“Oh, my. Someone’s feeling feisty. Now you’ve got me wondering just how those lips of yours intend to bite me this time.”

His legs drew closer, closing the remaining distance between them until they fit snugly against his companion’s. He was perched squarely across the young Prime’s lap, making himself entirely too comfortable in his chosen seat.

Neon lights blazed throughout the cityscape, bathing the grid in an artificial radiance that made the entire metropolis appear as though it had never known sleep. Even in the absence of natural light, the dim glow drifting in from beyond the tower slipped through the open windows, spilling into the room where the two Cybertronians sat together. The light caught upon brass ornaments, glinting against polished metal and illuminating the flawless contours of a face so meticulously maintained that it put the embellishments of lesser bots to shame.

Those exquisite details were reflected in a pair of azure optics, drawing their focus beneath the pale-blue faceplate almost of their own accord.

A spark could hardly be blamed for its curiosity. Perhaps it was greed that best described the mech sitting there, so shamelessly intent on unearthing treasure buried beneath layers of mud, searching for a needle in an ocean. His optics shifted into an internal scanning mode, determined to uncover the flowers waiting to bloom behind that thick brick wall.

Meanwhile, the idle hand of the silver mech wandered to his companion’s slender thigh. The contrast between the narrow limbs and the disproportionately broad upper frame was almost amusing, and the touch came with the ease of long-established habit. His fingertips deliberately traced the edges of a cooling vent, teasing the larger mech as though he were nothing more than a toy to be played with.

Ah… You really are too much fun to tease.

That mischievous hand crept farther, reaching the curve of his companion’s hip before gliding upward along the ridge of his back, its movements almost tender as it followed the familiar contours of a mech who seemed to be of much the same age.

While the owner of those dark hands indulged in his own amusement, tracing the lines of another’s frame with shameless curiosity, the one with less power in this particular game found himself experiencing something quite contrary to his expectations.

The longer Sentinel’s fingers lingered against his plating, the stranger Darkwing felt.

Such things were hardly commonplace for a mine overseer who spent nearly every cycle managing disputes, settling arguments, and suppressing conflicts beneath a regime maintained through either the authority of words or the force of physical might.

This should not have been happening at all.

Embarrassment, born of unfamiliarity, sprouted within him like an unwelcome mushroom. He shifted instinctively, attempting to evade the touch, his upper body tilting away from the gaze of the so-called Cybertronian hero.

Yet the silver mech remained utterly unperturbed, a seemingly innocent little sparkling who had somehow grown hopelessly enamored, waiting with boundless anticipation for something he could neither name nor truly expect. That perfect face, so maddeningly free of flaws, practically begged to be marred with a dent or two—if only to teach its owner a lesson and make him think twice before ever daring to tease Darkwing again.

“Are you satisfied yet?”

The question came in a curt, abrasive tone, delivered without so much as a glance toward the mech he was addressing. One elbow braced against the surface above his head as the long strip of his visor dipped closer to the self-proclaimed Prime.

There was something unmistakably defiant in Darkwing’s bearing. His entire frame radiated the challenge of an overseer who feared nothing—not even the possibility of having his head torn clean from his shoulders.

The message was unmistakable. A disobedient pet was baring its fangs at its master.

Hmph. Still as stubborn as ever.

Sentinel almost longed to break that rebellious spirit, to bring the insolent mech to heel at his feet once more, just as he had done that time before.

“Satisfied, you say?” Sentinel drawled. “I suppose I expected too much. I thought our talented little inspector might have something more substantial to offer—something actually worthy of consideration.”

His taunting words were bait, carefully chosen to divert the other mech’s attention as their game began to unfold into a more dangerous match of wits.

With practiced ease, Sentinel caught hold of the metal struts lining Darkwing’s side, arranged in neat, orderly rows along the curve of his waist. His thumb swept diagonally across the narrow grooves, rubbing and pressing against the ridges in a slow, almost soothing motion, as though attempting to coax the tension from Darkwing’s rigid frame.

Sentinel’s optics followed every subtle movement—the way Darkwing’s waist seemed to draw inward before relaxing again—but he could only watch for so long before the Prime, a gift bestowed by Primus himself, was forced to lift his gaze toward the mech whose hands had now closed around both sides of his face.

“Once tonight is over,” Darkwing demanded, “you will return every last thing that belongs to me.”

Sentinel smiled.

It was a smile steeped in cunning, the kind that could make energon churn uneasily in one’s lines.

Darkwing had never once heard Sentinel make a promise he could trust. Not a single time.

Again and again, the false god before him had chosen to grant the ordinary citizens’ requests only when their offerings proved sufficiently pleasing. Nothing was ever given freely. Every favor came with a price, and Sentinel alone decided whether that price had been paid.

One mischievous finger traced the line of Darkwing’s jaw before drifting toward his lower lip. It lingered there, moving in a slow, idle circle, before slipping past the threshold of his mouth.

A silent invitation.

The signal that their game was about to begin.

