11th July 2018

Dear diary,

Um, so , I never thought I’d be sitting here , book in hand scribbling away like this , not after id left it

behind all those years ago. I’d forgotten how it felt to have the pen flowing on a sheet of paper.

Forgotten how turning thoughts into words used to be my solace and not burned out cigarette butts.

And now more than ever i don’t want to be reminded of this but my shrink thinks of this a fantastic

idea, “ a venture of self discovery” he said , so here goes …..

I could call it dysfunctional family or PTSD or “ stress” or any number of excuses for the things that

happened but deep down I always knew and refused to believe that that’s exactly what they were , '

excuses '. But there used to be a time when I needed them badly to justify my actions, shift the blame

somewhere so I wouldn’t be held accountable. Who was I fooling I wonder , but myself…

It started subtle of course, “we only live once; gotta try everything “ made complete sense to a

teenager. My first was tough to say the least. The teary eyes, coughing out smoke , gasping for air and

still didn’t realize that the smoke was probably not supposed to go into my lungs. The bull dog spirit to

tackle the task got me puffing away in less than a week. My personal victory was making smoke rings.

Hailing from a “ well mannered tax paying honest to God family” meant that my little past time came

with a bottle of perfume, loads of mint candy and a huge deal of secrecy.All the while I felt giddy. The

forbidden fruit effect they say. Also looking down on those poor peasants who wouldn’t know how it felt

to smoke a whole packet in a single sitting. They were clearly missing out, inferior…

When u become an adult ,nothing stays the same, but I managed to take my habit - soon to be

addiction-with me all the way. I used to pride myself at having “control”. I was so sure I could stop

whenever I wanted to. I’m a strong woman or so I thought.

The kids had it worst. Being a working mom, my relief came when I got lost in the land of smoke. Stress

from work; a smoke. Stress at home ?! Another one. And very soon I couldn’t think of any possible way

to relieve stress other than smoking. I forgot how casual conversations and spending time with the kids

used to be pure joy. Pretty soon the kids were no longer a boon, and don’t get me talking about the

husband. My performance was declining as the days went by and if I had only taken a moment to slow

down I would have realized what caused all of it, but I chose to blame everyone and everything but me.

Today, sitting here looking out the window ,eyes wide open, the trees shying away from the breeze, the

murmurs of leaves , the clear blue sky , the rhythm of life , fill me with a sense of loss I can’t explain. The

unbound time flows on, impossible to be tethered and I feel perturbed to have lost the beauty of them.

It’s is a folly and moreover futile to ponder on the past but it haunts me nonetheless. Having lost sight of

what’s important weighs on me adding tons to my emotional holocaust.

So if I make it out, I will forever cherish my family for the unconditional love they gave this poor broken

soul. Oh u must wonder what. I am to go in for surgery for second grade cancer later today. I have to be

honest, I am terrified, but hope pulls me in a tight grasp and I hope to return to fiddling with these pages

again. Good bye for now.

12th July 2018

രാവിലെ തന്നെ ഫോൺ വിളി വന്നു. അപ്പൂപ്പന് വലിയ സുഖം ഇല്ല. മക്കൾ എല്ലാവരും വിദേശത്താണ്. നോക്കാൻ ആരുമില്ല. ഞങ്ങൾ അപ്പൂപ്പനെ പാലക്കാട്ടുനിന്ന് ഇവിടേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ തീരുമാനിച്ചു. അന്നാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി അദ്ദേഹത്തെ കാണുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ആറ് മാസത്തോളം താമസിച്ചിട്ട് മരുമകളുടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോയി.ശാന്താപ്രകൃതൻ ആയിരുന്നു അപ്പുപ്പൻ. അധികമൊന്നും സംസാരിക്കില്ല. എന്നാൽ നിരന്തരം പുകവലിക്കുമായിരുന്നു. അപ്പൂപ്പന്റെ ദിവസത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സമയവും അതായിരുന്നു. തിരുവനന്തപുരത്താണെങ്കിലും കൊച്ചിയിലാണെങ്കിലും ഒരിക്കലും വിശക്കുന്നു എന്ന് അപ്പുപ്പൻ പറഞ്ഞു ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ല. ആകെ ചോദിച്ചിരുന്നത് ഒരു ഗ്ലാസ്‌ കട്ടൻ കട്ടൻകപ്പിയും പിന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കാജാ ബീഡിയും പൂജാ തീപ്പെട്ടിയും മാത്രം

കൊച്ചിയിലെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ അപ്പൂപ്പന് ഒരു മുറി ഒരുക്കിയിരുന്നു. ആ മുറിയുടെ ബാൽക്കാണിയിൽ നിന്ന് ചിത്രപുഴയെയും അവളെ മുറിച്ചു കിടക്കുന്ന പാലവും അതിന്റെ മനോഹരിതയും ആസ്വദിച്ചു പുകവലിക്കുന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന് കമ്പം.

