Verslagen

Aan het begin van afgelopen vrijdagmiddag met Reny - Arjen G en Marian K opgehaald - voor een autoritje naar Gasselte, voor een weekend verblijf in een woodcabin op camping De Lente van Drenthe. Na het avondeten nog even het startnummer en tracker opgehaald voor de Indian Summer Ultra Trail over kilometer. Bij de ISU al eens eerder de 127 en 102 km afstand gelopen.....dus benieuwd of ik met deze opzet er weer eentje bij kon plaatsen. Voedingsplan was ook nu weer om elk half uur iets eten en elke 2 km wat drinken, wat voor mij prima werkt.

Zaterdag vond de ISU plaats over 50, 75 en 100 km. Van de TTOutdoor groep deden mee op de :

50 : Arjen, Brigitte, Marian en Reint.

75 : Richard

100 : Annemarie, Menno, Willem en ik zelf.

Om 5 uur ging de wekker i.v.m. de start een uurtje later. Voordeel van een verblijf op de camping is dat je met een minuutje wandelen al bij de start bent. Met de start van 6 uur - voor de 75 en 100 km - liep ik met Willem, Annemarie en Menno op. Vanwege de single tracks was het opletten geblazen voor de aanwezige wortels en stronkjes.....welke moeilijk te zien zijn, als je te dicht op je voorganger loopt.

Rond de 5e km merkte ik dat de anderen niet meer vlak bij mij liepen, maar verwachte ze wel op enige moment weer. Voordat het licht werd liepen we het merendeel door Boswachterij Gieten-Borger, waardoor je de hoofdlampen - door het veelvuldig linksaf en rechtsaf slingeren - op diverse momenten al ergens anders zag gaan. Rond de plas Jonkers Zandgat (over het mountainbike parcours) en vervolgens de Jonkers Heide.

Net voorbij de 15e km namen we de N33 voetgangers onderdoorgang (trap af en op) richting Rolde....een recht stuk van zo'n 3 km. Hier kwam ik Annemarie weer tegen. Het bleek dat Willem problemen had met voeding naar binnen te krijgen. Op diverse momenten herkenbare plekken van vorige edities. Af en toe een stukje asfalt, maar alweer snel over gras of bospad. Niet veel later boven Rolde, over een akkerveld, richting het Balloërveld. Dit jaar maar een korter stukje naar de schaapskooi Balloo, waar de 1e verzorgingspost (VP) was op 23 km. Snel wat cola en suikerbrood en door.

Slingerende paden blijven de voorkeur houden boven de rechte stroken....maar die zijn schaars in Nederland. Richting Loon komen we weer bij een bekend stuk langs de Looner Diep....waar de bodem ditmaal niet zo drassig is. Bij het oversteken van de weg, weer even de verkeersregelaars bedanken voor hun inzet. En daarna via het zandpad naar hunebed D16. Enkele kilometers voor de 30e km voel ik de rechter hamstring wat weerstand geven . Via het Tumulibos (onder Balloo) richting Rolde en door het bosgebied, langs het sportpark. Op 32 km komen we weer bij de N33 en nemen ook hier de voetgangers onderdoorgang, richting het bosgebied Westersche Veld.

We komen uit op de Amerdiep - via Ekehaar - naar Amen, waar rond de 42ste km we VP2 hebben. Niet veel later stapt Annemarie binnen (soms liepen we stukken samen), gevolgd door Richard (die ik ergens op de route voorbij ben gelopen). Ondertussen gaven nu beide hamstrings redelijke belemmeringen, waarbij ook de quadriceps begonnen tegen te werken. Het werd op sommige stukken al afgewisseld met . Ik meld hun beide het probleem.....maar gaf aan dat ik in elk geval VP3 wil bereiken op de 60e km en dan daar de beslissing neem wat ik ga doen. De 3 opties zijn... stoppen , door op de 100 , of omzetten naar de 75 km .

Bij het verlaten van Amen breng ik Reny (bezig met een 40 km wandeling) even telefonisch op de hoogte, terwijl we weer langs Amerdiep lopen. Het volgende bosgebied is van Kamp Westerbork (waar we ditmaal niet langslopen), terwijl we door lopen naar Boswachterij Grolloo. Af en toe lopen Annemarie en ik samen een stuk op....maar bij de vlonderbrug loopt ze alweer zo'n 200 meter voor mij. Hier mooie stukken, Blanke Veen, Witte Veen en Zwarte Water of Elpemeer..... En door naar Boswachterij Schoorlo. De brede bospaden en single tracks wisselen elkaar met regelmaat af. En sommige single tracks zijn zo dicht begroeid.....dat de niet meer zichtbaar waren.

Het is rond de 54 a 55 km dat ik Annemarie weer bij haal en we lopen de volgende kilometers weer samen op naar VP3 op 61 km. Bij aankomst zie ik Richard nog even, die aan zijn laatste stuk van zo'n 15 km begint naar de finish. Deze VP was ingericht bij recreatiepark de Bosrand Drenthe waar ik mijn dropbag (die ik vanochtend had ingeleverd met 2 gevulde bidons, extra voeding en de trail stokken) had laten brengen. Neem slechts 1 bidon - waarmee ik de waterzak vul - en de stokken mee. Tevens laat ik mijn polsbandje (bewijs voor de 100 km) doorknippen... Dit betekent een DNF op de 100 km, daar ik van de quadriceps nu het meeste last heb. Het tegenwerken van de hamstrings blijk ik eruit gelopen te hebben.....maar over is het zeker niet. Ik weet dat als ik zou blijven wandelen....de resterende 40 km, ik de finish nog op tijd zou halen. Maar verstandig zal dat niet zijn. Dus krijg ik een nieuw polsbandje, wat aangeeft dat ik ben overgestapt naar de 75 km afstand. Er zijn hier meer deelnemers die zich laten omzetten of zelfs uitstappen i.vm. blessureleed, etc.

Ik wens Annemarie - die eerder vertrekt van VP3 - heel veel Suc6 toe en vertel dat ze die finish op 100 kan en zal behalen. Na mijn broodje met knakworst en het weer inleveren van de dropbag, ga ik ook weer verder....voor de volgende 15 km. Een 5 a 6 km later zie ik Annemarie alweer voor mij lopen. Ik verbijt mij iets om bij haar te komen, als we in de buurt van Meindersveen komen. Wetende dat het laatste gedeelte vaak een eenzame tocht zal worden, probeer ik nog zoveel mogelijk kilometers bij haar te blijven tot de splitsing daar is.

Op de 72ste km is dan de splitsing, ik wens haar nogmaals Suc6 toe en zeg dat ik haar bij de finish zal zien. Ik loop een aantal honderd verbindingsmeters en kom weer op de route uit, waar dan ook de 50 km deelnemers lopen. Weer een heerlijk licht glooiend single track pad - het kan niet anders met enkele omgevallen bomen - en dan eindelijk het meer van Gasselte. De laatste 6 km tot aan de finish......maar wetende zeker geen eenvoudig km's.

Als toetje mogen we de beklimming maken naar de uitkijkpost op een zandheuvel via traptreden. Maar voordat ik daar ben, hoor ik mijn naam.... Reny was al boven en zag mij lopen. Toen ik eenmaal boven was....hoorde ik wederom mijn naam..... Ditmaal was het Marian die nog beneden liep. Dus even gewacht en toen met z'n drieën de laatste 3,5 kilometer samen wandelend afgelegd naar de finish.

Niet geheel tevreden (ik had liever de 100 aangetikt) de felicitaties van Winfried Bats in ontvangst genomen. Maar zeker blij dat ik de 75 kilometer (80,5 op de klok) heb volbracht en dat net binnen de 11.18' Tot de 30e km ging alles volgens plan..... gemiddeld 6'45" p/km. Maar goed je kunt niet alles hebben.

Helaas niet iedereen zien finishen......ik stond toen onder de douche.....Maar na het avondeten Annemarie en Menno, met enkele andere TTOutdoor leden, wel binnengehaald. Waardoor iedereen is gefinisht, Klasse gedaan. Arjen en Marian voor het eerst de 50, Willem voor het eerst de 75 en Annemarie de eerste maal de .

Vele mooie - voor mij - nieuwe plekken ontdekt. En de hoeveelheid aan verschillende paddenstoelen.....te veel om alles op de foto te zetten. Tijdens mijn trainingen leg ik af en toe een boomstammetje neer om te oefenen..... Maar de hoeveelheid die er nu lag.....was té gigantisch .......

Speciale dank aan het gehele ISU Team en alle vrijwilligers op de route en VP's...... KLASSE GEDAAN .

De 5e Boslandtrail te Hechtel-Ekstel (B) kwam op het netvlies in de aanloop naar de Indian Summer Ultra Trail welke half oktober van start gaat. En deze trail zou dan een mooie opstap zijn naar het volgende evenement. Een aantal anderen er ook bewust van gemaakt, zodat we met enkele uit de TTOutdoor groep aan de start zouden staan van de 50 en 75 kilometer trail & walk. Aan de 100 km afstand zou niemand van ons deelnemen. Deze trail moest als test dienen van hoe ik de 3 weken geleden Sloveense trail had verwerkt kwa lichaam. En welke tijden ik op de 50 en 75 km zou neerzetten. De 50 km op tempo lopen en dan de resterende 25 km op een stevig wandel tempo.

Op zaterdag niet al te vroeg Marian opgehaald (samen met Reny zou zij de 50 km gaan wandelen).....al was dat nog altijd om 5 uur . En met iets meer dan 1,5 uur rijden....zou ik rustig kunnen starten (tussen 06.30 - 07.00 uur). Alleen de wegafsluiting op de A58 richting Eindhoven, daar was even geen rekening mee gehouden.....dus binnendoor rijden, etc. Na geparkeerd te hebben, was het nog een stukje wandelen naar de start uitgifte en toen door naar de startlocatie.

Daar deze Boslandtrail te boek staat als wandel evenement en hardlopen als bij event, zou alles perfect uitgezet zijn. En dat was het ook, daar menige wandelaar geen gpx horloge of handheld heeft. Dus besloten om geen gpx bestand in het horloge te laden .

Nog net voor de 1e startwave van de wandelaars gestart en netjes alle pijlen gevolgd, tot ik zo rond de 4e km een onderbuik gevoel kreeg van iets gemist te hebben. Ik liep immers in het donker, maar met de hoofdlamp op maximale sterkte.....alle pijlen reflecteerden perfect. Dus maar door gelopen.... schitterend bosgebied met pittige zandduinen....tot ik rond de 9e/10e km de achterste bijhaalde.....en die liep de 50 km. Ergens een splitsing gemist....maar er stonden geen borden.

In Hechtel - lang asfalt stuk - was de 1e VP in een sporthal.....na 14 km, waar ik Brigitte tegenkwam....die heel verrast op keek. "Jij zou toch de 75 km lopen.....". Ehhh, ja dat doe ik ook. Het bleek dat een medewerker, 250 mtr na de start....melde dat bij hem de splitsing was......en die stond er niet meer toen ik daar liep. Op deze VP (en alle VP's) was een overdaad aan eten en drinken.....je moest wel zoveel lopen om die calorieën weer te verbranden.

