Ο Δίας ονομαζόταν και Ζευς. Ήταν ο ανώτατος θεός του Ολύμπου, γιος του Κρόνου και της Ρέας, εγγονός του Ουρανού και της Γης. Οι Έλληνες πίστευαν ότι ήταν αρχηγός θεών και ανθρώπων, ανώτερος και ισχυρότερος από όλους. Οι άλλοι θεοί ήταν κατώτεροι από αυτόν και στη φυσική δύναμη και στο αξίωμα. Κανείς δεν είχε δικαίωμα να του αντιταχθεί. Εξουσίαζε και όλα τα φυσικά φαινόμενα. Αδέλφια του ήταν η Ήρα, ο Ποσειδώνας, ο Πλούτωνας, η Εστία και η Δήμητρα. Ο πατέρας του ο Κρόνος κατάπινε όλα του τα παιδιά για να μην του πάρει κανένα τον θρόνο. 

Όταν ο Δίας ήταν έτοιμος να γεννηθεί, η Ρέα ζήτησε από τη Γαία να επινοήσει ένα σχέδιο για να τον σώσει, έτσι ώστε ο Κρόνος να τιμωρηθεί για τις πράξεις του ενάντια στον πατέρα του Ουρανό και τα παιδιά του. Η Ρέα γέννησε το Δία στο Δικταίο Άντρο στη βόρεια πλευρά του βουνού Δίκτη παραδίδοντας στον Κρόνο μια πέτρα τυλιγμένη στα σπάργανα, την οποία κατάπιε .Μόλις ο θεός ενηλικιώθηκε, πολέμησε εναντίον του Κρόνου και άλλων Τιτάνων και κατέλαβε την εξουσία. Η επιτυχία του βασιζόταν κυρίως στον κεραυνό, που του πρόσφεραν οι Κύκλωπες, γιατί τους είχε απελευθερώσει από τα Τάρταρα. Αυτός δεν ήταν ο μοναδικός πόλεμος για το Δία. Έκανε και δεύτερο. Αυτή τη φορά εναντίον των Γιγάντων, που είχαν επαναστατήσει, και τους νίκησε. 

Γυναίκα του ήταν η αδελφή του Ήρα. Μαζί της απόκτησε τον Ήφαιστο, τον Άρη, την Ήβη και την Ειλείθυια. Στη Δωδώνη της Ηπείρου θεωρούσαν γυναίκα του μια άλλη θεά, τη Διώνη. Σύμβολα της δύναμής του είναι ο κεραυνός, ο αετός, η Νίκη, το σκήπτρο και η αιγίδα. 

 Η Ήρα ήταν η θεά του γάμου, του τοκετού και της μητρότητας, η σπουδαιότερη και αρχαιότερη θεά του δωδεκάθεου, η θεά των ουράνιων φαινομένων, η θηλυκή μορφή του Δία . Ήταν κόρη του Κρόνου και της Ρέας, αδελφή και σύζυγος του Δία. Ήταν η μόνη που μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Δία, ενίοτε με μεγαλοπρέπεια και άλλες φορές με γυναικεία πανουργία. 

Ζήλευε τον άνδρα της Δία για τις απιστίες του προς αυτήν και πολλές φορές εκδικήθηκε τις γυναίκες με τις οποίες την απατούσε ο Δίας ,μαζί και τα παιδιά τους. Φορούσε στο κεφάλι διάδημα, κρατούσε σκήπτρο, δηλαδή σύμβολο εξουσίας, και ρόδι, σύμβολο γονιμότητας. Ο κούκος ήταν πουλί που της είχαν αφιερώσει οι αρχαίοι και συμβόλιζε την ένωσή της με το Δία. 

Ο Ποσειδώνας ήταν ο θεός της θάλασσας και των νερών, γιος του Κρόνου και της Ρέας. Κατοικούσε σε ένα ολόχρυσοπαλάτι στο βυθό της θάλασσας στις Αιγές. Η σύζυγός του ήταν η Αμφιτρίτη και μαζί κυβερνούσαν το βασίλειό τους. Με την τρίαινα του, το σύμβολο της εξουσίας του στη θάλασσα, προκαλούσε σεισμούς και εκρήξεις ηφαιστείων, δημιουργούσε νησιά, σκοπέλους και πηγές και προστάτευε τους ναυτικούς και τους ψαράδες.  

