Το β' ταξίδι με το σαλιγκαράκι

Πρωτοδημοσιεύθηκε 15/12/2008 στο https://greekmotorhomers.wordpress.com

Πέρασαν περίπου δύο εβδομάδες μετά το πρώτο μας ταξίδι και εκμεταλλευόμενοι τον εορτασμό της 17 Νοεμβρίου, νάμαστε έτοιμοι για τη δεύτερη, τετραήμερη, αυτοκινούμενη απόδραση μας. Πλήρης εκμετάλλευση Παρασκευο-Σαββατο-Κύριακου συν Δευτέρας λόγω της υποχρεωτικής "αργίας" (τι να κάνουμε ... αυτά τα καλά έχει το ... επάγγελμα). Να μην το ξεχάσουμε κιόλας, την προηγούμενη μέρα βελτιώσαμε και την αυτοδυναμία του "σαλιγκαριού" μας με την προσθήκη φωτοβολταϊκού panel 125Wp, ενώ ταυτόχρονα το εξοπλίσαμε και με ένα inverter 650W για παροχή 220V. Ευκαιρία επομένως να απολαύσουμε και την αποτελεσματικότητα της επένδυσης μας!

Έτσι, το συννεφιασμένο πρωϊνό της Παρασκευής 14/11, μας βρίσκει στην Αττική οδό με κατεύθυνση προς Μεσσηνία. Κρίναμε ότι θα έπρεπε να επισκεφθούμε τις .... μισές ρίζες μας συνδυάζοντας την εκδρομή μας με .... κοινωνικές υποχρεώσεις. Παιρνώντας τα διόδια της Κορίνου-Τριπόλης πολλές φορές χρειάσθηκε να επιβραδύνουμε λόγω έργων "διαπλάτυνσης" αλλά πουθενά δεν είδαμε κάποια βελτίωση του οδοστρώματος! Στη σήραγγα του Αρτεμισίου τα συνεργεία τρέχουν για να προλάβουν την ημερομηνία ... παράδοσης της δεύτερης σήραγγας και εμείς, για να μην ξεφύγουμε από τα καθιερωμένα, τσουπ ........ πρώτη σταση στην Αλέα! Καλά να πάθουμε, τόσα χρόνια μυαλό δεν βάζουμε! Μην πιείτε ποτέ εκεί καφέ espresso!! Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του αποτυχημένου καφέ ..... και κοίτα να δεις, γίνεται ακόμη πιό χάλια όσο μεγαλύτερη διάθεση έχεις να πιεις το δεύτερο πρωινό καφέ σου. Έτσι με κάπως .... πεσμένη τη διάθεση συνεχίσαμε προς Μεγαλόπολη εκπαιδευόμενοι στις τεχνικές οδήγησης του καλού ... φορτηγατζή. Σε μικρές ευθείες, επιβράδυνση με κράτημα του αυτοκινήτου στο άκρο δεξιό του οδοστρώματος και παράλληλα χρήση του δεξιού φλας! Οι περισσότεροι καταλάβαιναν, προσπερνούσαν αμέσως και έτσι συνεργατικά ξεμπλοκάραμε την ουρά που δημιουργούσαμε .... Όσοι δεν καταλάβαιναν παρέμειναν κολλητοί πίσω μας και θα μας έσουρναν .... διάφορες ακατάλληλες κουβέντες .....

Φθάνοντας στην Αγριλιά Κοπανακίου, όπου και στρατοπεδεύσαμε στη πατρική αγροικία για μια διανυκτέρευση, η συννεφιά είχε πυκνώσει και σύντομα άρχισε να βρέχει. Το Κοπανάκι είναι η έδρα του Δήμου Αετού και είναι ιδιαίτερα γνωστό για την εμπορο-ζωοπανήγηρη που γίνεται στην κεντρική του πλατεία κάθε Κυριακή. Αν βρεθείτε ποτέ εκεί, μην το χάσετε και οι μη χοληστερόπληκτοι προετοιμαστείτε για πανδαισία γουρουνοπούλας! Επίσης, επιβάλλεται να δοκιμάσετε όλες τις νοστιμιές που προσφέρει ο Περικλής στην ταβέρνα του, "Εν Ρίπεσι", στην Κεφαλόβρυση (8 χιλόμετρα περίπου από το Κοπανάκι). Τον επισκεφθήκαμε το Σάββατο το βράδυ (και βέβαια δίχως το ... σαλιγκαράκι), όπου οι έξοχα καλομαγειρεμένοι μεζέδες του και το πολύ καλό κρασί έλυσαν τα πόδια των θαμώνων και σε 5 τετραγωνικά χώρο έστυσαν πίστα χορού με τον Περικλή σε ρόλο dj!!! Ο Περικλής δείχνοντας απόλυτο σεβασμό στα φυσικά δομικά υλικά, διαμόρφωσε την παλιά πέτρινη οικογενειακή κατοικία του σε μια μια ταβέρνα όπου ο επισκέπτης του θα μπορεί να απολαμβάνει φαγητό φτιαγμένο από υλικά ίδιας παραγωγής και με ιδιαίτερη φροντίδα. Δοκιμάστε τη χορτόπιτα του, τα χειροποίητα ζυμαρικά του, τη φρέσκια σαλάτα ίδιας παραγωγής κλπ.... πω-πω τώρα που τα γράφω μου άνοιξε η όρεξη, .... διάλειμμα και συνεχίζουμε!

Για το Κοπανάκι όμως και την ευρύτερη περιοχή, θα πρέπει να αφιερώσουμε .... ειδική ανταπόκριση μιας και πέραν από τους δεσμούς αίματος υπάρχουν έντονες αναμνήσεις και βιώματα όλης της οικογένειας. Μέχρι τότε μπορείτε να αρκεστείτε στην ανάγνωση των "Νέων του Κοπανακίου", αγγλιστί kopanakinews, ενός ιστολογίου του αδελφού μας Δ.Γ. που καθημερινά, με ιδιαίτερη αγάπη, το ενημερώνει για τα δρώμενα της περιοχής και όχι μόνο!

Σάββατο απόγευμα, αναχώρηση από Αγριλιά με κατεύθυνση προς ορεινή Αρκαδία και από εκεί ορεινή Κορινθία που θα ήταν και ο προορισμός μας (δεν ήξερα αλλά και δεν ρώταγα ... θα καταλάβετε στη συνέχεια). Πρώτο λάθος, δεν αναχωρείς ποτέ αργά το απόγευμα, γιατί χάνεις αυτό που απλόχερα σου προσφέρει η φύση την ημέρα! Έτσι βρεθήκαμε τα ταξιδεύουμε από το Λεβίδι και μετά μέσα στο σκοτάδι. Η φωτοβολταϊκή μονάδα off, αυτή φαίνεται έτοιμη για μετατροπή της ηλιακής ενέργειας αλλά η τελευταία δεν μας κάνει τη χάρη να διατεθεί είτε λόγω καιρικών συνθηκών είτε λόγω νύχτας!

Το σχέδιο προέβλεπε διανυκτέρευση στη Στυμφαλία λίμνη μιας και μου ήταν παιδικό απωθημένο, από τότε μου μας δίδασκαν τους Ηράκλειους άθλους! Αφού στρίψαμε από τα Σελλά Αχαϊας και μετά την Κερασιά, ανεβήκαμε, παιρνώντας από τα Λυκούρια, στην περιοχή του Φενεού που εκτείνεται σε ένα μεγάλο οροπέδιο σε σχήμα τριγωνικό, περιτρυγισρισμένο από πυκνά δασοβουνά, γειτονεύοντας δυτικά με το Νομό Αχαΐας και το Νομό Αρκαδίας νότια. Η διαδρομή καταπληκτική .... δεν την είδαμε λόγω νύχτας και ομίχλης, το μάθαμε όμως από μετέπειτα περιγραφές και από το internet! Δυστυχώς, το λάθος μας το συνειδητοποιήσαμε εκείνη τη στιγμή και αποφασίσαμε να σταματήσουμε, όπου θα βόλευε για διανυκτέρευση και να συνεχίζαμε το άλλο πρωϊνό. Η Καστανιά, ένα ορεινό κεφαλοχώρι της Στυμφαλίας, έμελλε να είναι το λιμάνι της ξεκούρασης και ανάκτησης δυνάμεων. Σταθμεύσαμε μπροστά από ένα εστιατόριο-ταβέρνα πάνω στο δρόμο της διαδρομής μας. Μετά το φαγητό, καθήσαμε για λίγο στο σαλονάκι και με τη σόμπα στους 20 βαθμούς απολαμβάναμε τα βραδυνά παιχνίδια της φύσης. Ομίχλη να εναλλάσεται με βροχή και για λίγο κάποιο "άνοιγμα" στον ουρανό που το ελάχιστο νυχτερινό φως διαπερνώντας το μας επέτρεψε να αντικρύσουμε το βουνό που ορθώνονταν δίπλα μας! Είμαστε πρωϊνοί και έτσι 6:00πμ στο πόδι για καφέ και με το πρώτο ξημέρωμα έτοιμοι για μια σύντομη αναγνώριση του χώρου και στη συνέχεια αναχώρηση. Με το πρώτο φως αντικρύσαμε τα υπέροχα πέτρινα σπίτια που μισοκρύβονται κάτω από τα δέντρα και ακολουθούν την πλαγιά. Τα δρομάκια είναι στενά και σίγουρα ενδείκνυνται για περπάτημα. Η περιοχή ενδείκνυται για περιηγήσεις στους γύρω ορεινούς όγκους που έχουν αξιόλογη χλωρίδα και πανίδα. Στα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνεται η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου που χρονολογείται από τα προ-επαναστατικά χρόνια καθώς και η Τρίκρηνα στην οποία λέγεται ότι οι νύμφες έλουζαν το νεαρό Ερμή μιλώντας του για την ομορφιά της φύσης και του βουνού.

Από την Καστανιά, Κυριακή πρωϊ με τον ήλιο άμεσα πλέον διαθέσιμο για να φορτίσει τις μπαταρίες μας μέσω του φωτοβολταϊκού panel, κατηφορίσαμε προς τη Στυμφαλία, ένα ορεινό χωριό στην περιοχή της Ζήριας, 60 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κορίνθου. Την ονομασία της την οφείλει στην πόλη Στύμφαλο που ήταν χτισμένη στις όχθες της και όπου ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός μετέφερε τα νερά της με υδραγωγείο 100 χλμ περίπου στην Κόρινθο. Η πόλη ήταν χτισμένη στη βόρεια πλευρά της λίμνης και περιβαλλόταν με τείχος, λείψανα του οποίου διακρίνονται. Η περιοχή είναι γνωστή από τη μυθολογία γιατί στις όχθες της Στυμφαλίας λίμνης ο Ηρακλής, στον πέμπτο ή τον έκτο μύθο του (σημ. πω-πω αρχίζουμε να τα ξεχνάμε, παλι πίσω στα θρανία πρέπει να πάμε), σκότωσε τις στυμφαλίδες όρνιθες. Οι ανασκαφές που έγιναν, έφεραν στο φως οικοδομήματα της αγοράς και θεμέλια παλαίστρας, στοάς και ναού. Βρέθηκαν ακόμη εξέδρες που χρησίμευαν σαν βάθρα αγαλμάτων, μια κρήνη και πάνω στο ύψωμα που χρησίμευε σαν ακρόπολη, τμήματα του οχυρωματικού περιβόλου και ίχνη ναού της Αθηνάς. Σήμερα το σημαντικότερο από τα κατάλοιπα του παρελθόντος είναι η ερειπωμένη Φράγκικη εκκλησία (13ος αι.), καθώς και τμήμα του πυλώνα του φράγκικου μοναστηριού.

Φθάνοντας στη Στυμφαλία, με ιδιαίτερη αγωνία αναζητήσαμε την περιώνυμη λίμνη της. Σταματήσαμε στον κεντρικό δρόμο όπου σε σειρά τα ψητοπωλεία-ταβέρνες προετοίμαζαν πυρετωδώς το μεσημεριανό, κυριακάτικο, φαγητό των επισκεπτών. Τόσες σούβλες παρατεταγμένες από το Πάσχα είχαμε να δούμε. Επιλέξαμε μια ταβέρνα, στην οποία ήδη έκαιγε το τζάκι, για το δεύτερο πρωϊνό καφέ μας που συνοδεύτηκε από μια καταπληκτική λαχανόπιττα της νοικοκυράς! Εκεί μάθαμε, ότι η λίμνη της Στυμφαλίας λόγω της υπεράντλησης για άρδευση αλλά και της μείωσης των χιονοπτώσεων και βροχοπτώσεων σταδιακά συρρικνώθηκε και φέτος το καλοκαίρι .... "στέρεψε"! Έμεινα εμβρόντητος!! Τόσα χρόνια ο αχαϊρευτος δεν την επισκέφθηκα και τώρα που το αποφάσισα, έτσι απλά μου λένε ότι στέρεψε! Θα μείνω τελικά με το παιδικό μου απωθημένο εκτός και αν γίνει το θαύμα και ξαναγεμίσει!

Με ανάμικτα συναισθήματα και με τον ήλιο να σκεπάζεται πάλι από πυκνά σύννεφα παίρνουμε κατεύθυνση για τα Τρίκαλα Κορινθίας. Σημειωτέον, η επιλογή της διαδρομής έγινε από το γράφοντα και εδώ πάει το "δεν ήξερες, τουλάχιστον δε ρώταγες;". Κινηθήκαμε προς το Καίσαρι και εκεί σταματήσαμε μέσα στο χωριό γιατί το αυτοκινούμενο μας αρνήθηκε να μετατραπεί σε 4x4 όχημα που ο οδηγός του πεισματικά επέμενε να το χειρισθεί. Ευτυχώς σε μια διασταύρωση μας δόθηκε η δυνατότητα ελιγμών για απεμπλοκή από τη δυσάρεστη θέση που βρεθήκαμε (δείτε το video) και τότε οι κάτοικοι του χωριού μας ενημέρωσαν ότι η πρόσβαση για τα Τρίκαλα, ιδιαίτερα γι' αυτό το περίεργο όχημα, ενδείκνυται μόνο από το Ξυλόκαστρο! Έτσι, με κατεβασμένα τα φτερά αποφασίσαμε να κατηφορίσουμε προς Ξυλόκαστρο και στη διαδρομή θα αποφασίζαμε... για κατάληψη των Τρικάλων από άλλη διαδρομή ή για απεμπλοκή από τη μάχη. Αποφασίσαμε τελικά το δεύτερο, αφήνοντας το πρώτο στα σχέδια επόμενης εξόρμησης και επιτόπου ο κύβος ερρίφθη. Προορισμός η λίμνη Βουλιαγμένης και μετά επιστροφή στη βάση μέσω Πόρτου Γερμενού!

Διασχίζοντας το Λουτράκι κινηθήκαμε δυτικά και φθάσαμε σε μια από τις ομορφότερες λιμνοθάλασσες της Ελλάδας, τη λίμνη της Βουλιαγμένης ή την Εσχατιώτιδα, όπως ήταν γνωστή στην αρχαιότητα. Η λίμνη περιβάλλεται από πευκόδασος και αναμφίβολα η περιοχή διακρίνεται για το ιδιαίτερο φυσικό κάλλος της. Προχωρήσαμε δυτικά της λίμνης και βρεθήκαμε στο ακρωτήριο του Ηραίου της Περαχώρας ή Μελαγκάβι, όπου βρίσκεται ένας από τους μεγαλύτερους φάρους του Κορινθιακού που συντηρείται από το Πολεμικό Ναυτικό. Στο Ηραίο αποκαλύφθηκαν λείψανα του πρώιμου κορινθιακού πολιτισμού των ιστορικών χρόνων. Κέντρο ήταν το ιερό της θεάς Ήρας, που βρισκόταν στο βάθος του λιμανιού, κοντά στους βράχους πάνω στους οποίους είναι χτισμένος ο σημερινός φάρος. Επιβάλλεται ν' ανεβείτε ως εκεί και να απολαύσετε τη συγκλονιστική θέα. Κοντά στο ναό σώζονται και τα ερείπια αρχαίας αγοράς. Eυρήματα από ανασκαφές στην περιοχή, που έκανε η αγγλική αρχαιολογική σχολή, φυλάσσονται σε μουσείο στην Περαχώρα (Τηλ. 2744079790).

Όπως αναμένεται, στην περιοχή υπάρχουν πολλές ξενοδοχειακές μονάδες καθώς και ψαροταβέρνες όπου μπορείτε να φάτε φρέσκο ψάρι και νόστιμους μεζέδες. Τους δοκιμάσαμε με τους φίλους μας Γ+Β που πρόστρεξαν από Αθήνα για παρέα στη μεσημεριανή κρασοκατάνυξη! Με τη δύση του ηλίου όλες οι ταβέρνες έκλεισαν και εμείς από το σαλονάκι μας απολαμβάναμε την ηρεμία της λίμνης που σε ηρεμία απλώνονταν μπροστά μας. Η βραδιά με προσκαλούσε προκλητικά για ψάρεμα, αλλά δε φρόντισα να έχω πάρει δόλωμα! Θα επανέλθουμε κατάλληλα εξοπλισμένοι και βέβαια όχι για να ψαρέψουμε μέσα στη λίμνη αλλά έξω από αυτή, εκεί που οι ερασιτέχνες του είδους δοκιμάζοντας την τέχνη τους αγναντεύουν τη μαγεία του Κορινθιακού κόλπου. Παλαιότερα στην περιοχή προσέτρεχαν πολλοί λάτρεις του ελεύθερου camping αλλά αυτό πλέον απαγορεύεται "δια ροπάλου" και μόνο ένα οργανωμένο camping που λειτουργεί από το Μάιο μέχρι το Σεπτέμβριο προσφέρει δυνατότητες για κατασκήνωση.

Τη Δευτέρα το πρωί, αναχωρήσαμε με κατεύθυνση προς Περαχώρα. Τα Πίσια είναι ένα χωριό που συναντήσαμε στη διαδρομή από Περαχώρα για Σχίνο. Το προσπεράσαμε και αργότερα έμαθα ότι μπορεί να αποτελέσει τη βάση για πεζοπορική διαδρομή 11 χιλιομέτρων στα Γεράνεια που διαρκεί περίπου 4 ώρες. Κινούμενοι παραλιακά από Σχίνο, προς Αιγειρούσες (εδώ έγινε η προμήθεια του απαραίτητου δολώματος) - Αλεποχώρι - Ψάθα, ανηφορίσαμε στις παρυφές του όρους Πατέρας. Κατηφορίζοντας το δρόμο που οδηγεί στο Πόρτο Γερμενό ή τα Αιγόσθενα (ονομασία κατά την αρχαιότητα), είδαμε αριστερά μας το φρούριο των Αιγοσθένων που χρονολογείται στον τέταρτο-τρίτο αιώνα π.Χ. και θεωρείται ένα από τα καλοδιατηρημένα αρχαία κάστρα. Σταθμεύσαμε στη νότια παραλία και τα σύνεργα ψαρικής βγήκαν στο προσκήνιο. Παράλληλα για πρώτη φορά είδαμε τον ήλιο να μην παίζει κρυφτούλι με το φωτοβολταϊκό μας και η χαρά μας δεν περιγράφεται! Κρίμα όμως, μετά από 1,5 ώρα περίπου προσπαθειών με δύο καλάμια δεν βρέθηκε έστω κάποιο ψάρι να τιμήσει τις .... γαρίδες που τους πρόσφερα.

Με την επιστροφή μας στη βάση, ολοκληρώνεται και η δεύτερη απόδραση μας με το σαλιγκαράκι μας, που αποτυπώνεται στο παρόν μακροσκελές κείμενο αλλά κατά τον καλύτερο τρόπο στην αξιοσημείωτα καλοδουλεμένη οπτικό-ηχητική παρουσίαση της συντρόφου μου και για την οποία της αξίζουν τα μπράβο.