Na het opbergen van de hoofdlamp, eten van een chocokoekje en flesje cola (half vol meegenomen voor later) weer verder gegaan in achtervolging op Brigitte. Daarna een stukje samen gelopen, voordat ik verder ging. Het asfalt stuk over de snelweg N74 geprobeerd in het groenstrookje te lopen....wat niet altijd ging. Dus op het asfalt stevig gewandeld. De grind- en bospaden waren perfecte stukken om het tempo weer op te jagen. Maar dat asfalt gaf toch de re. hamstring iets te veel belemmering (voor de vakantie last van gehad). Mooie stukken tussen de akkers door.

Op 23 km - in Peer - doemde VP2 alweer op met 2 partytenten. Snel iets te eten gepakt en door. Verrassend waren de vlonders met gaas erop....waardoor er af en toe gebalanceerd moest worden. Ondertussen de beslissing gemaakt om door te gaan naar de finish en daar dan om te keren en een 12,5 km terug te lopen... en dan weer naar de finish te gaan. Om zo toch die 75 km vol te maken. Even een geestelijk spelletje mij zelf opleggen.....want doe ik het dadelijk ook werkelijk.

De vele bosgebieden en akkers zijn een welkome afwisseling, waardoor de kilometers snel voorbij gaan. Heel af en toe haal ik een andere deelnemer bij - die dus eerder gestart was - en sommigen zijn verrast dat ik er nog zo'n tempo uithaal. Niet veel later in Pelt een grote circustent als VP3 op 34 km. Hier zie ik slechts een vijftal andere deelnemers, waarvan er één op mij afstapt en direct herken ik hem. Kristof - Belgische trail vriend die ik jaren geleden tijdens de Trail des Fantome ben tegengekomen. Na wat bijgepraat te hebben, ben ik met een nieuw cola flesje verder gegaan.

Hierna toch behoorlijk wat asfalt stukken......soms de grind of grasstrookjes ernaast of stevig wandelen. De re.hamstring gaat toch dwars liggen, maar de tempo's kan ik nog steeds aan. Op enkele locaties vlonders...alleen die op- en afstapjes...die beginnen toch aan te slaan op de spieren. VP4 was volgens de meegeven routekaart op 39 km, maar was pas op 43 km. Maakte mij niet uit....daar ik mij daar toch niet in had verdiept. Maar voor sommigen.....werd dit dan toch een mentaal breekpuntje.

Op de 4e VP (ook in Pelt) hing een mooi briefje...Nog 7 km tot aan de finish. De VP was wederom perfect voorzien van een overdaad aan keuze van eten en drinken. Even snel een chocokoekje en door. Doordat mijn klokje al op ruim 44 km stond, zou ik uitkomen op een hoge 51 km bij de finish. Na een stukje bos en akkers.....het laatste stuk bos tot aan de finish. Ook op deze trail vele single track paden. Maar zoals in de aankondiging toch een 30% aan verharde stukken. Voor mij iets te veel.

Het klokje tikte de 50 km aan in 6.04.45 uur, waar ik zeker tevreden over ben. En dan de mindfuck......wat ga ik zo doen.....toegeven aan een licht vermoeid lichaam of toch omdraaien....Maar ach ik heb nog een ruime kilometer om dat te overdenken. Maar het is wel lekker om die benen rust te kunnen geven . Met nog een kleine 100 meter in het bos.....waardoor ik net boven de 52 km zal uitkomen, neem ik het besluit om te draaien. Waar begin ik eigenlijk aan . Maar ach, ben immers begonnen aan 75 km. Dus besluit 11,5 kilometer terug te wandelen in een hoog tempo (rond de 9' de km), om zo 13 kilometer erbij te krijgen.

Hoeveel vreemde gezichten en opmerkingen ik wel niet kreeg...."het is de andere kant op", "gij gaat verkeerd", etc. Maar diverse uitdrukkingen gaven over het algemeen wel weer....'die zotte Hollander ook'. Doordat de pijlen nu verdekt hingen was het in het begin op gevoel de paden links en rechts nemen....en dan na een aantal meters terugkijkend om te zien of de pijl er ook daadwerkelijk hing.

Na een aantal km's, Reny geappt om mij te bellen wanneer zij op (hoogstwaarschijnlijk) VP3 zouden zijn. Ondertussen was er een nieuw plan bij mij opgekomen die ik wellicht kon uitvoeren. Ik zou eventueel niet die 11,5 km, maar nog iets verder door wandelen.....hun gewoon ophalen en dan gezamenlijk terug wandelen. Maar dat 2e stuk weer naar de finish, wel op hun tempo.

Na het belletje - waar ik zei dat ik ze tegemoet zou wandelen - bekende dit wel nog een extra 3 km heen en terug erbij. Maar ach....het was goed weer en ik zou anders bij de finish langer op hun moeten wachten etc. Ik had er dus zo'n 66,5 kilometer opzitten toen we elkaar zagen.

In de eerste kilometers was het even omschakelen om hun tempo in de benen te krijgen, maar door bewust achter hun te gaan lopen, ging het best goed. De 75 km afstand was het volgende eikpunt m.b.t. de aankomende Indian Summer Ultra Trail. Ondanks dat ik ruim 24 kilometer had gewandeld, gaf het klokje 10.06.10 uur aan. Ook met deze tijd tevreden en de bevestiging dat de I.S.U. te doen moet zijn met een limiet van 17 uur.

In de laatste kilometers dacht ik met regelmaat dat we er waren......de bospaden begonnen toen wel veel op elkaar te lijken.....maar na 11.17.13 uur (eigen tijd) en 81,77 kilometer zeer tevreden over de gehele dag. Met slechts +81/-77 meters. En nu thuis zie ik op de Boslandtrail route kaarten dat ik niet geheel ontevreden ben dat ik de groene 50 kilometer route heb gelopen. Daar het lijkt dat de 75 km minder groen had.

Dit weekend werd de Ultra Trail Savinja voor de 3e maal georganiseerd, over 4, 9, 15, 25, 53, 97 en 185 kilometer. Met oplopende hoogtemeters van +220, +600, +840, +1670, +3230, +5010 en +9320 meter. Daar ik vrijdagmiddag al het startnummer had opgehaald, kon ik op zaterdagochtend - na een 40 minuten autorit - mooi een half uurtje voor de start aanwezig zijn.

Om 9 uur ging een klein groepje atleten van start voor de 25 en 53 km....tesamen (en dan van race director Nino te horen krijgen dat er al meer deelnemers waren dan vorig jaar op mijn afstand). We volgen de Savinja rivier de stad uit naar Celje Grad (kasteel), dus de 1e stevige klim tussen km 1 en 2. En weer direct dalen i.v.m. de volgende klim van zo'n 2,5 km lengte - over +340 mtr - .......en hier raakte ik, rond de 3e a 4e km al mijn medestrijders kwijt en begon de lange tocht van het alleen lopen. Hier zat een behoorlijk stuk in van >30% stijgen....

Een kort stukje dalen over een ski heuvel - waar de 1e VP stond, gevolgd door 200 mtr klimmen over 1,5 km. Bovenop was de splitsing tussen de 53 en 25 km afstanden. We kregen voldoende afwisseling tussen brede bospaden en single tracks. Normaliter gaat het tempo met afdalen weer even omhoog......zo dacht ik er ook over in deze afdaling.....maar binnen enkele meters al door beide enkels (licht) gegaan.....en dat dan beide kanten (naar binnen en buiten) op. De paden waren zo bedekt met bladeren, dat vele stenen en/of wortels niet meer zichtbaar waren. Dus dit werden speedhikes naar beneden.....wilde ik de trail nog uitlopen.

Tussen de 10 en 15 km zaten nog twee puistjes, die behoorlijk de aandacht vroegen i.v.m. het technische karakter van de paadjes......en de ijzeren veiligheid kabels, die het geheel begeleide. Al op de 1e top kreeg je een mooi uitzicht over Laško. Was het stijgen al intensief, het dalen vergde nog iets meer aandacht, vanwege de rotsen en wortels. Eenmaal beneden, langs de Savinja rivier, de 2e VP - tegenover Termen Laško. Even bijpratend met de vrijwilligers (ze staan er immers voor ons).

Na de oversteek en het uitlopen van Laško was alles stijgend, met >20% stukken.....en in de volle warme zon. Daarna weer gelukkig door het bos over brede kiezelpaden en enkele single tracks. En dan weer een lang pad omhoog - herkenbaar van de Koning van Spanje trail, met een >30% markering. Vanaf nu een glooiend stuk met diverse pittige stukken afdalen en stijgen. En dan de stevige stijging naar de top van Mrzlica +1070 mtr (zie filmpje)..... Mogelijk door de warmte, of het feit dat ik alleen met elektrolyten drank liep (of alles bij elkaar) en doordat ik mijzelf bleef pushen om het tempo hoog te houden, draaide mijn maag zich om en draaide alles in mijn hoofd (enkele meters onder de top). Vandaar even rust gehouden op de top.

Een afdaling van 5 km zou nu volgen en na een km al de 3e VP, waar 3 bekers cola en een klein handje druiven er goed in gingen. Toen weer verder gegaan over een technische afdaling. En toen begon het "feest" pas echt..... zo'n +300 mtr stijgen over een kilometer afstand. Het merendeel (2/3 deel) staat te boek voor >30%, zeer smalle paadjes - soms geen 2 voeten naast elkaar mogelijk - en vaak korte zig zag momenten. En dan de laatste 100 mtr stijgen.....zou zo in een Skyrace event opgenomen kunnen worden. Maar goed we hebben het volbracht Dom na Kamnik +858 mtr. Hierna volg een dito afdaling - -425 mtr over 1,5 km - waarbij ik mij soms afvroeg....hoe ik sommige stukken moest aanpakken. Laat staan als je dit in het donker of met regen zou moeten doen. Ook hier ging het tussen de 20% a 30% omlaag......

Hierna volgde nog een laatste beklimming - +200 mtr over 1 km - met maar een kleine sessie van >30%, waarbij ik mijzelf bleef pushen, om zo de afdaling nog met de laatste uurtjes daglicht te volbrengen. Nu ook weer soms loodrecht omhoog. Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt. En dan de afdaling, weer zulke technische stukken....waarbij je soms diep moest stappen.....en dat werd tegen de 40ste km wel voelbaar in de knieën en benen. Nog een klein hobbeltje en op naar de Savinja rivier.

Er zou nog een klein stukje van zo'n 12 kilometer volgen langs de Savinja.... waarvan 9 km met de hoofdlamp aan. De gevoelige knieën, futloze benen en nog steeds onrustige maag.... zorgden ervoor dat er voornamelijk in speedmars tempo gelopen kon worden. Het wel af en toe geprobeerd.....maar dan die maag weer. Ook de kiezels in het donker gingen opbreken.

