“Max…”

Footsteps scraped against the metallic floor as Red Alert approached. The room was dimly lit, illuminated only by the fluorescent lights spilling in from the corridor through the narrow gap beneath the door. Even so, the view before him remained obscured. No matter how brightly the lights shone, the enormous mech standing in front of him seemed to claim every last trace of space simply by virtue of his imposing frame.

Red Alert’s back bumped against the edge of the desk. With the thick arms on either side of him effectively blocking his escape, slipping away would prove rather difficult.

“Red, what’s wrong?”

“You’ve been avoiding me ever since you came back here.”

Red Alert lifted his gaze to meet the other mech’s. His red optics glowed like traffic lights against the darkness as he scrutinized Fort Maximus from head to toe, studying his expression and posture with an unabashed thoroughness born of concern.

He might not have been a medic, but it was hardly strange for him to grow suspicious when someone he had known for longer than he could remember began acting even the slightest bit differently.

And when that someone happened to be his own sparkmate, his suspicions only grew stronger.

“No… I’m just tired. It’s nothing, really. Go back to Prowl. That mech has been calling for you for ages.”

The moment Red Alert finished speaking, the corners of Fort Maximus’s mouth curled upward despite his best efforts to suppress the smile.

A look of unmistakable delight spread across his handsome features, prompting Red Alert to furrow his brow in immediate irritation.

“What are you smiling about?”

“Nothing. I just think you’re rather cute when you’re jealous.”

“!? I’m not— What are you doing?!”

Fort Maximus wasted no time allowing the sputtering mech to finish his protest. Instead, he slipped his hands beneath Red Alert and lifted him effortlessly into the air, raising him high enough that the smaller mech found himself momentarily above even Fort Maximus’s head.

The flustered, frantic look on Red Alert’s face only made him want to tease him more.

With steady steps, the blue-and-black mech carried his sparkmate across the room before settling him securely on his lap. Red Alert, still sulking, immediately turned his face away.

“Red. Look at me.”

“…”

He hesitated for a long moment, stubbornly holding his silence. Eventually, however, he relented and turned to face the mech who had been waiting patiently for his attention.

“Prowl and I are nothing more than friends. There’s nothing between us beyond that. Right now, I have you, Cerebros, and Outrigger.”

Fort Maximus reached for Red Alert’s hand, intertwining their fingers. His broad palm enclosed the smaller one, giving it a gentle, reassuring squeeze.

A warm smile touched his face. His clear optics held not the slightest trace of deception.

“I love you, Red.”

“I know.”

Red Alert squeezed his hand in return, a small but unmistakable gesture of affection.

“I love you, too, Max.”

Max’s laughter gradually faded, leaving only the silence between them. The pale light from the corridor stretched across the doorway in a long, narrow strip. The metallic walls reflected its cold glow, yet the space where the two mechs stood seemed to have acquired a quiet warmth of its own.

Red’s brief reply had barely left his lips before the hand that had been resting against Max began to loosen. He didn’t immediately turn to look at him, however. His blue optics instinctively shifted toward the doorway.

Even in what should have been their most private moments, the instincts of a security officer never truly switched off.

He checked the entrance out of habit, briefly surveying the doorframe and the space beyond it before returning his attention to the mech standing before him.

“But words and actions are two different things, Max.”

The smile on the towering commander’s face faltered for the briefest moment. The change was so subtle that almost anyone else might have missed it.

Red, however, caught it immediately.

He continued to stare at Max, his gaze unwavering, as though trying to determine whether the answer he had received was genuine or merely another clever attempt to divert the conversation.

“Oh?” Max raised one brow slightly, his voice still tinged with amusement. “I thought we’d already settled that.”

“We settled that you love me. We never agreed that you’d stop acting suspicious.”

His tone was perfectly level, almost indistinguishable from the way he delivered a routine report to his superiors. There was no raised voice, no unnecessary display of emotion. Yet that very composure made his words sound far more serious than an outright accusation ever could.

His slender fingertips shifted nervously against Max’s hand, though he made no effort to break their contact. It was an oddly endearing contrast to the fierce conviction in his voice.

How adorable…

Max glanced down at their joined hands for a moment before looking back at Red. The faint smile remained at the corner of his mouth, although he was beginning to realize that sweet words alone were unlikely to resolve the situation.

“Over the past three days, you and Prowl have spoken in private four times. Each conversation lasted at least ten minutes. Two of them were meetings that never appeared on your schedule. And whenever I walked in, you changed the subject immediately.”

Red delivered each detail with remarkable precision. There wasn’t the slightest trace of hesitation in his voice. His sentences followed one another as though he had already arranged them carefully in his mind: the number of meetings, their duration, and the suspicious behavior of everyone involved.

Max blinked slowly.

Then he tilted his head, regarding the mech before him with an expression caught somewhere between surprise and amusement.

“You actually timed us?”

“I’m in security. I’m not supposed to blindly believe everything I see.”

The answer came so quickly and decisively that Max had to press his lips together, trying to suppress the laughter threatening to escape.

His amusement didn’t stem from thinking Red’s concerns were ridiculous. Quite the opposite. He knew his partner well enough to understand that if Red had begun listing details down to this level, the matter must have been bothering him for quite some time.

Still, the image of Red diligently keeping track of every minute he spent talking to Prowl was an amusing one, bringing back old memories that were difficult to resist.

“I didn’t say anything like that.”

“But you were about to.”

Max finally burst into laughter. His deep voice echoed through the otherwise quiet room. He lowered his head slightly, as though trying to hide his expression, but the movement of his shoulders betrayed him completely.

My partner really is adorable.

Red regarded him with a cold stare. The relaxed curve of his mouth straightened once more. His already limited patience was being tested, and Max seemed blissfully unaware that he was approaching the fine line between playful teasing and making the situation considerably worse.

“Sorry. I wasn’t laughing at you,” Max said once he had regained control of himself. “I was just remembering the time you interrogated me about the damage reports aboard the Lost Light. You even remembered how many minutes late I was submitting those documents.”

“Because you really were late.”

“Yes. I’ve already admitted that.”

“After I had to remind you three times.”

“Four times, actually.”

Red narrowed his optics immediately.

That tiny movement changed the atmosphere between them in a surprisingly amusing way. His brows drew together slightly, his optics narrowing as though he were evaluating the credibility of a witness who had just contradicted the evidence in front of him.

“You remember?”

Max’s smile widened with the satisfaction of someone who had just discovered a small opening in an otherwise impenetrable wall.

“Of course I do, Red. I don’t particularly want to be interrogated by you for a fifth time.”

Silence fell between them.

Red continued staring at him. His stern expression remained largely unchanged, save for the faintest movement at the corner of his mouth before it quickly returned to its usual straight line.

It was almost as though he were trying to conceal a reaction that had escaped before he could stop it.

But that was more than enough for Max.

He noticed it immediately. The amusement in his eyes brightened with unmistakable satisfaction. The towering commander leaned forward slightly, wearing the expression of someone convinced he had just discovered a way out of a difficult situation.

“There. I’ve made you feel better.”

“Don’t conclude your own investigation. I haven’t authorized the case to be closed.”