Ήταν γνωστός για τα παιδιά του, πολλά από τα οποία είναι άνδρες άγριοι και δυνατοί. Τα μυθικά άλογα Πήγασος και Αρείονας ήταν δύο από τα παιδιά του Ποσειδώνα, που θεωρούνταν οι αντίστοιχοι προστάτες των ιπποδρομιών. Άλλα παιδιά του Ποσειδώνα περιλαμβάνουν τους Ανταίο, Βούσιρη, Πολύφημο, Κύκνο, τον τρίτωνα, τους Λαιστρυγόνες, τον Νηλέα, τον Πελία και πολλούς άλλους. 

O Aπόλλων ήταν ένας από τους μεγαλύτερους θεούς του Ολύμπου, γεννήθηκε από τον Δία και τη Λητώ στη Δήλο, ένα ιερό νησί του Αιγαίου. Είχε για σύμβολο το κλαδί της δάφνης και την άρπα του. Ήταν θεός του ήλιου και του φωτός ,ήταν θεός της ιατρικής και ο πατέρας του Ασκληπιού. Με τη δύναμή του, μπορούσε να ανακουφίζει και το σώμα και την ψυχή των ανθρώπων. 

Ο θεός αυτός θεωρούνταν επίσης ως μαντικός και είχε ιδρύσει πολλά μαντεία σε πολλούς τόπους της αρχαίας Ελλάδας. Το σπουδαιότερο από όλα ήταν το μαντείο των Δελφών. Τέλος θεωρούταν και θεός της μουσικής και της ποίησης, πατέρας των Μουσών άρα και προστάτης όλων των καλών τεχνών. 

Η Αθηνά ήταν η θεά της σοφίας και της στρατηγικής, η θεά του πολέμου, καθώς φορούσε περικεφαλαία και αιγίδα, κρατούσε δόρυ και ασπίδα και είχε πάρει μέρος στη μάχη των θεών κατά των Τιτάνων. Η γέννησή της ήταν πρωτότυπη.  Ο Δίας κατάπιε τη Μήτη, μαζί με το παιδί που είχε στα σπλάχνα της, εξαιτίας μιας προφητείας που έλεγε ότι ο γιος που θα γεννηθεί μετά την Αθηνά θα τον εκθρονίσει. Όταν ήρθε η ώρα της γέννησης, ο Ήφαιστος άνοιξε το κρανίο του Δία με ένα τσεκούρι, απ' όπου ξεπήδησε πάνοπλη η Αθηνά. 

Σύμβολα της θεάς ήταν το δέντρο της ελιάς, η κουκουβάγια, ο κόκορας και το φίδι . Η ελιά ήταν το ιερό και αγαπημένο της δέντρο σαν προστάτιδα της Αττικής. Μαζί με την ειρήνη χάριζε στους ανθρώπους φρονιμάδα στην πολιτική και ευγλωττία στους ρήτορες. Ίδρυσε τον Άρειο Πάγο, που ήταν δικαστήριο, και θέσπισε τους πρώτους νόμους. Αγρυπνούσε για την τήρηση των νόμων και για τη δικαιοσύνη.  Της αφιέρωσαν τον Παρθενώνα και προς τιμήν της, τελούσαν πολλές γιορτές. Η σπουδαιότερη γιορτή για την Αθηνά ήταν τα Παναθήναια, κατά τη διάρκεια των οποίων γινόταν μια μεγάλη παρέλαση, ο αγώνας των αθλητών και οι θυσίες. Οι Αθηναίοι τιμούσαν τη θεά με την κατασκευή μεγάλων μνημείων, όπως ο Παρθενώνας .

