System Rebooting

He felt unfamiliar with his own body, as though some of his components had been replaced or newly installed. A sharp wave of pain coursed through every screw and joint, much like an electric shock running through his entire frame.

“That’s all done, sir.”

The voice of a small prototype mech reached his audio receptors, followed by an announcement over the intercom requesting any available medics to assist the injured racers. Bright light flashed against the surface of his protective goggles.

“Ugh—”

One hand rose to his silver helmet, steadying the processor that was still trembling and malfunctioning inside. His pale blue faceplate shifted with the movement of his mouth as he let out a groan. The images of the race, replaying in his memory, were proving to be an exquisite source of fuel for his anger.

His fist slammed down against the recharging platform reserved for injured mechs. The impact was forceful enough to send a tremor through its surrounding frame.

…Those two wretched mining mechs.

He pushed himself upright, only to find a sharp blade pointed directly at his throat.

His optics instinctively focused on the light glinting along its razor-sharp edge. Three pairs of eyes stared down at him, scrutinizing him as though they might devour him whole. The gap between the blade and his neck was scarcely wider than a signal tower’s antenna. Even the slightest movement made his throat feel unbearably dry.

The fury that had consumed him moments ago was extinguished by an icy chill that seeped deep into his inner mechanisms, emanating from the purple lenses of his assailant.

“It’s safe now, sir.”

Arcee.

Only when the female secretary withdrew her auxiliary legs did he finally manage to draw in a breath. Truthfully, Transformers such as themselves had no need to breathe, but anyone placed in the situation he had just endured would likely have reacted much the same way.

His elongated optics followed her slender legs as she moved aside, making room for her superior to enter.

From the brink of a complete shutdown, he had nearly plunged into eternal darkness. Then, a blue frame adorned with brilliant golden accents ducked beneath the doorway and rose to its full, imposing height. The overhead lights illuminated a handsome, proudly lifted face. The magnificent yellow wings that had become his unmistakable signature only completed the picture—a flawless embodiment of everything a hero was supposed to be.

Sentinel Prime.

“You seem considerably more disgruntled than the last time we met, Darkwing.”

This should have been a moment of great honor: an opportunity to stand in the presence of Sentinel himself, the savior of Cybertron. Yet, instead of pride, a chill ran down Darkwing’s back.

He knew exactly why the esteemed Prime had come down here in person. What else could it possibly be about, if not the two mining mechs who had somehow entered the Iacon Five-Thousand race under his supervision? As the overseer and enforcer responsible for maintaining order, the matter fell squarely under his jurisdiction.

“L-Lord Sentinel Prime, I sincerely apologize for what happened during today’s Iacon Five-Thousand. I still don’t know how those two mining mechs managed to pass the inspection and enter the arena. If you wish, I can launch an investigation immediately.”

The young mech sprang to his feet almost instinctively. His reply came out in broken, stammering fragments, his agitation and darting optics painfully obvious. He was on the verge of ruining the intimidating image he took such pride in maintaining.

Fortunately, by the end of his explanation, he had managed to restrain himself, forcing his usual rigid composure back into place before the mech who held such authority over him.

A pair of blue optics settled upon the younger bot. One brow lifted slightly, almost affectionately. It was a rare opportunity to witness such a vulnerable side of the notoriously strict overseer.

To anyone else, the sight might have been rather pitiful—a reflection of the past replaying itself like a music box trapped in an endless loop, repeating the same melancholy tune.

But not to Sentinel.

His spark swelled with a satisfaction he had never quite experienced before. Excitement danced within him every time he caught sight of the confusion adorning a Prime’s disappointed face. Just seeing those optics, the same shade as the energon that had once been his own source of anguish, now wounded by the very hand of someone close to him, made Sentinel yearn to watch the whole thing shatter—along with whatever fragments of trust remained.

How utterly pathetic.

“Ha ha. All right, calm down. I haven’t even said anything yet.”

The towering mech gave a brief, amused laugh, then lowered himself onto one knee and gestured toward the other with an open palm, inviting him to sit as he had before.

“Don’t worry. Your performance has been nothing short of excellent. You haven’t neglected a single responsibility. There’s simply a small favor I’d like to ask of you, provided it doesn’t inconvenience you too much.”

His deep voice softened, every word carefully chosen to offer reassurance. Behind those seemingly benevolent optics, however, lurked the gaze of a predator. His honeyed words and counterfeit smile made him appear almost like Primus’s most beloved child.