Eenmaal in Celje over het fietspad kon ik in de laatste kilometers weer een dribbeltje eruit krijgen en bereikte na iets meer dan 55 km de finish in 12.23' met zo'n +3037/-2837 mtr op de La Sportiva Jackal schoenen. Opgevangen door race director Nino en nog even bijgekletst....vertelde hij dat deze trail de meest technische is van Slovenië. Hierna bij de auto even wat droge kleren aangetrokken en toen terug naar de camping. De focus was gelukkig nog scherp.....wetende dat de rijkswegen en N-wegen geen verlichting hebben. Om 22.30 uur auto voor de caravan geparkeerd en toen snel onder de douche gestrompeld.

Had een strak plan opgesteld: elk half uur enkel Cliffbar blocks en elk heel uur een Chia Charge flatjack. Maar tegen de 30e km werd dat minder i.v.m. de maag.

Afgelopen zaterdag 4 juni was het dan eindelijk zover - na 2 jaar ongeduldig wachten - konden en mochten we (met Remon van Holstein) dan eindelijk deelnemen aan de Hochkönigman Ultra Trail op het onderdeel ‘Marathon’. Ondanks dat we toen in juli 2019 ingeschreven voor een 46 km trail….werd dit binnen enkele weken al gewijzigd was naar een 49,9 km afstand…

Op donderdagochtend Remon opgehaald en ons avontuur begon met een autoritje van zo’n 1000 kilometer naar Maria Alm in Oostenrijk. Hoe dichter we bij Zuid Duitsland kwamen, hoe meer bij ons de vraag kwam of de gedane heuveltrainingen en deelgenomen trail evenementen voldoende waren geweest. In de laatste weken op enkele locaties specifiek getraind met de stokken, t.b.v. de schouders. Dit jaar gezamenlijk aan een viertal trail evenementen deelgenomen, om de routine van deelname weer in het lichaam te krijgen.

Zelf een maand geleden nog de Corfu Mountain Trail over 40 km gedaan, om het lichaam te testen…… maar was ik daar nu al goed van hersteld of zou er dan toch……

Na aankomst en het avondeten nog even het plaatsje rondgewandeld, zodat we wisten dat de start op zo’n 300 meter van ons verblijf lag. Vrijdag hebben relatief ontspannen besteed met een tweetal gondel-/stoeltjeslift, waarna we in een rustig tempo van elke berg naar beneden zijn gewandeld. Eind van de middag nog even onze startnummers en goodiebag opgehaald en over de ‘sport expo’ gelopen (10 stands).

Met een start om 07.00 uur in de ochtend, hadden we de wekker om 05.30 uur gezet. Mede doordat we een ontbijt hadden geregeld, dat we om 6 uur konden gebruiken. Op dit vroege tijdstip kwamen we nog enkele gasten/deelnemers tegen. De briefing die om 6 uur begon hadden we bewuste maar geskipped (toevallig waren we nog wel op tijd voor de Engelse versie). Hierna begon om 06.30 uur de verplichte materialen check, dat bij bergtrails gebruikelijk is (zou eigenlijk bij elke trail moeten zijn), of je de items die op de lijst staan wel bij je had. Dan wel had toegepast….zoals het voorzien van je startnummer op alle verpakkingen van je voeding. Ook deze optie mogen ze best invoeren in NL. Dan is zeer duidelijk te zien, wie zijn verpakking heeft gedumpt in de natuur.

Na het aftellen en startschot, wensen we elkaar nog snel even veel Suc6 toe - wetende dat we bij elkaar zouden blijven - en gaan met zo’n 200 deelnemers op deze afstand op Avontuur! Na ongeveer 300 a 400 meter knallen we tegen de bergwand omhoog en stijgen zo’n 445 mtr in de 1e drie kilometer naar Prinzenberg (+1253 mtr), waarbij we direct boven het wolkendek uitkomen. Rond de 5e km is er verwarring….enkele volgen de richting van de pijl, rechtdoor, terwijl andere links afbuigen volgens de gpx. Na een kleine 100 meter blijkt dat we toch linksaf hadden moeten slaan, de Brimbachkögerl berg (+1310 mtr) verder omhoog. In de twee kilometer die volgen halen vele snellere deelnemers die ook verkeerd waren gelopen ons weer in. Op het 3e kleine klimmetje (richting Massing Sattel) komen we uit op +1357 mtr. Hierna is het lang en soms even heel steil dalen naar Hinterthal (+1002), waar we de softfles bijvullen bij de verzorgingspost 1 (VP1) en op tijd zijn (hebben 20’ over) voor de tijdslimiet van 10.00 uur. De thermometer tikt dan al rustig tegen de 21 graden aan. We doen ons tegoed doen aan cake en een stuk banaan. We blijven niet lang hangen i.v.m. de tijdslimiet op 21 a 22 km in Dienten.

We bedanken de vrijwilligers, gaan verder met ons avontuur en onze strijd tegen de tijdslimieten…. Nadat we het plaatsje zijn uitgelopen (vals plat omhoog), gaat het gelukkig weer over in grind en bospaden. Merk al snel dat o.a. de warmte vandaag voor Remon zijn grootste tegenstander zal gaan worden, daar ik geen voetstappen meer achter mij hoor. In een stuk van 3,5 kilometer, haal ik 4 andere deelnemers in. Op een schaduwrijk stuk, neem ik rust om even goed te eten (vast voedsel op elke 8 km) en wacht tot Remon er weer is. Na zijn rustmoment gaan we verder omhoog, totdat we bovenaan komen op +1481 mtr en daarbij het bos uitlopen en genieten van het eindeloze vergezicht. In de afdaling krijgen we bij Pichl Alm de splitsing met de Endurance (85,3 km) afstand. In het volgende daalstuk blijkt regelmatig goed drassig te zijn, vanwege de hoeveelheid vlonders die zijn aangebracht. Voor Remon een reden om ernaast te stappen.

Op exact 19 kilometer - +1297 mtr - steken we de Hochkönig Strasse over. Een ruim kilometer lange grindweg klim (+1380 mtr) volgt dan tot….we steile afdaling naar Dienten gaan maken over de Alpenweide. Ook hier een mooi overzicht op de vallei. Enkele trap sessie volgen over schrik- of prikkeldraad. Op dat moment was ik de tel al kwijtgeraakt. Via de Gabühel Bahn station te Dienten, slingeren we naar VP2 (+1081 mtr) op 22 km….met slechts iets meer dan 10’ over op de tijdslimiet. Hier sluiten de Endurance deelnemers er weer bij op de route. Wederom softfles bijvullen, nemen enkele bekers cola en doen ons tegoed aan behoorlijke plak cake. Even de schoenen ontdoen van kleine steentjes en ander afval.

We bedanken de vrijwilligers bij het verlaten van VP2 en wandelen verder (lichaam op gang brengen) en na enkele honderde meters, klinkt het sein dat de tijdslimiet voorbij is….. Aan het eind van Dienten stijgen we richting de kerkje, maar buigen er net voor rechtsaf.… i.v.m. de volgende stevige klim door het bos. Na 2 km klimmen zitten we alweer op +1400 mtr, op weg naar VP3 - een onbemande waterpost - maar daarvoor moet er nog iets verder gestegen worden. Als we de +1550 mtr aantikken, zien we iets lager VP3 alweer liggen en enkele deelnemers die ons ingehaald hadden lopen. Op zo’n 26,5 km vul ik nogmaals de softfles bij en Remon zijn waterzak…..dit terwijl we gestoken worden door de muggen en horzels.

Volgens het profiel kaartje op ons startnummer zien we dat we nu een langere klim (4 km) omhoog krijgen en gelukkig stijgt het niet direct steil omhoog…..dat komt pas in het 2e gedeelte, dus lopen we bij elkaar verder. In de 2e helft houd ik mijn eigen tempo aan (om zelf geen problemen te krijgen) en Remon de zijne. Over de bergkam stijgen we - in bijna rechte lijn - door naar Klingspitz op +1988 mtr. Deze hakt er dan wel stevig in, maar het 30 km punt is bereikt. Het stuk was goed overzichtelijk, waardoor ik Remon ook in de gaten kon houden. Ik zou het maar allemaal terug moeten lopen….

De volgende (ongeveer 10 kilometer) zouden we over deze bergkam blijven lopen en daarbij enkele malen de tweeduizend meter hoogte passeren. Na aankomst van Remon wilde hij niet al te lang rusten i.v.m. onze volgende limiettijd op het 34,7 km punt. Wetende dat we het hoogste punt nog niet hadden behaald. Direct moesten we onze concentratie goed verscherpen i.v.m. een ongekend grasblokken passage - hoog liggende grasblokken met gaten ernaast - waar je voet net oppast. Gelukkig duurde dit stuk maar een honderd plus meter, waarna we verder stegen naar Hochkasern +2017 mtr, waarbij we constant een overzicht hadden over de Hochkönig vallei ver beneden ons.

Hierna weer wat dalen en daarbij moesten we soms enkele (kleine) sneeuwvelden oversteken. En dan kon ik het niet laten om Remon op te wachten met enkel sneeuwballen. Ondertussen was de temperatuur al opgelopen naar rond de 28 graden, maar door het windje dat over de bergkam waaide, was het goed te goed. Het stijgen was alweer ingezet terwijl we berg Ochsinger (+1979 mtr) passeerde op +1943 mtr hoogte….en dan in de verte VP4 (op 35 km) als een klein stipje op de top te zien liggen. Als we naast de Hundsteinsee lopen, maken we ons op voor waarschijnlijk onze laatste klim, omdat we de tijdslimiet ruimschoots voorbij zullen zijn als we daar aankomen. We weten en bevestigen dat we in elk geval een schitterende dag hebben gehad.

Tijdens de klim zien we op een rots een persoon (ter grote van een mier) staan, mijn gedachte gaat uit naar een berg reddingsmedewerker - en dat klopte ook - die in de gaten hield hoe de deelnemers de beklimming maakten. Bij hun even een korte pauze met een koel blikje red bull genomen. Toen ik Remon iets lager de hoek zag omkomen pas weer verder gegaan richting VP4. Bij aankomst op Hundstein +2117 mtr - het hoogste punt van de trail - even goed van de cola en cake genoten. De vrijwilligster kwam met verrassend en heel mooi nieuws……we mochten DOOR en gaan FINISHEN. De tijdslimieten waren opgeheven, doordat de Endurance deelnemers een ruime tijdsmarge hadden. Hierop heb ik mijn waterzak aangevuld met sportdrank (wel iets anders dan dat ik er nog in had zitten, maar je moet nooit zonder komen te zitten). Toen Remon ook boven was, kwam ook daar de opluchting…..maar ook het besef dat we nog wel 15 kilometer moesten overbruggen. Gelukkig hadden we gemerkt dat het lang licht blijft s avonds….want voor ons was de hoofdlamp geen verplicht materiaal om mee te nemen. Hier hadden we ook een mooi zicht op de Grossglockner en andere bergtoppen naar het zuiden. Ondertussen dreigt er wel onweer vanuit het zuiden, waarbij het later ook begon te rommelen, met enkele rake klappen.

