zai-update UA-139525752-1

Kapalaran

Kwentong kutsero

Page 1

Matagal ko nang naririnig na may isang napakaganda raw nars sa bagong ospital. Lagi siyan pinaguusapan ng mga kasamahan ko sa opisina kapag nasa silid-kainan kami o Kesyo pinakaperpekto daw ang hubog ng katawan, pinakamataas sa buong bayan ng Jubail, at marahil ay isa sa pinaka kaakit-akit sa lahat ng mga kababaihan duon.

Kaya lang pinakasuplada rin daw ito at hindi nakikipag-usap sa mga lalaki. Ni hindi namamansin at kahit masalubong mo't makakabangga na sa daan ay ni hindi ka raw tatapunan ng tingin. Pero hindi raw naman mahiyain o ano man, talaga lang daw sigurong ibang klase magkikilos. Marahil, ika nila, dahil bago lang salta at takot pang makihalubilo sa mga kababayan kalalakihan.

Maraming may gusto kay Susan, sa nars nga, at talaga naman daw babangungutin ka sa gabi minsan mo lang siyan masilayan. Tuloy daw gusto na halos nung ibang manggahasa ng mga babaeng nakabelong itim; yun iba nga kahit kamelyo raw ay pagtitiisan na.

Kapag ganoong nagkukwengtuhan ang mga kasama ko sa trabaho, nangingiti na lamang ako at nakikiayon. Sa Jubail kasi, palibhasa'y liblib na disyerto sa isang dulo ng Saudi Arabia at bihirang-bihira ang mga babae, hanggang imahimasyon na lamang kami.

Bawal sa amin ang makipag-usap o makisabay sa mga Pinay sa kalye o anuman lugar na publiko. Wala namang naglalakas loob dahil kapag may naasar na pulis na arabo sa 'yo ay maari kang madeporta. O baka ikulong ka muna, lagot ka na. Sawsawan ang magiging labas mo sa loob ng preso.

Nakasasakal ang buhay sa Jubail, araw-gabi ang tangi naming kaulayaw ay mga ala-ala nung nandoon pa kami sa Pilipinas, mga larawang lukut-lukut at mga liham na maluray-luray na sa daming beses na pagbasa.

Tingin namin sa disyerto'y isang munting impiyerno, isang malaking kulugan kung saan maaari kaming magtanim ng pawis at luha upang umani ng berdeng salapi. Lahat ay parang mga makina - kain, ligo, kayod, obertaym, kain, tulog. Yung iba, medyo iiyak pa muna sa gabi bago matulog, kung nahohomsik sa asa-asawa't mga anak.

( Ang puso ba'y maghihintay? Hangang kailan kaya ... )

Kapalaran

Page 2

Wala naman mapupuntahan kundi mga maliit na bayanan tulad ng Damman na mabibilhan ng mga pampadalang gamit, mga elektroniks, ginto'y alahas, at mga kaset teyps. Lumubog-lumitaw ang napakalapit na araw ay ganoo'y ganoon pa rin, nakababagot at nakalulungkot.

Sa ganitong kadahilanan kaya madalas na kami ni Nestor, ang ka-kuwarto ko, ay tiis na lamang sa katitingin o kasisipol kung may nagdaraang mga Pinay sa may bintana ng opisina.

Kampu-kampo ang opisina't tirahan namin sa Jubail at bago makapunta sa ibang kampo ang mga taga-ospital ay dadaan muna sa kampo namin. Minsan hindi ko na lang sila pinapansin at isinusubsob ko na lang ang sarili sa trabaho, tutal wala rin naman kakong mangyayari.

Gayon pa man bagama't tatawatawa ako't kunwari'y hindi nagugulumihanan, lihim kong inasam-asam na makakurus ko ng landas si Susan at kung maaari'y makilala't makaibigan. Hindi ko alam kung bakit, nguni't unti-unti'y binalisa ako ng impaktang ito, ni hindi ko pa namamasdan.

Kaya't gayon na lang ang aking galak nang sa wakas, isang katanghalian tapat ay nagpanagpo kami ni Susan sa bangko sa Kampo Uno. Pagkakita ko pa lang sa kanya, gayong nakatalikod sa akin, ay alam ko na agad na siya ang tampok na babaeng laging pinag-uusapan at gumugulo sa aking isipan.