Ως θεά της ομορφιάς, του έρωτα και της γονιμότητας, είχε μεγάλη επίδραση στη ζωή των ανθρώπων και των θεών. Οι περισσότεροι μύθοι την αναφέρουν ως κόρη του Δία και της Διώνης, αλλά υπάρχει και μία άλλη έκδοση που τη θεωρεί κόρη της θάλασσας και του Ουρανού. Η λατρεία της προέρχεται από την ανατολή και πέρασε στην Ελλάδα από την Κύπρο.Τα σύμβολά της είναι το περιστέρι, η μυρτιά και το ρόδο.  

Η Αφροδίτη συνδέεται με πολλούς μύθους, από την ιστορία του Τρωικού πολέμου έως τις απατηλές της σχέσεις με τον Άρη και τον Αγχίση. Η θεά έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Πάρη και της Ελένης, που οδήγησε στην έναρξη του Τρωικού πολέμου, εφόσον έδωσε το μήλο της Έριδας στον Πάρη .Ο Ήφαιστος, θεός της πυρός και των τεχνών, ήταν ο σύζυγος της Αφροδίτης. Ωστόσο, η Αφροδίτη ερωτεύτηκε τον θεό του πολέμου Άρη και είχαν σχέση. Τα παιδιά της Αφροδίτης και του Άρη ήταν ο Δείμος, ο Φόβος, η Αρμονία  .

Ο Ήφαιστος, θεός του πυρός και των μετάλλων. Ήταν γιος του Δία και της Ήρας. Γεννήθηκε κουτσός, και η μητέρα του, απογοητευμένη από την εμφάνισή του, τον έριξε από τον Όλυμπο. Ευτυχώς, δύο θεές, η Θέτις και η Ευρυνόμη, τον έσωσαν και τον ανέθρεψαν στον Ωκεανό. Σε μια επικρατέστερη παράδοση, αναφέρεται ότι ο Ήφαιστος έπεσε από τον Όλυμπο επειδή διαφώνησε με τον Δία και υποστήριξε την Ήρα, και κατέληξε στη Λήμνο. Οι κάτοικοι της νήσου πίστευαν ότι ο Ήφαιστος είχε το εργαστήριο του στο ηφαίστειο Μόσυχλος της νήσου και ότι οι θεοί του θεωρούνταν οι Κάβειροι .

 Οι αρχαίοι Έλληνες τον λάτρευαν κυρίως στην Αθήνα, όπου υπήρχε ναός προς τιμήν του, το θησείο. Οι γιορτές που τελούνταν εκεί ονομάζονταν Ηφαίστεια και Χαλκεία και μοιραζόταν με τη θεά Αθηνά, που και αυτήν θεωρούσαν θεά των τεχνών. Στην τέχνη, ο Ήφαιστος εικονίζεται συνήθως ρωμαλέος και γενειοφόρος, φοράει ένα σκούφο στρογγυλό ή κωνικό και κρατάει εργαλεία της τέχνης του στο χέρι.

Ο Ερμής ήταν ο θεός του εμπορίου, προστάτης των οδοιπόρων και των ταξιδιωτών , ο  κήρυκας και ο αγγελιοφόρος των θεών, μεταφέροντας τη θέλησή τους στους θνητούς. Ήταν επισης προστάτης των βοσκών και των κοπαδιών, και συνήθως εικονίζεται με ένα κριάρι πάνω στους ώμους του, καθώς αυτό ήταν το ιερό ζώο του.  Ήταν ο γιος του Δία και της Μαίας.

Ο Ερμής δεν φαίνεται να κατέχει υψηλή θέση, αλλά συνήθως εκτελεί τις εντολές των άλλων θεών. Ωστόσο, ο Ερμής έχει ένα ιδιαίτερο κοντινό δεσμό με τους ανθρώπους και είναι γνωστός για την ανθρώπινη του πλευρά, δηλαδή τα ελαττώματα και τα προτερήματά του. Αυτό τον καθιστά ίσως τον πιο δημοφιλή θεό στον λαό.  Στην τέχνη, ο Ερμής απεικονίζεται ως ένας ισχυρός και γενειοφόρος άντρας, με ταξιδιωτικό μανδύα, φτερωτά σανδάλια και κηρύκειο στο χέρι.    