Op de borden was te zien dat VP5 over 6 kilometer zou zijn…..zou zijn, ja…..Terwijl we begonnen aan de afdaling kregen we een schitterend vergezicht over de nog te belopen route voorgeschoteld…..met in de verte nog een beklimming. Even voorzichtig dalen op dit steile stuk en daarna weer redelijk vlak lopen over de bergkam. En nogmaals dalen richting een hoogte van +1832 mtr. Zodat we nog een klim konden maken naar de Schönwies Kopf op +1994 mtr. Met aan de rechterkant Hintermoos en Maria Alm en aan de linkerkant de Zellersee met Zell am See. Helaas volgende hierna nog een drietal klimmetjes, met o.a. de Schalbenwand op +2011 mtr. En met de “extra” klimmen begon Remon zich ‘woordelijk’ goed te uiten, dat hij er wel klaar mee was. Wetende dat we ondertussen ook al het 41 km punt voorbij waren….en nog geen VP waren tegengekomen. Zijn watervoorraad was bijna zo goed als op, maar gelukkig had ik nog genoeg, wat hij kon gebruiken.

Doordat we met dalen nog boven de boomgrens zaten, bleven we het uitzicht over de vallei houden. Maar al snel liepen we alweer tussen de bomen en moest het concentratieniveau weer flink opgeschroefd worden vanwege de vele boomwortels. En dan op rond het 45 km punt de lang verwachte VP5…..en dan gaat de cola er echt goed in. We bleven niet lang hangen en vervolgden ons pad weer via vlonders en modder… Daarna werd het lopen weer een stuk gemakkelijker via een brede grindweg. In de buurt van ons liepen ook 2 Endurance deelnemers en op het moment dat ik iets vooruit liep, straks er op enkele meters een reebok voor mij de weg over. Na weer even op Remon gewacht te hebben, gingen wij in achtervolging van de 2 atleten….hierdoor hebben we alle vier de afslag gemist.

Hierdoor de beslissing genomen om niet terug - omhoog - te lopen, maar gewoon het boerenland over te steken naar de juiste route. Hierdoor wel een beek moeten oversteken en onder prikkeldraad gekropen, maar het resultaat was dat we minder asfalt kregen en weer op de juiste route terecht kwamen. Al snel bereikte we toen Maria Alm en moesten alleen nog een klein stukje dalen - de Hochkönig Strasse oversteken - en ons op te maken voor de laatste 500 meter. De temperatuur wijst dan nog een 24,9 graden aan. Mijn oog valt het een bordje…. Jetzt zum Sprint ansetzen!..... Nog drie bochten bereiken we na 49,95 kilometer in 13.42'19" met +3167/-3165 meters de finish, waar we de medaille omgehangen krijgen en elkaar feliciteren met dit schitterende avontuur.

Na het douchen, is het nog geen 100 meter lopen naar een restaurant, waar alleen nog maar schnitzel te verkrijgen is….iets anders hadden we ook niet gewild. Tijdens het eten gaat het buiten compleet los, fikse onweersbuien trekken over Maria Alm en de straten worden overspoelt door een heuse waterval.

Zaterdag overdag beetje bij beetje de trail spullen uit de koffer gehaald, checklijst verder afgevinkt (van wat ik mee wilde nemen) en 1,5 liter sportvoeding aangemaakt. Doordat de temperatuur steeg naar gemiddeld 26 graden was het doel om elke 2 km een tweetal slokken te nemen. Elk half uur 2 stuks Clifbar Blocks en om de 8 km een Chia Charge Flatjack (direct uittesten hoe deze zouden uitvallen)... dit alles met water weg te spoelen. Hopende hiermee voldoende vocht binnen te krijgen. Natuurlijk kwam daar nog de aanvulling vanaf de verzorgingsposten bij.

Iets meer reistijd ingecalculeerd dan de 45 minuten die de rit naar Messonghi aangaf.....en wat blijkt dan. Alles verliep probleemloos was dus ruim op tijd aanwezig voordat de startnummer uitgifte begon. Dus extra "relax" tijd.....en daarvoor ben je immers voor op vakantie . Startnummer direct opgespeld en transponder (tijdregistratie) maar om de pols gedaan. En wachten totdat we van start mochten gaan.

Met een kwartiertje voor de start weer terug gelopen naar de start/finish locatie en daar trof ik twee Nederlanders (reisde via Cairn & Adventure) Dennis v G. en Menno H. Vlak voor de start nog even onze transponders geactiveerd en het aftellen kon beginnen .

De eerste kilometer zou via de openbare weg zijn, tot we via nauwe steegjes ons omhoog werkte tussen de woningen door, het 1e heuveltje op. Na 't 2e korte klimmetje, een afdaling tot aan de 6e kilometer (Stroggili). Dit stuk kregen we weer op het einde onder onze schoenen.

Doordat de temperatuur nog steeds behoorlijk was, kon ik al gauw merken dat het lichaam al snel opliep richting kookpunt....mede door het hoog ingezette speedmars tempo. De bedoeling was zoveel mogelijk meters maken voordat de nacht begon en de hoofdlamp aan moest.

De eerste lange beklimming van 6 tot aan de 10e kilometer, was een pittige technische route, waar alles prima verliep.....tot aan de 8,4 km . Een pittige dubbele opstap....goed kijken en in één flow nemen.....en dan die dikke stam over het hoofd zien . Het lichaam in een opwaarste kracht omhoog werken en erachter komen dat die stam echt niet mee werkt....

Even met de vingers voelen.....alles is rood gekleurd, de huid ligt dus open. Even bijkomen en weer door......en dan merken dat dat je hoofd begint te bonken. Spookbeelden over een DNF komt voorbij.... Het zou toch niet zo zijn, lichaam/lijf in orde en dan dit. Ik trek door naar de top - op 10 km app ik Reny dat ik hier zit (zal dit elke 10e km doen) - en na een kort stukje in de afdaling kom ik aan bij VP1 (11,2 km). Ik vraag eerst of ze wond willen checken. Ze schenken wat water erover, ik wrijf mijn hand erover.....het blijkt geluklig een opervlakkig wondje te zijn. TOP.....hiervoor geen DNF.

Na 2 bekers cola, rozijnen, cake en bijgevulde softfles met water (standaard bij elke post weer aftoppen) ga ik verder met een inmiddels aangesloten Griek - Antonis P. Na 3 edities van 20 km is dit zijn eerste lange afstand op de trails. En zo schieten kletsend de kilometers voorbij. Van tijd tot tijd goed opletten daar er soms geen eenvoudige passages naar beneden zijn tot aan de 13,5 km. Een korte stukje omhoog en dan vlak tot aan VP2 op 14,5 km....met uitzicht op het zwembad van een resort in Benites. Ook hier wordt er een check gemaakt naar de hoofdwond (dit zou op elke post weer gebeuren door de First Aid mensen )

Ook hier gaan er 2 bekers cola goed in met dit benauwde weer. En met een goed gevulde hand rozijnen gaan we samen verder naar de top op 16 km. In een kort overzicht verteld Antonis over de plaatsen waar we op uitkijken, met in de verte Corfu stad en het vliegveld.

Op 18 km zitten we op het verste puntje vanaf de start/finish locatie en in het dal. Weer even bijgetankt met op VP3. In de afdaling verloor ik Antonis uit het zicht - maar ach, hij is toch gauw de helft van mij leeftijd. En daarbij wilde ik finishen en het lichaam in tact houden. De laatste klim begon met VP4 op 22,4 km.....op de top. Vlakbij de Corfu Radar (die witte bol op de berg).

In de klim sloten de atleten van de 110 km afstand bij ons aan.....zij hadden dan al 70 km in de benen zitten. In het plaatsje Agii Deka volgen twee series van traptreden die bijna alle energie uit de benen nemen.....elke tree, net even te hoog. Deze passage omhoog vergde een hoop energie van mij. Dus gedurende de klim iets meer drinken en wat extra eten. Ook hier weer enkele opstappen waar je U tegen zegt. Normaal is het automatisch doorstappen....maar bij dit soort 'opstapjes' is het eerst goed kijken en dan doortrekken.

Bij VP4 kom ik Antonis weer tegen. Hier geen cola, maar enkele stukken sinaasappels en rozijnen gaan er ook goed in. Ik blijf niet te lang hangen, daar ik zoveel mogelijk wil dalen met het laatste restje daglicht van deze dag. We lopen beschut tussen struiken en olijfbomen....waartussen de warmte blijft hangen. Hierdoor is het ook weer sneller donker en dan moet ik op 24,5 km dan toch de hoofdlamp aanzetten.

Het dalen gebeurt tussen rotsen, keien, hoge en lage afstapjes.....dus volop veiligheid inbouwen. Dan maar desnoods een half uur later finishen. Als ik op 25 km zit check ik de ETA volgens de gpx en die geeft dan aan dat ik rond kwart over twaalf zal finishen. Prima....want finishen is het hoofddoel.

Tussen 25 en 26 km gaat het parkoers redelijk licht glooiend en het terrein laat dribbelen/hardlopen toe, zo ook de korte afdaling naar Makrata. Gelukkig zitten er grasstroken tussen - met weinig steenslag - dus het tempo kan weer iets omhoog. Verrassend dat ik nog de energie heb om de tempo's eruit te krijgen. Met het invallen van de avond en het donker worden, heb ik vaker gemerkt dat er (als het ware) nieuwe energie vrijkomt.

In de volgende 1,5 kilometer klim naar de volgende VP5, in Dafnata, haal ik Antonis weer bij. Gelukkig hebben ze hier weer cola - dus de bekers gaan er goed in - de combinatie sinaasappel, rozijnen, met zoute chips is op een gegeven moment niet vreemd meer. Voor we weer op pad gaan, krijgen we de melding voorzichtig te zijn, daar het dalen tot aan 32 kilometer over technische stukken gaat. In een redelijk tempo vervolgen we ons tempo door de plaatselijk straatjes en steegjes. En dan de afdaling.....op sommige stukken heb je links de struiken/bomen en rechts - op het 40 cm brede pad - even helemaal niets. En hoe diep het dan is......dat ia gelukkig niet te zien.

Eenmaal beneden aangekomen in Stroggili nog een laatste VP6 - waar ook hier de transponder wordt ingeklokt - nog even 2 bekers cola en met wat zoute chips in de hand, ga ik in tempo verder door de straten....tot ik het parkoers weer herken....de laatste 6 kilometer gaan in.

Een korte stevige klim, gevolgd door een technisch stuk tuasen de bomen door. Op het heen route viel het mij al op dat stronkjes etc wit waren geschilderd. En nu met de hoofdlamp was het resultaat zichtbaar. Mooi stukje veiligheid. In de afdaling over betonstukken en over trappen, gaat het tempo weer omhoog.

In de laatste kilometer over de weg, krijg ik zowaar er nog een redelijk lekker tempo eruit. Een laatste bocht en de aller laatste meters tot aan de finishlijn. Na 38,57 kilometer in 7.32'02" met +2162/-2170 meters zit dit avontuur er (helaas) alweer op. Zeer tevreden over het resultaat....en voel nergens een pijntje of eliets dergelijkss. Oke, een blaartje tussen twee tenen, vanwege het brandige gevoel vanaf 34 km.