Pareho kaming nagpapapalit ng riyal sa dolyar para maipadala sa mga mahal namin sa Pilipinas. Para akong nabatubalani ng kanyang kabuuan. Marahil naramdaman niya ang pagtitig ko sa kanya pagka't paglapit ko sa depatso, bigla siyang lumingon. O, Diyos ko! Anong kagandahan, sa loob-loob ko.

Minsan lang niya akong pinukol ng tingin at sasaglit na naghinang ang aming paningin, subali't parang naging kamera ang aking mga mata at nakunan ko siya ng larawang at agad kong itinago sa kailaliman ng aking balintataw. Napansin kong bahagya siyang natigilan, tulad ko, nguni't kahit na ang dalawa niyang kasamang babae ay pasulyap-sulyap sa aking ay hindi na rin siya tinitignan nguni't ramdam ko na para siyang di mapakali. Ako ma'y biglang parang may sumisikdo sa aking dibdib, nangangalisag ang balahibo't parang medyo kinakabahan.

Kapalaran

Page 3

Mga limang talampakan at anim na pulgada ang kanyang taas. Nakaputing pantalon at puting kamisetang kapwa hakab sa katawang hindi pahuhuli sa mga modelo sa kalendaryo. Ang kanyang itimang buhok ay nakapuyod at lalong nagpatingkad sa kanyang kapihang mga matang bagaman nangakangiti't parang may itinatagong lumbay. Matangos ang ilong niya't mapipintog ang mamula-mulang pisnging bahagyang inihaw sa init ng araw. At ang mga labi niya - ang mga labi niya'y parang hindi pa nahahagkan.

Gayon mang alam kong hindi siya nakikipag-usap sa mga lalaki, ayon sa mga kasama ko sa kampo, hindi ko napigilan ang sarili kong lumapit sa kanila nung palabas na kami ng bangko at makipagkilala. Mahusay naman ang naging tugon nila, lalo na yung mga alalay ni Susan, at wala pang isang minuto'y para bang kami'y matatagal nang magkakaibigan na matagal nang hindi nagkikita.

Sabi ni Susan, "Kami mang mga babae'y nag-uusap-usap din tungkol sa mga Pinoy sa kampo ng mga lalaki. Akala mo ba kayo lang!"

At yun pala'y narinig na rin niya ang aking pangalan at mayroon nang naglarawan sa akin sa kanya. Agad din daw niya akong namukhaan. Nagkatawanan kami at nagsimula ang aming pagkakaibigan. Inihatid ko sila hanggang sa may tarangkahan ng kampo nila. Pagdaan namin sa aming gusali'y kawayan at kantiyawan ang mga kasamahan ko sa opisina.

Pagkatapos noon, hinanap-hanap ko na ang matunghayan ang kabuuan ni Susan. Inasam-asam ko nang matikmam ang kanyang malalambot at pinong mga labing animo'y tulad ng matamis na lansones, mahaplos ang itiman niyang buhok, at malanghap ang kanyang mainit na hininga.

Natuto akong muling kumatha ng mga makapitlag-pusong liham ng pagsamba at nabubuong pagmamahal. Natutuhan kong muling pumaimbulog sa rurok ng mga pangarap na siya'y aking kakapit-kamay. Naranasan kong muling mabalisa, hindi mapagtulog.

Sa madaling salita'y muling nadiligan ang aking damdamin na unti-unting natutuyo sa kainitan ng Arabya. At nang ito'y aking mapagtanto, isinuko ko ang aking sarili sa halina ng isang mapanganib at nagbabagang pag-ibig na batid kong mahirap takasan at maaari kong kapasuan.

Kapalaran

Page 4

Hindi madali ang umibig sa Arabya lalo pa't sa mga lugar na di pa gaanong nalalatihan ng anumang makabago. Mga probinsiyano ang mga tao'y hindi pa sanay sa mga banyaga at walang tolerasyon sa ibang mga kaugalian at pananampalataya. Lalo't higit kung ang pag-uusapa'y tungkol sa ugnayan ng mga babae't lalaki.

Sa kung saan nakatalukbong pa ang mga babae't para bang ayaw magpasilay sa mga kalalakihan. Bawal ang ibang relihiyon - kung magmisa kami'y patago sa mga bahay-bahay ng puti at ang pari kunwari'y nag-oopisina rin o kunwari'y mangangalakal na bumibisita lamang.

Bawal ang alak, bagama't sila mismong mga Arabo'y tambak ang mga istetsayd sa kabinet at ang lakas lumaklak ng sadiki. Bawal ang sugal, bagama't marami pa ring Pinoy na hayup kung manlaspag ng perang pinaghirapan sa beinte-uno o pusoy.

Bawal ang malalaswang babasahin at merong isang malas na Taylander na nahulihan ng Playboy ang agad dinakip at ikinulong. Hindi ka puwedeng basta lumabag sa mga bawal, sapagka't basta na lang lumulusob sa mga kampo ang mga pulis relihiyoso upang mag-inspekta.

Isang araw pinasyalan ko sina Susan sa kanilang kampo sa likuran ng opisina, ikako'y makapormal o kahit makipagkuwentuhan lang ng mga drama sa buhay. Kaya lang ayaw akong papasukin ng mga Pakistanong guwardiya na mahigpit ang pagbabantay sa mga babae. Tuwing pupunta ako'y ganoon nang ganoon.

Mag-abutan lang ng sulat ay hindi namin magawa kung kaya kina-ilangan pa naming makiusap sa pinsan niyang bakla sa aming kampo na pumayag maging tulay naming dalawa. Ang kasama ko namang si Nestor, na may-asawa't anak sa Pilipinas, ay nanligaw kay Rosalie, yung isang kasabay ni Susan sa bangko at kasama sa kuwarto. Buhat noon kami ng kumpare kong nahalimuyak ay lagi na ring magkasama sa panliligaw na patago.

Hindi basta ang aming naging pag-iibigan ni Susan. Ako, halimbawa ay may naiwang kasintahan sa malayong Pilipinas nguni't hindi namin napaglabanan ang alab ng damdamin. Walang maaaring humadlang sa matindi naming paghahangad na magkadauppalad sa tuwina. Yung magkita lang kami kahi't panandalian ay sapat na.

Nagawa naming lundagan ang mga balakid at sa tulong ng ilang kaibigan kasapakat sa krimen ng pag-ibig, kami' nakapagkikita. Malimit kunwari'y basta magkakatagpo kami sa bayan o sa bangko, sa supermarket o sa aklatan. Lahat ng maaari naming pagtagpuan ay aming pinagtagpuan.

Minsan nagtagpo kami ni Susan sa Damman, ang Luneta at Divisoria ng mga Pinoy sa silangang bahagi ng Saudi. Gusto niyang bumuli ng pabango, mga pampadala sa kanila sa Cavite, at ilang mga kaset teyps.

Buong pagmamalaki ko siyang sinamahan sa pamimili habang tinginan ang kabi-kabilang umpukan ng mga kababayan kong pulos sabik sa babae. Kaya lang pag-uwian na sa Jubail ay magkahiwalay kami dahil ang mga babae'y sakay ng pribadong bus, at kami naman mga lalaki'y sakay ng kotseng hiniram sa tatay ni Nestor na naroroon din sa Jubail.

Page 4

Kapalaran

Page 5

Bagama't gayon lang ang aming nagagawa'y sapat na upang magdulot sa amin ng ibayong kaligayahan. Ang mga araw tuloy na aming ipinamalagi sa mainit na panig ng daigdig ay mabilis na nagsilipas habang ang aming mga pangarap ay nabubuo't lumalaki, at ang aming pagtitinginan ay animo'y manggang kinalabaw na unti-unti nguni't tiyakang nahihinog.

Nung tapos na ang aking kontrata at kinabukasan na ang aking alis, nag-usap kami ni Susan na magkikita sa restoran sa kampo Uno, malapit sa swimingpol, upang magpaalaman.

Dumating siya kasama ang isang doktorang Taylander na kaibigan namin upang hindi kami mapansing nagdedeyt.

Sa simula'y dinaan lang namin sa pagtitig-titig sa isa't isa habang pinakikiramdaman namin ang mga guwardiyang baka mamaya-maya'y biglang mapadaan at makitang kami'y nagpapahayag ng damdamin sa publiko na maaaring makaiskandalo sa mga katutubong mamamayan.

Mahigpit ang hawak namin sa isa't isa sa ilalim ng lamesa na buti na lamang at may mantel na pula. Doon sa kalagitnaan ng disyerto, sa kasigiran ng tanghali, nagtalik ang aming mga kamay, puno ng damdamin at hiya sa mga dakilang pag-iibigan naisulat na ng kung sinong mga awtor.

Parang halos wala kaming napapansin sa kapaligiran kung hindi ang hihip ng nagbabagang hanging, na lalong nagpasigabo sa naglalagablab naming mga damdamin nagkukumawala. Ang katahimikan ay nababasag lamang ng malalayong alingawgaw ng putukan sa digmaan ng Iran at Irag. Ang elektrisidad na aming pinaanod mula sa aming mga puso't kaluluwa sa mga pulso at bawa't himaymay ng aming laman ay sapat marahil magbigay-ilaw sa isang munting bayan sa loob ng isang taon. Ang bawa't buntung-hininga nami'y pumupugto halos ng aming buhay at sisinghap-singhap kaming nagpaanod sa tamis ng panga-ngarap.

Inabot kami ng hapon sa lamesang aming niluklukan at naging saksi sa aming pagniniig habang marahil ay ilang galong koka-kola ang naitumba, gayun din ang kape at tubig-mineral. Ilang pinggang minindal ang aming itinaob at gabundok na halos ang balat ng pistasyong aming pinapak. Halos naglintog ang aming mga palad sa kahihimas sa isa't isa.

Nagdidilim na sa malayong guhit ng buhangin nang magyaya yung martir na doktorang bumalik na sila sa kampo nila. Bago sila tumayo ay binigyan ko si Susan ng mga rosas na yari sa sutlang may pabango. Ako nam'y inabutan niya ng isang larawan at makapal na sobreng selyado na may nakapaloob na liham. "Basahin mo ito kapag ang eruplano mo'y pumasahimpapawid na." namumulamula ang matang sabi niya at tuloy talikod.

Umaga. Bago ako lumipad ay makailang ulit kong sinubukang tawagan si Susan sa kanilang kampo at sa ospital. Nguni't ayaw akong ikonekta ng walang habag na switsbord opereytor, gaano man ang aking pakiusap, at kahit baguhin ko pa ang boses ko. Pumaimbulog tuloy ang eruplano kong sinasakyan na hindi man lamang ako nakapagpaalam sa huling sandali sa aking liyag at ni hindi ko nasabi sa kanya kung gaano ko siya minamahal at nang hinding-hindi ko siya malilimutan.

Nung matagal na sa itaas ang aking sinasakyan, saka ko pa lamang naalaalang basahin ang kanyang liham na halos nobela na sa kahabaan. Lahat ng matatamis naming pinagsaluha'y kanyang muling binuhay, ang aming mga pangarap at pangamba, at pag-asang papatnubayan ko ng Maykapal.

At doon sa bandang huli kanyang sinabi, "Marahil kapwa lang tayo nalumbay, o maaari ngang wagas ang ating naging pagmamahalan. Nguni't kapwa tayo may mga pinangakuan na sa buhay at kung maaari sa iyong paglayo, pilitin nating maglimutan at isipin ang lahat nang ito ay magandang biyaya ng tadhana."

Suss! Kalungkot naman ang kuwento ni Doy, 'no! Syempre, sadyang nilinis ito, kasi ba, eh . . . pang-publiko ito. hee! hee! hee!

May ilan tayong mga kaibigan ang ayaw yong nangyari sa huli, kaya ito po ang dagdag. "Subali't kung ang landas nang ating kapalaran ay iisa, gaano man kalayo ang ating daigdig, magkaka-kuros din."

Marami pong salamat sa inyo at natiis ninyong tapusing itong kuwentong kutsero.

O, 'yan, tapos na. Sana'y maski papano, nasiyahan din kayo.

Your feedback is welcome. Thank you.

Disclaimer: In cases of errors, omissions, and other unforeseen events beyond our control, rest assured that it was not on purpose. In any occurrence, we respectfully offer our sincere apologies. Text by Mike Colorado