Waarom dit thema? Juist als we denken aan deze coronatijd, aan de herfst en donkere dagen die straks weer gaan komen denken we aan ’Hopen op en verlangen naar’. Mensen blijven wachten als ze iemand nodig hebben. Op dit moment denken we met name aan de mensen die in verpleegafdelingen wonen, bewoners van gevangenissen en zij die op een of andere manier aan huis gebonden zijn. Elke dag verlang je naar morgen, bij tegenslag hoop je op betere tijden, bij ziekte hoop je op genezing, als je aan huis gebonden bent, hoop je er uit te kunnen en te mogen, in armoede verlang je naar welvaart, in eenzaamheid hoop je op vriendschap, als het donker is verlang je naar het licht. We zijn altijd in verwachting.

Verwachting heeft met hoop te maken. Wachten, verwachten, hopen op, verlangen naar; is een houding die ten diepste hoort bij het menselijk bestaan. De donkere dagen, de herfst en zeker de Advent is voor ons Christenen een tijd van verwachting, een tijd van hoop. De Advent gaat overigens een heel eind verder dan Kerstmis, niet te meten in dag, tijd en jaar. Het is wachten op Hem die komt. De Advent wil ons zicht geven op het verlangen dat in ons leeft en dat te verdiepen. Het verlangen naar onvoorwaardelijke liefde.

Wij hopen met deze boodschap alle kijkers en luisteraars weer iets mee te kunnen geven dat hun vertrouwen versterkt en hen een houvast geeft. Hopelijk helpt het ook om in de duisternis licht te vermoeden.