De medaille wordt omgehangen, wordt nog even op de foto gezet. En Antonis en ik, feliciteren elkaar....ookndat wordt op de foto gezet. Na een kopje soep, nog even bijkomend van de inspanningen, is het bij de auto omkleden en de autorit van drie kwartier kan beginnen.

Na het douchen, kort bijpraten....volgt en moeizame nacht. In bijna elke houding schiet de kramp in de kuiten, hamstrings, dan wel de voeten. Het duurt enkele uren voordat de vermoeidheid zijn tol eist....

In de opbouw naar de aankomende TRAIL (begin juni.....die eigenlijk in 2020 had moeten plaatsvinden), bewust voor de 3e Groot Boeschoten Trail ingeschreven. In eerste instantie ging de gedachte naar de 28 kilometer. Maar toen ik het bericht zag dat er ook een 38 km afstand zou zijn....was de keuze snel gemaakt. In deze afstand zou er 10 kilometer niet uitgezet zijn met pijlen.....maar die moesten we op een gpx bestand lopen.

Na iets meer dan een uurtje rijden (hadden eerst nog Marian K opgehaald, die met Reny de 17 km zouden gaan wandelen), de auto geparkeerd naast de camping De Zanderij. Bij het oplopen van start/finish al liepen we Robin K tegen het lijf - snel een kort praatje - en toen ons startnummer opgehaald. En nog voordat ik iets kon zeggen....kreeg ik mijn enveloppe al overhandigd. Dank je Karin K. Snel nog een kort praatje met Robbie K en Bas de B.

Niet veel later gingen Reny en Marian van start. Snel even naar de auto om de schoenen nog te wisselen, windbroek en jas uit te doen en m'n racevest mee te nemen. Ondertussen kwam Remon van H aanrijden en hij had besloten om op de 17 km te starten. Bij het teruglopen kon ik direct aansluiten - groepje van 31 atleten - voor de start die over enkele minuten zou gaan plaatsvinden.

Na de camping al snel over bospaden en enkele single tracks. Heel verrassend al snel een kort klimmetje en na 2,3 km slaan we rechtsaf om de Apeldoornsestraat over te steken, waarna we al snel moesten overgaan op het volgen van het lijntje op ons klokje. Na zo'n 5 km kregen we een lang slingerend single track pad voorgeschoteld . Ondertussen schieten de km's redelijk snel voorbij. Het is alweer een aardige tijd terug dat ik dit voor elkaar kreeg. De vorm komt weer lekker terug. De 10 km tik ik weg binnen 56'30" en besluit dit zolang mogelijk vast te houden.

Na 11,7 kilometer hebben we de overgestoken weg alweer achter ons en zitten we op het parkoers van de overige afstanden (9, 17 en 28 km). Rond de 15e km de extra ingelaste verzorgingspost vanwege het warme weer. De brede bospaden worden regelmatig afgewisseld met enkele single tracks....af en toe goed uitkomen om over een boomstammetje te springen. En dan heel toevallig - net na een rechtse bocht - kom ik Reny en Marian tegen tijdens hun koffie stop .

Na het nemen van een foto....weer snel door.

Op 20 kilometer zit het tempo er nog steeds redelijk goed in - de 2e 10 km gaat net boven de 58' - dus trekken we dit door....zolang het mogelijk blijft. Of ik daarna instort en hoe het dan gaat zie ik dan wel weer. Voorlopig gaat deze test voorals nog perfect. Het zal rond de 21e kilometer zijn dat de splitsing met de 17 km afstand is. Voordeel dat deze atleten niet meer langszij schieten. Tot nu toe slechts enkele 28 km atleten.

Het zal ergens rond de 24e a 25e km zijn dat ik met een medestrijder - Rolf de J - kom te lopen. Ondanks dat de benen iets zwaarder beginnen aan te voelen, gaan we al kletsend in een redelijk constant tempo. Bij een sanitaire stop laat ik Rolf gaan en doordat we redelijk gelijk liepen is bijhalen een onmogelijke zaak. Het zal tegen de 28e km zijn dat de bovenbenen gigantisch volopen , de Rotterdam Marathon begint zijn tol te eisen.

Elk hobbeltje in het terrein...begint aan te voelen als een behoorlijke klim... Korte en kleine stapjes en weer door. Nam ik eerst na elke 2 km een slok sportdrank, vanaf de 30e km werd dat om de kilometer....mede omdat de temperatuur opliep. De 3e 10 km's gaan in 1.03'.....ondanks de zware benen, slechts 5 minuten langzamer dan de vorige sessie. De tempo's lopen terug - mede door korte wandelsessies - en met de zware benen kan ik het nog steeds opbrengen, om weer op te starten.

Even voor de 34e km komt de laatste verzorgingspost in beeld, waar ik Rolf weer tegen kom. Een van de vrijwilligers - Robin's moeder - verteld ons dat het niet ver meer is......waarop ik voorstel om te wisselen van positie.....zij verder en ik helpend achter de tafel .

Al kletsend gaan Rolf en ik verder......ook nu weer extra oplettend dat we geen afslag missen . En al snel zien we de geparkeerde auto's staan.....dus voordat we er erg in hebben, drukken we de hand van Robin, voor wederom een mooie route. Krijgen van Karin K de medaille omgehangen. Groet de overige aanwezige TTOutdoor leden en feliciteer ieder met hun prestatie. Daarna nog even douchen in het zwembad en als iedere deelnemer is gefinisht, spreken we Robin nog even....lang. Bedanken hem nogmaals en keren huiswaarts

Totaal 38,17 km in 3.52'21" met +55/-39 meter. Een mooi gemiddelde van 6'04" p/km.....lang geleden zulke tempo's gelopen....en dan de laatste 10 km met zware benen.

Alle leden van het Cairn Team, dank voor jullie gigantische inzet, BEDANKT.

Tijdens onze vakantie vorig jaar in september, hebben we in drie weken de eerste 28 etappes van het Langste Natuurpad van Nederland ge . Dus werd het nu weer tijd om de volgende etappes af te maken. Vanochtend in een uurtje van huis naar Oisterwijk gereden om vandaar de trein en buurtbus naar Schijndel te nemen. De trein had vertraging en door te vergeten over te stappen van de bus , zijn we rond 10 over 10 begonnen.

Met een klein aanloop stukje - 2 km - door Schijndel, gingen de eerste kilometers over de stoep en asfalt.....maar wie vindingrijk is, weet van een groenstrookje een heus wandelpad te maken. Rond de 5e kilometer liepen we langs het Elderbroek bos, met kort daarop het bosgebied De Geelders (Het Groene Woud).

Na de passage over het Duitse (buiten gebruik) spoorlijntje en een stukje asfalt....weer de natuur in door het Dommeldal. Ondanks de schitterende natuur omgeving, gingen de laatste 2 kilometers wederom over betonplaten en klinkers.

Na 14,03 kilometer bereikten we ons eindpunt van de 29e etappe in Liempde bij de Sint Jans Onthoofdingkerk voor onze lunch.

Al snel waren we Liempde alweer uit - 500 meter - en liepen we tussen de akkers. Helaas nog geen kilometer verder weer asfalt - wel in t grind ernaast kunnen lopen - en met deze sessie van zo'n 5 kilometer (inclusief 2 km naast de A2) begonnen de voeten behoorlijk te branden. Daar waar mogelijk was het groenstrookje opgezocht, ter verlichting van de voeten.

Nadat we het spoor onderdoor waren gegaan, liepen we het Landgoed Heerenbeek op. Vlak daarna het grootste aaneengesloten landschapsreservaat van Brabant, De Mortelen. Dit leverde mooie passages en vergezichten op. Na 14 kilometer namen we even een korte pauze bij een vennetje rond de Smalbroeken.

Hierna bereikten we (voor ons nieuw gebied) het heidegebied de Kampina. Waar het heerlijk lopen was over de zanderige paden. Op het einde bogen we af bij het Belvers Ven, richting de Oisterwijkse Bossen en Vennen. Met voornamelijk fijne bospaden en op het einde een ruiterpad .

Vlak voor het einde geeft de gpx aan dat we rechtsaf moeten slaan....ehhh....dwars door het bos. We lopen iets verder door en kunnen dan snel rechtsaf slaan. We komen niet veel later aan bij het eindpunt van de etappe.

De horeca hier is al dicht en we gaan dus maar direct door naar het NS station waar de auto staat. Na een extra 2,5 kilometer stoppen we onze klokjes en verlichten onze rug met het afdoen van de rugzak. Tegenover de parkeerplaats zien we een grill & steakhouse, waar we ons tegoed doen aan het avondeten.

Deze 30e etappe sluiten we af met 27,51 kilometer in Oisterwijk.

Gisteren na het eten was het maar een kleine 2 kilometer rijden naar het Fletcher Hotel van Oisterwijk, waar we voor de avond een kamer hadden geboekt. Na het douchen nog snel even een verslagje geschreven en toen gleden de luiken toch echt dicht.

Tijdens het ontbijt hebben we ons tegoed gedaan aan het brede assortiment, waarna we de tassen in de auto plaatsen en op pad gingen voor de volgende etappe naar Biest-Houtakker. Na een aanloop stukje - langs de Oisterwijkse Vennen - van iets meer dan 2 kilometer, waren we bij het beginpunt van de 31e etappe.

Al snel bereikten we het bosgebied de Oude Hondsrug (liggende boven Moergestel) waar het optimaal genieten was. Ook nu weer zeer weinig mensen gezien.....alleen rond de diverse parkeerplaatsen, kwamen wij ze tegen.

Iets verder wandelen we het 16 Ha Bergh- of Galgeven voor driekwart rond, over glooiende paden. Een groot gedeelte over single tracks tussen de rododendrons door. Dat zal later in het jaar een schitterend gezicht zijn als die in bloei staan. Niet veel later horen we enkele takken naast ons breken tussen de bomen....een reebok schiet snel vlak voor ons het pad over.

Aangekomen bij de A58 maken we een steile stijging via een trap naar het talud. Na het viaduct dalen we ook weer via een steile trap en lopen dan nog even langs de rijksweg. Als we afslaan....lopen we verder over metalen rijplaten (jammer van de verbouwing) in het Kerkeindse Heide gebied.

We slingeren nog lekker door het bos tot we aankomen bij het Wilhelminakanaal, welke we bijna 1,5 kilometer volgen over het zandpad. We steken de brug over en komen na 14,34 kilometer bij het eindpunt van de 31e etappe in Biest-Houtakker aan. We steken de weg over en zoeken een plekje in de zon bij De Gulle Brabander voor onze lunch.

We blijven niet te lang hangen en gaan op pad voor de volgende etappe tussen diverse akkers door. Jammer genoeg hier weer wel enkele passages over asfalt & klinkers...... Maar met een mooie afwisseling van een ruiterpad . Op het einde komen enkele nieuwsgierige naar het hek gedribbeld om ons te begroeten.

Na zo'n vier kilometer, komen we langs het De Witte Duinen bos te lopen.....waarbij we aan de andere kant de opbouw van maisvelden en buxus boompjes zien. Even later stappen we landgoed Gorp en Roovert binnen, met een stukje van landgoed Gorp de Leij.

Een schitterend stilte gebied, waarbij het pad het beekje Rovertsche Leij volgt richting het plaatsje Gorp. We maken nog een tweetal bochten en beginnen aan ons laatste - rechte - stuk tot aan Natuurpoort De Roovertsche Leij. Na 11,96 kilometer van de 32e etappe komen we dus aan bij onze finish van Het Langste Natuurpad van Nederland.

Volgens het routeboek van Roots bestaat het pad uit 456 kilometer over 32 etappes. Deze hebben wij volbracht in 17 dagen (15 dagen tijdens een 3 weken vakantie in september vorig jaar) over 493,79 kilometer i.v.m. de extra (kilo)meters naar en van de etappes . Hiermee kwamen we door de volgende provincies: Groningen, Drenthe, Overijssel, Gelderland en Noord-Brabant.

Een periode terug met Remon van Holstein afgesproken dat we samen zouden gaan starten en dat ieder zijn eigen avontuur zou gaan leiden… totdat ik twee weken terug een linker kuit blessure opliep, die - na een week met geen hardlopen - niet verdween, maar gelukkig wel iets minder werd. Hierdoor Remon, afgelopen vrijdag geïnformeerd, dat ik wel weer met hem het rondje door Rotterdam zou gaan lopen/begeleiden.

Hoe ik naar de start zou gaan, hield ik nog even in het achterhoofd, daar ik zaterdag zou helpen op de Marathon Sport Expo bij GPS Inruil van RunningPoint Michel de Maat. Op vrijdag had ik zelf mijn startnummer opgehaald, maar had Michel enkele weken geleden aangeboden om op zijn stand te komen helpen. De vraag van hem stond alweer van een paar jaar geleden.

Na iets meer dan 5 uurtjes op de benen staan ben ik weer huiswaarts gegaan, om het lichaam die ‘gewenste’ rust te geven die het soms noodzakelijk maakt om heerlijk te kunnen lopen. Hierop met Remon besproken dat ik hem in Rotterdam bij de startvakken zou treffen….gezien ik op de wedstrijddag zou beslissen hoe ik er naartoe zou gaan. Dit kon per fiets…..maar vindt je hem dan nog terug, of per metro…lekker ontspannen. Of het eens lopend gaan doen…..de weersomstandigheden zouden er goed voor zijn.

In de avonduren alle voorbereidingen al getroffen voor het eventuele extra duurloopje naar de start van de 41e editie van de NN Rotterdam Marathon, mijn zoveelste rondje door Rotjeknor.

Bij het wakker worden / opstaan voelde het lichaam goed aan en maar direct de stoute schoenen aangetrokken door te beslissen dat ik hardlopend zou gaan, op zoek naar de start aan de voet van de Erasmusbrug. Rond tien voor acht naar buiten gegaan en in tempo’s van 6’30” a 6’45” de passen gemaakt naar Rotterdam. Onderweg hier leuke berichten voor ontvangen van mede lopers op de fiets of degene die naar de metro gingen.

Na 10,15 kilometer kwam ik aan bij het kruispunt voor het Maritiem Museum (de laatste bocht van de marathon) in 1.06’....een mooi gemiddelde van 6’30”. Onderweg enkele malen de handschoenen en buff moeten uit- en af doen, vanwege de toen al oplopende warmte. Op dat moment voelde ik alweer aan dat deze editie voor sommige een slijtage slag zou kunnen gaan worden. Daarna was het snel uitdoen van de extra loopbroek en jasje. Snel nog even wat extra eten en na aankomst van Remon maar het startvak in gegaan.

Helaas was er gekozen om het kanonschot niet te gebruiken - nog even en voor elk gebeuren in de wereld moeten wij ons leefpatroon gaan aanpassen - maar de scheepshoorn van de SS Rotterdam. Trouwens was Lee Towers dit jaar nauwelijks te horen bij wave 2 a 3…. Maar we zijn heerlijk ontspannen achterin de wave gestart en kwamen daardoor al mooi met voldoende ruimte rondom in ons tempo terecht. Pas rond de 4e kilometer kwamen de snelsten van de volgende wave bij ons aansluiten.

Doordat mijn klokje vlak na de start kuren gaf - mogelijk verkeerde knoppen ingedrukt - was het scherm zwart, maar de tijd liep nog wel, alleen kreeg ik de kilometers niet door. Hierdoor hield Remon de kilometertijden bij en bleef ik zoveel mogelijk schuin achter hem lopen. Ik zou pas aan het “werk” moeten gaan, vanaf de 25e a 30e kilometer.

In de kilometers die volgden stonden diverse bekenden langs de kant en soms zagen zij mij/ons eerder dan dat ik hun zag. En dat maakt dit Pleuris eind nu DE MOOISTE. Met regelmaat liepen bekende medestrijders ons voorbij - riepen je naam, tikten je aan etc - maar ook dat ik sommigen toch nog herkende, toen ze ons al voorbij waren.

Het was tussen de 15e en 20e kilometer dat onze tempo’s iets verder zakten. De oplopende temperaturen zijn voor Remon een groot struikelblok. Ik kan daar een stuk beter mee omgaan, zelfs als het richting de 25 graden zou oplopen. Dan worden de spieren tenminste goed warm gehouden.

Rond de 22e kilometer (oplopend parkoer bij Maastunnel) begonnen de bovenbenen langzaam vol te lopen. Ehhhh, vreemd, daar het lichaam niet vermoeid aanvoelde. Normaal komt dat pas ergens rond het Kralingse Bos. Pas bij de Maashaven (23,5 km) dringt het tot mij door….voor het gevoel zit ik al 10 kilometer verder. Voorlopig maar niets laten merken aan Remon, die aangeeft dat het zwaar gaat. De lichte blessure links (van Remon) die is ingetapet, wordt nu rechts merkbaar. Maar ik krijg hem toch telkens weer snel aan het hardlopen, al zou hij wellicht liever even de verlichting van het wandelen iets verder willen doortrekken.

We komen redelijk ongeschonden de Erasmusbrug (27 km) over en het tunneltje West Blaak (28 km) door. En juist op die momenten dat ik dribbelend doortrek - ook achteruit lopend - omhoog ga en dan iets verderop op hem wacht, snapt hij niet dat ik met 10 kilometer extra in de benen, het zo “makkelijk” voor elkaar krijg. Ik laat hem dan nog niet weten dat er twee staalkabels in de bovenbenen hangen, maar verder gaat het wel gewoon lekker.

We draaien de drukte van de Mariniersweg op, waar een groep toeschouwers voor ons de weg oversteekt, zelfs met fietsen aan de hand. Bij een jonge dame kreeg ik drie opties voor mijn ogen. Vol in de ankers gaan om een botsing te voorkomen of over de fiets heen te springen….wat ik beiden maar niet gedaan heb. Dus de bagagedrager beet gepakt en de fiets met een rot gooi aan de kant geworpen. En dan wetende dat er 2 meter verderop een verkeersregelaar stond. Elk jaar is het gewoon een puinhoop op dit stuk. Een stukje verderop stonden de Rebels - snel even een praatje - en weer in achtervolging op Remon.

Even voor de 31e km gezwaaid naar Remon’s opa (95 jaar) die buiten zat met familie. Een stukje voor de 32e km stond Reny langs de kant - was komen wandelen naar dit punt - met twee soft flesjes cola en nam de lege soft flessen mee. Toen we iets verder de ambulance voor ons op het parkoer zagen rijden, weet je dat we dit vaker gaan zien. Vlak daarna zien we nog twee ambulances heen en weer rijden.

Van tijd tot tijd op Remon inpraten om toch maar zoveel mogelijk rustig te blijven dribbelen….hoe zwaar het dan ook is. Ik vertel hem dan dat mijn bovenbenen beginnen vol te lopen (niet dat het al bijna 10 km geleden gebeurde) en dat een blaar voelbaar is. En ik kan mij best voorstellen hoe pijnlijk soms een blessure kan aanvoelen. Maar ook nu blijf ik gewoon bij hem lopen, motiveren en stimuleren….gewoon om het feit dat ik gemeld had dat we samen zouden gaan lopen. En die beloofte volbreng ik dan ook totdat je samen over de finishlijn ga.

Rond de 36e km zouden Annemieke & Annette langs de kant staan met cola…en dan is het met dit warme weer even een heerlijke aanvulling. Dat ik dan - totaal niet gezien - enkele andere bekers omver loop, is dan jammer….maar gelukkig hadden ze nog genoeg. Nogmaals Sorry. Terwijl Remon verder gaat, vraag ik Annemieke nog even hoe de Marathon van Parijs van vorige week ging. Daarna was het weer snel in achtervolging op Remon.

Op 37 km bij de Hoka doorgang stond mijn bezem loopmaatje Ruud (Voorne’s Duin Trail) al, hij was al klaar met zijn marathon in een pr tijd. Iets verderop kwamen we Reny nogmaals tegen en toen op naar de drukte op de Nieuwe Boezemstraat, waar we redelijk normaal door konden lopen. Daarna even gestopt bij Remon’s opa voor het koude blikje cola wat er voor ons was. Terwijl ik nog sta te praten met z’n moeder en tante/oom, was Remon er alweer vandoor….dus weer even aanzetten om hem bij te halen. Wat lekker ging, alleen wilde Remon niet volgen in dat tempo.

Na de 40e kilometer weer even de Rebels cheerzone en door naar wederom de Mariniersweg drukte. En alsof de duvel ons kon zien aankomen: terwijl ik de weg vrij houd met Remon vlak achter mij, stappen er diverse toeschouwers op nog geen meter voor ons over. Ik kon maar 1 ding doen….deze mensen opzij duwen, om zo niet te hoeven vertragen. Verderop wederom een vernauwing…maar hier lieten ze genoeg ruimte over om te kunnen lopen.

De Kubuswoningen onderdoor, dan het 41 km punt en de melding van de laatste 1000 meter en op naar de allerlaatste bocht van het parkoers. Nog een 500 meter te gaan voordat we dan eindelijk onze klokjes kunnen en mogen stoppen. Natuurlijk geen eindtijd die je vooraf wenst, maar we zijn gefinisht. Voor mij zit deze 28e Rotterdam Marathon er weer op en kan erbij op de lijst.

Terwijl we richting de medailles wandelen, krijg ik de vraag toegespeelt of ik ook naar huis ga hardlopen. Doordat er twee gigantische staalkabels in de bovenbenen zitten, laat ik het naar huis lopen ditmaal maar achterwege en samen lopen we na het finish fuik richting metrostation Eendrachtsplein…..een mooi stukje uitwandelen. Op naar huis en de douche.

Nu afwachten wat de organisatie ons zal mededelen. In de mail s’ avond staat 9 april en op socialmedia 16 april……

Verder wil ik alle medestrijders op de hele en kwart marathon feliciteren met hun finish (eindtijden zijn ondergeschikt, het gaat immers om het plezier). Een extra felicitatie met een pr. Had dit nog niet gedaan op jullie berichten op facebook en instagram, met de kans dan iemand te missen.

