Taizéviering - thema: 'Moed' - op zaterdag 18 januari 2020

thema: 'moed'

Moed is het thema van de Taizé-viering op 18 januari 2020 in de Oude Sint Nikolaaskerk in Helvoirt. Deze viering is geheel gewijd aan het thema ‘moed’ met gezangen, teksten en gebeden.

De vragen die we onszelf kunnen stellen, zijn: Heb ik de moed te doen wat ik diep van binnen voel dat ik moet doen? Ieder van ons kent vele momenten waarop je moedig was zoals leren fietsen, je mond durven open doen bij onrechtvaardigheid, een ander helpen.

‘ANGST VOELEN EN TÓCH MOEDIG EN MET VERTROUWEN JE HART VOLGEN’.

We zien mensen die altijd moed schijnen te hebben en anderen die aarzelen en op veilig terrein blijven. Er zijn ook mensen die moedeloos de hoop voor iets of voor een gelukkig leven hebben opgegeven. De kunst is jezelf zo goed te kennen dat je weet in welke situatie je wat wél of wat beter niet kunt doen en dat is een levenslang leerproces. Juist de gevaren onderkennen en toch durven te doen wat je voelt te moeten doen. Zoals de kleine David de moed had om de grote en sterke Goliath te verslaan. Het is overigens niet alleen de durf om dingen te doen. Het is dus ook het volhouden en in bange tijden blijven hopen op betere tijden.

EEN VERHAAL over de moed hebben om te doen wat in een situatie nodig is:

Er liepen eens twee monniken langs een grote weg in een stad. Zoals gebruikelijk liepen ze in hun traditionele kledij. Het had geregend. Maar de zon was inmiddels al een tijdje doorgebroken. Ze zeiden niets tegen elkaar en liepen uren in stilte langs de weg. Op een gegeven moment zagen ze een jonge vrouw die de weg wilde oversteken. Maar omdat het zo geregend had, lag er een grote plas water op het wegdek. Ze was bang dat ze zou uitglijden. De monniken hielden haar van een afstand in het oog om te kijken wat ze zou doen. Maar de vrouw durfde echt niet over te steken.

Vanuit hun eed hadden de mannen gezworen geen vrouwen aan te raken. Een van de monniken liep naar de mevrouw toe, tilde haar op, stak de weg over en zette haar weer netjes neer. De vrouw bedankte hem vriendelijk.

In stilte vervolgden de monniken hun weg weer. Na zeker twee uur lopen, zei de monnik die niets gedaan had tegen de andere, “ik kan me nog steeds niet voorstellen dat jij die mevrouw hebt opgetild”. De andere monnik antwoordde: “Ik had haar maar 30 seconden vast en jij draagt haar na twee uur nog steeds bij je”.

Uit: stiltemomentjes.nl/Zinnige verhalen.