“Understood, officer.”

“Max.”

The name wasn’t spoken loudly, but it was enough to make the commander’s smile freeze in place.

Max stopped teasing him immediately, although a trace of amusement still lingered in his eyes.

“Yes?”

“Put me down.”

He looked down at Red, seemingly remembering for the first time that he had been holding the smaller mech in his arms this entire time. Without arguing, he did as requested.

His large hands moved carefully, lowering Red until both feet were firmly planted on the floor. Max didn’t release him immediately. He made certain that Red had regained his balance before gradually loosening his hold and stepping back half a pace.

That small distance gave Red his personal space back.

And Max allowed it.

The smile on the commander’s face slowly faded. His earlier playfulness gave way to a thoughtful expression. He held Red’s gaze for a moment, as though carefully arranging his words before finally addressing the matter they had been avoiding throughout their conversation.

“About my conversations with Prowl…”

His voice grew slightly more serious. This time, there was no teasing to soften the weight of his words.

“They concern a certain assignment that I’m not ready to disclose yet, partly because it involves decisions made by other people. I shouldn’t have left you to guess what was happening. At the very least, I should have told you from the beginning that there were things I couldn’t discuss.”

Red didn’t answer immediately.

He stood still, allowing Max’s explanation to reach him without interruption. His red optics remained fixed on the larger mech’s face, as though carefully separating what he had just heard from everything he had observed over the past three days.

To most people, a lover having private business with a colleague might simply be something that required a little understanding. But to Red, the smallest irregularity could connect to countless other possibilities. He couldn’t simply switch off his instincts because the person involved happened to be someone he loved. And he certainly couldn’t do so when the behavior he had witnessed contradicted the information available to him.

Even so, what he wanted wasn’t a detailed explanation of every little thing.

He simply wanted to know where he stood.

“I don’t need a report on your every movement,” Red finally said. His voice had returned to its usual level, though some of its earlier sharpness had softened. “And I don’t expect my partner to have no secrets.”

He paused, his optics briefly lowering as though reconsidering his next words before meeting Max’s gaze again.

“But I need to know when something is happening before it becomes a problem that I’m expected to deal with without sufficient information. I don’t like being kept outside the situation, especially when the person doing it is someone I trust.”

There was no unnecessary accusation, no demand for Max to reveal something he couldn’t disclose. He simply laid out the facts with remarkable clarity.

To Red, trust wasn’t about believing everything without question. It was about knowing that even when certain things couldn’t be discussed, the other person wouldn’t leave him as the last to learn of a danger already approaching.

Max listened without interrupting him once.

His silence was different this time. There was no sly smile, no attempt to find another joke to ease Red’s seriousness. He simply stood there, looking at the mech before him as understanding gradually settled into his expression.

Max knew that Red wasn’t someone who spoke about his discomfort without reason. If he had finally chosen to express himself so directly, it meant the matter had been troubling him for quite some time.

He shouldn’t have allowed that uneasiness to continue simply because saying nothing had seemed like the easier option.

“I understand,” Max said, his deep voice steady and sincere. “I won’t leave you guessing on your own again.”

“I’ll believe that when I see you actually do it.”

Red’s answer held none of the softness one might expect from a moment of reconciliation, but neither was there any intention to push Max away. He was simply stating the conditions as they were, refusing to let a pleasant-sounding promise stand in place of actions that had yet to happen.

Max nodded without attempting to bargain.

“Fair enough.”

Red raised one brow slightly. Some of the tension in his expression seemed to ease when Max didn’t make excuses or turn the blame back on him. Still, his vigilance remained visible in his eyes. It hadn’t vanished simply because the conversation was taking a better turn.

Max noticed that expression before extending one hand.

He didn’t seize Red’s wrist or pull him closer. He simply held his hand out between them, leaving the remaining distance for Red to decide.

“As for Prowl, I can assure you that we’re nothing more than colleagues. I’m not hiding another relationship from you, and I’m certainly not planning to change my mind about who I want to be with.”

Red’s gaze fell upon the offered hand.

Max’s fingers were visibly larger than his own. The seams between the armor plates and the marks of use were apparent around the knuckles. Those hands had endured countless battles, and on more than one occasion, they had been the very hands that reached out to support him without being asked.

Red knew that touch as well as he knew the flaws of the mech it belonged to.

It wasn’t that he had no trust in Max. It was simply that trust wasn’t something he could leave unattended, nor was it something that could be restored to absolute certainty by a few reassuring sentences.

Still, after allowing the silence to linger for another moment, Red finally moved his hand forward and placed it in Max’s palm.

“Good.”

The short reply came with a slight tightening of his fingers.

Max looked down at their joined hands before raising his gaze again, relief becoming unmistakable on his face. But rather than leaving it at that, he couldn’t help asking another question.

“That’s all?”

Red slowly turned to look at him.

“Do you honestly think I’d believe you were secretly getting together with Prowl? I’ve seen you punch that mech’s face into your training sandbag every day until the thing nearly fell apart.”

Max chuckled softly. This time, his laughter wasn’t as loud as before, but it carried a familiar warmth. His thumb brushed lightly across the back of Red’s hand, an unconscious gesture of affection that seemed to come naturally to him.

“Not necessarily. I just thought you might have been thinking that.”

“At least my reports are supported by evidence. I don’t make decisions based on feelings like certain people.”

“Are you referring to me?”

“If you recognize yourself, that’s good enough. Especially coming from someone who once read 327 pages of Decepticon intelligence files in a single day.”

Max’s smile widened immediately. He seemed thoroughly pleased by the fact that Red had returned to their usual exchange of insults, even if the remark itself was hardly flattering.

“There’s some energy in you now, isn’t there?”

To anyone else, Red might have seemed as though he hadn’t softened at all. But Max knew the difference between the silence Red used to shut himself off and the silence that came when he was beginning to relax.

And right now, at least, Red was no longer trying to pull his hand away.

Max gave their joined hands a gentle squeeze before calling his name again, his voice changing slightly.

“Red.”

“What now?”

“I love you.”

The words made Red fall silent.

“I know already… Why do you keep repeating it?”

He didn’t turn away. His ocean-blue optics remained fixed upon Max’s gaze, examining him once more as though trying to determine whether those words were merely temporary reassurance or something the larger mech truly believed.

Max didn’t rush him for an answer. He didn’t try to fill the silence with more sweet words. He simply allowed his confession to remain between them, without demanding any particular response in return.

That, more than anything, made it difficult for Red to dismiss his words.

Red wasn’t particularly skilled at handling affection that came without conditions. And when it came from someone who so often concealed his thoughts behind smiles and humor, sincerity without any hidden tricks was something that required more time for him to process.

Eventually, Red was the one who spoke first.

“Just don’t make me repeat myself about this a second time.”

Max nodded.

“I’ll try.”

“Not try, Max. Do it.”

Red’s voice grew slightly firmer, one brow rising in warning to indicate that his previous answer had not been satisfactory.

Max studied that serious expression for a moment before correcting himself without the slightest sign of displeasure.

“Yes, sir.”