Maar vooral ook alle toeschouwers BEDANKT voor jullie aanwezigheid….dit maakt zo’n dag gewoon compleet. Tot in april 2023 (al dan niet zelf meelopend) wanneer ik dan weer eens ga proberen wat er nog mogelijk is op dit ellendige asfalt rondje.

Enkele weken geleden nog ingeschreven op enkele vrijgekomen startbewijzen voor de 9e Sallandtrail te Nijverdal. Zodat de kilometer opbouw naar de Hochkonigman Ultra Trail in Oostenrijk begin juni weer een extra opstapje krijgt.

Vanochtend om 05.15 uur de auto gestart voor het ophalen van enkele medelopers aan deze editie. Van Remon van Holstein ging de volgende stop naar Arjan Breugem en daarna naar Richard Maquelin . Zodat we een half uur later konden beginnen aan het ritje van 2 uur naar sportcomplex Het Ravijn te Nijverdal waar we even voor 8 uur aankwamen.

Na het ophalen van onze startnummers, was het klaarmaken voor de laatste voorbereidingen.....voordat we om half negen van start gingen. Voor de start nog even gesproken met Bertus van Elburg (organisator), Inge (50), Reint (50), Brigitte (25), Remco (50) en Caroline (25).

Voordat we erg in hadden was het aftellen al geweest en de start had al plaatsgevonden . Rustig gaan we van start, wetende dat we al snel in de rem moeten i.v.m. een klim naar boven. En in de eerste 2 km is het dan volop opletten voor de wortels, stronkjes en takken. En dan voor ik er erg in heb....schiet er iemand vlak voor mij langs, ik maak snel een pas opzij.....en PATS ₪₹§@#......over een wortel ga ik voluit tegen de vlakte. Gevolg....... gevoelige handen, kapotte rechter elleboog, knie en pijnlijke heup. En we zijn dan net 1,5 kilometer onderweg.

Kom gelukkig al snel weer in m'n ritme, voordat we aan het Zuidelijke lusje beginnen over de Sallandse Heuvelrug. Over deze zand/bospaden waar na die klim.....er ook weer een afdaling volgt, ik al snel merk dat ik m'n tempo net iets te hoog invoer voor Remon. Hierdoor is het toch boven of anders beneden op hem wachtende.

Het dunne windjasje ging al snel uit met de oplopende temperatuur. Ondanks dat ik elke 2e kilometer een slok nam...keek ik toch uit naar de 1e verzorgingspost i.v.m. de aanwezige cola ...welke verscheen net voor de 15e km.

Na 2 bekertjes cola en suikerbrood zetten Remon en ik het tempo weer in.....voor de volgende VP op 23 km op de start/locatie. En dan plotsklaps op 16,4 km komt Remon met de melding dat ik mijn eigen tempo maar moet gaan lopen. Hij heeft te veel last van zijn lies en wil mij niet verder "tot last" zijn. Ik vraag of hij het zeker weet... Ik wens hem sterkte toe en vervolg de route.

Ongemerkt verloopt tempo 'ontspannen' op.....al moet ik opletten dat het ook weer niet te gek wordt. Op vlakke stukken gaat het al gauw meer dan een minuut sneller....en dan ben ik nog niet op de helft .

Na weer de N35 te zijn overgstoken, maken we de 1,5 kilometer over het glooiende ATB parkoers tot aan Het Ravijn compleet, waar de volgende VP staat opgesteld..... wetende dat het ook de finishlocatie is. Dus even de mindsetting goed plaatsen om niet de handdoek in de ring te gooien. Na een bekertje bouillon en stukjes suikerbrood, zie ik Richard iets verderop staan. Niet veel later gaan we wandelend verder i.v.m. de klim naar boven (voor de 2e maal).

Als we bovenop alweer even lopen, verteld Richard dat ik maar verder moet gaan....hij wilt zijn benen nog even sparen. Ik wens hem sterkte en ga alleen verder..... Van tijd tot tijd kom ik soms kleine groepjes atleten tegen, die ik rustig voorbij ga. Het gaat dan nog steeds lekker....al wordt het wel zwaar zo tussen de 28e en 31e kilometer. Het is immer alweer lang geleden dat ik een lange duurloop had gedaan. Een appje van Remon....waar ik dan loop - 32e km - en hij meld dat hij op de 28e km is. Gelukkig heeft hij de drive gevonden om door te lopen . Een pittig stuk over een glooiend ATB parkoers....en die oplopende stukken...die hakken er aardig in.

Bij 36 km staat de volgende VP op het Sanatorium Kronnenzommer.....waar de vlaai op ons wacht en die ging er perfect goed in. En die weer weggespoeld met cola......en bouillon. Bij het vertrek ook nog een stuk banaan meegenomen.

Vanaf deze VP moesten we een lusje lopen om daarna hier weer terug te komen. Ondanks dat ik hier voor het laatst in 2019 liep, komen sommige plekken weer bekent voor. Zo ook het lange fietspad....waar gelukkig nog in het grasstrookje te lopen is. Na zo'n 6 kilometer komen we weer terug op het Sanatorium....dus weer een stukje vlaai en cola.

We maken ons op voor de laatste zeven plus kilometers en om van het terrein af te komen....een pittig gras klimmetje . Daarna volgen naast enkele single tracks, hier ook brede paden en dan....DE KUIL (mul zand). Hierna weer het tempo erin en op naar de finish. Het tempo van net boven de 6' p/km blijft me toch weer verbazen. Dat het me toch weer lekker afgaat. Ondanks het dipje rond de 30...kon ik me toch weer goed motiveren en tempo vasthouden. Nog een allerlaatste afdaling naar het zwembad complex, waar Bertus iedere finisher met een handdruk feliciteert met ieders overwinning.

Totaal 49,2 km in 5.44'451" met +503/-503 meter. Na een bekertje cola en wat krentenbrood.....snel naar de sporthal en op naar het zwembad. Daar in 20 minuten banen gezwommen voor de ontspanning van de spieren.

Hierna kwamen Richard, Arjen en Remon ook nog met een glimlach over de finish. Na iets gegeten en gedronken te hebben zijn we begonnen aan de terugreis. Na ruim 12 uur kom ik weer thuis aan......weer in het donker.

Op het laatste moment Remon van Holstein toch nog zover gekregen om ook deel te nemen aan de 3e Otterlo Trailrun, waarbij de keuze was om 10, 17 of 25 km. Zelfs voordat we de startlocatie bereikte was het met de onverhard rijden tot aan de camping Het Mussennest. Hier kwam ik Theo van Maanen (tijdregistratie & Hardlooptrainers NL) en even later Herman Geritz. Na het ophalen van onze startnummers en chips, konden we nog een kwartiertje in "rust" genieten van de zon.

Zo'n 100 meter na de start was het 'dringen' voor het klaphekje waar met zo'n 160 deelnemers (op de 25 km) doorheen moesten en ook daarna over de single track paden was het rustig opstarten. Inhalen was geen optie daar er nog te veel stormschade naast het pad lag. Na een kwartiertje kwamen op de 1e zandvlakte terecht met glooiend terrein . Eenmaal terug in het bos, verbazing bij mij....zo'n 90% liep over het fietspad en nam niet het zandpad ernaast . Remon melde dat hij toch maar zijn jasje uit ging doen, daar gaat dan je gemiddelde . Niet veel later zie ik voor ons een redelijke zandduin opdoemen, waarbij ik direct moest ......korte pasjes, doortrekkend naar boven.

.......en daarna kregen we een schitterend vergezicht met diepte ......en nog een lange zandpassage. Hier uitleg gegeven over het nut van onbelopen zand t.o.v. belopen zand en de vermoeidheid ervan. In het volgende stuk bos stond op 6,5 kilometer de 1e verzorgingspost. Geen drinken gepakt (genoeg bij me) maar wel een snickertje... al was die door de kou wel iets té hard.

Bij het opdraaien van het Mosselse Veld....zie ik menigeen weer via het fietspad zijn meters maken . En dat terwijl er een mooi breed zandpad (en redelijk hard) naast lag.....maar ook hier weer zeer weinig schoenafdrukken..... Daarna werd het terrein redelijk glooiend met veel boomwortels. Ook dit werkte in ons voordeel i.v.m. het volgende trail event over twee weken.

Nog voordat we de Eder & Ginkelse heide bereiken, is het zandpad - naast het fietspad - zwaar om te belopen (los zand en schuin aflopend), maar kon Remon goed bijhouden. Met onze passage over de heide is het zonnetje goed warm, waarop ik de armstukken af doe. Ook hier vele plassen op de paden van de afgelopen dagen, waardoor we slingerend onze weg vervolgde.

Nog voordat we aankomen bij het defensie depot - wederom een fietspad - zo leert men het nooit om een trailloper te worden. Langs het depot loopt het pad valsplat omhoog, wat weer iets meer inzet verlangt......we zitten dan bijna op 19 kilometer. Via brede en smalle paden, soms glooiend... bereiken we na 22 kilometer de 2e verzorgingspost.

Op deze afstand een overbodige VP (dit ook na de finish aan de organisatie gemeld), doordat we redelijk achter in het deelnemersveld liepen, was de hoeveelheid nog ruim aanwezig.....mede doordat de finish zeer nabij was. Ik had hier ook niets nodig....had nog voldoende drinken.

Nog wat zand- en bospaden en we konden de speaker al horen. Totaal 25,99 km in 2.55'45" met +113/-118 meter. Ook bij Theo gemeld dat menige deelnemer nog wel trail clinic kan volgen.....i.v.m. het fietspad gebruik!

Tevreden over de route, afwisselend en uitdagend. M.b.t. het weer was het een perfecte test voor over twee weken i.v.m. de volgende trail event.....de Sallandtrail te Nijverdal.

Vandaag stond de Lunterse Berg Wintertrail op het programma van Cairn Trails & Adventures. In eerste instantie over de 6, 13 en 23 kilometer afstanden. Alleen kregen we 1,5 week geleden te horen dat de vergunning voor een bepaald privéterrein weer was ingetrokken .... Robin Kinsbergen en zijn Team wilde hierdoor het evenement niet annuleren en bood een mooi alternatief, waardoor alleen de 23 km afstand kwam te vervallen en er gestart kon worden op de 13 kilometer.....en dan wel over twee rondjes van ruim 6 kilometer.

Hierop Remon van Holstein en Marian Kil benaderd of zij nog mee gingen voor de 13 km.......ik zou dan nog een route van ongeveer 10 km uittekenen.

Dus vanochtend op het gemak naar Lunteren gereden en de auto geparkeerd op het terrein van een autohandelaar (neen, de auto stond er nog na afloop....hij was niet verkocht). Na iets meer dan een kilometertje kwamen we aan bij restaurant De Goudsberg, - begroeting van bekende van het Cairn Team - waar we ons startnummer en chip voor de tijdregistratie in ontvangst namen. Heerlijk weer die ontspannen sfeer......zonder qr check en muilkorf gewoon het restaurant weer in.