Η Άρτεμις ήταν θεά του κυνηγιού και της Σελήνης. Ήταν κόρη του Δία και της Λητώς, δίδυμη αδελφή του Απόλλωνα και προστάτιδα των ζώων και της άγριας φύσης. Η Άρτεμη ήταν περίφημη κυνήγια και συνόδευε τις Νύμφες στα βουνά και στα δάση της Αρκαδίας και της Λακωνίας. Ήταν γνωστή για την προστασία της των παρθένων και της αγνότητας. 

Προστάτευε όλη την άγρια φύση, τα ποτάμια, τις λίμνες, τα λιβάδια και τα χωράφια. Ήταν και προστάτρια της γονιμότητας της γης, αλλά και των τοκετών, των βρεφών και των μελλονύμφων. Τα σύμβολά της ήταν η σελήνη, η ελιά, τα στάχυα, το λιοντάρι, ο πάνθηρας, το ελάφι, ο λαγός, το φίδι και η χελώνα. 

Η Δήμητρα ήταν θεά της γεωργίας. Αυτή έμαθε στους ανθρώπους να καλλιεργούν και να σπέρνουν τα χωράφια. Ήταν κόρη του Κρόνου και της Ρέας, αδελφή του Δία. Με τον Δία απέκτησε την Περσεφόνη και σύμφωνα με άλλους συγγραφείς και τον Πλούτο και μια άλλη κόρη, καθώς και ένα άλογο, τον Αρείωνα. 

Σύμφωνα με τον μύθο για την αρπαγή της κόρης της από τον Πλούτωνα (Άδη), η Δημήτρα προκάλεσε ακαρπία στη γη, εξαιτίας της αγανάκτησής της . Ωστόσο, ο Δίας παρακάλεσε τη Δημήτρα να ξαναρχίσει το έργο της, και διέταξε τον Άδη να κρατήσει την Περσεφόνη μόνο για τρεις μήνες στον κόσμο των νεκρών και να της επιτρέπει να μένει στη γη μαζί με τη μητέρα της τους υπόλοιπους εννιά μήνες. Έτσι, η Δημήτρα συμφώνησε και η γη άρχισε να καρποφορεί και πάλι, ενώ η Περσεφόνη περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς στη γη μαζί με τη μητέρα της. 

Τα σύμβολα της θεάς Δήμητρας ήταν ανάλογα με το περιεχόμενο της λατρείας της, και περιλάμβαναν ένα δέμα από στάχυα, ένα καλάθι γεμάτο καρπούς, την παπαρούνα, το νάρκισσο, το ρόδι και το πουλί γερανός. 

Η Εστία ήταν η θεά της εστίας κάθε σπιτιού . Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Κρόνου και της Ρέας και αδελφή του Δία, του Ποσειδώνα και άλλων θεών. Ήταν προστάτιδα της οικογένειας, της κατοικίας και της φιλοξενίας. Οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν τη θεά Εστία σε κάθε σπίτι, καθώς πίστευαν ότι εφεύρε την κατοικία. 

Σε κάθε σπίτι της αρχαίας Ελλάδας, υπήρχε μια εστία σε σχήμα κύκλου, το κέντρο του σπιτιού, στην οποία καίγονταν συνεχώς ξύλα και άνθρακες για να διατηρηθεί η ιερή φλόγα.  Απεικονίζεται συνήθως με μακρύ φόρεμα και πέπλο, συχνά με μια λυχνία ή πυρσό στο χέρι. 

Ο Άρης ήταν ο θεός του πολέμου, με γονείς του τον Δία και την Ήρα, και με αδελφή του την Έριδα.  ο Άρης εμφανίζεται πολεμοχαρής και προκλητικός, και εκπροσωπεί την παρορμητική φύση του πολέμου. Ο Δείμος και ο Φόβος ήταν παιδιά του, που γεννήθηκαν από την Αφροδίτη , και οι ακόλουθοί του στον πόλεμο. 

 Η αξία του ως θεός του πολέμου τοποθετείται είναι αμφίβολη, καθώς κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, ο Άρης ήταν στην πλευρά των ηττημένων, ενώ η Αθηνά, που συχνά απεικονίζεται στην ελληνική τέχνη ως κάτοχος Νίκης στο χέρι της, ευνόησε τους Έλληνες.