Κoσμογονία- Θεογονία

Στην αρχή ,πριν γεννηθεί ο Κόσμος, ήταν μέσα στον απέραντο χώρο ένα γιγάντιο αυγό. Και μια μέρα, το αυγό ράγισε κι άνοιξε. Βγήκε από μέσα ένα φτερωτό πνεύμα, που σήκωσε ψηλά το απάνω τσόφλι κι έσπρωξε τ' άλλο μισό κάτω από τα πόδια του. Το απάνω τσόφλι ήταν ο Ουρανός, και το κάτω η Γη. Και το πρωτότοκο πνεύμα που ήρθε στον κόσμο πριν απ' όλα τα άλλα, ήταν ο Έρωτας. Ο Ουρανός και η Γη γέννησαν τους Τιτάνες και τις Τιτανίδες. Πρώτος ήταν ο Ωκεανός και το πιο σημαντικό ζευγάρι ο Κρόνος και η Ρέα. Από τούτους τους δυο ξεκινά η σειρά των θεών, που εξουσίαζαν αργότερα το σύμπαν. Ο Κρόνος έβγαλε από το θρόνο τον πατέρα του τον Ουρανό, για να βασιλέψει στη θέση του. Μετά την ανατροπή των Τιτάνων, καθιερώθηκε το νέο Πάνθεο των θεών και θεοτήτων. Μεταξύ των κυριότερων ελληνικών θεοτήτων της ελληνικής μυθολογίας ήταν οι Δώδεκα Ολύμπιοι, που κατοικούσαν στο όρος Όλυμπος υπό το βλέμμα του Δια. 

Ο Κόσμος περίμενε τον άνθρωπο. Μα οι μυθοπλάστες δε συμφωνούν στον τρόπο που παρουσιάστηκε στη Γη το γένος των θνητών. Μερικές φορές έλεγαν πως ο πρώτος άνθρωπος ήταν αυτόχθων, πως βγήκε μέσα από τη γη. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι πρώτοι θνητοί άνθρωποι βγήκαν από τη Φύση, τα δέντρα, τις πηγές, τα βουνά. Ο Ησίοδος διακρίνει σε τέσσερις γενιές την ιστορία του ανθρώπου: τη χρυσή, την ασημένια, τη χάλκινη, και τη σιδηρά εποχή. Αυτές οι γενιές είναι χωριστές δημιουργίες των θεών που αντιστοιχούν σε εποχές. Έτσι, η χρυσή γενιά αντιστοιχεί στην κυριαρχία του Κρόνου, ενώ οι επόμενες, στη βασιλεία του Δία. Ο Ησίοδος παρεμβάλλει τη γενιά-εποχή των ηρώων αμέσως μετά την εποχή του χαλκού. Η τελευταία εποχή είναι, σύμφωνα με τον ποιητή, η εποχή του σιδήρου, κατά τη διάρκεια της οποίας έζησε και ο ίδιος. Ο ποιητής τη θεωρεί ως τη χειρότερη και εξηγεί την παρουσία του κακού μέσω του μύθου της Πανδώρας .