I recommend playing this song while reading:
https://youtu.be/yGl7errjHWk?si=gpvvPd6HifdVStHg

Cold fingertips traced the length of an old scar, beginning just beneath the brow before following the fractured frame of his optics, where the violet-pink lenses had long since gone dark. The touch continued downward, coming to rest above his lower lip, sending an involuntary shiver through the owner of that rough-hewn face.

The scar had been dry and coarse for so long that it no longer hurt. Nothing like a fresh wound. It was simply another reminder of a past he had long grown accustomed to carrying.

Before he could give the matter much thought, the air around him seemed to tighten, becoming increasingly difficult to draw into his vents as a hand closed around his long, slender throat—a length that fit perfectly within its grasp.

His imagination carried the mine overseer away, drifting through clouds of white vapor. Heated steam rose from the dark plating of his frame, and through the haze appeared a magnificent blue mech adorned with amber, an exquisite vision that seemed to call to him from beside his audio receiver.

An arm slipped around his narrow waist, pulling him close until their bodies pressed flush together, their heat exchanging through layers of metal.

“Ah… Sentinel.”

The mech whose name he had uttered lifted his gaze. Their optics met, neither willing to look away, and a smile spread across the face of the so-called savior.

Yes. Just like that…

Look at me with those irresistible optics of yours. Pay attention to no one else. Nothing else.

Only me, darling.

Sentinel lingered over the thought as he lowered his head, releasing a warm stream of vapor against the back of Darkwing’s neck. The sensation was enough to make his fangs ache with the desire to leave a bite—a mark deep enough to declare ownership.

Luring this particular prey into his grasp had proved far easier than he had anticipated. Almost too easy. So easy, in fact, that he found himself wondering whether the solitary doe might one day wander into another hunter’s snare instead of his own.

The thought made his gaze sharpen.

He wanted to be the only one.

At the corner of his vision, Darkwing’s expression softened into something almost pleading, an unspoken request for affection that Sentinel could hardly resist. Beneath his fingertips lay pristine, polished plating, smooth and immaculate in every detail.

“I’m beginning to wonder whether I’ve been too rough with you.”

Click.

“It suits your face, darling.”

The compliment affected Darkwing more than he cared to admit.

The remnants of his anger continued to reverberate through the gears in his chest, yet the sensation was gradually fading beneath a sweetness he had no intention of acknowledging. His body no longer seemed inclined to obey his better judgment. Instead, it followed an instinct of its own, drawing him closer and responding to Sentinel’s touch without leaving so much as a sliver of distance between them.

It was almost as though he had been waiting for this for a very long time.

Like so many ordinary mechs before him, Darkwing had once been no more than another voice pleading and praying to his Creator for a guardian angel to watch over him. And now, somehow, he had become captivated by the very embodiment of impossible perfection—a figure so impossibly magnificent that he found himself sinking ever deeper into the desire to possess what had always remained beyond his reach.

Sentinel did not wait for another honeyed complaint to interrupt the moment or turn their intimate encounter into yet another tedious exchange of words.

His dark hand glided from Darkwing’s shoulder, moving steadily downward before curling around the exposed expanse of his broad, gray back. His fingers brushed away invisible dust, almost as though he were cleaning a surface that had remained hidden from view for far too long.

Then the so-called hero began to bestow a series of deliberate, tender kisses along the formidable ridge of Darkwing’s back.

A back that looked as unyielding as a fortress.

And yet, beneath Sentinel’s touch, there was something unexpectedly captivating about it—an irresistible warmth that seemed to linger in the very spaces where strength and vulnerability met.

แนะนำให้เปิดเพลงนี้อ่านไปด้วยนะครับ https://youtu.be/yGl7errjHWk?si=gpvvPd6HifdVStHg

นิ้วเย็นเฉียบเกลี่ยลูบตามแนวแผล เริ่มใต้ขอบคิ้วผ่านกรอบออพติกส์แตกร้าวขาดแสงเลนส์ม่วงชมพู ลากบรรจบเหนือริมฝีปากล่างแทรกสะทกสะท้านเจ้าของเคล้าหน้าสาก แผลเก่านี้แห้งหยาบมานานไม่รู้สึกเจ็บปวดเหมือนแผลสดใหม่ ยังไม่ทันได้ไตร่ตรองมานัก อากาศรอบกายบีบอัดยากจะหายใจด้วยแรงบีบคลำลำคอยาวขนาดพอดีมือ จินตนาการกำลังพาผู้คุมเหมืองล่องลอยในควันขาว ไอน้ำร้อนเกราะเรือนกายสีทึบ ภาพเมคสีครามประดับอำพันงามปรากฏเรียกร้องข้างเครื่องรับเสียง ท่อนแขนสอดโอบรอบเอวคอด เบียดร่างกายแนบชิดกันและกันจนภายในแลกคลายความร้อนผ่านโครงโลหะ “ฮา..เซนทินัล” เจ้าของชื่อช้อนสายตาผสานเลนส์ต่างคนต่างไม่ลดละ สร้างรอยยิ้มเปื้อนหน้าผู้กอบกู้จอมปลอมใช่แล้ว นี่แหละดี…ใช้ออพทิกส์น่าหลงใหลคู่นั้นมองมาที่ข้า อย่าสนใจอื่นใดนอกจากข้า…ทูนหัว เซนนินัลคิดทบทวนยามก้มพ่นลมระบายทาบหลังคอเผยชวนคันฟันให้มอบรอยกัดจาลึกเป็นเจ้าของ วิธีล้อมเหยื่อตัวนี้ง่ายกว่าคาดไว้มาก มากซะจนกลัวกวางตัวเมียไร้ฟูงติดบ่วงนายพรานอื่นนอกจากเขา หางตากัดจิกปลุกสีหน้าออดอ้อนขอรักปักบนผิวเหล็กเรียบสะอาดครบเครื่อง

“เริ่มคิดซะแล้วว่าข้ารุนแรงกับเจ้ามากไปหรือเปล่า”

คลิ๊ก

“มันดูดีบนหน้าเจ้านะ ที่รัก”

ประโยคชมเชยส่งผลต่อดาร์กวิงไม่มากก็น้อย คล้อยพลาญแรงโกรธเคืองยังคงสะเทือนวนลูปในฟันเฟืองกลางอกดับมอดจากน้ำหวาน ร่างกายของเขาไม่เชื่อฟังความคิดอีกต่อไปดั้นด้นเดินตามสัญชาติญาณราคะ แอ่นอกยกสะโพกสนองไม่เว้นระยะ ราวตั้งตารอสัมผัสนี้มานาน เหมือนเมคทั่วไปที่ผ่านมานั้นทำได้แค่ข้อร้องอ้อนวอนภาวนาแด่ผู้สร้างให้มอบเทวดาคุ้มครอง แล้วดันลุ่มหลงความสง่าไร้ที่ติจนดำดิ่งอยากครอบครองในสิ่งที่ไม่อาจเอื้อมถึง ไม่รอให้ปากหวานพ่นคำบ่นมอบความเบื่อหนายให้กิจกรรมขัดกามารมณ์ มือสีนิลไล้ไหล่มาเรื่อยเกี่ยวล็อคเปลือยแผ่นหลังเทากว้าง ปัดฟุ่นคล้ายทำความสะอาดส่วนปกปิดที่ไม่ได้เห็นมานาน วีรบุรุษพรมบรรจงจูบบนสันหลังแข็งน่าเกรงขามแต่ความเสน่ห์หากลับอบอวน