The reassurance seemed to brighten the mine overseer’s troubled spark, if only a little.

Once again, Sentinel had successfully lured another mech into stepping straight into his trap.

“Of course. What would you like me to do, sir?”

There was something strangely fascinating about that proud, haughty demeanor. A feeling he had thought long extinguished began coursing through his circuits once more.

He wanted nothing more than to teach that insolent attitude some proper discipline—to bring it to heel, almost beneath his feet. He could already imagine the mech before him begging for mercy, or perhaps even looking up at him with reverence and admiration.

The mere thought made him curious to see which way his companion’s reaction would go.

My optics aren’t deceiving me, are they?

Even from the corner of his vision, he could see those round lenses widening as they turned toward him. A series of warning messages flashed across his holographic display.

DANGER…

“You’re familiar with my facility, I presume. That’s why I’d like to entrust you with escorting our legends there safely.”

Sentinel’s elongated optics gleamed as his request revealed a promising path toward revenge.

Darkwing nodded and accepted immediately, without the slightest suspicion that he was already dangling from a hunter’s snare.

His attention was fixed entirely on the problem posed by those two mining mechs. Their faces were enough to irritate him, particularly the one who seemed so fond of challenging him without the slightest regard for the rigid class hierarchy that governed their society.

Time and time again, that mech had displayed an appalling lack of self-awareness, acting as though the rules did not apply to him.

What right did a cogless laborer—a mere mining mech—have to behave like an outcast, let alone provoke him so brazenly?

The facility was the perfect place to discipline those who had forgotten their station.

“Excellent!”

Sentinel beamed.

After enduring one headache after another over the past few cycles, perhaps a little entertainment would be just what he needed to relieve his stress.

His beautiful optics remained fixed on the enthusiasm radiating from his companion. He could almost believe that, the moment he stepped outside, this particular hunter would be ready to pounce on his prey at every passing second.

With his business concluded, Sentinel prepared to leave and seek out the source of his troubles. His lovely secretary had timed everything perfectly, allowing them to return to the surface of the planet without delay.

Yet before his feet could carry him beyond the infirmary’s threshold, he suddenly turned back, having recalled one more little amusement that might help ease his tension.

“Oh, and before I go—once you’ve finished your assignment, come see me at my tower. There’s something I’d like to discuss with you. In private.”

ระบบกำลังกลับมาออนไลน์

เขารู้สึกไม่คุ้นชินคล้ายกับโดยถ่ายอะไหล่หรือเปลี่ยนชิ้นส่วนใหม่ รู้สึกความปวดร้าวแล่นกระจ่ายทั่วสกรูร่างกายเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าช็อต "เสร็จแล้วครับ" เสียงชายโปรโตไทป์เล็กถูกส่งเข้าเครื่องรับเสียง ตามด้วยเสียงประกาศตามสายเรียกคุณหมอมือว่างให้ไปช่วยเหลือดูแลเหล่านักแข่งที่บาดเจ็บ แสงไฟสว่างวาบสะท้อนบนแว่นป้องกัน "อั๊ก—" มือข้างหนึ่งแตะหมวกเลื่อมเงินประคองโปรเซสเซอร์สั่นรวนข้างใน หน้ากากฟ้าอ่อนขยับตามปากอ้าครวญคราง ภาพการแข่งขันในหน่วยความทรงจำเป็นเชื้อไฟโทสะอันล้ำค่าเลยเทียวละ กำปั้นกระแทกลงแท่นรีชาร์จสำหรับหุ่นบาดเจ็บแรงทุบแรงพอให้รอบนอกสั่นสะเทือน

