Τα πρώτα χρόνια του Cajal (1852-1934) στο σχολείο δεν ήταν ακριβώς ιδανικά: στην ηλικία των 10 ετών πέρασε μιά περίοδο στην απομόνωση, με ένα μόνο γεύμα την ημέρα υποβαλλόμενος καθημερινά σε δημόσιο μαστίγωμα επειδή είχε διπράξει το έγκλημα να ...μην προσέχει στο μάθημα των Λατινικών. Ο Cajal επίσης, ήθελε να σπουδάσει καλλιτέχνης αλλά ο πατέρας του επέμεινε να σπουδάσει Ιατρική ώς μιά καλή επαγγελματική επιλογή. Τελικά κατάφερε να τα συνδυάσει και τα δύο καθώς έγινε ένας μοναδικός ανατόμος ερευνητής αλλά και σκιτσογράφος.
Παρόλο που τέχνη και επιστήμη συχνά παρουσιάζονται ως ριζικά διαφορετικοί κλάδοι, την εποχή πριν τη μικροσκοπική φωτογραφία οι νευροανατόμοι βασίζονταν σε επιδέξιους καλλιτέχνες για να απεικονίζουν, αυτό που παρατηρούσαν για το νευρικό σύστημα.Τα λεπτομερή σχέδια του Νευρικού Συστήματος που έφτιαξε θεωρούνται ακόμα και σήμερα αξεπέραστα. Οι μελέτες του έδειξαν ότι οι Νευρώνες παραμένουν διαχωρισμένοι αντί να συντήκονται ο ένας με τον άλλο. Ο Ramon y Cajal είχε κάνει σπουδές και στην τέχνη και συνδύασε τις δεξιότητές του όχι μόνο για να απεικονίσει τις δομές που είδε αλλά και για να αλλάξει την κατανόηση μας για αυτές τις δομές.
Τα έργα του Cajal μπορούν να δείξουν πώς όταν η τέχνη και η επιστήμη συνεργάζονται μπορούν να βελτιώσουν την κατανόηση.
Η επιστημονική σπουδαιότητα των σχεδίων του Ramon y Cahal αναγνωρίζεται εδώ και πολύ καιρό, όπως αποδεικνύεται από το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής του 1906 που μοιράστηκε με τον Camilo Golgi για τον προσδιορισμό του νευρώνα ώς κύριου δομικού στοιχείου του νευρικού συστήματος,
Από τα βιβλίο: "ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ" (Bob Garret &Gerald Hough). Με την γενική επιστημονική επιμέλεια της: Ελευθερίας Τσάλτα. Εκδόσεις GUTENBERG (2021) & "ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ" (James M. Kalat, Odysseus Publishing, 2020
"Porter"
Το 2016, δημιούργησα μια σειρά πορτραίτων με θέμα τους αχθοφόρους στη μεγαλύτερη χονδρεμπορική αγορά της Ασίας - το Μπαράμπαζαρ στην Καλκούτα. Αρχικά, με τράβηξαν αυτοί οι άνθρωποι λόγω του ηράκλειου έργου τους: να μεταφέρουν αντικείμενα απίστευτου μεγέθους μέσα στο πλήθος μιας κολοσσιαίας αγοράς.
Καθώς φωτογράφιζα αυτούς τους εργαζόμενους σε απομόνωση, αποκομμένους από την πολυκοσμία του περιβάλλοντός τους, ανακάλυψα πως πολλοί από αυτούς είχαν ταξιδέψει μακριά από τα σπίτια τους για να εργαστούν, αφήνοντας πίσω οικογένειες και την οικειότητα του τόπου τους, προκειμένου να βγάλουν τα προς το ζην.
Το 2020, συνεργάστηκα με την Featherwax για να μεταφέρω αυτά τα πορτραίτα σε ένα πιο σουρεαλιστικό τοπίο. Αυτή η σειρά επιχειρεί να αποτυπώσει κάτι από την εμπειρία του μετανάστη εργάτη: την αίσθηση του ξεριζωμού, το βάρος της δουλειάς τους και το θάρρος που απαιτείται για να τα βγάλουν πέρα.
https://www.all-about-photo.com/photo-articles/photo-article/969/the-stunning-winning-images-of-all-about-photo-awards-2021
Το ντοκιμαντέρ "Pink Floyd: The Making of Wish You Were Here" κυκλοφόρησε το 2012. Περιλαμβάνει συνεντεύξεις από Μέλη του συγκροτήματος προσφέροντας πληροφορίες για τη διαδικασία ηχογράφησης και τις θεματικές του Άλμπουμ.
Ανάμεσα στα άλλα αναφέρει ότι το άλμπουμ λειτουργεί ώς ένας φόρος τιμής στον Syd Barrett, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, ο οποίος αποχώρησε λόγω σοβαρών ψυχικών επεισοδίων. Τραγούδια όπως το "Shine on you crazy diamond" και το "Wish you were here", σύμφωνα με τους πρωταγωνιστές, αποτυπώνουν τη θλίψη και την αγάπη των μελών του συγκροτήματος για τον φίλο και συνεργάτη τους. Μιά από τις πιό συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές του ντοκιμαντέρ είναι η αφήγηση για την αναπάντεχη εμφάνιση του Syd κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του άλμπουμ...
(Ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Syd Barrett, ήταν ένας από τους ιδρυτές του θρυλικού συγκροτήματος των Pink Floyd. Ήταν το δημιουργικό μυαλό που έκανε το γκρουπ πασίγνωστο. Γρήγορα όμως, ο Syd χάθηκε από το προσκήνιο εξαιτίας ψυχωσικών επεισοδίων που έπαιρναν πιό σοβαρή μορφή λόγω της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, της έντονης ζωής και των διαρκώς αυξανόμενων απαιτήσεων της δημοσιότητας. Αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή και έζησε ήσυχα σε μιά επαρχιακή περιοχή της Αγγλίας.
Από την ελληνική έκδοση του βιβλίου: "Το τσιπάκι του μυαλού και τα μυστικά του - Οδηγός αυτοβοήθειας για άτομα με ψύχωση" σε Επιμέλεια της Μαρίνας Οικονόμου. 2004. Τίτλος πρωτοτύπου: The secret of the brain chip. Η ελληνιική έκδοση του βιβλίου αυτού αποτελεί μέορς των ευρύτερων δράσεων του Προγράμματος κατά του Στίγματος των Ψυχικών Διαταραχών του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής- Ε.Π.Ι.Ψ.Υ.)
27 Φεβρουαρίου 2025
Πηγή: American Psychological Association (APA)
Οι άνθρωποι προτιμούν τα έργα τέχνης που δημιουργούνται από προτροπές έμπειρων καλλιτεχνών, σύμφωνα με έρευνα
Στην ταχέως εξελισσόμενη «μάχη» μεταξύ της ανθρώπινης δημιουργικότητας και των αλγορίθμων τεχνητής νοημοσύνης, οι επαγγελματίες καλλιτέχνες εξακολουθούν να έχουν το πλεονέκτημα στην παραγωγή πιο δημιουργικών έργων τέχνης με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε από την Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία (APA).
Η ραγδαία πρόοδος της τεχνητής νοημοσύνης εγείρει υπαρξιακά ερωτήματα σχετικά με τη φύση της δημιουργικότητας, δήλωσε ο κύριος ερευνητής της μελέτης, Paul Seli, PhD, αναπληρωτής καθηγητής ψυχολογίας και νευροεπιστημών στο Πανεπιστήμιο Duke.
“Η δημιουργικότητα θεωρείται εδώ και καιρό μια μοναδική ανθρώπινη ικανότητα που συνδέεται με τις προσωπικές εμπειρίες, τα συναισθήματα και την επιθυμία να επικοινωνούμε νόημα”, είπε ο Seli. “Αλλά τώρα που η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να δημιουργήσει σύνθετα, αισθητικά εντυπωσιακά έργα τέχνης, πρέπει να αναρωτηθούμε αν η ανθρώπινη δημιουργικότητα εξακολουθεί να έχει ένα ξεχωριστό πλεονέκτημα ή αν η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει ριζικά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη δημιουργική έκφραση.”
Για την ώρα, οι επαγγελματίες καλλιτέχνες διατηρούν το προβάδισμα, σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης, η οποία δημοσιεύθηκε διαδικτυακά στο περιοδικό Psychology of Aesthetics, Creativity, and the Arts.
Πώς διεξήχθη η μελέτη
Οι ερευνητές επέλεξαν 15 επαγγελματίες καλλιτέχνες με περισσότερα από πέντε χρόνια εμπειρίας και 15 άτομα χωρίς καλλιτεχνική εκπαίδευση. Όλοι οι συμμετέχοντες δημιούργησαν προτροπές (prompts) έως 15 λέξεις, οι οποίες εισήχθησαν στο πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης DALL-E 3 για τη δημιουργία ψηφιακών εικόνων.
Παράλληλα, οι ίδιες οδηγίες δόθηκαν 15 φορές στο πρόγραμμα ChatGPT για να δημιουργήσει προτροπές, οι οποίες επίσης χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία εικόνων στο DALL-E 3.
Στη συνέχεια, 299 διαδικτυακοί συμμετέχοντες αξιολόγησαν και βαθμολόγησαν όλες τις 45 παραγόμενες εικόνες ως προς τη δημιουργικότητά τους.
Τα αποτελέσματα της έρευνας
Οι εικόνες που δημιουργήθηκαν από τις προτροπές των επαγγελματιών καλλιτεχνών βαθμολογήθηκαν ως σημαντικά πιο δημιουργικές από εκείνες που δημιουργήθηκαν από το ChatGPT, ενώ οι εικόνες που προέκυψαν από τις προτροπές των μη καλλιτεχνών έλαβαν τις χαμηλότερες βαθμολογίες.
Επιπλέον, η ανάλυση έδειξε ότι οι επαγγελματίες καλλιτέχνες και το ChatGPT χρησιμοποίησαν περισσότερες λέξεις στις προτροπές τους, γεγονός που μπορεί να συνέβαλε στη δημιουργία πιο δημιουργικών εικόνων.
