสรรพสิ่งทั้งปวงเพื่อสนองความเบื่อหน่ายอันยาวนาน หวังใฝ่หาความบรรเทิงในเมล็ดพันธุ์ของเขาเอง ชะตากรรมของไซเบอร์ทรอนถูกกำหนดไว้ตั้งแต่เริ่มแรกจนถึงปลายช่วงชีพของสปาร์ค เพราะเป็นเช่นนั้นเจตนารมณ์การมีอยู่ของสิบสามวีรบุรุษคือเครื่องมือแทนความพิโรธของพระเจ้า ความเหลื่อมล้ำระหว่างชนชั้นพูนพอกจนล้นหลาม เมื่อกฏเดียวที่ลงตราประทับใช้คือปลาเล็กจะตกเป็นอาหารของปลาใหญ่ ในเวลาต่อมามีประกาศข่าวกล่าวอ้างด้วยความยุติธรรมเป็นนอก ในขณะที่เนื้อในนั้นเน่าเฟะ 

ประกาศจัดแจ้งรายละเอียด กล่าวถึงว่า ส่วนหนึ่งของประชาชนต้องถูกส่งไปเป็นเครื่องบรรณาการให้กับเหล่าไพร์ม หากมีเมคตนใดคัดค้านจะโดนประหารประจานต่อสาธารณะชนให้เป็นที่ประจักถึงสิ่งใดควร…สิ่งใดไม่ ระบบนี้ถูกใช้มายาวนานจวบจนปัจจุบันยังไม่มีผู้ใดปฏิวัติสำเร็จ เมคทั้งหมดจะถูกสุ่มเลือกเป็นเครื่องบรรณาการตามจำนวนของไพร์ม สิบสามต่อสิบสาม ถึงกระนั้นแถบรับประกันไม่ได้ที่ทุกตนมีสิทธ์ถูกรักจากไพร์ม ครั้งนี้เองก็เช่นกัน เหล่าหุ่นยนต์ต่างหวาดกลัวมิ พวกเขามิอาจรับรู้ได้เลยว่าคำขอร้องพร้อมของเหลวเย็นสามารถอ้อนวอนต่อท่านผู้สร้างได้รึเปล่า—ถ้าพูดให้ถูกมันส่งถึงพระกรรณเป็นแน่แต่ท่านผู้นั้นรับฟังหรือไม่ ขึ้นกับกับของถวายที่ประทาน…ความสนุกชุ่มคราบเลือด

เงาคืนเคลื่อนปกคลุม ไออาคอน ลมแว่วเงียบสงัดขัดกับแสงสลัวเรืองรองอทั่วมหานคร ยอดตึกสูงเสียดฟ้าหลอมสร้างจากโลหะบริสุทธิ์ สะท้อนภาพระยับระยับดั่งเพชรพลอยในรัตติกาล ผิวอาคารรองสะท้อนแสงฟ้า พลังงานอาร์คออนิกเป็นแหล่งสำคัญให้เมืองเปล่งประกายเจิดจ้ายากที่จะคราหรือมอดไหม้สลาบดับ สดับหางเสือฟังเสียงรัตติกาลพัดผ่านช่องว่างระหว่างตึกเสียงหวีดหวิวของกลไกและรถขนส่งที่ไหลเวียนอยู่ใต้พื้น เงยมาเหนือระดับเท้าทางขวาจะเห็นประตูโรงซ่อมรักษาส่วนบุคคล สถานที่ชิดขอบเมืองหลวงมากที่สุด ข่าวสารจึงใช้เวลากว่าจะมาถึงขนาดความเจริญทางเทคโนโลยียังไม่มีการส่งเสริมในบริเวณนั้นเลยแม้แต่น้อย มีหุ่นแพทย์ประจำการทำงานล่วงเวลา ดาร์กวิง เขาเป็นพนักงานฝ่ายซ่อมแซมผู้เชี่ยวชาญด้านการรักษาไร้ที่ติ มีชื่อเสียงเรียงนามพอสมควรในหมู่ชนชั้นกลาง นั้นคือข้อดีหนึ่งเดียวที่มี ส่วนข้อเสียหรือ นับไม่ถ้วน

ชาวไออาคอนโปรดฟัง เตรียมชมสัญญาณถ่ายทอดสดจากเซนตินัล

เสียงประกาศเปิดจอถ่ายทอดสดดึงความสนใจ มือเขรอะฝุ่นผงลดข้อต่อแขนทดแทนลงบนโต๊ะทำงานยาว เรือนกายขาวตัดด้วยสีเข็มของแขนขาหันหลังตอบเสียง แถบสีม่วงสว่างประปรายสลับสติ๊กเกอร์เหล่าไพร์มที่หัวหน้าเขาบังคับติดเป็นน้ำใจก่อนเดินทางไกล ออกพทิกส์ยาวมาเจนต้าคร่ามัวเมา วงโฟกัสสลับหมุนทวนเข็มและตามเข็มนาฬิกา ซูมขยายมุมมองจากภาพโฮโลแกรมรายชื่อที่ถูกเรียกผ่านไปจนถึงชื่อรองสุดท้าย ดวงหน้าเทาหม่นยื่นทิ้งปลายคางแนบขอบเหล็กเหตุด้วยความอยากรู้อยากเห็น แฝงความคาดหวัง ภาพจำลองฉายร่างผู้ช่วยของเหล่าไพร์ม เซนทินัล 

เขาเป็นเพียงไม่กี่รายที่ถูกเหล่าไพร์มทั้งหมดไว้วางใจประมาณนึง แถมยังมีอภิสิทธิ์มากเหนือเมคบรรณาการด้วยกัน ทำให้ผู้คนพากันอิจฉามากมาย สพหรับตัวเขาแล้ว ปลายตามองจากหัวจรดเท้า ไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะเป็นคนโปรด ทั้งกิริยาวาจาเพียบพร้อม แววออพทิกส์คู่นั้นสื่อจากใจจริงไร้พิษสงแม้จะมีสีแดงสด นึกถึงกอไฟในเตาเผายา ออร่าอบอุ่นขุนสปาร์คให้อิ่มสำราญได้อย่างง่ายดาย ไหนจะรอยยิ้มบางชูสู้เครื่องหน้างามครบถ้วนนั้นอีก สวยไร้ที่ติ…ดาร์กวิงเพลิดเพลินในการสังเกตุรายละเอียดน้ำมะพร้อมมากกว่าเนื้อของมัน เสียงละมุนหูว่ารายชื่อตามเอกสารอย่างถี่ถ้วน ตนแล้วตนเล่าผ่านไปทั้งรู้จักและไม่รู้จัก

ลำดับที่ 12 ดาร์กวิงแห่งไออาคอน

ลำดับที่ 13 XXXแห่งไออาคอน

ท่านที่มีรายชื่อดังที่ว่ามากรุณาเข้ารับการคัดเลือกในวันพรุ่งนี้ที่….—…—

รูม่านตาค้างคล้ายสนิมขึ้น วงในส่ายสั่นอย่างมิเคยเป็นมาก่อน ข่อนความเหน็บหนาวเข้าลามลายสายเคเบิลเข้าสู่ฟันเฟืองกระจายทั่วช่องอก เสียงบาดหูจากปลายนิ้วเสียดสีโลหะฝ่ามือคู่ขาสีทึมเข้มเท้าแข็งทื่อกว่าเหล็กไหล อะไหล่ภายในหยุดทำงานเพราะโดนแช่แข็งด้วยความจริง แพทย์ประจำปรักตรึงด้วยความเคร่งขรึมที่เข้าปกคลุมรอบเรือนร่าง กว่าจะขยับแต่ละก้าวมาที่โต๊ะทำงานเดิม ลากผ่านไปหลายช่วงนาทีไซเคิล ลมหายใจตื้นถี่ราวกับอากาศรอบตัวไม่เพียงพอสำหรับเขาตอนนี้อีกต่อไป อิเล็กทรอไลท์เคืองฝืดในลำคอเวลาเดียวกับริมฝีปากแห้งเหือด หากเม้มปากจะสัมผัสได้ถึงความหยาบกรานจนต้องเลียย้ำเป็นครั้งคราว เฟืองของเขาเต้นรัวและแรงจนรู้สึกได้ถึงจังหวะสปาร์คที่ไม่สม่ำเสมอ การรับรู้ของเขาเริ่มละเลือน เสียงรอบข้างกลายเป็นเสียงสะท้อนกดขี่ตอกย้ำ คำเดิมวนเวียนซ้ำ ๆ เหมือนดนตรีต่อเนื่องวนไปมา ความคิดสับสนอลหม่านกระนั้นบุรุษหนุ่มยังคงใช้อุ้งมือสั่นระริกจัดเตรียมเลือกอุปกรณ์สำหรับเดินทาง แขนขาสั่นระริก เขาพยายามหาสิ่งมาดึงความสนใจ เขาไม่รู้การวางตัวต่อหน้าไพร์มยังไง…ตายเอาดาบหน้าแล้วกัน—

ดาร์กวิงใช้เวลาทั้งคืนในการหาข้าวหาของ ความซกมกลากเขาจนแสงแรกของดวงอาทิตย์สีทองฉาบไล้ผ่านเส้นขอบฟ้าของ ไออาคอน หลอดไฟนีออนส่องสว่างตลอดคืนเริ่มมอดลง เสียงกระแสพลังงานเอนเนอร์จอนไหลเวียนอยู่ใต้โครงสร้างของเมืองดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เส้นทางลอยฟ้าที่เชื่อมตึกระฟ้าเข้าด้วยกันเริ่มคึกคักขึ้นอีกครั้งเมื่อเหล่าเมคเดินทางไปยังจุดหมายของตน ยานพาหนะไซเบอร์ทรอนเนียนแล่นผ่านไปมาตามถนน ทิ้งร่องรอยของพลังงานสีฟ้าจางและเสียงหวีดแผ่วเบาไว้เบื้องหลัง ซึ่งในขณะเดียวกันนั้นเอง…