…ไอเจ้าพวกหุ่นเหมืองสองตัวนั้น…

เขาดันตัวลุกขึ้นในจังหวะเดียวกับใบมีดแหลมจ่อปลายคอ ออพติกส์จับโฟกัสแสงที่ส่องไล่เงาตามความคม ดวงตาสามคู่จ้องตรวจสอบปานกลืนกิน ช่องว่างเท่าเศษเสาสัญญาณชวนให้ลำคอเสียดฝืดด้วยอิเล็กทรอไลท์ เพลิงพิโรธโกรธเคืองก่อนหน้าดับมอดด้วยลมหนาวเย็นยะเยือกพัดแทรกถึงกลไกด้านในจากเลนส์สีม่วง แอรัคนิด "ปลอดภัยค่ะท่าน" เมื่อเลขาสาวถอนขาเสริมของเธอออกเขาก็ป้อนอากาศเข้าปากแทบในทันที ความจริงหุ่นแปลงร่างอย่างพวกเขาไม่จำเป็นต้องหายใจแต่ไม่ว่าใครหากอยู่ในสถานการณ์เมือครู่คงสภาพไม่ต่งจากเขามากนักหรอก ออพทิกส์ยาวเหลือบมองขาเรียวเลือนกายเว้นระยะให้ผู้เป็นนายเดินเข้ามา จากเกือบชัดดาวน์จมดิ่งสู่ความมืดนิรันดร์ เรือนร่างสีน้ำเงินผสมแถบทองอร่ามก้มลอดประตูแล้วยื่นตระหง่านเต็มความสูง หลอดไฟในห้องฉายส่องชูดวงหน้าครบเครื่องเชิดเด่น ยิ่งประดับปีกเหลืองงามสง่าอันเป็นเอกลักษณ์ยิ่งสมบูรณ์แบบไร้ที่ติสมเป็นวีรบุรุษ เซนทินัล ไพร์ม

“เจ้าดูหัวเสียกว่าครั้งก่อนที่เราเจอกันนะ ดาร์กวิง” นี่ควรจะเป็นฤกษ์งามยามดีที่ได้ใกล้ชิดผู้กอบกู้ไซเบอร์ทรอนอย่างท่านเซนทินัล กลับกันเขาเสียวแผ่นหลังวาบ เขารู้เหตุที่ผู้สูงศักดิ์ลงมาเยือนด้วยตัวท่านเอง จะเป็นเรื่องไหนได้อีกละนอกจากเรื่องที่มีหุ่นเหมืองเข้าร่วมการแข่งไออาคอน แล้วทั้งสองอยู่ใต้ความดูแลของเขา ผู้ตรวจงานและผู้บังคับทางกฎหมาย

“ท-ท่านเซนทินัล ไพร์ม ข้าขออภัยเรื่องในการแข่งไออาคอนไฟฟ์เธาแส็นในวันนี้ ข้ายังไม่ทราบว่าหุ่นเหมืองสองตนนั้นผ่านด่านตรวจเข้าร่วมสนามได้อย่างไรหากท่านต้องการข้าจะเร่งตรวจสอบให้” เมคหนุ่มลุกดีดตัวอัตโนมัติ ประโยคโต้ตอบกุกกักขาดช่วงพร้อมอาการกระวนกระวายเลิกลั่กชัดเจนจวนจะลบภาพลักษณ์น่าเกรงขามอันภาคภูมิใจ ยังดีในตอนท้ายเขายังสำรวมท่าทีแข็งกระด้างสร้างภาพมั่นคงต่อหน้าผู้ทรงอำนาจของเขา คู่ออพทิกส์สีครามจรดจดจ้องบอทอายุน้อยกว่า คิ้วข้างนึงเลิกขึ้นเชิงเอ็นดู น้อยโอกาสนักจะได้เห็นมุมอ่อนไหวผู้คุมแสนเข้มงวด แววกระจกย้อนอดีตเหมือนกล่องดนตรีเปิดเล่นวนเพลงเดิมซ้ำ ๆ ใครได้เห็นคงหดหู่ แต่ไม่ใช่กับเซนทินัล สปาร์คของเขาถูกเติมเต็มจนเอ่อล้นแบบไม่เคยเป็นมาก่อน ความตื่นเต้นเริงระบำทุกครั้งที่ได้สบสายตาสับสนประดับบนดวงหน้าผิดหวังของเหล่าไพร์ม แค่ได้เห็นออพทิกส์เชดเดียวกับเอนเนอร์จอนปวดร้าวด้วยฝีมือของคนสนิทข้างกาย เขาก็อยากสนองให้มันแตกสลายไปกับเศษซากความไว้ใจที่เหลือ