Red let out a long sigh. His weariness was unmistakable, although it could no longer entirely conceal the gradual return of his usual composure.

“And stop calling me that when we’re alone.”

Max lowered his head slightly. A faint smile returned to the corner of his mouth, though this time he was careful not to let it turn into another round of teasing.

“All right, Red.”

He leaned forward slightly, bringing their eye levels closer together. The movement seemed so natural that it required almost no effort. Yet when he drew nearer, he stopped at a distance that wouldn’t make the other mech feel cornered.

“Can I have a hug?”

Red raised one brow immediately.

The question was rather unlike the Max he knew. The towering commander, who usually occupied every space with effortless confidence and rarely hesitated to confront anything in his path, was now patiently waiting for his permission.

Red studied him for a moment. His red optics swept over Max’s expression and posture, as though evaluating this unexpected request with the same seriousness he might devote to examining an official report.

Then he answered in an utterly level voice.

“Fine. But if you say another word about me being jealous, I’ll reconsider.”

Max pressed his lips together, seemingly suppressing something he knew better than to say at that moment. Then he nodded obediently, an unusually compliant gesture for someone with his personality.

“Understood.”

He moved closer slowly, giving Red every opportunity to change his mind before wrapping his arms around him with care. He didn’t pull the smaller mech into an overly tight embrace. He simply held him with enough warmth for them to feel each other’s presence.

Red stiffened slightly at first.

Not because he disliked the touch, but because of an instinct deeply ingrained within him. Allowing himself to lower his guard at close range was never easy, especially for someone who spent most of his time assessing risks and preparing for unforeseen circumstances.

Max, however, waited patiently. He remained still, allowing Red to decide the distance and pace of their embrace for himself.

After a while, the tension in Red’s shoulders gradually eased. The arm that had been resting at his side lifted slightly, hesitated for a brief moment, and finally settled against Max’s back.

Then Red leaned his head against the larger mech’s chest.

It was a small movement, but Max understood its meaning perfectly.

Over the past several days, Red might not have openly displayed his concerns, but the prolonged silence and his constant attention to every irregularity were enough to reveal how deeply the uncertainty had troubled him. His willingness to rest in Max’s arms now wasn’t an admission of defeat. It was simply an opportunity to stop keeping watch for a little while.

Max lowered his gaze toward him. One arm tightened ever so slightly before settling into place again. He said nothing, allowing the quiet moment to speak for itself.

The familiar metallic atmosphere of the base and the steady hum of its machinery continued as usual. Nothing outside had changed, yet within this small room, the tension that had once stretched between them was slowly beginning to unravel.

Max thought that perhaps, for once, they might finally get some rest from arguing.

Until Red’s voice sounded from against his chest.

“So, what exactly were you discussing with Prowl?”

Max closed his optics for a brief moment.

The silence that followed was filled with unmistakable resignation. He lowered his head slightly, looking down at the mech in his arms before releasing a weary sigh.

“I should’ve known you wouldn’t let that go so easily.”

Red didn’t raise his head, but the arm resting against Max’s back shifted slightly, as though reminding him that being held in an embrace didn’t mean the conversation was over.

“Answer the question, Max.”

His voice was so composed that it was difficult to tell whether the speaker was nestled in his lover’s arms or interrogating a suspect in his office.

Max looked down at him before a faint smile appeared once more.

“Yes, my dear.”

“Max!”

His name rang out immediately, now carrying both irritation and exasperation.

“What? You told me not to call you ‘officer.’ So I thought I’d call you my dear instead.”

“I’m only your partner because I’m your partner. That’s why I get to be jealous!”

…

…

“What was that you just said?”

“Who said anything? I didn’t say a thing.”

“It’s all right. I recorded it in the mainframe.”

Max let out a soft laugh, though he quickly pressed his lips together when he realized he was risking an even longer interrogation. He lowered his head slightly, looking at Red with an expression gentler than usual.

Even so, the arm around the smaller mech never loosened.

It seemed he was in for a very long night.

.

.

.

Later That Night

“Red.”

The deep voice of the young Cybertronian called out to the mech whose gaze he had been following ever since he stepped into his home. Red Alert—the head of Security, the owner of this residence, and the mech who shared his very spark—was leading the dance of their little love song tonight.

“Hmm… ah… Is it too tight?”

The mech in question turned to meet his gaze, their optics the same shade. The silence between them left every breath painfully audible, each soft, uneven exhale lending the atmosphere an intimacy all its own.

Electrolytes glistened upon Red Alert’s lips, as though they had been coated with the juice of freshly picked fruit. Fort Maximus found himself lost in the memory of their sweetness, unable to forget the taste that lingered whenever their lips met.

Outside, the city lights spilled through the window in a gentle glow, illuminating Red Alert’s beautiful features. The soft radiance only seemed to emphasize his seemingly flawless appearance, reflecting in both of Fort Maximus’s optics.

He could not help but wonder whether Primus had fashioned this mech from millions of flowers, carefully piecing together every petal to create something so impossibly beautiful.

“No…” Fort Maximus murmured. “Would you look at me while you let me get closer?”

His lips met Red Alert’s again, trailing a series of heated kisses across the plating of his back, a tender reward for the smaller mech. One dark hand settled beneath Red Alert’s rounded abdomen, supporting him with a gentleness that seemed almost at odds with Fort Maximus’s imposing frame.

“You’re so tight I could die.”

“Good. Because you’re going to die, darling.”

“Ah—mm, wait, Max… Hold on.”

“You were going to kill me first, Red. I’m merely defending myself.”

“แม็กซ์” เสียงฝีเท้าขูดลากระนาบไปกับผิวโลหะของฐาน ภายในห้องมืดสลัวมีเพียงแสงไฟฟลูออเรสเซ้นท์จากโถงทางเดินลอดผ่านช่องประตูเข้ามา ถึงกระนั้นทิวทัศน์ของเขาก็ยังคงโดนบดบัดต่อให้ความสว่างเฉิดฉายมากแค่ไหนแต่เรือนร่างตรงหน้าคร่าชวงชิงมันไว้ด้วยกายมหึมา ท้ายของคนตัวเล็กกว่าชนติดขอบโต๊ะทำงานจะหลีกหนีผ่านรอบข้างคงจะยากเมื่อเชอร์โวหนาสองข้างต่ำหัวขังตัวเขาไว้

“เรด เจ้าเป็นอะไรไป”

“เจ้าหลบหน้าข้าตั้งแต่กลับมาที่นี่” โครงหน้าได้รูปคู่นัยน์สีแดงฉายคล้ายไฟจราจรช้อนสายตามองคนในวงของคนตั้งแต่หัวจรดเท้า วิเคราะห์สีหน้า ท่าทางอย่างถือวิสาสะด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้เขาไม่ใช่แพทย์ แต่การที่คนรู้จักอยู่ด้วยการมานานจนนับความไม่ได้เปลี่ยนไปแม้เพียงเล็กน้อยจะสงสัยคงไม่แปลก ยิ่งเป็นสปาร์คเทคของเขานิ่งแล้วใหญ่