ദിവസങ്ങൾ തെന്നി നീങ്ങി. അപ്പൂപ്പന്റെ ഈ പുകവലി ഞാൻ ആദ്യമൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ പോകെ പോകെ ഭയങ്കരമായ ചുമ അദ്ദേഹത്തെ പിടികൂടി. അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ കൈവന്ന ആദ്യ അവസരത്തിൽതന്നെ ഞാൻ അത് തുറന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു.

മരിച്ചുപോയ തന്റെ പ്രിയഭാര്യയുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധന്റെ മാനസികാവസ്ഥ മനസിലാക്കാൻ എനിക്ക് സാധ്യമല്ലല്ലോ. ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയിൽ ചാലിച്ച നിറക്കണ്ണുകളോടെ അദ്ദേഹം മൗനം അവലംബിച്ചു. എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്നറിയാതെ ഞാൻ നിന്ന് പോയി. ആ ശീലം വിട്ടുപിരിയാൻ അപ്പുപ്പൻ തയാറായില്ല. പുലർച്ചെ നാലുമണിക്ക് എണീറ്റ് ഒരു കട്ടനും ബീഡിയുമായി ആരംഭിക്കുന്നതായിരുന്നു അപ്പൂപ്പന്റെ പ്രഭാതങ്ങളെല്ലാം. യാത്ര എങ്ങോട്ടും ആയികൊള്ളട്ടെ. കാജാ ബീഡിയും പൂജാ തീപ്പെട്ടിയും ഇടുപ്പിൽ പ്രണാതുല്യം കൊണ്ടുനടന്നിരുന്നു. പുകവലി ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള ആരുടേയും അഭ്യർത്ഥന അദ്ദേഹം ചെവികൊണ്ടിരുന്നില്ല.

തന്റെ അവശേഷിച്ച ഏതാനും പല്ലുകൾക്ക് വേദന അനുഭവപ്പെടുന്നതായി അപ്പുപ്പൻ പലപ്പോഴായി പരാതിപ്പെട്ടപ്പോൾ അപ്പൂപ്പനുമായി ഞാൻ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി. വിശദമായ പരിശോധനയിൽ ബീഡികറ പുടിച്ചു ദ്രവിച്ചു തീരാറായ ആ പല്ലുകളെല്ലാം പറിച്ചു മാറ്റണം എന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. പല്ലുകളെല്ലാം പറിച്ചുമാറ്റിയ അപ്പൂപ്പന്റെ മോണകാട്ടിയുള്ള ചിരി സന്തോഷത്തോടെയും കൗതകത്തോടെയും ഞാൻ നോക്കി നിൽക്കുമായിരുന്നു. പുതിയ വെപ്പുപല്ല് കിട്ടിയതിന്റെ ആഹ്ലാദത്തിൽ നിറ പുഞ്ചിരിയോടെ നിന്ന അപ്പുപ്പൻ ഇപ്പോളും എന്റെ കൺമുമ്പിൽ ഉള്ളതുപോലെ.

ജീവിതം ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ടു പോയികൊണ്ടിരിക്കെ അപ്പൂപ്പന്റെ മരുമകൻ അവധിക്ക് വന്നു എന്ന് കേട്ടു. അപ്പൂപ്പനെ കൊണ്ടുപോകാനായി അവർ വന്നു. ഇനി കുറച്ചുകാലത്തെക്കെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ 

സാധിക്കില്ലല്ലോ എന്ന വിഷമം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നീറ്റലായി അവശേഷിച്ചു. രണ്ട് മാസം ആകുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ആ വിളി വന്നു. അപ്പുപ്പൻ തൃശൂർ ജൂബിലി മിഷൻ ആശുപത്രിയിൽ അഡ്മിറ്റാണ് എന്നറിയിച്ചുകൊണ്ട്. അപ്പൂപ്പനെ കാണാനായി ഞങ്ങൾ അടുത്ത ദിവസം തൃശൂർക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ആശുപത്രിയിൽ അപ്പുപ്പൻ കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് കയറി ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂക്കിൽനിന്നും ഒരു പമ്പിലേക്ക് ഘടിപ്പിച്ച ട്യൂബണ് എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. അതിലൂടെ ഒരു കറുത്ത ദ്രവാകം ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാലങ്ങളയുള്ള പുകവലിയുടെ ബാക്കിപത്രമായി ശ്വാസകോശത്തിൽ അടിഞ്ഞു കൂടിയിരുന്ന താറും ശ്രവവും വലിച്ചെടുക്കുന്നതായിരുന്നു അത്. എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തുകൊണ്ട് ഒരു നേഴ്സ് അടുത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.കഠിനമായ വേദനയാൽ സംസാരിക്കാൻ പോലും അപ്പൂപ്പന് സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ആ നിറക്കണ്ണുകൾ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുവാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ രംഗം എന്റെ ഹൃദയത്തെ തകർത്തു കളഞ്ഞു. വലിയ മാനസികവിഷമത്തോടെയാണ് ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് തിരികെ പോന്നത്. യാത്രയിൽ ഉടനീളം ആശുപത്രിയിലെ കാഴ്ച എന്നെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കോളേജിലെ പഠനവും മറ്റ് തിരക്കുകളും മൂലം ഒരിക്കൽ കൂടി അപ്പൂപ്പനെ കാണുവാൻ പോകാൻ സാധിച്ചില്ല. അപ്പൂപ്പനെ ശുശ്രുക്ഷിക്കാൻ എന്റെ അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ ആശുപത്രിയിൽ പോയ്കൊണ്ടിരുന്നു.

