“Beneath your armor, concealed from sight,
Lies a lovely face, a wondrous delight.
So fair to behold, so tempting to taste,
A beauty to tease, never to let go to waste.

Your tender lips, so soft and sweet,
Bear traces of wear, a delicate treat.
Though bitter words may fall from your tongue,
Your sweetness lingers, like honey unsung.

Why, then, do you retreat from me?
Have you forgotten what we used to be?
You were once so joyful, so full of delight,
Why turn away and shun me tonight?

My lovely darling, you belong by my side,
Beside a valiant mech, with nothing to hide.
Lay down your pride, let your heart be known,
And offer your love in words of your own.”

That little poem, delivered only moments ago, was one of the reasons an ordinary security mech like him had found himself standing in this very place.

A place he could scarcely have imagined ever being granted the privilege to enter.

The uppermost floors of a solitary tower, its peak reaching almost to the planet’s outer shell, stood imposingly at the very heart of Iacon. It was rare to see ordinary citizens passing through the skies at this altitude. If anything moved through the air, it was little more than a faint breeze, as delicate as the flicker of a holographic projection.

A gentle chill swept against his metallic frame, its subtle touch spreading through the surrounding particles. The interior was adorned with magnificent monuments of gleaming brass and gold, each several times larger than life, lining the walls of the corridors. Their splendor was almost enough to make one reluctant to look away.

It was, after all, a residence and workplace befitting the Firstborn, worthy of the thirteen Primes themselves.

He ought to have felt honored.

Yet, under the present circumstances, forcing a grateful smile onto his face would hardly have been appropriate. The very fact that he had been summoned here was a testament to the mistakes he had made in carrying out his duties and following his orders.

His thoughts were clouded with resentment, a stark contrast to the innocent, feather-soft smile adorning the face of the mech who had just serenaded him.

When that melodious recitation finally came to an end, it felt as though the last flicker of his spark had been extinguished.

Azure optics shone brightly with expectation, brimming with a hope he simply could not afford to return.

All the listener could feel was the suffocating awkwardness filling the narrow space between the two young mechs, whose social standings could hardly have been more different. Less than two handspans separated them.

Shadows gradually crept across the sky, swallowing the brilliant shades of orange and gold. Time had clearly been passing for quite a while, yet neither mech had uttered so much as a word.

In the end, he was forced to shatter the silence himself.

“Do you really have nothing better to do? I’ve warned you before about proper conduct and the importance of my duties. Were you even listening to a word I said?”

He maintained as much composure as he could while addressing Sentinel, the assistant to the Primes—a mech whose extraordinary capabilities had brought him closer to Cybertronian legend than almost anyone else. His standing was nearly comparable to that of a high-ranking member of the Guard.

And yet, the other mech’s behavior made it remarkably difficult for him to show even the slightest courtesy.

“You’re flustered. Just admit it.”

You insufferable bastard.

“ใต้เกราะนอก/บังซ่อน/ดวงหน้าหวาน จรัสงาม/ชวนลิ้มลอง/ให้เย้าหยอก

กลีบปากนุ่ม/ชุ่มชโลม/ด้วยรอยลอก แม้เจ้าบอก/ด้วยคำขม/ผลกลับหวาน

เหตุไฉน/ใยถอยห่าง/ลืมวันวาน มิชื่นบาน/เหมือนครั้นเจ้า/สุขสำราญ

น้องนวลนาง/ควรคู่พี่/ข้างชายชาญ วางบนพาน/ถวายรัก/ผ่านวาจา”

กลอนเร้าไฟสปาร์คเมื่อครู่ เป็นเหตุผลหนึ่งประการของหุ่นรักษาความปลอดภัยทั่วไปเช่นเขาได้มาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ที่ที่ยากจะจินตนาการถึงว่าเขาได้รับโอกาสเหยียบเข้ามา ชั้นบนหอคอยเดี่ยวสูงเฉียดแผ่นเปลือกดาวตั้งตระหง่านใจกลางเมืองไออาคอน น้อยนักจะพบประชาชนเมคธรรมดาสามัญเคลื่อนผ่านน่านฟ้า หากมีคงเหลือเพียงลมบางปานหน้าโฮโลแกรมฉาย ความเย็นอ่อนระทวยพัดกระทบกายโลหะแผ่กระจายตามอนุภาคของแข็งสั่นสะเถือน เรือนภาพเนื้อในประดับตัดแต่งด้วยอนุสาวรีย์เลื่อมทองเหลืองอร่ามขนาดทวีความสูงจริงหลายเท่าล้อมรอบผนังทางเดิน งดงามเสียจนมิอยากเบือนสายตาเบี่ยงออก สมเป็นสถานประทับพักพิงและทำงานของหุ่นรุ่นแรก สมคู่เหล่าไพร์มทั้งสิบสามตน ความจริงเขาควรรู้สึกเป็นเกียรติแต่ในสถานการณ์เช่นนี้จะให้คลี่ยิ้มซาบซึ้งคนไม่เหมาะสมนัก การที่เขามาที่นี่ได้มันยิ่งซื่อถึงความผิดพลาดในหน้าที่และคำสั่งของเขา บ่ออารมณ์ของเขาจุ่นมัวไปด้วยความโทสะต่างจากรอยยิ้มบริสุทธิ์ดุจขนนกโปรยปรายบนดวงหน้าเจ้าของเสียงขับขาน 

สิ้นเสียงละมุนชุ่มบทกลอนเหมือนสิ้นดวงสปาร์คไร้ประกาย ออพทิกส์ครามทอแสงวาวสว่างเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังที่เขาไม่อาจให้ได้ ผู้ฟังรู้สึกได้เพียงความอึดอัดสอดแทรกช่องหว่างอันน้อยนิดไม่ถึงสองคืบนิ้วระหว่างสองเมคหนุ่มต่างชนชั้น เงามืดไกล่เกลื่ยไล่กลืนเบียดฟ้าอร่ามส้มเหลือง ซื่อถึงกาลเวลาล่วงนั้นโรยมาสักพักแต่กลับไม่มีใครอ้าปากเลยแม้แต่น้อย ท้ายที่สุดแล้วเขาต้องทลายกำแพงความเงียบ “นี่ท่านว่างมากเลยรึไง ข้าเคยเตือนท่านเรื่องความเหมาะสมและความสำคัญของการงานของข้า ท่านได้ฟังบ้างรึเปล่า” เขาสำรวมกิริยาของตนเอาไว้มากพอจะตอบโต้ เซนทินัล ผู้ช่วยของเหล่าไพร์ม หุ่นเฟืองผู้มีความสามารถพาตัวเองให้ใกล้ชิดกับตำนานของไซเบอร์ทรอนมากที่สุด พอ ๆ กับหัวหน้าการ์ดชั้นสูงแต่อากับกิริยาอีกฝ่ายไม่อำนวยตัวเขาเลยแม้แต่น้อย “เจ้าหวั่นไหวก็พูดตรง ๆ"

                        ไอเวรนี่