“เปล่า…ข้าแค่เหนื่อย ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย กลับไปหาพี่สน์เถอะหมอนั้นเรียกหายายตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” สิ้นเสียงตอบกลับของเรด ทำเอามุมปากยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ รอยยิ้มอิ่มใจปรากฏบนดวงหน้าครอบเครื่องจนเรดนิ่วหน้าหงุดหงิด

“ยิ้มอะไรของเจ้า"

“เปล่าก็แค่เจ้าน่ารักดี เวลาหึง”

“!? ข้าไม่ได้—จะทำอะไร” ไม่เสียเวลาให้อีกฝ่ายบ่นพึมพำแม็กซ์ตัดบทสนทนารองมือใต้ร่างอีกฝ่ายช้อนตัวขึ้นสูงจนเหนือศีรษะคนตัวใหญ่ ท่าทางลุกลี้ลุกลนชวนให้อยากแกล้งอีกคนมากขึ้นไปอีก ร่างสีน้ำเงินผสมดำก้าวเดินพร้อมจัดท่าวางให้เขาคร่อมเหนือร่างคนขึ้งอนที่กำลังเบือนหน้าหนี

“เรด มองหน้าข้า”

“…” ถึงจะคิดอยู่นานแต่เขาก็ยอมหันมองตามความต้องการของอีกคน

“ข้ากับพราวล์เราไม่ได้เป็นอะไรเกินเพื่อน ตอนนี้ข้ามีเจ้า เซเลโบรและเอ้าท์ทริกเกอร์” สัมผัสของมือหนากำลังผสานเข้ากับมือของอีกคน แม็กซ์ออกแรงกำมือนั้นด้วยความรู้สึกเต็มเปี่ยมพร้อมรอยยิ้ม ดวงตาใสไม่ฉายแววโกหกแม้แต่น้อย

“ข้ารักเจ้านะ เรด”

“ข้ารู้” แรงบีบเล็ก ๆ กำตอบ “ข้าก็รักเจ้า แม็กซ์”

เสียงหัวเราะของแม็กซ์ค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงความเงียบที่แทรกตัวอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ท่ามกลางแสงไฟสีซีดจากโถงทางเดินซึ่งทอดผ่านกรอบประตูเข้ามาเป็นแนวยาว ผิวโลหะของผนังสะท้อนแสงเย็นเยียบ ทว่าบริเวณที่พวกเขายืนอยู่กลับคล้ายมีความอบอุ่นบางอย่างก่อตัวขึ้นอย่างเชื่องช้า

คำตอบสั้น ๆ หลุดจากริมฝีปากของเรด ก่อนมือที่เคยแตะประคองอีกฝ่ายจะคลายออกอย่างไม่รีบร้อนนัก ทว่าแทนที่จะหันกลับมามองแม็กซ์ในทันที นัยน์สีครามกลับเลื่อนไปยังประตูห้องโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยังคงทำงาน แม้ในช่วงเวลาที่ควรเป็นส่วนตัวที่สุดก็ตาม

เขาตรวจสอบทางเข้าออกตามความเคยชิน กวาดมองแนวประตูและพื้นที่ด้านนอกเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมาสบตาคนตรงหน้าอีกครั้ง

“แต่คำพูดกับพฤติกรรมเป็นคนละเรื่องกัน แม็กซ์”

รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้บัญชาการร่างยักษ์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ความเปลี่ยนแปลงนั้นเล็กน้อยจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น ทว่าเรดกลับจับมันได้อย่างแม่นยำ ซ้ำยังคงจ้องมองเขาไม่วางตา ราวกับกำลังจับผิด เขาสงสัยและอยากรู้ว่าคำตอบอิ่มด้วยความจริงใจหรือใช้ลูกเล่นตามนิสัยเพื่อเบี่ยงประเด็นอีกครั้ง

“โอ้?” แม็กซ์เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ น้ำเสียงยังเจือความหยอกเย้า “ข้านึกว่าเราตกลงกันแล้วเสียอีก”

“เราตกลงกันว่าเจ้ารักข้า ไม่ได้ตกลงกันว่าเจ้าจะเลิกทำตัวน่าสงสัย”

น้ำเสียงราบเรียบ แทบไม่ต่างจากเวลารายงานเหตุการณ์ต่อผู้บังคับบัญชา ไม่มีทั้งการขึ้นเสียงหรือแสดงอารมณ์เกินจำเป็น หากแต่ความนิ่งนั้นกลับทำให้ถ้อยคำของเขาฟังดูจริงจังกว่าการตำหนิตรง ๆ เสียอีก ปลายนิ้วเรียวคลอเคลียแสดงความประหม่าทว่าไม่ยอมตัดการสัมผัสนั้นโดยสิ้นเชิง ผิดกับความมั่นใจอันดุร้ายผ่าเนื้อเสียงนั้นอีก น่ารักจัง…

แม็กซ์ก้มมองมือของพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนสายตากลับขึ้นไปยังใบหน้าอีกฝ่าย รอยยิ้มมุมปากยังไม่หายไปไหน แม้จะเริ่มตระหนักแล้วว่าการเอาใจด้วยคำหวานเพียงอย่างเดียวคงไม่ช่วยให้สถานการณ์คลี่คลายได้ง่ายนัก

“ช่วงสามวันที่ผ่านมา เจ้ากับพราวล์คุยกันตามลำพังสี่ครั้ง ครั้งละไม่น้อยกว่าสิบนาที สองครั้งเป็นการประชุมที่ไม่มีบันทึกในตารางงาน และเมื่อข้าเดินเข้าไป เจ้าก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที”

เรดแจกแจงข้อมูลทีละข้อด้วยความแม่นยำ น้ำเสียงของเขาไม่มีร่องรอยของความลังเลแม้แต่น้อย ประโยคแต่ละประโยคต่อเนื่องกันราวกับผ่านการจัดเรียงไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่จำนวนครั้ง ระยะเวลา ไปจนถึงพฤติกรรมที่น่าสงสัยของผู้เกี่ยวข้อง

แม็กซ์กะพริบตาช้า ๆ จากนั้นจึงเอียงศีรษะลงเล็กน้อย มองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่ทั้งประหลาดใจและนึกขันอยู่พร้อมกัน

“เจ้าจับเวลาเลยหรือ?”

“ข้าทำงานรักษาความปลอดภัย ไม่ได้มีหน้าที่หลับหูหลับตาเชื่อทุกอย่างที่เห็น”

คำตอบนั้นรวดเร็วและเด็ดขาดเสียจนแม็กซ์ต้องเม้มริมฝีปาก พยายามสะกดเสียงหัวเราะที่จวนเจียนจะหลุดออกมา ความขบขันของเขาไม่ได้เกิดจากการมองว่าความกังวลของเรดเป็นเรื่องไร้สาระ ตรงกันข้าม เขารู้จักอีกฝ่ายดีพอจะเข้าใจว่าเมื่อเรดเริ่มแจกแจงรายละเอียดได้ถึงขั้นนี้ ย่อมหมายความว่าเรื่องดังกล่าวรบกวนจิตใจเจ้าตัวมาระยะหนึ่งแล้ว ถึงกระนั้น ภาพของเรดที่คอยนับเวลาการสนทนาของเขากับพราวล์อย่างจริงจัง ก็ยังชวนให้นึกถึงความทรงจำเก่า ๆ จนยากจะห้ามตัวเองได้

“ข้าไม่ได้ว่าอย่างนั้นสักหน่อย”

“แต่เจ้ากำลังจะพูด”

แม็กซ์หลุดหัวเราะออกมาจนได้ เสียงทุ้มต่ำก้องอยู่ในห้องเงียบ ๆ เขารีบก้มหน้าลงเล็กน้อย ราวกับต้องการซ่อนสีหน้าของตัวเอง แต่หัวไหล่ที่ขยับตามแรงหัวเราะกลับทรยศเจ้าตัวเสียหมด คู่ครองของเขานี่น่ารักจริง ๆ ให้ตายสิ เรดมองอาการนั้นด้วยสายตาเย็นชา มุมปากที่เคยผ่อนคลายกลับเหยียดตรงอีกครั้ง ความอดทนซึ่งเหลืออยู่เพียงน้อยนิดกำลังถูกทดสอบอย่างหนัก และดูเหมือนแม็กซ์จะยังไม่รู้ตัวว่าตนเองกำลังเดินเข้าใกล้เส้นแบ่งระหว่างการหยอกเย้ากับการทำให้สถานการณ์แย่ลงทวีคูณ

“ขออภัย ข้าไม่ได้หัวเราะเยาะเจ้า” แม็กซ์รีบกล่าวเมื่อเริ่มควบคุมตัวเองได้ “แค่คิดถึงตอนที่เจ้าเคยสอบสวนข้าเรื่องรายงานความเสียหายบน Lost Light นี่เจ้าจำได้กระทั่งว่าข้าเซ็นเอกสารช้ากว่ากำหนดไปกี่นาที”

“เพราะเจ้าส่งเอกสารช้ากว่ากำหนดจริง ๆ”

“ใช่ ข้ายอมรับผิดแล้ว”

“หลังจากข้าต้องตามทวงสามครั้ง”

“สี่ครั้งต่างหาก”

เรดหรี่ตามองเขาทันที ความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด คิ้วของเรดขยับเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงจนดูคล้ายกำลังประเมินความน่าเชื่อถือของพยานที่เพิ่งให้ข้อมูลขัดแย้งกับหลักฐานในมือ

“เจ้าจำได้?”

แม็กซ์ยกมุมปากขึ้นอย่างผู้ชนะ ตอนนี้เขาเพิ่งค้นพบช่องว่างเล็ก ๆ ในกำแพงอันแน่นหนาของอีกฝ่าย

“แน่นอนสิ เรด ข้าไม่อยากถูกเจ้าสอบสวนเป็นครั้งที่ห้า”

ความเงียบปกคลุม เรดจ้องเขาอยู่เช่นนั้น ท่าทางเคร่งขรึมไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก มีเพียงมุมปากที่ขยับขึ้น ก่อนจะกลับคืนสู่ใบหน้าบึ้งตึงอย่างรวดเร็ว ทรงคล้ายพยายามปิดบังปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ แต่เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับแม็กซ์ เขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นทันที แววตาที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความขบขันพลันสว่างขึ้นด้วยความพึงพอใจ ผู้บัญชาการร่างยักษ์โน้มตัวลงเล็กน้อย มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าของคนที่เชื่อว่าตนเองเพิ่งค้นพบทางออกจากสถานการณ์อันยุ่งยาก

“นั่นไง ข้าทำให้เจ้าหายโกรธได้แล้ว”

“อย่าเพิ่งสรุปผลการสอบสวนเอง ข้ายังไม่ได้อนุญาตให้ปิดคดี”

“รับทราบครับ คุณเจ้าหน้าที่”

“แม็กซ์”

เสียงเรียกนั้นไม่ได้ดังขึ้นเลยสักนิด ทว่ากลับทำให้รอยยิ้มของอีกฝ่ายค้างอยู่บนใบหน้าได้อย่างชะงัด แม็กซ์หยุดเล่นทันที แม้ดวงตาจะยังมีประกายขบขันหลงเหลืออยู่ก็ตาม

“ครับ?”

“วางข้าลง”

เขาก้มมองเรด ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนเองยังประคองอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนตั้งแต่เมื่อครู่ ก่อนจะยอมทำตามโดยไม่มีข้อโต้แย้ง

มือขนาดใหญ่เคลื่อนอย่างระมัดระวัง ประคองร่างของเรดลงจนเท้าทั้งสองข้างสัมผัสพื้นอย่างมั่นคง แม็กซ์ไม่ได้ปล่อยมือในทันที แต่คอยดูให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายทรงตัวได้ดีแล้ว จึงค่อยคลายการประคองออกและถอยห่างไปครึ่งก้าว ระยะห่างเพียงเล็กน้อยนั้นทำให้เรดมีพื้นที่ของตัวเองกลับคืนมา และแม็กซ์ก็ยอมให้มันเป็นเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้บัญชาการค่อย ๆ จางลง ความขี้เล่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าครุ่นคิด เขาสบตาเรดอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกำลังเรียบเรียงถ้อยคำให้เหมาะสม ก่อนจะเอ่ยถึงเรื่องที่ทั้งคู่หลีกเลี่ยงมาตลอดบทสนทนา

“เรื่องที่ข้าคุยกับพราวล์…” เสียงของเขาหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย คราวนี้ไม่มีน้ำเสียงล้อเล่นมาช่วยลดทอนความจริงจัง

“เกี่ยวกับงานบางอย่างที่ข้ายังไม่พร้อมเปิดเผย เพราะมันเกี่ยวข้องกับการตัดสินใจของคนอื่นด้วย ข้าไม่ควรปล่อยให้เจ้าต้องคาดเดาไปเอง อย่างน้อยข้าควรบอกเจ้าตั้งแต่แรกว่ามีเรื่องที่ข้ายังพูดไม่ได้” เรดไม่ได้ตอบกลับในทันที เขายืนนิ่ง ปล่อยให้คำอธิบายของแม็กซ์ผ่านเข้ามาโดยไม่ขัดจังหวะ สายตาสีแดงจับอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่าย ราวกับกำลังแยกแยะสิ่งที่ได้ยินออกจากสิ่งที่สังเกตเห็นมาตลอดสามวันที่ผ่านมา

สำหรับคนทั่วไป การที่คนรักมีธุระลับเฉพาะกับเพื่อนร่วมงานอาจเป็นเพียงเรื่องที่ต้องใช้เวลาทำความเข้าใจ แต่สำหรับเรด ความผิดปกติเล็กน้อยย่อมเชื่อมโยงไปถึงความเป็นไปได้อื่น ๆ อีกนับไม่ถ้วน เขาไม่อาจปิดสัญชาตญาณของตนเองเพียงเพราะอีกฝ่ายเป็นคนที่รัก และยิ่งไม่อาจทำเช่นนั้นได้เมื่อพฤติกรรมที่เห็นขัดแย้งกับข้อมูลที่มีอยู่ กระนั้น สิ่งที่เขาต้องการก็ไม่ใช่คำอธิบายทุกอย่างอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาเพียงต้องการรู้ว่าตนเองกำลังยืนอยู่ตรงไหนในสถานการณ์นี้

“ข้าไม่ได้ต้องการรายงานทุกการเคลื่อนไหวของเจ้า” เรดกล่าวในที่สุด น้ำเสียงกลับมาเป็นปกติ ทว่าความแข็งกระด้างในถ้อยคำกลับลดลงเล็กน้อย

 “และข้าก็ไม่ได้คิดว่าคนรักของข้าจะไม่มีสิทธิ์มีความลับ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ออพติกส์เลื่อนลงต่ำคล้ายกำลังทบทวนถ้อยคำ ก่อนจะยกกลับขึ้นมาสบตาอีกฝ่ายอีกครั้ง

“แต่ข้าต้องรู้ว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น ก่อนที่มันจะกลายเป็นปัญหาที่ข้าต้องรับมือโดยไม่มีข้อมูลเพียงพอ ข้าไม่ชอบถูกกันออกจากสถานการณ์ โดยเฉพาะเมื่อคนที่ทำเช่นนั้นเป็นคนที่ข้าไว้ใจ”

ไม่มีการกล่าวโทษเกินจำเป็น ไม่มีการเรียกร้องให้อีกฝ่ายเปิดเผยสิ่งที่ไม่อาจเปิดเผยได้ มีเพียงข้อเท็จจริงที่ถูกวางลงตรงหน้าด้วยความชัดเจนอย่างยิ่ง สำหรับเรด ความไว้วางใจไม่ใช่การเชื่อทุกสิ่งโดยไม่ตั้งคำถาม หากเป็นการมั่นใจว่าต่อให้มีบางเรื่องที่ยังพูดไม่ได้ อีกฝ่ายก็จะไม่ปล่อยให้เขากลายเป็นคนสุดท้ายที่รับรู้ถึงอันตรายซึ่งกำลังคืบคลานเข้ามา

แม็กซ์รับฟังโดยไม่แทรกขึ้นมาแม้แต่คำเดียว

ความเงียบของเขาในครั้งนี้แตกต่างจากก่อนหน้า ไม่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่มีการหาคำพูดมาหยอกล้อเพื่อให้เรดคลายความเคร่งเครียด เขาเพียงยืนนิ่ง มองคนตรงหน้าด้วยความเข้าใจที่ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นในแววตา แม็กซ์รู้ดีว่าเรดไม่ใช่คนที่จะเอ่ยถึงความไม่สบายใจของตัวเองโดยปราศจากเหตุผล ยิ่งอีกฝ่ายยอมพูดออกมาตรง ๆ เช่นนี้ ก็ยิ่งหมายความว่าเรื่องดังกล่าวสะสมอยู่ภายในมานานพอสมควรแล้ว เขาไม่ควรปล่อยให้ความกังวลนั้นดำเนินต่อไปเพียงเพราะตนเองคิดว่าการไม่พูดอะไรจะเป็นทางเลือกที่ง่ายกว่า

“เข้าใจแล้ว” แม็กซ์กล่าว น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง “ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องเดาอยู่คนเดียวอีก”

“ข้าจะเชื่อเมื่อเห็นว่าเจ้าทำได้จริง”

คำตอบของเรดไม่มีความอ่อนโยนแบบที่คนทั่วไปอาจคาดหวังจากช่วงเวลาปรับความเข้าใจกัน แต่ก็ไม่ได้มีเจตนาผลักไส เขาเพียงวางเงื่อนไขตามความเป็นจริง ไม่ยอมให้คำสัญญาที่ฟังดูดีเข้ามาแทนที่การกระทำซึ่งยังไม่เกิดขึ้น

แม็กซ์พยักหน้ารับโดยไม่พยายามต่อรอง

“ยุติธรรมดี”

เรดเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความคาดหมายส่วนหนึ่งในใจดูเหมือนจะคลายลง เมื่ออีกฝ่ายไม่ได้หาข้ออ้างมาปกป้องตัวเองหรือโยนความผิดกลับมาให้เขา ทว่าความระแวดระวังยังคงอยู่ในแววตา ไม่ได้หายไปเพียงเพราะบทสนทนากำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดีขึ้น

แม็กซ์มองท่าทางนั้น ก่อนจะยื่นมือออกไปอย่างเชื่องช้า เขาไม่ได้คว้าข้อมือ ไม่ได้ดึงเรดเข้าหาตัว เพียงวางมือไว้ตรงกลางระหว่างพวกเขา ปล่อยให้ระยะห่างที่เหลืออยู่เป็นสิ่งที่อีกฝ่ายเลือกได้ด้วยตนเอง

“ส่วนเรื่องพราวล์ ข้ายืนยันได้ว่าไม่มีอะไรเกินกว่าเพื่อนร่วมงาน ข้าไม่ได้ปิดบังความสัมพันธ์อื่นจากเจ้า และข้าไม่ได้กำลังคิดจะเปลี่ยนใจไปหาใคร”

เรดทอดสายตามองมือที่ยื่นรออยู่ นิ้วมือของแม็กซ์มีขนาดใหญ่กว่าของเขาอย่างเห็นได้ชัด รอยต่อของแผ่นเกราะและร่องรอยการใช้งานปรากฏอยู่ตามข้อนิ้ว มือคู่นี้เคยผ่านการต่อสู้มามากมาย และในหลายครั้งก็เป็นมือเดียวกันที่ยื่นเข้ามาช่วยประคองเขาโดยไม่ต้องร้องขอ

เรดรู้จักสัมผัสนั้นดีพอ ๆ กับที่รู้จักข้อบกพร่องของเจ้าของมัน

เขาไม่ได้ปราศจากความเชื่อใจ เพียงแต่ความเชื่อใจของเขาไม่ใช่สิ่งที่สามารถปล่อยทิ้งไว้โดยไม่ดูแล และไม่ใช่สิ่งที่คำยืนยันเพียงไม่กี่ประโยคจะทำให้กลับมาไร้ข้อกังขาได้ทั้งหมด กระนั้น หลังจากปล่อยให้ความเงียบดำเนินไปอีกครู่หนึ่ง เรดก็ขยับมือของตัวเองเข้าไปวางบนฝ่ามือของแม็กซ์

“ดี”

คำสั้น ๆ หลุดออกมาพร้อมกับการกระชับนิ้วเข้าหากันเพียงเล็กน้อย แม็กซ์ก้มมองมือที่ประสานกันอยู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าที่ดูโล่งใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทว่าแทนที่จะหยุดอยู่เพียงเท่านั้น เขากลับอดถามต่อไม่ได้

“แค่นั้นหรือ?”

เรดหันมามองเขาช้า ๆ

“เจ้าจะให้ข้าคิดจริงหรอว่าเจ้าจะคบกับพราวล์ลับหลังข้า ข้ายังเห็นเข้าแปะหน้าพราวล์บนถุงทรายซ้อมต่อยทุกวันจนไส้แตก”

แม็กซ์หัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะครั้งนี้ไม่ดังเท่าก่อนหน้า แต่เต็มไปด้วยความคุ้นเคย เขาขยับนิ้วหัวแม่มือไล้ผ่านหลังมือของเรดอย่างแผ่วเบา ท่าทางนั้นเป็นไปโดยแทบไม่รู้ตัว คล้ายเป็นวิธีแสดงความเอ็นดูที่ไม่จำเป็นต้องผ่านการคิดไตร่ตรอง

“ไม่จำเป็น เพียงแค่ข้าเชื่อว่าเจ้าน่าจะคิดแบบนี้”

“อย่างน้อยรายงานของข้าก็มีหลักฐานรองรับ ไม่ใช่ใช้ความรู้สึกตัดสินเหมือนใครบางคน”

“หมายถึงข้าหรือ?”

“ถ้าเจ้ารู้ตัวก็ดี สำหรับคนที่อ่านเอกสารข้อมูลดีเซปติคอน 327 แผ่นในวันเดียว”

แม็กซ์ยิ้มกว้างขึ้นทันที เขาดูพอใจกับการที่เรดกลับมาโต้ตอบด้วยกำปั้นเต็ม ๆ เข้าที่ท้องเขาตาม การถูกเหน็บแนมทารุณเช่นนี้เป็นสัญญาณที่ดีกว่าคำปลอบใจเสียอีก

“มีแรงแล้วนี่ ฮ่า ๆ”

สำหรับคนอื่น ท่าทีของเรดอาจดูเหมือนไม่เคยอ่อนลงเลย แต่แม็กซ์รู้จักความแตกต่างระหว่างความเงียบที่ใช้ปิดกั้นตัวเองกับความเงียบที่เกิดขึ้นเมื่อเรดเริ่มผ่อนคลาย และในตอนนี้ อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ไม่ได้พยายามดึงมือหนีจากเขาอีกแล้ว แม็กซ์กระชับมือที่จับอยู่เบา ๆ ก่อนเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป

“เรด”

“อะไรอีก?”

“ข้ารักเจ้า”

คำพูดนั้นทำให้เรดนิ่งไป

“ข้ารู้แล้ว…จะพูดซ้ำทำไม”

เขาไม่ได้เบือนหน้าหนี นัยน์ท้องทะเลยังสอดประสานกับแสงตะวันปลายขอบมหาสมุทรในดวงตาบนใบหน้าของแม็กซ์อย่างพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง ราวกับกำลังตรวจสอบว่าถ้อยคำที่ได้ยินเป็นเพียงคำปลอบประโลมชั่วคราว หรือเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายเชื่อมั่นจริง ๆ แม็กซ์ไม่ได้เร่งรัดให้เขาตอบกลับ ไม่ได้พยายามเติมคำหวานเพื่อกลบช่องว่างระหว่างกัน เพียงปล่อยให้คำพูดของตัวเองคงอยู่ตรงนั้น โดยไม่เรียกร้องให้เรดต้องแสดงปฏิกิริยาใดเป็นการตอบแทน นั่นต่างหากที่ทำให้เรดไม่อาจปัดคำพูดนั้นทิ้งไปได้โดยง่าย

เขาไม่ใช่คนที่ถนัดรับมือกับความอ่อนโยนซึ่งไม่มีเงื่อนไขรองรับนัก ยิ่งเมื่อมันมาจากคนที่มักใช้รอยยิ้มและอารมณ์ขันปกปิดความคิดของตนเองอยู่เสมอ ความจริงใจที่ปราศจากลูกเล่นจึงทำให้เขาต้องใช้เวลาทำความเข้าใจมากกว่าปกติ ในที่สุด เรดก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

“อย่าทำให้ข้าต้องพูดเรื่องเดิมซ้ำสองครั้งก็แล้วกัน”

แม็กซ์พยักหน้ารับ

“ข้าจะพยายาม”

“ไม่ใช่พยายาม แม็กซ์ ทำให้ได้”

น้ำเสียงของเรดเข้มขึ้นเล็กน้อย คิ้วข้างหนึ่งยกสูงเป็นเชิงเตือนว่าคำตอบเมื่อครู่ยังไม่เป็นที่น่าพอใจนัก

แม็กซ์มองสีหน้าจริงจังนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมปรับคำตอบโดยไม่มีท่าทีขัดใจ

“ครับ คุณเจ้าหน้าที่”

เรดถอนหายใจยาว ความเหนื่อยหน่ายปรากฏชัดบนใบหน้า แม้จะไม่อาจบดบังความผ่อนคลายซึ่งเริ่มกลับคืนมาทีละน้อยได้ทั้งหมด

“และเลิกเรียกข้าแบบนั้นตอนอยู่กันสองคนเสียที”

แม็กซ์ก้มศีรษะลงเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ กลับมาปรากฏตรงมุมปากอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาระมัดระวังไม่ให้มันกลายเป็นการหยอกล้อที่เกินขอบเขต

“ได้สิ เรด”

เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาใกล้เคียงกัน ท่าทางนั้นดูเป็นธรรมชาติจนแทบไม่ต้องใช้ความพยายาม ทว่าเมื่อเขาขยับเข้าใกล้แล้วกลับหยุดอยู่ตรงระยะที่ไม่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกถูกคุกคาม

“แล้วข้าขอกอดเจ้าได้ไหม?”

เรดเลิกคิ้วขึ้นทันที คำถามนั้นดูไม่เข้ากับภาพของแม็กซ์ที่เขาคุ้นเคยนัก ผู้บัญชาการร่างยักษ์ซึ่งมักแสดงความเป็นเจ้าของพื้นที่ด้วยท่าทีมั่นใจ และแทบไม่เคยลังเลที่จะก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับสิ่งใด กลับยืนรอคำอนุญาตจากเขาอย่างอดทน เรดมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาสีแดงกวาดผ่านสีหน้าและท่าทางอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังพิจารณาคำขอที่ไม่คาดคิดนี้อย่างจริงจังเสียยิ่งกว่าการตรวจสอบรายงานบางฉบับ จากนั้นจึงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท

“ได้ แต่ถ้าเจ้าพูดเรื่องข้าหึงอีกแม้แต่คำเดียว ข้าจะคิดทบทวนใหม่”

แม็กซ์เม้มริมฝีปากแน่นขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังกลั้นคำพูดบางอย่างที่ไม่ควรเอ่ยออกมาในเวลานี้ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายผิดกับนิสัยปกติ

“เข้าใจแล้ว”

เขาขยับเข้าไปใกล้ช้า ๆ เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายเปลี่ยนใจได้ทุกเมื่อ ก่อนจะโอบแขนรอบตัวเรดอย่างระมัดระวัง ไม่ได้รั้งเข้าหาตัวจนแน่นเกินไป เพียงประคองอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนด้วยแรงที่พอให้รับรู้ถึงการมีอยู่ของกันและกัน