Οι επαγγελματίες καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν επίσης λέξεις με μεγαλύτερη σημασιολογική απόσταση σε σχέση με το ChatGPT, ενώ οι μη καλλιτέχνες είχαν τη μικρότερη σημασιολογική απόσταση στις προτροπές τους. Στην έρευνα, σημασιολογική απόσταση σημαίνει ότι οι λέξεις σε μια προτροπή δεν συνδέονται συχνά μεταξύ τους, κάτι που σχετίζεται με τη δημιουργικότητα σε προηγούμενες μελέτες.
Για παράδειγμα, ένας επαγγελματίας καλλιτέχνης χρησιμοποίησε την προτροπή:
“Ένας τρελός παγιδευμένος σε ζουρλομανδύα φτιαγμένο από χαρτί υγείας.”
Αντίθετα, ένας μη καλλιτέχνης χρησιμοποίησε την προτροπή:
“Ένας βάτραχος χρησιμοποιεί ένα φύλλο ως ομπρέλα.”
Η τεχνητή νοημοσύνη είναι πραγματικά δημιουργική;
“Το αν η τεχνητή νοημοσύνη είναι πραγματικά δημιουργική εξαρτάται από το πώς ορίζουμε τη δημιουργικότητα,” δήλωσε ο Seli. “Η τεχνητή νοημοσύνη αναμφίβολα παράγει εικόνες και άλλα αποτελέσματα που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ως δημιουργικά. Όμως, αν η δημιουργικότητα συνδέεται με την ανθρώπινη εμπειρία, τα συναισθήματα και την πρόθεση, τότε η τεχνητή νοημοσύνη φαίνεται να υστερεί.”
Οι επαγγελματίες και μη καλλιτέχνες δεν είχαν προηγούμενη εμπειρία με την τεχνητή νοημοσύνη, επομένως οι βαθμολογίες δημιουργικότητας θα μπορούσαν να ήταν υψηλότερες αν είχαν περισσότερη εξοικείωση με τα εργαλεία ή αν είχαν τη δυνατότητα να επεξεργαστούν τις προτροπές τους για καλύτερα αποτελέσματα.
Παρότι οι επαγγελματίες καλλιτέχνες ξεχώρισαν σε αυτή τη μελέτη, η κατάσταση μπορεί να αλλάξει καθώς η τεχνητή νοημοσύνη εξελίσσεται με εκθετικούς ρυθμούς, τόνισε ο Seli.
“Αν η τεχνητή νοημοσύνη καταφέρει να κατανοήσει καλύτερα την καλλιτεχνική πρόθεση ή να μιμηθεί την ανθρώπινη διαίσθηση, το χάσμα μεταξύ της τεχνητής νοημοσύνης και των επαγγελματιών καλλιτεχνών μπορεί να μειωθεί ή ακόμα και να εξαφανιστεί,” δήλωσε. “Ωστόσο, είναι πιθανό οι μοναδικά ανθρώπινες πτυχές της δημιουργικότητας—όπως το συναισθηματικό βάθος και η βιωματική εμπειρία—να συνεχίσουν να διαφοροποιούν τους ανθρώπινους καλλιτέχνες. Το αν αυτή η διάκριση θα έχει σημασία μακροπρόθεσμα, παραμένει ανοιχτό ερώτημα. Μόνο ο χρόνος θα δείξει.”
Άρθρο: “Beyond the Brush: Human Versus AI Creativity in the Realm of Generative Art”
Συγγραφείς: Paul Seli, PhD, Lucas Bellaiche, MA, Sarah Spooner, BA (Duke University), Anya Ragnhildstveit, MA (University of Cambridge), William Orwig, PhD (Harvard University), Nathaniel Barr, PhD (Sheridan College)
Δημοσίευση: Psychology of Aesthetics, Creativity, and the Arts, 27 Φεβρουαρίου 2025
Η δημιουργική παρόρμηση δεν μπορεί να εξηγηθεί. Μπορεί μόνο να γίνει σύνδεση ανάμεσα στη δημιουργική ζωή και τη ζωή αυτή καθεαυτή και να μελετηθούν οι λόγοι για τους οποίους χάνεται η δημιουργική ζωή, καθώς και γιατί μπορεί. να εξαφανιστεί μιά ζωή δημιουργική και αληθινή
Winnicot D.W. (1971), Playing and Reality. London. Tavistock
Η δημιουργικότητα είναι η ύπαρξη πολλών διακρίσεων σε πολλές καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της τάσης εκδήλωσης συμπεριφορών που καταλήγουν στην επίλυση προβλημάτων
(Κλινική Ψυχομετρία, Ρ.Μελλον, Εκδόσεις Πεδίο, Αθήνα 2010)
"Η εξέλιξη του ανθρώπινου εγκεφάλου και της ανθρώπινης νοημοσύνης προσδίδει νόημα στο σύμπαν, αφού το τελευταίο γ΄ρ”ννησε ένα όργανο το οποίο μπορεί να θέσει ερωτήματα και να προσπαθήσει να κατανοήσει τον εαυτό του" Luria, 1981