ติ๊ด ติ๊ด ตี๊ด

“แฮก…แฮก…” เครื่องบินสีทึมร่อนลงจอดหน้าทางเข้าหอคอยสูง ตั้งตระหง่านกลางเมืองไออาคอน สีทองย้อมคุมโทนแต่ชั้นล่างยันดาดฟ้าเอกลักษณ์สะดุดตา เถียงมิได้ว่าภาพลักษณ์เช่นนั้นเข้ากับเจ้าของเป็นปี่เป็นขลุ่ย ร่างหนาเปลี่ยนโหมดเทียบท่าด้วยสองเท้าทรงส้นตึก “เกือบแล้ว เฮ้อ” เมคหนุ่มถอนหายใจลากพร้อมปรับท่ายืน กวาดมองระยะรอบ ๆ ครั้งนี้มีคนมีความสามารถคละกันมากมายทั้งรู้จักและไม่รู้จัก เงามืดคลุมบังแสงของเขาจนต้องหันกลับไปมองที่มาของความมืด มือของผู้รักษาความปอดภัยคว้าร่างกายเขาตรวจเช็คความเรียบร้อย ประเมินก่อนบริการเปิดประตูมหึมาแม้ดุหนาแต่ทว่าบางใสด้วยแรงผลักไร้ปราณ 

“…” สิ้นเสียงกร่นด่าสปาร์คก็สั่นระริก ราวหุ่นเกิดใหม่เบิกดูโลกกว้างครั้งแรก แปลกด้วยความรู้สึกล้นหลามลามทั่วโครงเหล็กพิเศษ เขาเดินก้าวสับขาเข้าที่ประทับของไพร์มองค์ปัจจุบัน ภายในประกอบด้วยฝูงชนชุกชุนบางรูปใหญ่บางเล็กปะปนค่อนข้างหลาก หลายล้อมรอบท่อลำส่งสู่ชั้นสูงขึ้น ดาร์กวิงเลิกสนใจรอบข้างทำงานต่อมุ่งตรงดิ่งไปยังลิฟต์ระหว่างทางแอบชำเลืองกางองศาหน้าเงยมองเหนือเครื่องขนย้าย อนุสาวรีย์งามถูกปั้นปันแต่งมาอย่างดียิ่งขยายรายละเอียดยิ่งเห็นความมัมวาวเรียบเนีนยนของช่างมือต้น ๆ ของเมืองไออาคอนบวกกับการดูแลรักษาอย่างดีเยี่ยม ไม่แปลกเลยหากใครต่างมารุมเชิดชูสรรเสริญ …แต่หน้าตานี่น่าเกลียดชวนเอียนสิ้นดี ตัวจริงคงหน้ามองกว่านี้…ข้าหวังว่า

โอ้… (พริมัส เห็นแล้วออพทิกส์ข้าจะแตก)

เอกลักษณ์ของเหล่าไพร์มเต็มไปด้วยอำนาจและความสง่างาม บ้างแสดงบุคลิกที่ทรงภูมิฐาน บ้างน่าเกรงขาม เชดสีของเรือนร่างสะท้อนถึงอำนาจและความสมบูรณ์แบบ สีดำลุ่มลึกเสมือนรัตติกาลที่มิอาจหยั่งถึง สีเงินนวลบริสุทธิ์ที่ดั่งแสงแห่งปัญญา หรือแดงชาติซัดสาดด้วยกลีบกุหลาบบานสะพรั่งกระนั้น มีเพียงสองตนเท่านั้นที่เผยราศีสมบูรณ์แบบ ตามที่อ่านเอกสารมาเมื่อคืนก็คงเป็นใครไม่ได้

พรีม่า ไพร์ม บุตรองค์แรกของพรีมัส บุรุษในตำนานที่ถูกปวงชนไซเบอร์ทรอนต่างซุบซิบถึงรูปโฉมอันน่าเกรงขาม หากแต่เปี่ยมด้วยรัศมีของความอ่อนโยนประปราย แม้ร่างกายขจะคล้างคลึงเปลือกไม้แห้งปนทองแดงหม่น แต่ผงรอบขอบเกราะกลับเปล่งแสงระยิบระยับเมื่ออัสดงจงใจกระทบจากหลังบ่ากว้าง ล้อเล่นกับอณูสรวงออลสปาร์คทัดเทียมอัญมณีประจำดาราเดือน ออพทิกส์เชอร์รี่ มีความหมายถึงนิสัยของไพร์มเช่นกัน รสชาติเปรี้ยวซื่อถึงความปราดเปรียว มัแชอบคบค้าสมาคมด้วยความมั่นใจอันสูงริบริ่ว กระตุ้นความเร้าอยากรเข้าหา ยังไม่กล่าวถึงความหวานที่สามารถเผาสปาร์คของผู้ใดก็ตามที่เผชิญดวงหน้าขาวขุ่น เรียบเนียน ก็มิอาจต้านทานแรงดึงดูดจากสายพระเนตรของเมคผู้นี้ได้เลย สมเป็นเจ้าแห่งมนต์สะกด รอยแย้มสรวลบนพระพักตร์นั้นอาจดูเป็นมิตร แต่มิว่าใครต่างรับรู้ว่า นั่นคือรอยยิ้มของจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์ 

หวังใช้เลห์เหลี่ยม เขี่ยนตัดสินสิ่งที่ถูกและผิด ร่างสูงสง่า สัดส่วนทองคำประหนึ่งถูกสรรค์สร้างขึ้นมาเพื่อให้เป็นต้นแบบมาตรฐานความสมบูรณ์แบบ ทุกก้าวย่างสะท้อนถึงความมั่นคง ท่วงท่าองอาจ หน้าตาเย้าหยอก ล้วนคือมารยาอันตรายร้ายกาจที่ยากจะมีผู้ใดเทียบเทียม…เหล่าเครื่องบรรณาการจับตามองพรีม่ารู้สึกคอแห้งเผือก เยือกเอนเนอร์จอนเกือบลอดริมฝีปาก ดาร์กวิงเองก็เช่นกัน แต่ไม่ใช่ในแง่นั้น เนื่องเพราะเขาได้แต่สงสัยว่าจะได้มีโอกาสซ่อมหรือสร้างส่วนทดแทนให้ร่างกายที่สมบูรณ์แบบหาได้ยากในการรักษานั้นไหมนะ ถ้าได้ใฝ่ฝันถึงโลหะพิเศษที่ตีบุตรรูปขึ้นก็ทำเขาเหาะเหินได้โดยไม่ต้องเปิดเครื่องแล้ว…ถ้าพูดดี ๆ ด้วยจะได้ไหมนะ

แต่สิ่งที่ทำให้เขาหวาดหวั่นในการคัดเลือกมิใช่พรีม่า แต่มันคือเงามืดที่สะท้อนผ่านทางแววตา เลนส์สีชาติของการทำลายล้าง ความมืดที่คอยฉุดรั้งดวงดาราให้ตกสู่ห้วงหายนะ ออพทิกซ์ของ เมกะทรอนัส ไพร์ม ดาร์กวิงสัมผัสได้แต่ว่างเปล่า ไร้ชีวิตหรือความหวัง มันสะท้อนเพียงความเบื่อหน่ายของผู้ที่เห็นทุกสิ่งเป็นเรื่องน่ารำคาญ ทั้งไม่มีสีสัน ไม่มีประกาย ไม่มีความเมตตาใดๆ มีเพียงความเงียบงันของสุญญากาศ เหมือนถูกบังคับให้มาอยู่ที่นี้โดยมิพึงประสงค์ยังไงอย่างงั้น แปลว่าไม่ใช่ไพร์มทุกตนจะสนใจเครื่องบรรณาการงั้นหรือ…บรรยากาศรอบข้างมืดมนราวกับท้องฟ้าใสถูกก้อนเมฆครึ้มบดบัง เสียงลมเงียบลง จนเขาเผลอกลั้นหายใจ แม้แต่แสงที่เคยส่องสว่างก็คล้ายจะหม่นหมองลงไปชั่วขณะ น่ากลัวตามคำล่ำลือจริง ๆ ด้วย…แต่การเป็นผู้แข่งขันในสนามประลอง แปลว่าต้องบาดเจ็บบ่อย ถ้าเจ็บบ่อยต้องได้รับการรักษา แสงความหวังปลุกประกายดาร์กวิงอีกครั้ง จะมีโอกาสให้ข้าไหมนะ

ไพร์มแต่ละองค์เดินเรียงตามลำดับในแนวหน้ากระดาน เป็นระเบียบจนเกรงร่างกายไปหมด พวกเขาได้ชมความงามและจดจำรูปหน้าคร่าตา อันประณีตในการแกะสลัก จนกระทั้ง

.

.

.

เสียงเชียร์ดังลั่นทั่วสนาม ท่ามกลางฝูงชนที่กระหึ่มไปด้วยเสียงฮือฮา เมกกะทรอนนัส ไพร์ม ผู้ที่ครองตำแหน่งเจ้าสงครามมาตลอด กลับถูกโค่นล้มลงด้วยมือของไพร์มอายุน้อยกว่าหลายชั่ว เขาล้มลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งของเขากลับกลายเป็นเพียงเศษซากที่หมดความหมายเมื่อเทียบกับความอ่อนเยาว์และความแข็งแกร่งของเซต้า ไพร์ม แล้วเพราะเหตุอันใดถึงมาถึงการประชันกันได้ เมื่อครู่หากสมองเขาไม่ฝาดเรายังอยู่ในการคัดเลือกแล้วเกิดปากเสียงระหว่างสองไพร์ม เสียงเงียบไปท่ามกลางสนามประลอง ไม่มีใครอยู่รอดูตอนจบเมื่อแนวการประลองครั้งนี้ชี้ชัด อย่างมิต้องสงสัย ไพร์มและผู้รับใช้ของแต่ละองค์ติดตามกลับไปยังที่ส่วนตัว การต่อสู้ครั้งนี้ยืดเวลาทำให้เมดผู้ที่เป็นเครื่องบรรณาการครั้งนี้ถูกปัดทิ้งทั้งหมด หลงเหลือเพียงไม่กี่ตนเท่านั้น พรีม่า ไพร์ม ตั้งใจเก็บรวบรวบภาพตรงหน้า เขารู้ดีว่าอนาคตของเมกกะทรอนนัสกำลังจะจบลง แต่สิ่งที่เขารู้สึกในตอนนี้ไม่ใช่แค่การเห็นทรราชเย่อหยิ่งพ่ายแพ้ในสนามประลอง แต่เป็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่ามากกว่า หากคนที่ทำให้อีกฝ่ายแสดงสีหน้านั้นออกมาคือเขา

ข้อมือสบัดคราบเอนเนอร์จอนใหม่ ไล่เลี่ยใช้ออพติกซ์สีจันทร์เสี้ยวมองหยามเกียจ เศษเสี้ยวความโกรธก่อนหน้ามลายหายทิ้งเพียงความสะใจ รอยยิ้มเปื้อนหน้าของไพร์มนั้นบ่งบอกหมดเปลือก เกราะอเมทิสต์สง่าผ่าเผยเมินเฉยความนัยอันควรหมายถึงความสงบ โศรกเศร้ารำพึงรำพันผ่านสีม่วงสง่าของมัน ปลายดาบเหวี่ยนขึ้นขึ้นเล็งองศายังหุ่นที่เขาโปรดปรานมากที่สุด ซื่อสัญญาณให้เซตินัลลุกขึ้น เดินออกสนามกลับไปพร้อมกัน ธุระของเซต้าจบลงไปพร้อมกับชัยชนะที่ได้รับมา

เมื่อทะเลความตื่นเต้นนิ่งสนิท ถึงคราวที่พรีม่าเดินหมากของตนเอง สิ่งไม่คาดคิดดึงสติสัมปชัญญะในความตั้งใจแรก อุ้งมือเล็กที่แตะบนชายผ้าคุมสีนวลปนนิลสง่าคล้ายหยินหยางที่เขาพากภูมิใจ สายตาเฉี่ยวตะปบร่างเหยื่อให้ชะงัก เหยี่ยวยักษ์ดักเสียงพูดดาร์กวิง มือของเขาชักอัตโนมัติแรงเดรัชฉานรัดรวมควบตัวอีกฝ่ายชวนขนลุก “มีอะหรือเปล่าเด็กน้อย” หยาดน้ำหวานสานกลมกลืนในเนื้อเสียงแววตาอาฆาตเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นประยิ้มในชั่วพริบตา ในความคิดของดาร์กวิงกำลังย้ำเตือนว่าไพร์มคนนี้อันตราย ฝีเท้าล็อคติดพื้นดินฝุ่นลานประลองส่วนตัว รอบตัวพวกเขาห้อมล้อมด้วยภาพจำลองขนาดใหญ่ วิทยาการที่นี้เป็นเลิศไม่แปลกที่จะมีที่นี่ เพื่อปกป้องชื่อเสียงเมื่อเกิดการทะเลาะบ่อแว้งด้วยส่วนหนึ่ง ปลายนิ้วขูดฝ่าโลหะกำมั่น คำขอร้องสบเครื่องรับเสียงของไพร์มอวุโส “ท่านปล่อยเขาไว้แบบนั้นไม่ได้ เขาจะสูญเสียเอนเนอร์จอนมากเกินควร เราควรเรียกหมอ”

ไพร์มไม่ตอบในทันที มีเพียงความเงียบที่โรยตัวลงระหว่างพวกเขา ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองอีกฝ่ายอย่างพินิจพิเคราะห์ ไล่สำรวจตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางสิ่งอยู่ในใจ ทุกอิริยาบถของเขาสงบนิ่ง ทว่ากลับให้ความรู้สึกกดดันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ผู้ถามเริ่มขยับตัวเล็กน้อย ราวกับไม่แน่ใจว่าสิ่งที่หลุดออกจากปากตนเป็นคำถามที่สมควรแล้วหรือไม่ แววตาของไพร์มไม่ได้เย็นชา แต่ก็ไม่เปิดเผยความคิดใดให้จับต้องได้ เขาเว้นจังหวะนานพอที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกถึงช่องว่างระหว่างกัน ทุกเสี้ยววินาทีที่ผ่านไปคล้ายจะถ่วงเวลาให้หนักขึ้น คำตอบที่รอคอยยังคงไม่มา มีเพียงแค่สายตาที่อ่านทะลุผ่านจิตใจของผู้ถามอย่างเงียบงันและเมื่ออีกฝ่ายเริ่มทนไม่ไหว ไพร์มจึงเพียงแค่ผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ ก่อนจะเปล่งเสียง—เสียงที่มั่นคง ทรงอำนาจ และเด็ดขาดเกินกว่าที่ผู้ถามจะคาดเดาได้ “นี่เจ้า ไม่เคยขึ้นชมการประลองที่นี่เลยงั้นหรือ ของแบบนั้นไม่มีมาแต่ไหนแต่ไร”

“แต่ใช่ว่าเราจะไม่เคยประกาศหา แต่เจ้าคิดว่าใครอยากจะช่วยเหลือทรราชกัน ข้าพูดถูกไหม”

“งั้นข้าจะทำ” ในเมื่อคำขอร้องของเขาไม่อาจเข้าถึงผู้ฟังได้ ดาร์กวิงจึงเลือกที่จะลงมือเองโดยไม่รีรอ เมคร่างเล็กเร่งก้าวอย่างรวดเร็ว ดวงตาจับจ้องไปยังร่างที่แน่นิ่งกลางลานสีอำพันซึ่งแต้มด้วยคราบเอนเนอร์จอนเป็นหลักฐานของการต่อสู้ เขาไม่สนใจสิ่งรอบข้าง มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะช่วยเหลือให้เร็วที่สุด แม้มือจะสั่นไหวเล็กน้อย แต่เขาก็พยายามใช้ทักษะที่มี ซ่อมแซมบาดแผลด้วยอุปกรณ์ที่เขาพกติดตัวมา ประสบการณ์ในการทำงานของเขาอาจจะมากมายแต่ถ้าหมายถึงไพร์มละก็นี่เป็นครั้งแรก ทว่าความร้อนล้นและความตั้งใจแน่วแน่กลับผลักดันให้เขาทำทุกอย่างสุดความสามารถ

“…” ดาร์กวิงนิ่งเงียบ ร่างกายของเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาสีเข้มสะท้อนความวิตกกังวล ขณะที่สายตามองไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องหน้า ลมหายใจของเขาเริ่มหนักขึ้นขณะที่ความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย หัวใจเต้นถี่ขึ้นเมื่อตระหนักว่าตนเองอาจไม่มีเวลามากพอที่จะช่วยเหลือ เม็ดพลังงานสีอำพันที่ไหลซึมออกจากร่างของผู้บาดเจ็บยิ่งทำให้ความกระวนกระวายของเขาทวีคูณขึ้น

“กำลังหาอะไรหรือ” เสียงของพรีม่าดังขึ้นอย่างนุ่มนวล ทว่าชัดเจนพอจะดึงความสนใจของดาร์กวิงให้หลุดจากความสับสนในใจ สายตาของพรีม่ากวาดมองรอบตัวอย่างประเมินสถานการณ์ ดวงตาสีน้ำเงินลึกสงบนิ่ง ไม่มีแววร้อนรนหรือหวาดหวั่น แม้จะเห็นเลือดสีพลังงานที่เปรอะเปื้อนอยู่บนพื้น พรีม่ายังคงมีท่าทีสุขุม ราวกับรอคอยคำตอบจากดาร์กวิงอย่างใจเย็น “เครื่องเชื่อมโลหะ แต่ดูเหมือนข้าไม่ได้หยิบมาด้วย” ดาร์กวิงกัดริมฝีปาก รู้สึกผิดเล็กน้อยกับความสะเพร่าในครั้งนี้ เขาเผลอกำมือแน่นอย่างหงุดหงิดกับตัวเองก่อนจะคลายลงอย่างรวดเร็วเพราะรู้ว่าไม่มีเวลาให้เสียไปกับอารมณ์ ฟังจากน้ำเสียงแล้ว พรีม่าคงไม่ได้ตั้งใจตำหนิ แต่แค่ถามเพื่อให้แน่ใจว่าเขาต้องการอะไรจริง ๆ อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกได้ถึงความผิดพลาดของตนเอง เขาไม่ควรลืมอุปกรณ์สำคัญนี้เลย