เรดเกร็งตัวขึ้นเล็กน้อยในช่วงแรก ไม่ใช่เพราะรังเกียจสัมผัสนั้น หากเป็นความเคยชินที่ฝังลึกอยู่ในตัวมากกว่า การปล่อยให้ตัวเองหยุดระแวดระวังในระยะประชิดไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่าย โดยเฉพาะสำหรับผู้ที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการประเมินความเสี่ยงและเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ทว่าแม็กซ์รอคอยอย่างใจเย็น เพียงแค่ยืนนิ่ง ปล่อยให้เรดเป็นฝ่ายกำหนดระยะห่างและจังหวะของการสัมผัสด้วยตัวเอง

ผ่านไปครู่หนึ่ง ความตึงเกร็งตามหัวไหล่ของเรดจึงค่อย ๆ คลายลง แขนที่เคยวางนิ่งอยู่ข้างลำตัวขยับขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหยุดอยู่ตรงแผ่นหลังของแม็กซ์อย่างลังเลชั่วขณะ แล้วจึงแตะลงอย่างแผ่วเบา จากนั้นเรดก็เอนศีรษะพิงอกของอีกฝ่าย เป็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อย ทว่าแม็กซ์กลับรับรู้ถึงความหมายของมันได้อย่างชัดเจน

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เรดอาจไม่ได้แสดงความกังวลออกมาอย่างเปิดเผย แต่ความเงียบที่ยืดเยื้อและการจับสังเกตทุกความผิดปกติย่อมบอกได้ว่าความไม่แน่นอนเหล่านั้นรบกวนเขาเพียงใด การที่เจ้าตัวยอมพักอยู่ในอ้อมแขนของเขาเช่นนี้ จึงไม่ใช่การยอมแพ้ในการโต้เถียง หากเป็นการยอมให้ตัวเองหยุดเฝ้าระวังลงชั่วคราว แม็กซ์ลดสายตาลงมองเรด แขนข้างหนึ่งขยับกระชับขึ้นเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหยุดอยู่ในตำแหน่งเดิม เขาไม่ได้กล่าวอะไรเพื่อทำลายช่วงเวลาอันสงบงามนั้น เพียงปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่แทนถ้อยคำที่ไม่จำเป็น

กลิ่นอายของโลหะและเสียงเครื่องยนต์ภายในฐานยังคงดำเนินไปตามปกติ ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปจากก่อนหน้า ทว่าภายในห้องเล็ก ๆ แห่งนี้ ความตึงเครียดที่เคยขึงอยู่ระหว่างพวกเขากลับเริ่มคลายตัวลงอย่างช้า ๆ แม็กซ์คิดว่าบางทีคราวนี้พวกเขาอาจจะได้พักจากการโต้เถียงกันเสียที จนกระทั่งเสียงของเรดดังขึ้นจากอกของเขา

“แล้วเจ้าคุยเรื่องอะไรกับพราวล์กันแน่?”

แม็กซ์หลับตาลงชั่วครู่ ความเงียบที่ตามมาเต็มไปด้วยความอ่อนใจอย่างเห็นได้ชัด เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย มองศีรษะของคนในอ้อมแขน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมรับชะตากรรม

“ข้าควรรู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ” เรดไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่แขนที่วางอยู่บนแผ่นหลังของแม็กซ์กลับขยับเล็กน้อย คล้ายกำลังเตือนให้เขาระลึกว่าการกอดไม่ได้หมายความว่าบทสนทนาจะสิ้นสุดลง

“ตอบคำถามมา แม็กซ์” น้ำเสียงนั้นสงบนิ่งเสียจนแทบฟังไม่ออกว่าคนพูดกำลังอยู่ในอ้อมแขนของคนรัก หรือกำลังนั่งสอบสวนผู้ต้องสงสัยอยู่ในห้องทำงาน

แม็กซ์ก้มมองเขา ก่อนรอยยิ้มจาง ๆ จะปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“ครับ คุณภรรยา”

“แม็กซ์!”

เสียงเรียกชื่อดังขึ้นทันที คราวนี้มีทั้งความขุ่นเคืองและความเหลืออดปะปนอยู่ด้วยอย่างไม่คิดปิดบัง

“อะไรเล่า เจ้าบอกเองไม่ให้เรียกคุรเจ้าหน้าที่ นี่ตามหวงเป็นภรรยาเชียว”

“ก็ข้าเป็นภรรยาเจ้าถึงได้หวงไง!’’

….

….

“เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ”

“ใครพูดอะไร ข้าเปล่า”

“ไม่เป็นไร ข้าอัดเสียงไว้ในเมนเฟรมแล้ว”

แม็กซ์หัวเราะออกมาเบา ๆ แต่ก็รีบเม้มปากเมื่อรู้ตัวว่ากำลังเสี่ยงต่อการถูกสอบสวนยืดเยื้อกว่าเดิม เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย มองเรดด้วยแววตาที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง ถึงอย่างนั้น มือที่โอบอีกฝ่ายไว้ก็ยังไม่ได้คลายออก ดูเหมือนคืนนี้เขาคงอีกยาวไกล

.

.

.

“เรด” เสียงทุ่มลึกของไซเบอร์ทรอเนี่ยนหนุ่มที่ทำเพียงเฟ้ามองตั้งแต่ย่างก้าวเข้ามาในอีกฝ่ายบ้านแล้ว เอ่ยเรียกชื่อเมคนำการเต้นเพลงรักของวันนี้ เรด อเลิร์ธ หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยซึ่งเป็นทั้งเจ้าของบ้านแลสปาร์คเมทของเขา

“หืม..ฮา… แน่นไปหรือ” เจ้าของชื่อหันสบออพทิกส์สีเดียวกัน บรรยากาศเงียบสงัดเว้นว่างให้เอี่ยวฟังเสียงหอบกระเส่าเร้าอารมณ์จากริมฝีปาก อิเล็กทรอไลต์ไหลเคลือบคล้ายผลไม้สด เพ้อละเมอถึงรสชาติหวานฉ่ำตอนบดขยี้ชิมอวัยวะลิ้มรสของเขา ยิ่งไฟนอกพื้นที่สาดแสงนวลลอดหน้าตากระทบใบหน้าสวย ยิ่งชูความงดงามไร้ที่ติส่องสะท้อนผ่านรูม่านตาทั้งสองของฟอร์ททริส แม็กซิมัส อดสงสัยมิได้เลยว่าไพรมัสสรรสร้างค์ชายคนนี้จากดอกไม้นับล้านหรือเปล่า

“เปล่า…ช่วยมองหน้าข้าตอนรับมันเข้าลึกในช่องของเจ้าด้วยได้ไหม”

ริมฝีปากประกบไล่จูบพ่นความร้อนผ่าวไปทั่วแผ่นเกราะหลังมอบรางวัลเอาใจให้คนตัวเล็กกว่า มือหนารองใต้ท้องนูนจากการสอดใส่เพื่อประคองอีกตน

“แน่นจนฆ่าข้าได้เลย”

“ดี เพราะเจ้ากำลังจะตาย ที่รัก—อ๊ะ อื้อ เดี๋ยวแม็กซ์… เดี๋ยวก่อน”

“เจ้าจะฆ่าข้าก่อน เรด ข้าแค่ป้องกันตัว”

( จบ)