Vaals - Wahlwiller

24 februari 2021                                                                               

Het is bijna 10:00 u als we aan onze 3e etappe beginnen. In Vaalserquartier ( net over de grens) lopen we de Keltenstrasse in. We passeren een kerkje en komen in een doodlopende weg die overgaat in een veldweg die tussen weilanden langzaam stijgt richting een bos. Jack herkent in de verte de uitkijktoren op de Vaalserberg. Bij de bosrand aangekomen kijken we nog even terug over het golvende landschap.

De toren van de kerk van Vaals is een duidelijk herkenningspunt.  Een dame met een hond wandelt ondertussen rustig verder. Tiny ziet dat ze hetzelfde boekje bij zich heeft, ze doet dus ook deze tocht. We gaan verder het bos in en komen op een stijgende holle weg. Een omgevallen boom verspert ons pad. Schijnbaar ligt hij er al een tijdje, want het boekje maakt er melding van.

Het pad gaat verder omhoog, en wordt nog behoorlijk steil. Op een T-splitsing gaan we naar links, we lopen nu op de Duits-Nederlandse grens. Dan zien we rechts van ons een pleintje, we zijn boven op de Vaalserberg. Het hoogste punt van ( Europees) Nederland ligt op 322 mtr boven NAP. De dame met de hond herkennen we ook, ze loopt naar een barretje waar “koffie to go” te krijgen is. We volgen haar voorbeeld en maken een praatje met haar. Ze wandelt veel met haar hond. Ze heeft het Pieterpad gelopen en is ook bezig met het Waddenpad.

Na de koffie gaan we verder. We komen op een bospad dat over de grens met België naar het westen loopt. Rechts is het bos, links zien we ook enkele weilanden. Nadat we een grenspaal gepasseerd hebben gaan we over een slingerend pad omlaag. Eerst langzaam, maar de daling wordt verderop steiler. Met de stokken is het echter goed te doen. Het pad eindigt bij een verharde weg. Links van ons ligt een voormalig douanekantoor. Dit is de pas van Wolfhaag, een helling die bekend is bij wielrenners. We steken de weg schuin naar links over en komen via een trapje en een stegelke in een gebied met weilanden.

We volgen een strook struikgewas die tussen weilanden ligt naar de bosrand, rechts zien we het gehucht Wolfhaag. Het is prachtig weer, ongekend voor deze tijd van het jaar. Nog geen 2 weken geleden liepen we onder winterse omstandigheden naar Vaals, en nu……..….. is het bijna 20 °C. Niets is zo wispelturig als het weer!

We gaan door een klaphek en lopen bergafwaarts - onze schaduw achterna - door een holle weg.

Tiny wijst de weg door af en toe met een stok te zwaaien. Bij een T-kruising zien we een bankje tegenover een veldkruis. Tijd voor een korte koffiepauze dus. Terwijl we wat eten komen meerdere wandelaars langs, waaronder een echtpaar met pelgrimsafbeeldingen op de rugzak. Dat wekt onze aandacht. We gaan verder over de doodlopende weg en komen op een veldweg die langzaam omhoog loopt. In een bocht zien we het echtpaar op een bankje zitten en Jack kan het niet nalaten om ze te vragen of ze een pelgrimstocht gelopen hebben. Ja hoor, ze hebben een gedeelte van de Camino del Norte gelopen. Van Oviedo naar Santiago de Compostella. Uiteraard maken we een praatje over ervaringen die we wederzijds opgedaan hebben, leuk.

We gaan verder over het pad dat langs enkele oude wilgen loopt. Die bomen zijn echt al op leeftijd.

We komen weer in een bos waar het redelijk druk is, niet alleen wandelaars maar ook mountainbikers. Hier wordt flink gesnoeid. We passeren een grafheuvel aan onze rechterkant en komen daarna bij een doorgaande weg: de Epenerbaan. Deze steken we over waarna we over een glooiend pad in het Holsetterbos komen. 

Bij een Y-splitsing gaan we scherp naar links, rechts krijgen we een panoramische blik over Holset en het gebied waar we 12 dagen geleden liepen. We volgen het kronkelende pad dat afwisselend door het bos en dan weer langs weilanden loopt.

Na het Holsetterbos komen we in het Kerperbos. We bevinden ons hier vlak bij ’t Hijgend Hert, een bekend boscafé waar het goed vertoeven is. Maar onze wandeling doet deze bekende “berghut” niet aan. We steken een asfaltweg over en dalen af naar een grote zwerfkei om vervolgens weer omhoog te klimmen. Zoals altijd neemt Jack afstand van Tiny, die rustig op haar eigen manier boven komt. We houden weer een korte pauze. Daarna komen we in het Vijlenerbos. Na een scherpe bocht naar rechts lopen we over een lang pad naar de bosrand waar we een schitterend uitzicht op Vijlen krijgen.

Op de achtergrond is zelfs de Wilhelminaberg nog waar te nemen. We blijven de bosrand volgen totdat ons pad bij Op Gen Dreysschen komt. Hier steken we de verharde weg naar links over en gaan aan de overzijde het Elzetterbos in. We blijven op het bospad dat op het einde daalt en langs weilanden loopt. Na een korte stijging zien we links in een weiland een 3-tal ezels lopen. Deze dieren verblijven in een mooie omgeving. We zijn in Rott, een klein buurtschap vlak bij Vijlen. We laten de bossen nu achter ons en lopen tussen weilanden en akkers. Bij een T-splitsing gaan we onder een boom met een kruisbeeld naar links omlaag over een smal keienpaadje. Dit is niet aan te bevelen voor iemand met zwakke enkels! We steken de Hermensbeek over en gaan daarna naar rechts. De grindweg gaat naar beneden, we steken de Mechelderbeek over en even later de Hilleshagerweg. We volgen nu een licht glooiend grindpad tussen akkers en weilanden in de richting van Wahlwiller.

Op het eind van het pad - met de typisch Limburgse naam Höfkengats - lopen we onder een mooie haag door, het lijkt wel een erehaag, grappig. In Wahlwiller steken we de rijksweg over om vervolgens langs de kerk en via het kerkhof naar de parkeerplaats te lopen. Hier eindigt de mooie tocht.

Meer foto's:

Lees verder   Wahlwiller - Eperheide