น่าสมเพชซะเหลือเกิน

“ฮ่า ๆ โอเค เย็นก่อนข้ายังมิได้กล่าวอะไรเลย” ร่างสูงหัวเราะขบขันพอเป็นพิธี ค่อยหย่อนเข่าข้างหนึ่งแนบพื้นห้องพลางผายมือซื่ออีกฝ่ายนั่งตามสบายแบบเดิม “อย่ากังวล การทำงานของเจ้ายังเป็นเลิศ ไม่ขาดตกบกพร่อง เพียงแต่ข้าอยากจะไหว้วานเจ้าเล็กน้อย เว้นมันจะรบกวนเวลาของเจ้า” น้ำเสียงทุ่มอ่อนละมุนตามเนื้อความปลอบประโลม แสร้งสายตานักล่าผ่านออพทิกส์เอ็นดูเมตตา วาจาหว่านล้อมคู่รอยยิ้มจอมปลอมเปรียบตนเป็นบุตรโปรดประเสริฐของไพรมัส ช่วยสปาร์คผู้คุมเหมืองชื้นสว่างขึ้นมาได้ไม่มากก็น้อย เป็นอีกครั้งที่การล่อลวงหุ่นตนอื่นเข้าเหยียบกับดักของเขาสำเร็จ

“ได้แน่นอน ท่านอยากให้ข้าทำอะไรงั้นหรือ” กิริยาเย่อหยิ่งติดทะนงตนนั้นชวนให้รู้สึกสนใจอย่างประหลาด ความรู้สึกที่ดับหายไปนานกลับมาวิ่งพล่านไหลยาวตามเส้นวงจร อยากตอบแทนด้วยการกำราบนิสัยหยาบคายให้ศิโรราบแทบใต้ฝ่าเท้า ในขณะที่เขาจับจ้องร่างหุ่นตรงหน้าร้องอ้อนวอนหรือบางทีอาจเทิดทูนสรรเสริญ แค่ได้จินตนาการก็น่าลุ้นปฏิกิริยาของคู่สนทนาจะทอยออกไปทางใด

ออพทิกส์ข้าไม่ได้ฝาดแน่ ๆ แม้เสี้ยวหางตาแต่นัยเลนส์กลมนั้นหมุนขยายขึ้นเล็งจ่อมาที่เขา โฮโลแกรมเด้งข้อความเตือนมากมาย อันตราย..

“เจ้าคงรู้จักศูนย์ปฎิบัติของข้าดี ข้าเลยอยากไหว้วานเจ้าไปส่งตำนานของเราที่นั้นอย่างปลอดภัย” เลนส์ออพติกส์แนวยาวนั้นวาววับเมื่อคำขอนั้นชี้ทางแก้แค้น ดาร์กวิงผงกศีรษะตกปากรับคำทันใดโดยมิได้สนใจเลยว่าตนนั้นกำลังห้อยตัวด้วยบ่วงนายพราน เขาให้ค่าเพียงปัญหาของเขากับเจ้าสองหุ่นเหมืองนั้น สองใบหน้านั้นเป็นสิ่งที่เขาไม่พึงใจเอาเสียเลย โดยเฉพาะเมื่อหนึ่งในสองของพวกมันชอบทำตัวท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวกฎระเบียบทางชนชั้นของสังคมที่ต่างกัน ไม่เจียมตัวไร้จิตสำนึกครั้งแล้วครั้งเล่า หุ่นเหมืองไร้เฟืองเป็นแรงงานอย่างพวกมันมีสิทธิ์อะไรมาทำตัวนอกคอกซ้ำยังกวนประสาท ศูนย์ปฏิบัติเป็นสถานที่เหมาะสมในการลงโทษหุ่นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอย่างพวกมันเป็นที่สุด

“นั้นเยี่ยมมาก!” เซนทินัลยิ้มร่า หลังเจอเรื่องน่าปวดหัวมาตลอดช่วงที่ผ่านมามีเรื่องอภิรมย์ให้หายเครียดคงดีไม่น้อย ออพติกส์คู่งามจับจ้องไม่ผละจากอณูความกระตือรือร้นของคู่สนทนา เชื่อเลยว่าถ้าได้ออกไปนักล่าตนนี้พร้อมกระโจนขย้ำเหยื่อทุกวินาทีที่เวลาล่วงผ่าน เซนทินัลหมดธุระพร้อมที่ลุกไปหาตัวปัญหาของเขา เลขาคนงามจัดการเวลาได้พอเหมาะก่อนกลับขึ้นบนผิวดาวอีกครั้ง ปลายเท้ายังก้าวไม่ทันได้พ้นขอบห้องพยาบาลเจ้าตัวก็หันกลับมาเมื่อทบทวนถึงสิ่งบรรเทิงคลายความเครียด

“โอ้ว และก่อนที่ข้าจะไป หลังเสร็จงานมาพบข้าหอคอยข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัว”