Artefakt klasy przeciętnej

Powstałe przy użyciu Falsyfikatu, pióro to miało imitować upierzenie samego Lucyfera, stoi jednak tak daleko od oryginału, jak to tylko możliwe. Posiada złote wykończenia, stworzone z czystej, skrystalizowanej niegdyś many, pod którymi skrywa się najzwyklejsze białe pióro, odporne jednak na działanie czasu oraz ognia, zawsze pozostając w niezmiennie dobrej kondycji, czym stara się odwzorować fizyczność Archonta. Jest to przedmiot jednak wyjątkowo słaby i nieudolnie wykonany, mogąc rozlecieć się zaledwie po kilku użyciach, co znacznie umniejsza jego wysublimowanej formie.

Odnowienie: Pierwsza zdolność pióra, pozwalająca użytkownikowi zaczerpnąć wgłąb jego budowy, prosto do skoncentrowanych Spirytonów stanowiących rdzeń i otoczkę pióra. Dzięki dotknięciu tych cząstek, posiadacz artefaktu może zmniejszyć CD wybranej umiejętności do zera.
Zużycie ładunków: 1

Wzmocnienie: Druga spośród zdolności fałszywki, tym razem czerpiąca głębiej z jego niezwykłego budulca, dzięki czemu jest w stanie wykorzystać czystą manę do dwukrotnego wzmocnienia następnej, użytej przez posiadacza umiejętności. Może on podwoić wyłącznie jeden z parametrów swojego zaklęcia, zasięg, czas trwania, liczbę celów, efekt etc.
Zużycie ładunków: 2

Ładunki: 5/6

Kategoria: Syntetyczne (Ale 100% bawełna!)
Artefakt klasy przeciętnej

Istnienie tego artefaktu stoi w opozycji do stereotypu, że orkowi w kwestii higieny wystarczy pływanie w jeziorze. Nie! On nawet tego już robić nie musi! Od kiedy na jego lędźwie trafił ten artefakt klasy przeciętnej, Arthorus może mieć brudne wszystko, nawet myśli, ale bieliznę będzie miał zawsze nieskazitelnie czystą.
Wieczne Czyste Gacie są amorficzne, bliżej niezdefiniowanego kroju, wzoru oraz koloru, bowiem ten zmienia się w efekcie ich paranormalnych zdolności. Cechą wspólną każdej odsłony jest niepodważalna wygoda, idealne dopasowanie, wykonanie z naturalnych materiałów oraz oczywiście tytułowa świeżość. Ten artefakt nie jest jedyny w swoim rodzaju. Poza bielizną udokumentowane i dogłębnie przebadane zostały również Wiecznie Czyste Skarpety i inne elementy garderoby. Z nich wszystkich to właśnie Gacie noszą miano semi-Plugawych. Nie stanowią one wprawdzie zagrożenia dla zdrowia nosiciela, ale dla jego godności jak najbardziej. Istnieje bowiem szansa (10%), że w ramach paranormalnej podmiany bielizny ostateczny efekt będzie co najmniej przypałowy (obcisłe, białe slipy, wzór w serduszka, koronki, nadruki w postaci z kreskówek, a nawet stringi), a w jednym na sto przypadków rezultatem mogą być, o zgrozo!, legendarne, wilcze majty. 

Wyprane w Perwolu (pasywna): Każde, jednoznaczne zabrudzenie Wiecznie Czystych Gaci, czy to awarią zwieraczy przy bliskim spotkaniu z Archontem, dobą zwykłego użytkowania, czy też tą ostatnią kropelką, sprawia, że te niezwłocznie, magicznie podmieniają się na nowe. Wraz ze świeżością zmienia się zawsze ich aparycja oraz krój. Przeważnie są to luźne lub obcisłe bokserki w neutralnych kolorach i wzorach, czasem jednak… bieliźniane abominacje!
Gdy na wątku z jakiegoś powodu dochodzi do ekspozycji artefaktu, wymagany jest rzut kością w celu zdefiniowania faktycznej aparycji noszonej przez orka bielizny.

Zęby w dupie v3 (aktywowana automatycznie): Wieczne Czyste Gacie chronią newralgiczne części ciała nosiciela nie tylko przed chłodem i nieczystością, ale ewentualnie też przed zranieniem. Chociaż stworzone są z bawełny, pełnić mogą funkcję miejscowej zbroi.
Gdy w efekcie ataku lub wypadku obrażenia obleczonych w ten artefakt genitaliów zdają się nieuniknione, automatycznie aktywuje się druga z magicznych zdolności tego przedmiotu. Ta tutaj. Gacie nie tylko odpierają niebezpieczeństwo na podobieństwo niewidzialnego pola siłowego, ale przechodzą też od razu do kontrataku. Agresor liczyć się musi z doświadczeniem na własnym ciele Klątwy Wilczych Majt. Magiczna ochrona klejnotów w odwecie gryzie atakującego, zadając dotkliwą, kąsaną ranę, jakby ten trafił nie w krocze, a w najeżoną ostrymi zębiskami paszczę dzikiej bestii. Siła ugryzienia jest na tyle duża, że ulegają jej tkanki miękkie, lecz niekoniecznie kości, ani tym bardziej bronie użyte do zamachu na męskość orka.
Cooldown: 3

Kategoria: Syntetyczne
Artefakt klasy [redacted]

Artefakt przypomina skomplikowaną, geometryczną konstrukcję w formie czarnej, masywnej kostki, której powierzchnie przecinają się pod wieloma kątami. Poszczególne segmenty wydają się wysuwać i chować w losowych sekwencjach, jakby całość była żywą układanką nieustannie testującą cierpliwość użytkownika. Na powierzchni kostki pulsują dziesiątki drobnych, turkusowo-niebieskich świateł, rozświetlających jej krawędzie. Każdy ruch przypomina aktywację ukrytego mechanizmu, bloki przesuwają się, obracają i dopasowują w sposób, który wydaje się zarówno matematyczny, jak i całkowicie chaotyczny. Artefakt emanuje aurą tajemnicy i napięcia, sprawiając wrażenie, że jego wnętrze kryje nie tylko rozwiązanie zagadki, lecz także coś znacznie mroczniejszego.

Reset (Pasywna): Jeśli użytkownik nie ułoży kostki w przeciągu 15 minut od pierwszego poruszenia, cała układanka automatycznie resetuje się, a dotychczasowy postęp zostaje utracony. Elementy natychmiast przyjmują nową, losową konfigurację, co dodatkowo utrudnia rozwiązanie.
Aby ułożyć kostkę, gracz musi przez 3 tury z rzędu wyrzucić 20 na kości D20.

[Redacted]: Informacje dotyczące tej zdolności są ukryte. Zostaną ujawnione dopiero w momencie pełnego ułożenia kostki.

Gdy okazało się, że pyszny strój, w jakim Arthorus pojawił się w Avarii był tak naprawdę jedynie kostiumem cyrkowca, ork nie mógł dłużej patrzeć na siebie w lustrze i postanowił zmienić outfit. Nosi się więc aktualnie w lokalnym, chińskim stylu. Na bawełniany, czarny komplet rodem z treningu karate narzucone ma wielowarstwowe, jedwabne wierzchnie odzienie przypominające nieco yukatę. Jest ono bogato zdobione, poprzetykane złotymi nićmi i chociaż nie wygląda królewsko, to pochodzi zdecydowanie z górnej półki. Mężczyzna wciąż miłuje się w błyskotkach i biżuterii, którymi potrafi być obwieszony jak bożonarodzeniowa choinka.

Oryginalnie przeznaczona do więzienia drobnych ptaszków cieszących oko kolorowymi piórami lub ucho dźwięcznym śpiewem, ale nadaje się też na wróżki. Jest niewielka 10x10x15cm, o podstawie kwadratu i zwieńczona krągłą kopułą. Wykonana została z misternie poskręcanych, pozłacanych drucików oraz złotych, powycinanych we floralne motywy płytek. Na jej szczycie znajduje się przypominające kółko do kluczy oczko umożliwiające przywieszenie gdzieś klatki, a wewnątrz, na złotych łańcuszkach dynda huśtawka dla skowronka. Innego wyposażenia dla więźnia brak. Drzwiczki nie są zamykane na klucz, a ryglowane poprzez wygięcie złotego drucika, co dla ludzkich palców nie stanowi większego problemu, ale niemożliwe jest dla istot malutkich i słabych. W komplecie znajduje się jeszcze ciemna, jedwabna chusta służąca do robienia śpiewającym ptakom nocy, żeby zamknęły dziób, gdy ich ćwierkanie przestanie już cieszyć ucho.

Klatka wzmocniona jest mniejszą runą tarczową - Ansuz ᚨ 

Aktywacja runy sprawia, że jej energia rozpływa się po prętach klatki, a następnie krystalizuje pomiędzy nimi na podobieństwo półprzezroczystych, barwnych witraży. Efekt sprowadza się do kompleksowej, ale nie absolutnej ochrony niewielkiej przestrzeni wewnątrz opatrzonego runą przedmiotu. Wytrzymałość szczelnie otaczającej klatkę bariery sprawia, że na czas 3 tur nie zachowuje się ona już tylko jak filigranowa ozdoba, a niczym porządna, metalowa szkatułka (albo puszka po duńskich ciasteczkach, w której w każdym normalnym domu trzymane są nici). Jest szczelna wystarczająco, by nie wlał się do środka żaden płyn, piach, czy chmura trującego gazu. Izolująca wystarczająco, by złagodzić efekty drastycznych zmian temperatury. Trwała wystarczająco, by przetrwać kilka porządnych kopniaków. 

Efekt ochronny zostaje przerwany natychmiast, gdy przedmiot zostanie wystawiony na atak, który zdolny byłby zniszczyć prawdziwe metalowe pudełko o podobnej wytrzymałości. 

Cooldown: 3

Wyglądają (na pierwszy rzut oka) jak simiry, są z tego samego kruszcu co simiry, smakują jak simiry, ważą tyle samo co simiry i nie są to płatki śniadaniowe.
Njumiry to okolicznościowe monety o obiektywnej wartości 1 Simira każda (chociaż pierwsze 220 może odbiegać nieco składem od uznawanej w praktycznie całej Avarii waluty, aby to odkryć potrzebne są jednak badania wykonane za pomocą znanych głównie jubilerom odczynników). Na ich awersie znajduje się stosownie podpisany profil Arthorusa II, ukazujący jego przystojne oblicze ze wszystkimi wadami, jakie dało się na tak małej powierzchni zmieścić. Na rewersie wiją się natomiast spiralnie trzy krokodyle, ogonami ku centrum monety, a pyskami ku jej brzegom. 

Aktualnie Arthorus II posiada tych monet: 189 i pół złamanego Njumira

Przyrząd do wybijania Njumirów. Na dolnym stemplu znajduje się awers monety. Tę część należy umocować w drewnianym kołku, imadle lub kowadle (po to mają kowadła dziurki). Na górnym stemplu znajduje się rewers. Po umieszczeniu metalowego krążka między stemplami wystarczy mocno pierdolnąć młotkiem w górny stempel i tadaa, nowy njumir niszczy ekonomię przedstawionego świata. Bycie fałszerzem jest takie proste. 

Wykonana z miękkiej, woskowanej skóry. Wzmocniona dodatkowymi warstwami na knykciach i przedramieniu. Ćwieki oraz klamry pełnią głównie funkcję dekoracyjną. 

Bardzo młody rudogardły sokół. Aktualnie ledwo opierzony, a nauka latania jeszcze przed nim. Uzależniony jest więc od orka, który dokarmia go i pieści, jakby to był jego własny, pierworodny syn, a nie zwierzątko. Arthorusowi ta fascynacja najpewniej niedługo przejdzie, ale zanim zaniknie jest szansa, że między ptakiem, a herosem powstanie jakaś rokująca na przyszłość więź.

Zwierzak jest dość płochliwy względem obcych, ufny wobec Arthorusa (bo ten daje mu jeść) i łakomy względem Alette, którą zdaje się postrzegać bardziej jako przekąskę niż towarzyszkę.

Kamień, ale… dziwny, inny niż wszystkie. Poprzecinany pęknięciami i wypalonymi liniami, jakby sam symbol dawno temu został zduszony. To pusta skorupa dawnej potęgi, a jednak... coś w nim zostało. Echo, cień, ledwie wyczuwalne drżenie, jakby kiedyś krył w sobie [redacted]. Fragment historii, której już nie da się wskrzesić.