ആശുപത്രിവാസത്തിന്റെ പതിനഞ്ചാം ദിവസം പുലർച്ചെ മൂന്ന് മണിക്ക് അപ്പുപ്പൻ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു. അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ വേദനയുടെ ആധിക്യത്താൽ മൂക്കിലൂടെയുള്ള ട്യൂബ് വലിച്ചുപറിച്ചു എറിയാനും ബെഡിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപോകാനും അപ്പുപ്പൻ ശ്രമിക്കുവായിരുന്നു എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു. ആ മരണം ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതാണെങ്കിലും ജീവിതത്തിൽ നിന്നും വളരെ പ്രധാനപെട്ട എന്തോ ഒന്ന് നഷ്ട്ടപെട്ടു പോയപോലെ. അദ്ദേഹം കടന്നുപോയ വേദനയുടെ നിമിഷങ്ങൾ ഇപ്പോളും ഒരു നീറ്റലായി മനസ്സിൽ അവശേഷിക്കുന്നു.രോഗകരണമായി തീർന്നാൽ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു തിരികെ വരാൻ പഴുതുകൾ ഇല്ലാത്ത പുകവലിപോലെ ഒരു തിന്മക്ക് ആരും അടിമപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ എന്ന് ഞാൻ നിത്യവും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു

            Life seems so short sometimes, especially when someone you love just fades into nowhere right in front of you . Amidst of everything I have and could have done, faith sometimes seems to be an undisputed enemy in my case . All I wanted was one more chance to say goodbye,  maybe a warm hug like he always used to ,or his broken voice that always goes deep to my heart hurting it ruthlessly . But here I am in the middle of nowhere , left with nothing but a swollen heart , praying to God just to end my suffering .

              All my life was just a lie ,I think. Everybody told me everything was going to be fine, even he told me he quitted smoking once for all. Everything seemed fine a while, life actually made me think I have finally won over my fate, that unlike many of my dear ones , I wont  to lose him but see life just mocked me so hard, and for the record I have been treating oral cancer patients for the past ten years of my life , seen numerous cases for some I felt sympathy , helplessness and for some a distinct rage for ruining someone’s own life. With all the fame I gained from my professional excellence I feel so worthless , shattered and defeated.

      Our senior doctor used to tell me : “it's rather easy to convince strangers than when it comes to convincing your own people”. The remorse feeling of not being able to do anything still haunts me everyday , tearing my soul apart. Once I asked my grandpa; “Why do you smoke so much” , what he told me really shook me ; “ what's wrong with it ?! It's a symbol of our tradition and royalty .We have been doing this for ages and we still are going to do this, all what you're saying is just bookish it won't happen in real life !! And for this meaningless culture and tradition I lost my grandpa and many of my dearest people to cancer. I grew up in a family seeing widows in white sarees holding their children ; mourning in the dark corners of our home , but nothing actually changed ; Nobody stopped smoking nor did anybody said anything about this.

       I clearly don’t understand something, even if this is an issue with some old school and stubborn policies of some  people , why is it that everybody no matter what age it is, is solemnly addicted to this; why is it that even we women allowed this evil to be in our home just for it to take possession over our life and happiness?! Why is it rather glorified and depicted as a symbol of power and authority rather than offending it for risking the lives ?! Why is it that we normalise this in front of our kids?!

       Remember the responsibility it’s not just for those who smoke; It's for who bring it to them; It's for who let them have it and it’s for who remained silent upon it....

       With everything that has happened to me , I still go back to my patients, treat them with utmost care and empathy , hoping that I can save at least one more life; maybe I can bring a ray of hope to one more family , because one less cigarette today is one more day with your loved ones, Because you only experience  your own life, those who suffer your death are the ones you need.