His bright blue optics flicked away from the work he was supposed to be concentrating on, only to settle on the slender young mech beside him. The graceful curves of the other’s frame were undeniably captivating, drawing his attention far more effectively than any report ever could.

A smile crept across his sharply handsome features, even with his faceplate concealing much of his expression.

Heh.

“During this cycle, the total energon yield from across the entire mine has fallen by 3.89 percent compared to the previous cycle. I’m afraid it won’t be long before our mines can no longer produce enough energon to meet our needs.”

The long, violet band of his optics reflected the data displayed on the report he had prepared at the crack of dawn. He shifted in his seat, legs dangling as he contemplated the figures, both arms braced against the broad surface of the desk to support his weight.

“What do you think?”

“Oh, that’s simple enough. We just have to dig more—and dig deeper.”

Despite his seemingly practical answer, his gaze remained fixed on the other mech’s slender legs and the way he was sitting. Primus, he looked absolutely irresistible right now.

“We should be able to excavate several more meters. I’ll see to it that the work proceeds as quickly as possible.”

He closed the report on his screen before turning to face his companion. Noticing exactly where the other mech’s attention had been wandering, he felt a flicker of irritation.

“What exactly are you looking at?”

“Just admiring the view. Is that a crime?~”

The teasing reply came effortlessly, his gaze finally meeting the other’s amethyst optics through the violet-pink lenses of his glasses.

His smile widened, bearing not the slightest trace of remorse for his shameless behavior.

“It is when your idea of admiring the view involves staring at places you have no business looking at.”

He planted both hands on his hips, reprimanding the other mech in a stern voice. His companion’s utterly unapologetic attitude was infuriating, though there was precious little he could do about it.

“Is there anything else you require of me?”

“Heh… now that you mention it, you do have a point.”

The strong hand slowly pushed his chair back, creating just enough space to reveal his thighs.

His other hand, now free, patted his lap lightly—a clear invitation for the other mech to come and take his proper place.

“Come here, clever boy. I’m sure you already know the answer.”

“Were you planning this from the very beginning?”

He grumbled under his breath, but his legs were already carrying him forward without so much as a hint of genuine resistance. He lowered himself onto the other mech’s lap, folded his arms across his chest, and stared at the mech before him.

“I thought you’d put up more of a fight. Heh. But I suppose this is even better.”

Both of Sentinel’s free hands moved to encircle the other mech’s hips, drawing him closer. One hand wandered farther, its fingers tracing the smooth contours of his thighs as though the gesture had become second nature.

“Still as beautiful and smooth as ever.”

“Even if I did put up a fight, I’d lose to you in the end anyway, wouldn’t I?”

His frame gave a slight start at the contact of those hands. He was still a little on edge, though he remained silent, accepting the compliment without offering a reply.

The words had nevertheless managed to kindle a small, unwelcome spark within him.

Fortunately, his faceplate concealed whatever expression might otherwise have betrayed him.

สายตาเลนส์สีฟ้าสว่างเหลือบมองละจากงานที่ควรโฟกัสตรงหน้านี้แต่กลับมองหยุดอยู่ที่เมคหนุ่มที่ร่างเพรียว ส่วนโค้งแต่ละส่วนของอีกฝ่ายนั้นช่างดึงดูดสายตาเขาซะจริง

รอยยิ้มของเขาปรากฏประดับบนใบหน้าหล่อคมแม้จะมีแผนเดต้าบดบังก็ตาม

'หึ’

“ยอดไซเคิลนี้ได้ยูนิตเอนเนอร์จอนจากทั่วทั้งเหมืองน้อยกว่าไซเคิลที่แล้ว 3.89 เปอร์เซนต์ ข้าเกรงว่าในไม่ช้าเหมืองของเราจะมีเอนเนอร์จอนไม่เพียงพอ” 

ออพทิกส์สีม่วงแถบยาวสะท้อนภาพแผนพังรายงานที่เขาจัดทำเมื่อเช้าตรู่ ร่างกายขยับตัวหย่อนขาครุ่นคิด แขนสองข้างตั้งค้ำยันกายขึ้นบนโต๊ะกว้าง

“ท่านคิดว่าอย่างไร”

"โอ้ ง่ายจะตายก็ต้องขุดให้มากและลึกกว่าเดิม.."

แม้จะกล่าวไปอย่างงั้นสายตาของเขากลับจดจ้องเพียงแต่ช่วงเรียวขาและท่าทีของอีกฝ่ายที่ดูฮอตเป็นบ้าในตอนนี้

“เราคงขุดไปได้อีกหลายเมตร จะดำเนินการให้เร็วที่สุด”

เขากดปิดหน้าจอเอกสารลงก่อนหน้ามองคู่สนทนา สังเกตแนวการสังเกตของอีกคนทำเอาเขาหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

“มองอะไรของท่าน”

"มองวิวดีๆ ผิดหรอ?~ "

น้ำเสียงยียวนดังขึ้นในขณะที่สายตาเลื่อนมาสบกับเลนส์สีอเมทิสต์ของอีกฝ่ายแม้จะมีแว้นสีม่วงชมพูกันไว้

รอยยิ้มยกขึ้นราวกับไม่ได้รู้สึกผิดมากนักกับการกระทำครั้งนี้

“ผิด เพราะสิ่งที่ท่านมองมันลามปามข้า”

แขนตั้งท้าวเอวขึ้นเสียงดุอีกคน สีหน้าไม่รับรู้ร้อนหนาวน่าหงุดหงิด แต่เขาคงทำอะไรไม่ได้มาก

“ต้องการให้ข้าทำอะไรอีกหรือไม่”

"หึ...พูดมาแบบนี้ก็ถูกอีก"

มือแกร่งค่อยๆ ดันเก้าอี้ที่นั่งอยู่เลื่อนออกมาเล็กน้อยจนเห็นหน้าขาของเขา

โดยมืออีกข้างที่ว่างอยู่ตบเบาๆ เป็นสัญญาณว่าให้อีดฝ่ายมานั่งแบบดีๆ

"มานี่สิคนเก่ง คงรู้คำตอบนะ"

“นี่ท่านเตรียมมาตั้งแต่เริ่มแล้วรึไง”

ปากพร่ามบนแต่สองขาทำตามอย่างว่าง่าย เขาหย่อนตัวนั่งลงบนตักแขนกอดอกมองเมคตรงหน้า

"คิดว่าจะเล่นตัวซะอีก หึๆ..แต่แบบนี้ก็ดี"

มือที่ว่างทั้งสองขยับโอบสะโพกอีกฝ่ายให้ใกล้กว่าไม่ว่ยจะลืมลูบไล้ตามต้นขาสวยเทานี้

"ยังสวยและเนียนไม่เปลี่ยน"

“เล่นตัวยังไงก็แพ้ท่านอยู่ดีไม่ใช่รึไง”

ร่างกายสะดุ้งเล็กน้อยยามสองมือสัมผัสตัวเขา เขายังตื่นอยู่เล็กน้อย เขาเงียบรับคำชมอีกฝ่าย คำพูดจุดประกายเล็ก ๆ ยังดีที่สีหน้าเขายังถูกบดบังด้วยหน้ากาก