“เราว่าพาเขาไปรักษาที่ห้องดีกว่าไหม” พรีม่าพูดขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงสงบและมั่นคง แต่แฝงไปด้วยเหตุผลที่ไม่อาจโต้แย้ง ดวงตาของเขามองตรงไปยังดาร์กวิง รอคอยคำตอบโดยไม่เร่งเร้า ดาร์กวิงเงียบไปครู่หนึ่ง ใช่… คำพูดของพรีม่ามีเหตุผล ทำไมเขาถึงไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน? การพยายามซ่อมแซมผู้บาดเจ็บในที่โล่งอาจไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด เขาเงยหน้าขึ้นมองพรีม่าอย่างลังเล แต่ในใจกลับเริ่มโน้มเอียงไปกับข้อเสนอของอีกฝ่าย“ถ้าเช่นนั้น ข้าขอความกรุณาด้วย” น้ำเสียงของดาร์กวิงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความร้อนรนในดวงตาเริ่มจางหายไปเล็กน้อยเมื่อเขาเลือกที่จะยอมรับความช่วยเหลือจากพรีม่า แรงกดดันที่แบกอยู่บนบ่าดูเหมือนจะเบาลงแม้เพียงเล็กน้อย เขาโค้งศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความขอบคุณ ขณะที่จิตใจของเขาก็เริ่มสงบลง รู้ดีว่าตอนนี้เขาไม่ได้เผชิญกับปัญหานี้เพียงลำพัง

“แน่นอน เราอนุญาต” พรีม่าพยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงยืนยัน ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ร่างผู้บาดเจ็บ ดวงตาสีน้ำเงินยังคงแน่วนิ่งไร้ความลังเล ท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามและหนักแน่น แม้ว่าเขาจะไม่ได้แสดงความรู้สึกมากนัก แต่ก็รับรู้ได้ถึงความเมตตาที่แฝงอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นของเขา เขาค่อย ๆ โน้มตัวลง ใช้มือยกตัวผู้บาดเจ็บขึ้นอย่างระมัดระวังโดยไม่ให้กระทบกระเทือนบาดแผล

บางทีข้าอาจจะคิดมากไปเอง เราไม่ควรตัดสินคนอื่นก่อนรู้จักตัวตนของเขาจริง ๆ สินะ

“ท่านเป็นคนงดงามถึงภายในจริง ๆ ข้าจดจำบุญคุณนี้ไว้” ดาร์กวิงมองภาพตรงหน้าอย่างซาบซึ้ง รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่ริมฝีปากเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง แม้จะอ่อนล้า แต่เขาก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ก่อตัวขึ้นในใจ ดวงตาของเขาส่องประกายแห่งความรู้คุณอย่างแท้จริง ขณะที่เฝ้ามองพรีม่าที่ยอมใช้แรงและเวลาเพื่อช่วยเหลือเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “เราคาดหวังอยู่นะ” พรีม่ากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มีนัยบางอย่างแฝงอยู่ภายใต้คำพูดนั้น ดาร์กวิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาจะฉายแววเข้าใจ—พรีม่ามิได้ช่วยเหลือเขาเพราะความสงสารเพียงอย่างเดียว แต่คาดหวังว่าดาร์กวิงจะเติบโตขึ้นและตอบแทนสิ่งนี้ในอนาคต ดาร์กวิงกำมือแน่น ความแน่วแน่ส่องประกายในแววตาของเขา ขณะที่ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง—เขาจะไม่มีวันลืมคำพูดนี้ และวันหนึ่ง เขาจะพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาคู่ควรกับความเชื่อมั่นนั้นจริง ๆ

ขอบคุณท่านพริมัสที่รับฝังข้า ข้าซาบซึ้งในพระคุณอย่างสูง

เมื่อดาร์กวิงก้าวเข้ามาในห้องสำหรับรักษาของไพร์ม เขารู้สึกตะลึงกับภาพที่เห็น อุปกรณ์การแพทย์ที่อยู่รอบตัวดูเหมือนจะไม่ได้รับการใช้งานมากนัก ทั้งหมดนี้ทำให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติอย่างลึกซึ้ง พรีม่าวางเมกกะทรอนนัสลงบนแท่นรีชาจต์ พร้อมกับเริ่มทำการตรวจสอบเพิ่มเติม ขณะที่ดาร์กวิงเองก็ก้มหน้าลงหาข้าวของที่ต้องใช้ แม้ว่าพรีม่าจะขอแยกตัวไปทำภารกิจอื่น แต่ดาร์กวิงยังคงมุ่งมั่นในการทำงานของตนเอง โดยไม่ลืมที่จะมองหาวิธีแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ขณะที่การซ่อมแซมดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ดาร์กวิงก็พยายามทำงานอย่างเต็มที่ แม้ว่าเขาจะยังรู้สึกถึงความเก้อเขินและซุ่มซ่ามในบางจังหวะ แต่ในที่สุดเขาก็สามารถเชื่อมรอยต่อของเครื่องจักรได้สำเร็จ แม้จะไม่ได้สมบูรณ์แบบอย่างที่หวัง แต่การซ่อมแซมก็เสร็จสิ้นไปแล้ว ความรู้สึกดีใจที่มีจนเกินไปทำให้เขาลืมไปว่าเมกกะทรอนนัสกำลังฟื้นตัวขึ้นจากภาวะที่เขาหวังว่าไม่จะไม่เกิดขึ้น ดาร์กวิงกลับมารับรู้ได้อีกครั้งเมื่อไพร์มได้แสดงออกถึงความตื่นตัวเต็มที่
 

การเถียงระหว่างไพร์มและเครื่องบรรณาการเริ่มทวีความเข้มข้นขึ้น เมกกะทรอนนัสมองเห็นว่า สิ่งที่ดาร์กวิงทำอยู่ในตอนนี้ คือการกระทำเพื่อการเอาตัวรอดและเพื่อให้ตัวเองได้รับเลือก ดาร์กวิงที่ตอบโต้ในตอนแรกเริ่มรู้สึกสับสน เพราะคำพูดที่ถูกกล่าวออกมากลับสะท้อนความคิดในใจของเขาเอง แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่สามารถทิ้งคนที่อยู่ในสถานการณ์ใกล้ตายได้ ร่างกายของเมกกะทรอนนัสเริ่มเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วและแรงกดดันจากเครื่องจักรภายในที่ทำงานหนักขึ้นอย่างผิดปกติ

“…”
 

“เย็นก่อน ท่านไม่ควรขยับตัวตอนนี้ ไม่งั้นรอยเชื่อมจะ- “

“หุปปาก ใครสั่งให้เจ้าพูด”

ดาร์กวิงพูดด้วยเสียงนุ่มนวลและท่าทางระมัดระวัง ราวกับหวาดกลัวที่จะทำให้การรักษาที่ทำอยู่เสียหาย ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่รอยแผลอย่างตั้งใจ เขารู้ดีว่าเพียงแค่การเคลื่อนไหวเล็กน้อยของเมกกะทรอนนัสอาจทำให้ทุกอย่างที่เขาทำไปก่อนหน้านี้สูญเปล่า เขาจึงเตือนด้วยความห่วงใยและคำนึงถึงความปลอดภัย แต่คำตอบจากเมกกะทรอนนัสกลับเป็นการตอบโต้ด้วยความโกรธและความขุ่นเคือง แม้จะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาก็พยายามจะขยับร่างไปข้างหน้า ด้วยความทนทานและไม่ยอมให้การบังคับหรือการจำกัดใดๆ มาควบคุมการกระทำของเขา แม้จะต้องฝืนทนความเจ็บปวดก็ตาม เขาสังเกตเห็นความเครียดในแววตาของเมกกะทรอนนัส และเขาก็เข้าใจดีว่าอีกฝ่ายต้องการอิสรภาพจากการบังคับ เขายังคงทำหน้าที่ของตนเองต่อไป แม้จะรู้สึกถึงความยากลำบากในการรักษาเขา แต่ก็ไม่อาจละทิ้งการช่วยเหลือจากใจจริงได้ ความกังวลที่มีอยู่ในใจของเขานั้นไม่ได้ลดทอนความมุ่งมั่นในการรักษาผู้ที่เขาหวังดีให้พ้นจากอันตราย
 

เสียงหวีดหวิวของสายลมกรีดผ่านความเงียบ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย เมื่อความทรงจำบางอย่างพลันกระแทกเข้าสู่จิตใจ ราวกับภาพเงาที่ถูกดึงออกจากความมืด พรีม่า…ในตอนนั้น เขาเห็นแววตาของอีกฝ่าย— แววตาที่ไม่เคยมีความจริงใจเลยตั้งแต่แรก รอยยิ้มที่เขารังเกียจ เบ้าหน้าแฝงเยาะเย้ย ความโกรธพวยพุ่งขึ้นมาอย่างไม่อาจต้านทาน เมื่อทวนความทรงจำหาต้นตอของปัญหา กำปั้นของเขากำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น ความเย็นยะเยือกแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟแห่งความเดือดดาล— ไฟที่ไม่มีวันมอดดับง่าย ๆ

“พรีม่า ไอชาติชั่ว”
 

“เมคต่ำต้อยอย่างเจ้า สำเนียกสถานะของตนเองด้วยแค่เข้ามาได้ใช่ว่าเจ้าจะแตะต้องข้าตามอำเภอใจ” ตัณหารุกโชนลนคลังควบคุมความคิดของเมกะทรอนัส โทษะกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดีแก่นัยโรธ สเก็ตเพลิงตะหวัดหันหลังกลับมาที่ร่างบางกว่าหลายทวี หน้ากากหักร้าวด้วยรอยศึกเริ่ดขึ้นผิดทางกับออพทิกส์ ฝีเท้ากระแทกเสียงหนักอึ้งบนพื้นโลหะ สองสามก้าวย่างอย่างไม่เร่งรีบ ด้วยขนาดที่มากกว่า คล้ายนักล่าที่ใช้การเข้าประชิตเหยื่อจะแสดงพละกำลังบ่งชี้ว่าทางรอดของมีนมอดลงไปแล้ว ความสูงยกสู้ข่มขวัญให้ลูกแมวหลงถิ่นสำนึกถึงตำแหน่งของตน หยาดฟลูอิดก่อตัวบนดวงหน้าสีเทาทำให้ขุนศึกมั่นใจว่าอีกฝ่ายกำลังใจดีสู้เสือ…จะได้สักกี่น้ำเชียว
 

เล่นกับเสือมันไม่ใช่วิธีที่ฉลาด

“เมกะทรอนัส โปรแกรมของท่านกำลังรวน ได้โปรดใจเย็นก่อน” สองมืกยกขึ้นห้ามปราม โทนละมุนหูหยิบมาใช้อีกครั้ง คำพูดระรื่นเครื่องรับเสียงเบี่ยงความสนใจ คู่ออพทิกส์ไพร์มผู้ได้นามว่าแข็งแกร่งไล่มองแต่หัวจรดเท้า ทั้งที่หูแหลมข้างหมวกกรมท่าลู่ต่ำด้วยสัญชาตญาณตั้งรับขนาดนั้น ยังหน้าทนหลอกตัวเองไปได้อีก สัมผัสมือเบาบางบนท่อนแขนลูบเบา ๆ ริมฝีปากเม้มอ้อนวอน “ให้ข้าได้เช็คภายในของท่าน” แรงสบัดเพียงเล็กน้อยก็ทำให้บอทตัวเล็กโยไปตามทิศของแรง ขาบิดเซชนกับขอบแท่นเรียงเสียงโอดโอยให้แพทย์หนุ่ม

 “ไม่ต้อง ข้าไม่ได้เป็นอะไร อย่ามารู้ดีไปกว่าข้า” เสียงก้าวปฏิเสธเย็นยะเยือก บ่ากว้างของร่างสูงบดบังทัศนียภาพทั้งหมด เงามัวคร่อมเหนือเมคที่กาที่ค้ำจุนช่วยตั้วตั้งตรง ลมร้อนพ่นออกราวถาโถมด้วยระยะน้อยกว่าสามเซนกระทบใบหน้าแต่งปั้น สปาร์คของเมคหนุ่มเต้นระรัว จังหวะการเต้นผิดเพี้ยนราวกับเสียงเพลงที่ถูกเร่งจังหวะจนแทบหลุดออกจากท่วงทำนอง รองรับความร้อนระอุลุกซู่สรรพางค์ อา… หมอบเสียงครางพอใจให้เมกะทรอนนัส “ข้าบอกแล้วว่ามันเป็นจรรยาบรรณแพทย์ ข้ามิอาจปล่อยท่าน—!”

แรงกระทุ้งส่งกระทั้นสะโพกขวา แผ่นหลังเปลือยไร้เครื่องยนต์รองรับแรงกระแทกอัดกำแพงอย่างไม่มีทางเลือก นิ้วโป้งหนากดโครงเอวขึ้นรอยบุบ แนบชิดความเจ็บปวดพุ่งแล่นโปรเซสเซอร์อีกครา สองมือเล็กตะปบดั้นด้นดึงจากการทารุณจวนน้ำเอนเนอร์จอนไหลย้อนทะลัก ความเห็นใจไม่ให้เขาแม้แต่จะก้มหน้าสำลัก มือยักษ์อีกข้างช้อนดันโหนกแก้มขึ้นนูนจนต้องเชิดมองกลับ ริมฝีปากเผยอให้เหลวค้างออกมาด้วยตนเอง 

น่าขยะแขยง…

ความรังเกียจที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในแววตาของเมกะทรอนัส คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นเส้นเดียวความรู้สึกสะอิดสะเอียน เรือนสีสดแสดงความอันตรายเข้ากันได้ดีกัยนัยต์คมแหลมแบบเดียวกับสันหอกคู่กาย ราวกลับกำลังพิจารณาท่าทีอีกฝ่าย แววตาภายใต้หน้ากากที่หย่อนลงเล็กน้อยเต็มไปด้วยความว่างเปล่า กวาดมองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไร้อารมณ์ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันครู่หนึ่งก่อนจะแย้มออกเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ที่ฉาบไว้บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายมากกว่าความพึงพอใจ ผลประเมินขึ้นอยู่กับอีกฝ่ายจะสามารถให้ความบันเทิงอะไรกับเขาได้บ้าง หรือสุดท้ายแล้วจะเป็นเพียงของเล่นน่าเบื่อที่เล่นแล้วทิ้งขว้าง นอกจากวาจาหาญก้าวน่าหงุดหงิด อีกฝ่ายก็ไม่มีอะไรที่มอบความท้าทาย ศีรษะส่ายไปมาจอรับภาพเขากระตุกซา ดูแล้วไวรัสน่าจะลามตามเวลาที่ล่วงลับ ข้อมูลถูกกลืนกลิ่นจนคิดอะไรไม่ออก คำพูดจากปาก…ปาก…ออพทิกส์แดงหรี่วงแคบมองอวัยวะงามได้รูป หากสังเกตบริเวณขอบคล้ายโดนพ่นด้วยส้มตุ่น ลิปสติก?

“อึก—” นิ้วคนละฝั่งของดวงหน้าเลื่อนขยับ นิ้วโป้งไล่สัมผัสตามมุมปากริมล่าง สวนอีกนิ้วที่ปากบนสอดเผยเขี้ยวคู่เล็ก การเคลื่อนไหวแผ่วเบาประณีตผิดหูผิดตาทำให้ดาร์กวิงสับสน ไพร์มตนนี้เบามือเป็นด้วยงั้นหรือ หน่อคำถามมากมายพุดกับชั้นดินเมื่อความเจ็บปวดโยกย้ายสู่โสตประสาท ชั่วพริบตาความโล่งใจปากอิ่มก็โดนแย่งชิง มือบีบอัดบังคับให้ดาร์กวิงอ้า ความว่างโหวงแทนทีด้วยขนาดคับอวัยวะทันทีที่ปากเปิด สองนิ้วคลำลึกไล่สำรวจ กดโคนลิ้นผ่านรอยต่อขรุขระมาถึงปลายลิ้น ภายในเริ่มกลั้วนิ้วอย่างสนุกสนาน เสียงครวญครางไม่เป็นศัพท์พ่นออกไร้สินสุดยิ่งปลานโลหะของนิ้วแตะผนังลำคอ เขาอยากขย้อนสิ่งแปลกปลอมนี้ใจจะขาดแต่แรงเพียงปลาซิลปลาซ้อยไม่อาจหยุดกระทิงขี้โมโหได้นี่สิ่ง

ได้โปรด พริมัส ช่วยฟังคำอ้อนวอนของลูก

จริงอยู่ที่เมกะทรอนัสร่วมนอนกับพรีม่า และโซลัสเป็นครั้งคราว หากสาวถึงประวัติเรื่องอย่างว่า เจ้าตัวแถบไม่เคยสนใจมันอย่างเป็นจริงเป็นจัง ไม่มีแววสนใจหรือรัไร้สิ่งดึงดูดอะไรเป็นพิเศษ ขนาดเมคมากมารยา ร้อยเลห์เสน่ห์ตรงหน้าก็ไม่อาจอาจกระตุ้นความกระสันอยากเพียงเสี้ยวได้ ถ้าจะมีคงเป็น…ปีกเชดลาเวนเดอร์หอมอบอวนรอบเรือนขาวดุจหิมะโปรยปราย เมครายร่างเล็กพอตัวกับดเมคตรงนั้นเขา ต่างแค่ทรวดทรงน่าลิ้มลองมากกว่า สปาร์คเขาเต้นแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ไม่สำคัญเท่ามัวเมาในทุ่งงามกลีบกุหลาบแตะปลายจมูกให้วิ่งหาที่มาของมัน เขาวงกตในคู่ออพทิกส์แดงนั้นกักเขาโดยสมบูรณ์ ทำยังไงเขาถึงจะได้มันมาครอง— ใบหน้าเยาะเย้ยของเกราะสีลูกหว้าแบบเดียวกับการประลองใคร่ด้วยความโลภ โทสะ ตัณหารวมอนุปฏิกูลไว้ในเมคตนเดียว ก่อความไม่สบอารมณ์ ความจริงที่ว่าเจ้าของดอกไม้คือ เซต้า…

“อื้อ— อือ” น้ำเหล่อเย็นคลออยู่บนขอบออพติกส์หลังแว่นชมพูสด ใช้เวลาไม่น้อยกว่าเมื่อเจ้าของการกระทำปราณีในตัวเขาละมือเคลื่อนออก ความรุนแรงสลับอ่อนโยนบ่งบอกอาการอีกฝ่ายที่ไม่คงที่ ไวรัสหรือ? ถ้าเป็นไวรัสจริงมันกัดกินถึงระดับไหนแล้ว ดาร์กวิงพยายามมองผ่านใต้หน้ากากเข้ม นอกประทับรอยเล่มดาบตราน่ายกย่องในสนามรบเมื่อนานมาแล้ว เมคมากหน้าหลายตาอยากเปิดผนึกสมบัติที่ปกปิดมาเนินนาน ใบหน้าที่แท้จริงของเจ้าสงคราม จะออกมาอัปยศอดสู่ด้วยแผลแหวะหวะหรือรูปงามจนเมคที่ได้สบพบเจออยากจะร่วมมีสปาร์คลิ้งด้วย แต่การรู้เรื่องวงในมากเกินไป ศรีษะของบอทนอกคอกหลุดออกจากบ่า 

ถึงกระนั้นตอนนี้ชะตากรรมคงไม่ต่างกันมากนักถ้าโชคดีเขาคงแค่พิการ ช่องปากน้อยรีบอ้ารับอากาศทันทีที่มือหยาบละจาก พ่นของเหลวล้นปริมาณเทียบเท่าท้องฟ้าด้วยอัดอั้นมานานจากการบีบกลั้ว มือเรียวถือวิสาสะลูบท่อนแขนที่ทำหน้าที่เป็นตะปู สอดเข้าระหว่างโครงเฟรมและฝ่ามือขนาดเหนือกว่า พยายามผสานมือเข้ารอยต่อนั้น “อย่างน้อยฟังเสียงร่างกายของท่าน มันกำลังกรีดร้องด้วยสิ่งแปลกปลอม ให้ข้าพาท่านหายจากความทุกข์อันไม่จำเป็น ได้โปร์ด เชื่อใจข้า ท่านไพร์ม”

“…” ความเงียบเป็นคำตอบที่น่ากลัวที่สุด ร่างสูงเปลี่ยนท่าวางจากตรึงขึงไว้กับที่เป็นจับส่วนเว้าสะโพกพอดีมือ เหวี่ยงส่งบอทหาชั้นอุปกรณ์การแพทย์ แรงปะทะทำของเครื่องใช้หล่นซะกระจัดกระจายทั่วพื้นห้อง “ให้มันจริงอย่างปากเจ้าว่า” ดูท่าอีกฝ่ายคงใช้เรี่ยวแรงจนพอใจประมาณนึงแล้ว ขั้นตอนต่อคือการตรียมตรวจสภาพก่อนเริ่มรักษา มือไขว่คว้าสิ่งของจำเป็นแล้วเคลื่อนมาต่อหน้าผู้ป่วยจนแรกและเป็นตนที่รับมือยากที่สุด เอาจริงก็ไม่อยากถ้าอีกฝ่ายให้ความร่วมมือ— “แนบขาเข้าหากันแล้วค่อย ๆ เอนไปด้านหลัง” อุ้งมือเล็กวางทาบบนอกของเจ้าขุนศึก คำสั่งนุ่มละมุนพลางดันอีกฝ่ายเป็นแนวให้ทำตาม ร่างกายเชื่อฟังอย่างน่าเหลือเชื่อ สายไฟเชื่อมต่อระบบเครื่องเจาะประสาทผสมผสานได้ดีจนเป็นปลายนิ้ว ดาร์กวิงทดสอบการใช้งานก่อนใช้เข่ายันตัวขึ้นคร่อมต้นขาหนา หย่อนสะโพกนั่งลงให้ถนัดตัว “ทำอะไรของเจ้า”

“จัดท่าให้เหมาะสมในการ ‘เชื่อมต่อ’ กับท่านหรือท่านถนัดท่าอื่นมากกว่า” บั้นท้ายบดลงจัดตัวเว้นจากลำตัวของไพร์ม เขาเงยมองอีกฝ่าย ความแตกต่างของส่วนสูงไม่ได้น้อยลงเลยคงต้องรบกวนให้ย่อตัว จะรบกวนไปไหมนะ “ท่านมาท่าที่อยากให้ข้าขึ้นให้หรือเปล่า? ถ้าไม่ข้าอยากให้ท่านย่อศีรษะเกยคางไว้ไหล่ข้า ทางใช่ไดร์ฟจะอยู่ใต้หมวกข้างคำขอซ้ายถ้ามองในมุมของท่าน” ถ้อยคำสองแง่สองง่ามล่ามด้วยภาษาวิชาการ สร้างความตระหงิดสกิดต้อมของเมกะทรอนัส หมวกส่ายสบัดความคิดไวรัสลามตามสายเคเบิล สายตาพร่าเบลอเผลอตัวยื่นตัวตามอีกฝ่ายสั่ง ถือเป็นการปรับโฟกัสควบคู่กัน 

“รีบจัดการ อย่าชักช้า” เป็นไปได้ไหม ว่าไวรัสนี่กำลังปั่นนิสัยให้กลับเป็นขั้วตรงข้าม เขาอ่านวิจัยโรคอยู่ที่ว่า มีไวรัสบางชนิดสามารถเล่นกับโปรแกรม จากอารมณ์ร้ายจะกลายเป็นดี ส่วนเมคที่สดใสจะเกรี้ยวกราด พอเป็นงั้นแล้ว— ออพติกส์ใต้แว่นนิรภัยแถบยาวจดจ้องลมหายใจของไพร์ม ไอร้อนระบายออกเป็นจังหวะ ความสงบสะกดสายตาเขาให้เก็บรายละเอียดโครงร่างบึกบึน หนามที่แห้งเหือดกำลังชุ่มชื้นผลิดอกออกผล ริมฝีปากน้อยอ้าเผลอตัว…พอเป็นงั้น

ข้าควรปล่อยเขาเป็นแบบนี้แหละ ช่วยไปข้าก็เจ็บตัวเหมือนเก่า!

อะแฮ่ม สำรวจเข้าไว้ แพทย์ที่ดีจะไม่เปลี่ยนแปลงคนไข้หากไม่ใช่ความประสงค์ของเจ้าตัวเอง

“ถ้าเจ็บจะร้องก็ได้ ข้าไม่เอาไปเล่าเท็จต่อหรอก” เสียงที่เอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ บ่งบอกถึงความเอาใจใส่ แม้ว่าคำพูดนั้นจะดูเหมือนไม่ค่อยอ่อนโยน แต่ในแววตากลับแฝงไปด้วยความห่วงใยที่ยากจะบรรยาย เหมือนกับว่าไม่อยากให้ผู้ที่เจ็บต้องทนทุกข์อยู่คนเดียว มันเป็นความเข้าใจที่ลึกซึ้งจากหัวใจที่ต้องการจะช่วยเหลือ แม้คำพูดไม่อาจทำให้คนเจ็บหายดี แต่ความรู้สึกนั้นกลับช่วยบรรเทาความทุกข์ได้ “นี่เจ้า…คิดว่าข้าเป็นใคร” คำถามถูกเปล่งออกมาด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยความคับข้องใจ ความไม่พอใจที่รู้สึกว่าตนเองถูกมองข้ามและประเมินค่าไม่ถึง ขณะนั้นดวงตาคู่คมจ้องมองไปที่คู่สนทนา ราวกับจะทดสอบความเข้าใจในตัวเขา ความรู้สึกนี้เหมือนสายลมที่พัดผ่านท้องทุ่งกว้าง ให้ความรู้สึกทั้งเย็นชาและหนักแน่น เป็นการยืนหยัดในตัวตนที่ไม่ยอมให้ใครมองข้ามไป

“ฮ่า ๆ ก็คนไข้คนแรกของข้า ที่เป็นถึงไพร์ม” เสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดังขึ้นกลับแฝงไปด้วยความภูมิใจ ที่ได้รับโอกาสได้ดูแลผู้ที่มีความสำคัญ แม้จะพูดประชดประชันออกมา แต่ในหัวใจก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ไม่อาจซ่อนไว้ได้ การพูดเช่นนี้ราวกับว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นการยืนยันถึงความสามารถที่ไม่สามารถประเมินค่าได้จากภายนอก ภายในกลับเต็มไปด้วยความจริงจังและความมุ่งมั่นที่ซ่อนเร้น “ถ้ายังอยากมีปากใช้ก็เงียบ” คำพูดนี้ถูกกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่สามารถฝืนได้ เป็นการเตือนให้รู้ว่าหากไม่อยากเจอปัญหาที่อาจตามมา ก็ควรหยุดพยายามขัดขืน คำพูดนี้เหมือนลมพายุที่พัดมาในยามวิกฤต เตือนให้อยู่ในความสงบ มิฉะนั้นจะต้องเผชิญกับผลที่ไม่อาจคาดเดาได้ ความแรงของคำพูดนั้นบ่งบอกถึงความจริงจังและไม่ยอมให้ใครมาล่วงล้ำขีดจำกัด

“ข้าหน่ะ…ไม่เห็นว่าไพร์มจะแตกต่างกับพวกเราที่ปกติตรงไหน” คำพูดนี้เปล่งออกมาด้วยความสับสนและความไม่เข้าใจ เหมือนกับการมองหาความแตกต่างที่ไม่สามารถหาจุดบ่งบอกได้ แม้ภายนอกไพร์มจะมีความสำคัญและอำนาจ แต่ในใจของเขากลับมองว่าไม่ว่าคนจะมีสถานะหรือไม่ก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง ความคิดนี้เหมือนแสงแดดอ่อนๆ ที่ไม่แสดงออกมาอย่างรุนแรง แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่อาจมองข้ามได้

…

“ออพทิกส์เจ้าคงหมดอายุขัยกระมั้ง” คำพูดนี้ถูกเปล่งออกมาด้วยความหยันและประชดประชัน ราวกับการตั้งคำถามถึงความสามารถที่อาจจะเสื่อมไปตามกาลเวลา คำพูดนี้ดั่งรอยยิ้มที่ไม่เป็นมิตร แฝงไปด้วยความไม่พอใจที่ถูกกักเก็บไว้ในใจมาตลอด มันเหมือนกับลมเย็นที่พัดผ่านในฤดูหนาว ราวกับความทรงจำที่เจ็บปวดไม่เคยจางหายไปจากใจ โปรเซสเซอร์ของเมกกะทรอนัสเสียหายเกิดห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ไวรัสที่พบไม่ใช่อันตรายอะไรแค่ก่อกำหนัดแต่ผลข้างเคียงคือจะดัดแปลงนิสัยผู้ถูกกัดกินเมื่อแพร่ขยายเป็นวงกว้าง การรักษาคงไม่ยาก— 

ความคิดในจิตยังไม่ขาดสาย มือม้ายซ้ายขวาก็ถูกพันธนการตรึงบนแท่นรีชาร์จ เจ้าสงครามผ่อนลมหายใจคำรามขู่ อีกฝ่ายคงต่อสู้ฤทธิ์ของสิ่งแปลกปลอมไร้สาเหตุมานานก่อนจะแสดงอาการซะอีก แข็งแรงดีเกินไซเบอร์ทรอนเนี่ยนทั่วไป อีกฝ่ายอยู่เหนือเขาแสดงเขตอำนาจและตำแหน่งชุดยืน เปรียบตนเป็นดั่งจ่าฝูง ผู้สูงศักดิ์เกินจับเอื้อม ส่วนเขา ดาร์กวิงอยากคงเป็นหมายเบี้ย เป็นเพียงกวางหนุ่มที่โดนราชสีห์ตะปบคร่อม “เย็นก่อน เราต้องเบิกทางไม่งั้นคาลิปเปอร์ข้าจะปฏิเสธท่าน”

“ปฏิเสธข้า เหอะ— แล้วมันยันไง ทำไมข้าต้องฟังเจ้า” ไพร์มมากประสบการณ์รบเสียงหัวเราะต่ำ ดวงตาเย็นเยียบจับจ้องอีกฝ่ายราวกับกำลังมองสิ่งไร้ค่า เปลวแสงจากคบไฟสะท้อนประกายแข็งกร้าวในดวงตาสีเพลิง ริมฝีปากหยักกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน คล้ายจะหัวเราะให้กับวาจาไร้สาระนั้น เขาก้าวเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว แรงกดดันจากร่างสูงส่งให้บรรยากาศโดยรอบแพทย์หนุ่มหนักอึ้ง มือแกร่งไล้ลงมาผ่านแขน พลางเอียงคอเล็กน้อย สีหน้าสื่อชัดว่าคำพูดเพียงเท่านั้น ไม่มีน้ำหนักพอให้เขาแม้แต่จะไตร่ตรอง

“ลองคิดเวลาจะกินเนื้อ เราก็ต้องทำให้มันพร้อมกินใช่ไหม เพราะงั้นให้ข้า”

“ห้านาทีนั้นคือคำขาด” คำประกาศิตที่ไม่เปิดช่องให้ต่อรอง เรียกให้ดาร์กวิงกลืนอิเล็กทรอไลต์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง ความเงียบขึงขังโรยตัวลงมาราวกับม่านหมอก “ห้านาที” เขาย้ำอีกครั้ง คราวนี้แผ่วเบาลง แต่กลับเย็นยะเยือกเสียจนโลหิตแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง ดาร์กวิงเอียงโครงส่วนล่างให้ขางอพับไปทางเดียวกัน ช่องสวงนเคยตรวนด้วยล็อคป้องกัน เผยดอกอูมขนาดเล็ก สีขนมเชิญชวนให้อยากชโลมลิ้นรับรสสัมผัส พิสูจน์ความหวานของอาหารรสชาติใหม่ มือขวาสอดเข้าร่องระหว่างต้นขา ลากปลายตามแนวกลีบจนถึงจุดไหวสัมผัส วนกลับไปด้วยการกางออกบนเนื้อนูน สลับออกแรงกดคลายกระตุ้นกล้ามเนื้อ ทำซ้าสองสามครั้งก่อนบรรจงเปิดทางให้มือว่างอีกข้างเล้าโลมด้านใน จังหวะเข้าออกสร้างมวลในท้องน้อยได้ดี 

ความร้อนแผดเผากายจากภายในกระจายจนออกมาเป็นไอร้อนรอบเครื่องระบาย เสียงผ่อนลหายใจออกมาเป็นช่วง เขาเพิ่มความยาวนิ้วที่สอดใส่ แพทย์หนุ่มยังคงลังเลที่จะเพิ่มนิ้ว แต่กลัวกระทิงยักษ์จะอารมณ์สิ่ว นิ่วหน้าดุว่าซะก่อน มือขวาปล่อยช่องทางให้ขยายด้วยตนเองมาปลุกเล้าอารมณ์หยอกล้อกับเกสร โหนดไหวรู้สึกอมเหลืองเรืองรองตัดเข้ากับวาล์วลาเวนเดอร์อย่างลงตัว เขาพลิกกายหันแผ่นหลังประกอบด้วยรอยลอกจากแรงขูดกำแพงให้ทรราช สองขาขยับห่างจากกันราวกับแม่เหล็กขั่วเดียว ไซเบอร์ทรอนเนี่ยนน้อยย่อตัวชิดแท่นรีชาร์จพร้อมโก่งสะโพกยกเอวขึ้น ใบหน้าหันสบตาอีกฝ่ายไม่ถอย

“อะ …ท่านนี่ใจร้อนซะจริง” แม้ท้วงท่าจะเปลี่ยนไปแต่โชว์ตรหน้ายังคงอืดอาด เมกะทรอนนัสไม่ได้มีเวลามากมายขนาดนั้น ผิวโลหะเย็นทวีความใหญ่เมื่อเทียบกับมือดาร์กวิง ลิ้มลองแตะน้ำหวานแฉะเยิ้มจากดอกไม้ ความเสียวสะท้านเข้าโสตประสาท ริมฝีปากอ้าพ่นคำค้านโดนสวนด้วยคู่นิ้วหนาแทรกแทนที่จนจุก ความเจ็บลุกทั่วช่วงท้อง คำเตือนความเสียหายขึ้นบนจอเลนส์จนถาพแดงเถือก โปรเซสเซอร์คลาดประมวลยามความบริสุทธิ์ถูกช่วงชิงด้วยสองนิ้วหนา แรงเข้าออกรุนแรงแทงดอกไม้งามจนช้ำแดง ช่องรักตอดรัดบีบสิ้งแปลกปลอมสร้างเสียงครางกระเส่าไม่เป็นศัพท์ ของเหลวฟ้าขุ่นคลายความคับ เวลาผลิบานใกล้เขามาเมื่อรูน้อยรองรับมากขึ้น “ในลานประลองไม่มีเวลาให้เจ้ามาเตรียมใจ”

“นั้นเลยทำให้ท่าน— อือ ไม่ได้เตรียมใจแพ้ในการประลองเมื่อครู่สินะ” เสียงละเล่นจี้จุดหวนกลับเป็นเสียงร้องทุรน มือสีนิลของไพร์มพบเข้ากับจุดอ่อนไหวในคาลิปเปอร์ของเขาอย่างประจวบพอเหมาะ ศีรษะเชิดเงยไปด้านหลังองแขนค้ำยันยกครึ่งตัวบนขึ้นตามมวลอารมณ์ ถือช่องโหว่ให้ทรราชคว้าสันคอหลังผลักบดใบหน้ากับผนังห้อง สร้างรอยแตกร้าวบนแว่นนิรภัย เซฟตี้ปลดอุปกรณ์อออกอัตโนมัติ เปลือกออพทิกส์ปิดสนิทพลางสั่นคลอนด้วยความปวดทุเลา “อย่าลองดีกับข้าไม่งั้นขาของเจ้าจะสั่นหุบไม่ได้เลยเทียว” เห็นเช่นนี้แล้วมีหรือที่เมกะทรอนัสจะไม่กลั่นแกล้ง ปลายแข็งขยี้บดต้อมกระตุ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า วาจาไร้การสั่งสอนเป็นอาหารป้อนไวรัสเข้าแก่นไดร์ฟข้อมูลมากขึ้น สติเริ่มเลือนออกอารมณ์มากมายตีตื้นแย่งกันชิงควบคุมประสาท

 “กลับกันข้าชอบที่จะเห็นท่านสั่นในตอนที่ข้าเอาคืน” คำพูดข่มขู่ยังน้อยไปสำหรับแพทย์ยุ่งไม่เข้าเรื่อง ขนาดเขาทำเกินเลยอีกฝ่ายยังไม่สะทกสะท้าน น่าหงุดหงิด ในใจของไพร์มโห่ร้องอยากจะอบรมสั่งสอนให้เข็ดหลาบ ดูสิว่าสภาพอีกฝ่ายตอนทาบดวงหน้าไร้สิ่งดึงดูดบนพื้นอ้อนวอนใต้ฝ่ารองพระบาทของเขาจะดูดีขึ้นมาถึงระดับไหน แต่คงรกคลังความจำเขาเสียเปล่า เมคมาตรฐานต่ำมีค่าน้อยเกินคู่ควรแก่สมอง แค่การลงโทษครั้งนี้คงทำอีกฝ่ายติดตรึงไปอีกนานแสนนาน…ทำให้ข้าสนุกหน่อย เจ้าแมวจร

สองมือค้ำจัดวางในท่าประคอง สองศอกตั้งฉากสร้างสมดุลให้ร่างกาย คลายช่องเชื่อมต่อมากขึ้นไป แพทย์อย่างเขารู้ดีหากยังทำแบบนี้ต่อร่างกายอาจรับความเสียหายหนักอาจถึงขั้นชัตดาวน์ได้ บางทีเขาควรลดความเสียหายที่จะเกิดขึ้นอย่างไร ในเมื่อหุ่นที่เป็นเหตุเงาขนาดยักษ์โอบคร่อมรอบตัวเขาไม่ให้ความร่วมมือแม้แต่น้อย เมกะทรอนัสทิ้งดอกไม้งามบานกระตุก ความต้องการซื่อผ่านปากล่างจนหมด ซื่อสัตย์เสียยิ่งกว่าอะไร 

เครื่องปรับอากาศข้างต้นขาพ่นควันระอุสู่ภายในวาล์วที่ลุกร้อนไม่แพ้กันพอดิบพอดี ไพร์มเจ้าเลห์หลอกล่อเบี่ยงความสนใจแล้วปลดแผงใต้โครงท้อง ปล่อยแก่นกายอลังออกหายใจ พอร์ตเชื่อมต่อมีรอยคดกึ่งกางแบ่งของมหึมาเป็นสองข้อปล้องคล้ายม้า น้ำค้างปริ่มเริ่มไหลลงตามความยาว ทรราชอดทนมามากก่อนอาหารจานหลักมาเสิร์ฟถึงที่ หน้าตาพบได้ทั่วไปคงต้องตัดสินที่รสชาติ สะโพกบางโดนรวบล็อคอีกครั้ง ปลายนิ้วตั้งใจจับตรงรอยบุบเก่า เจ้าป่าถูปากถ้ำยั่วโทสะคละตัณหา ส่วนบนสุดดุดดุนจุดอ่อนไหวเหนือวาล์ว น้ำหวานเคลือบส่วนสัมผัสกันมากขึ้นในแต่ละครั้ง ทรราชไม่อาจรั้งมากกว่านี้ เขาตกเป็นทาสของไวรัสโดยสมบูรณ์ แก่นกลางรูดมาจ่อหน้าลาเวนเดอร์อยากกระหาย สายเกินจะถอยเจ้าสงครามเสียบเชื่อมสัมพันธ์ในทันทีเมื่อฝางสุดท้ายขาดสะบั้น

อะ อ๊า!

ทรราชร่างสูงกำลังกดตัวเองลงลึกภายในความอ่อนนุ่มอบอุ่นที่เขาตั้งตารอ มันแน่นและะเติมเต็มจนแทบจะกระอักไปด้วยความสุข มือมหึมารองน้ำหนักของลูกแมวในกำมือเขาอยากดี สีเบียดตามโครงกายระบายความอึดอัดให้เพลาลง ตำแหน่งขยับขึ้นถึงแผ่นอกนูนตรงกลาง “นี่คุณหมอ ศักยภาพของข้าถึงใจเกณฑ์ใจเจ้ารึเปล่า?” เสียงครางตอบไม่รู้ความ นั้นมากพอจะให้เมกกะทรอนัสได้ใจเหลิงระเริงไปตามอามณ์ สองนิ้วดีดเคาะฝาช่องใต้แผ่นอก เสียงกระเถาะบ่งบอกได้ถึงความบางของประตูนี้ แต่ยังไม่ใช่สิ่งที่เจ้าสงครามตามหา ผัสสะแผ่วเบาลามสู่ช่วงคอของดาร์กวิง 

ปลายเสียดเกลี่ยสีความขรุขระก่อนเกี่ยวดึงออกมา เรียกเสียงกรีดร้องระรื่นเครื่องรับฟัง ไม่ใช่เพียงแค่นั้นที่เป็นสาเหตุแต่ความยาวกระทั้นเข้าหาทุกครั้งที่สอดใส่ทำให้สมองมึนเมา เมกกะทรอนนัสเคลื่อนกายจนกระทั่งมาถึงปราการด่านสุดท้าย ผนังแข็งแต่เปราะเปรียบคล้ายเส้นพรมจรรค์อันบอบบาง ของขนาดใหญ่ถอนตัวออก ทิ้งสัมผัสค้างคาตะงิดสปาร์คของบอทใต้ร่างแกร่ง หูลู่คู่ของเหลวไหลหยาดตามปลายคาง ริมฝีปากเผยอขึ้นเผยให้เห็นเขี้ยวอ้าหายใจ ช่องทางเยิ้มขมิบรับอากาศอย่างตละกะตละกรามไม่แพ้กัน คำถามสับสนพุดวนในแพทหนุ่มเป็นหน่อเห็ด อีกฝ่ายพอใจแล้วงั้นหรอ อา…คงงั้นเพราะเดิมทีร่างกายเขาไม่สามารถปลุกเร้าเรื่องแบบนั้นได้ หรือถ้าเกิดไวรัสลามมากเกิน ไม่ ถ้าเป็นอย่างงั้นเขาควรจะซ่อมก่อน “ท..ท่านไพร์ม ได้ ได้โปรดให้ข้าลบ— “แขนว่างพยายามออกแรงเอื้อมคว้าหาที่เชื่อม ความตั้งใจพลิกพลั้งเมื่อมืออีกข้างของทรราชจับเขาไว้

“หืม เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ” 

“Tu as un sourire magnifique.” (เหอะ รอยยิ้มท่านสวยเกินคาดนะ)

“Ta void est la plus belle mélodie que j’ ai jamais entendue.” (เสียงเจ้าก็เพราะเสนาะหูไม่แพ้กัน)

.

.

. 

ค่ำคืนแสนชื่นมื่นหมื่นรอยรักดับมอดลงด้วยความเหนื่อยล้า ไวรัสซาลงจนหมดสิ้น  

แสงสว่างร่ำไรทอส่องเข้ามาผ่านกระจก เรือนกายสองสีคุ้นตาชื่อเสียงเรียงนามคุ้นหู พรีม่า ไพร์ม หลังหายตัวไปอย่างยาวนานทิ้งเครื่องบรรณาการไว้ข้างราชสีห์ เสียงก้าวเท้าสะท้อนทางเดินโล่ง หน้าต่างโปร่งฉายประกายความงามของเกราะก่อความมั่นใจในตัวเขาไม่น้อย นัอ้เปลือกออพทิกส์เปิดอ้อยอิง เผยนัยต์ตาสีทับทิมรับแดดยามเช้าตรู่ เสียงเดินหยุดหน้าประตูห้องพระยาบาลในตัวหอคอย น้อยนักที่จะเปิดใช้งานเพราะปกติจะมีเหล่าเมคที่ตนเลือกคอยรับใช้ดูแล แต่ในกรณีของเมกะทรอนนัสนั้นไม่สนใจขนบธรรมเนียมนี้ เจ้าตัวมักอ้างว่าไร้สาระและเกะกะสายตาเปล่า ทั้งที่ความจริงแล้วกำลังปิดกั้นเพื่อรักในสิ่งที่ไม่มีวันเป็นของตัวเอง ทรราชผู้น่าสงสาร คือชายาที่พรีม่ามักเรียกหยอกล้อกับเจ้าตัว

พวกนกหน่ะไม่ชอบอยู่ในกรงหรอกนะ

“ตื่นแล้วหรือท่านเจ้าสงคราม ศึกเมื่อคืนเด็ดโดนใจหรือไม่”

“อยากใช้ต่อก็เชิญ” ใบหน้าขาวสะอาดดุจหิมะโปรยปรายยกยิ้ม ทำให้ร่างแดงเชดเลือดหมูไม่สบอารมณ์ เนื้อเสียงแข็งกระแทกพร้อมไหล่สร้างนอยบนตัวไพร์มองค์แรกแบบตั้งใจ หางตาพรีม่าตามอีกฝ่ายที่จากไปจนระยะไม่อาจเห็นได้แล้ว ใจร้ายซะจริง หลังประตูเหล็กอัตโนมัติจะเห็นเรือนเล็กขดตัวนอนทุเรา โครงเอวยุบบุบทั้งหน้าและหลัง สะโพกเปียกชื้นด้วยของเหลวครามจำนวนมาก เขาเคลื่อนกายสำรวจด้วยตาเปล่า ก่อนสองแขนจะสอดช่องว่างของขาและข้อต่อต้นขากับน่อง ช้อนตัวโอบแพทย์น้อยขึ้นมาไม่จำเป็นต้องใช้แรงมากมายเลยด้วยซ้ำ เมคในอ้อมแขนอ่อนเพลียแทบไม่เหลือแรงต่อกรเพราะไม่ได้รีชาร์จเกือบทั้งคืน น้ำหนักเบาหวิวราวกลับลมอากาศ

หืม? แว่น… สักหน่อยคงไม่เสียหาย จะออกมาเป็นหยาดเลือดสดหรือนภาไร้หมู่เมฆ

นิ้วซนขยับเปิดเปลือกออพทิกส์ของดาร์กวิง นัยน์เชดอำพันรำร่ายตามเข็มและทวนเข็ม ทรงสามเหลี่ยมหมุนไปมาเหมือนตรวจสอบอันตราย ทำไปก็ปล่อยประโยชน์สำหรับหุ่นที่ไม่เหลืออะไรแล้วทั้งศักดิ์ศรีและความบริสุทธิ์ พรีม่าจ้องลึกยากจะละสายตาออก มนต์สะกดชั้นดียิ่งกว่าท้วงทำนองไพเราะของดนตรี แต่บางทีนี่อาจจะเป็นกุญแจในการที่จะให้เขาได้ทุกอย่างของเมกกะทรอนนัสมาครอง ทั้งจิตใจ เรือนกาย และคนรัก เอาละมาถึงก้าวแรกอันสำคัญไปถึงความสำเร็จในความต้องการของเขา มืออุ่นสัมผัสโหนกแก้มลากจรดลงมาปลายคาง น้ำเสียงทุ้มชวนเพลินไปกับความอ่อนโยนในเนื้อความ

“เด็กดี เรามารับเจ้าแล้ว”

เจ้าจะเป็นเทวดามาโปรดของข้านับจากนี้ ดาร์กวิง