อุ้แหม ดุซะด้วย อยากรู้ซะจริงว่า 'ปากเจ้า'จะกัดข้ายังไงอีก” สองขาแน่นลดระยะเข้าหากันประกบติดพอดีกับคู่ สนทนากำลังคร่อมตักเงินของไพร์มหนุ่ม ไฟนีออนเปิดทั่วผืนตาราง ทั้งเมืองสว่างไสวราวกลับไม่เคยหลับไหลแม้ไร้แสง ธรรมชาติ แสงสลัวเลื่อนจากนอกหอคอยส่องผ่านเข้าเรือนหน้าต่างซึ่งเปิดรอบหุ่นไซเบอร์ทรอนเนี่ยนสองตน ไล่มากระทบ เครื่องประดับทองเหลือง ความมันวานโลหะสะท้อนครึ่งซีก โครงหน้าเพราะการดูแลอย่างดีหาที่เปรียบไม่ได้เมื่อเทียบกับ เครื่องประดับหุ่นระดับต่ำต้อยกว่า ตีแผ่ความงามสะท้อนนัยน์ออพทิกส์ครามให้ขยายโฟกัสสำรวจใต้หน้ากากฟ้าอ่อน อัตโนมัติ ยากจะห้ามสปาร์คไม่ให้สอดรู้สอดเห็นคงเรียกได้ว่าเมคโลภมากตรงนี้กำลังขุดคุ้ยหาสมบัติใต้โคลนตม งมเข็ม ในมหาสมุทร เปลี่ยนชนิดเลนส์สู้โหมดแสกนภายในเพื่อดอกไม้งานผลิบานหลังกำแพงอิฐหนา มิวายมือว่างสีคืนยื่นวาง สัมผัสต้นขาเรียวขนาดเล็กผิดกับโปรโตไทป์ส่วนบนตามความเคยชิน ปลายนิ้วจงใจลากเสียดช่องผ่อนความร้อนให้เหยื่อ ตัวใหญ่กลืนอิเล็กทรอไลท์เล่น อา...น่าแกล้งเข้าไปใหญ่ มือซนขยับเอื้อมถึงกลางสะโพกลูบไล้เลื่อนขึ้นตามสันหลังประคอง เมครุ่นราวคราวเดียวกัน

ในขณะเจ้าของช่วงมือสีนิลรุกล้ำถูลูบตามโครงกายสร้างความสำราญใจให้ตนเอง ผู้ถืออำนาจน้อยกว่ากลับได้ รับสิ่งตรงกันข้ามความปรารถนา ยิ่งเชอร์โวผ่านอณูสกรูมากเท่าไหร่ยิ่งสนองให้ดาร์กวิงรู้สึกผิดแปลก การกระทำนี้หาได้ เกิดขึ้นบ่อยครั้งสำหรับหุ่นคุมเหมืองที่ใช้เกือบทั้งวงจรในการควบคุมดูแลการยุติข้อถกเถียงหรือประเด็นขัดแย้งที่เกิดขึ้น ภายใต้การปกครองด้วยวาจาหรือแรงกาย มันไม่ควรเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ ความประหม่าเพราะไม่ชินตัวพุดเป็นหน่อเห็ด เขา เผลอขยับตัวเลี่ยงพร้อมเอนหลบสายตาวีรบุรุษไซเบอร์ทรอนเนี่ยนจอมปลอม สีหน้าไม่รู้ร้อนหนาวสาวสปาร์คลิ้งบริสุทธิ์พ้น มลทินมากมายจมหลงใหลตั้งตารอ โดยไร้จุดหมายมานักต่อนัก เครื่องหน้าสมบูรณ์ไร้ที่ตินั้นน่าประทับรอยบุบให้เข็ดหลาบ จนมิกล้าทะเล้นเล่นลิ้นกับเขาอีก

“พอใจรึยัง” น้ำเสียงห้วนไม่สบเครื่องรับเสียงส่งเนื้อความแข็งกระด้าง ศอกหนึ่งตั้งฉากคร่อมเหนือศรีษะ เลนส์ แถบยาวกดหน้าหาผู้กล่าวอ้างจนเป็นไพร์ม แววมาดผู้คุมกระจายรังสีท้าทายไม่เกรงกลัวแม้แต่หัวอาจจะหลุดออกจากบ่า รัศมีชี้ชัดว่ากำลังสัตว์เลี้ยงไม่รักดีกำลังขู่เจ้านาย หึ ดื้อไม่เคยเปลี่ยน อยากจะปราบความพยศนั้นให้ศิโรราบแทบเท้าเขาอีก ครั้งเหมือนครานั้น “พอใจงั้นหรือ ข้าคงหวังสูงเกินไปว่าผู้ตรวจงานคนเก่งของเราจะมีของที่ควรค่าแก่การพิจราณา” วาจา ยั่วยุพ่นหลอกล่อเบนอีกฝ่ายละความสนใจเมื่อเกมกระดานรักเริ่มเดินหมากรุกมากขึ้น ถือตัวจับท่อนเหล็กต่อเป็นระเบียบ ของสีข้างโค้งเว้า นิ้วโป้งลูบเฉียงตามร่องโลหะนวดคลึงปลอบประโลมลดอาการเกรงตัวคล้ายมนต์สะกด ออพทิกส์จับภาพ ขยับตัวของโครงเอวยุบลงและพองขึ้นจ้องได้ไม่นานนักใบหน้าไพรมัสประทานต้องเชิดขึ้นมองเจ้าของแรงบีบสองข้างแก้ม

 “เมื่อคืนนี้จบ ท่านต้องคืนของทุกชิ้นให้ข้า”

เซนทินัลคลี่ยิ้ม รอยยิ้มแฝงเล่ห์สนัยชวนคลื่นเอนเนอร์จอน ดาร์กวิงไม่เคยได้ยินคำรับปากจจากเซนทินัล ครั้ง เดียวก็ไม่เคย... ครั้งแล้วครั้งเล่าเทพเจ้าจอมปลอมตรงหน้าเขาเลือกตัดสินใจยอมรับคำขอประชาชนธรรมดาต่อเมื่อของ ถวายเป็นที่น่าพอใจ นิ้วลูบลงตามแนวสันกรามมายังริมฝีปากล่าง มือซนลูบวนตามแนวก่อนสอดดันในโพรง เป็นสัญญาณ เปิดทางเริ่มเกมรักของพวกเขา