Met nog geen kilometer inlopen kwamen we aan bij de startlocatie....snel Robin begroet.....voordat de volgende loper op de 6 km kwam finishen. Nog even met z'n drieën op de foto, daarna nog even een foto met Herman Geritz (onze 1e trail begroeting was jaren terug in Zeeland..). Vlak voor de start meld Robin nog even tussen neus en lippen door....dat dit de ZWAARSTE 6 kilometer trail van Nederland is. Wie stevig wilde doorlopen moest vooraan gaan staan, daar we druppelsgewijs gingen starten. Wat m.b.t. single track paden geen slecht idee was.

Marian dook iets naar achter in het deelnemersveld, Remon en ik sloten achter de voorste aan. Met de aanmoediging van Robin begonnen we aan het avontuur....en een avontuur bleek het wel te worden. Binnen de eerste kilometer al flink dalen en een lange trap omhoog. Ook daarna werd er geen daling of stijging overgeslagen op dit 6 kilometer rondje. Zolang er geen deelnemer voor mij liep, kon ik elke stijging dribbelend volbrengen . De wekelijkse krachttrainingen gaan duidelijk merkbaar uitbetaald worden.

Na het eerste rondje even bij de VP wat rozijnen genomen en toen door voor de 2e. Hierin was een kleine aanpassing gemaakt.....met nog meer hoogtemeters. Remon had het iets zwaarder....maar we zouden bij elkaar blijven.....dus gezamenlijk over de finish.

De 12,43 km in 1.42'10 met +364\-355 meter naar alle tevredenheid belopen. Niet veel later kwam Marian over de finish. En met recht.....een Z W A R E 6 kilometer ronde. Alle vrijwilligers BEDANKT.

Toen even terug gewandeld naar De Goudsberg voor het ophalen van onze herinnering.....en het klaarmaken voor het extra lusje wat ik had uitgetekend.

We waren nog geen 300 meter onderweg.....ik plaats mijn voet in een stapel bladeren en had daardoor niet in de gaten daar een tak in uitstak, met als gevolg dat ik mijzelf lanceerde en geheel horizontaal plat op de grond klapte. Hierbij de klap op mijn handen wilde opvangen... wilde dus, want het lukte niet...daar de rechterhand onder de borstkas en de schroefdop van de softfles terecht kwam.

Even alle lucht kwijt, een gevoelige hand en een rechter borstkas. Na een stukje toen rustig het tempo weer rustig opgebouwd......en doorgegaan.

Na enkele bekende stukken van de trail zijn we verder het bos in gegaan voor een mooi stukje dwalen. Ook hier weer dalen en stijgen ....alleen niet over steile stukken. Maar over lange vals plat lanen, waar de benen het op een gegeven moment best wel zat waren.

Bij het bereiken van de start/finish locatie (al was alles alweer opgeruimd) door naar het Middelpunt van Nederland en verder door naar de auto. Totaal 10,94 km in 1.28'31" met +121/-135 meter. Snel even omkleden, tanken in Barneveld en op naar huis.

Zeer tevreden over deze test van het lichaam, tijdens weer eens een trail event doen en de daarna extra gemaakte kilometers, TOP dus. Over twee weken het volgende trail event.....de Otterlo Trail run

Na de virtuele ISU van 2020, ben ik de uitdaging aangegaan om voor de 120 kilometer in te schrijven....daar dit één van de afstanden was die ik er nog niet gelopen had. Eind 2020 kwam daar een dikke zwarte streep door het gehele i.v.m. stukje afgebroken bot. Via rust, wandelen, medisch onderzoek, sportfysio.....kwam half april het verlossende woord dat er weer rustig opgebouwd kon worden......met een minuutje dribbelen, minuutje wandelen etc. etc. en veel kracht trainingen.

Ondertussen de Indian Summer Ultra 2021 afstand terug laten plaatsen naar de 'baby' afstand van 50 kilometer, welke ik met Remon van H. zou gaan lopen. Helaas moest hij vrijdagochtend verstek laten gaan. Reny zou met Marian K. de 50 km gaan wandelen ter voorbereiding van hun Bello Gallico (half december). Na behoorlijk wat vertraging op de NL rijkswegen, kwamen we om 17.30 uur aan in Rolde. Voordat we de camping opreden, hebben we bij de Italiaan eerst nog een pizza en pasta maaltijden besteld. Na het uitladen van de auto hebben we ons te goed gedaan aan de en . Niet veel later was het nog geen 100 meter wandelen naar de start & finish locatie voor het ophalen van onze startnummers.

Op zaterdagochtend....zes uur....vond de start van de 120 en 87 km plaats met 3 leden uit de TTOutdoor groep (Annemarie, Reint en Menno, allen op de 87).....en dat was dan ook goed te horen . Om 09.30 uur mochten de dames van start gaan voor hun wandeling......ruim 2 uur voordat de op avontuur gingen.

5 minuten voor de start besloot ik naar de start te gaan om nog even bij te praten.....maar toen bleken er al velen gestart te zijn Op zich niet erg, daar je barcode werd gescand vlak voordat je kon gaan lopen. Hierdoor miste ik, Brigitte, Jan-Paul, Jolanda en Rob van de groep.

De bedoeling was om heerlijk ontspannen te blijven , hier en daar wat foto's te maken, het lichaam & voornamelijk de knie heel te houden en misschien met één van de groep te blijven samen lopen.... zover ik het volhield (vooral daar ik 6 maanden terug weer begon met de opbouw). Na zo'n 2 kilometer had ik Brigitte bijgehaald en haar veel plezier en veiligheid toegewenst.

Enkele honderden meters verderop liep ik Rob al in de rug en na een kort praatje besloten om bij hem te blijven.

Vlak voor Deurze (rond 4 km) al de eerste drassige passages langs de weilanden en vlonders. Nabij Balloo hunebed D16. En voor de 10e km enkele twijfelende atleten over het te nemen modderstuk.... gewoon recht zoals die gaat er doorheen, waarbij de enkels verdwenen. Even ervoor nog van in de modder gemaakt. Slingerend langs plassen en soms er iets doorheen. Op 12 kilometer de 1e VP in de schaapskooi - zonder - en toen door naar het Balloërveld (de oude militaire zandbak), voor zo'n 4 km lengte. Soms met wat stukje bosgrond met boomwortels.

Na het oversteken van de weg - beveiligd met enthousiaste verkeersregelaars - begonnen we aan de Osdijk, door De Heest. Een sterk slingerend single track pad met wortels, stronken en planken, waar ik even het tempo liet zakken om de benen te sparen. Niet veel later kwamen we Reny en Marian aan de tegen rond de 19e km. Na een kort praatje gingen wij weer snel door langs de Oudemolensche Diep.

Vlak boven Gasteren - 23e km - lopen we door drassige velden (heb hier met elke editie natte voeten gehaald) en daar is gewoon niet droog doorheen te komen. Ondanks dat sommigen "klagen", weet je dat met trails de kans op natte en vieze voeten altijd aanwezig is .

Boven Annloo door boswachterij Schipborg weer even een hunebed D7 op de plaat vastgelegd en daarna zijn we het spoor bijster... even iets te ver doorgelopen. Een andere loper ook want hij komt van verder terug lopen. Even de gpx ter controle en we zitten alweer snel op de route. Niet veel later lopen we Jan-Paul van K. in de rug, die problemen heeft met de voetzool. Ook hier wisselen de brede paden met regelmaat af met de single tracks en mountainbike paden. Het klokje tik de 30 km aan , na half augustus tijdens de DMT toen ik 29.7 km ( + ) liep, nu zo goed als alles hardlopend. Op sommige plekken liggen er om de haverklap boomstammen over het pad (toch mooi dat ik dat met regelmaat met de groep train op de donderdagavonden).

Vlakbij Anloo - de Speulkoel - krijgen we de 2e VP met pannenkoeken....en die gaat er dan goed in op 33 kilometer. Snel nog een bekertje cola en met een stuk suikerbrood wandelen we even door om de spieren/pezen te ontlasten voordat we weer dribbelen. Er volgen dan enkele bosstukken die er ook behoorlijk modderig bij liggen....maar waar redelijk omheen te lopen is. Dit is nu wel nodig daar ik moet uitkijken om de spieren en knie te veel te belasten. Dat ik aan het eind spierpijn zou krijgen was vooraf bekent.....te weinig duurbelasting gehad. En dat bouw je alleen maar op door dit soort events .

Naast de vele aanwezige grafheuvels ook weer een hunebed D11 (rond 40 km), waar we veel slingeren door het bos. Vanwege de zware benen besluiten we 800 meter te gaan , met 200 meter. Op zich een aardige ontlasting van de beenspieren.....maar na 3x geef ik aan dat het opstarten zwaar gaat. Ik blijf gewoon door dribbelen, terwijl Rob met de 800/200 methode door blijft gaan. Na 44 km weer een herkenbaar stuk asfalt, welke we wandelend afleggen i.v.m. de schokbelasting (en daarvoor heb ik niet de juiste schoenen aan).

Tegen de 48e kilometer komen we voor de 2e maal op het Balloërveld - zand, zand.... - maar via het mountainbike paadje is het redelijk te doen. Iets verderop slaan we linksaf en heel toevallig lopen we daar Richard M. tegen het lijf, die met de 87 km bezig is. Na het heideveld, wat bos en heide....komen we dichter en dichter bij Rolde. Doordat we beiden al eens aan de ISU deelnamen komt alles herkenbaar over. Ditmaal geen doorsteek over het akkerveld....waar ik met de zware benen toch blij om ben.

Winfried Bats (speaker / organisator) word telkens duidelijker hoorbaar.....wat een goed gevoel geeft dat de knie het 100% perfect heeft gehouden. Tuurlijk zware bovenbenen...en ja, dat geeft enkele dagen plezier.

Blij dat we het bijna geflikt hebben. In het finishvak schudden we Winfried de hand voor wederom een schitterende perfecte trail door de Drenthse Aa.

Totaal 53,4 kilometer in 6.26'20". Rob nogmaals Bedankt.

Iedereen van TTOutdoor (9x) is gefinisht op haar/zijn 87 / 50 kilometer afstand. Via Facebook & Whatsapp al enkele berichten voorbij zien komen dat volgend jaar meer TTOutdoor leden mee willen doen alleen of in team verband. Misschien een idee om dan een groeps accommodatie te huren

5 sep.: Vanochtend om kwart voor negen vanaf de camping weggereden voor een ruime 40 minuten rit naar Harkstede (onze finish locatie na 2 etappes van het Langste Natuurpad Nederland: Delfzijl-Goirle ). En veel hebben we onderweg niet gezien.....alles zat potdicht vanwege de dichte mist, dat zou nog wat worden straks.... Om 09.44 uur de Qbuzz naar station Groningen om aldaar de Arriva trein naar Delfzijl te nemen. De gehele rit duurde 1.14'

Om even over elven gestart voor de 1e etappe naar Appingedam. Na het doorkruizen van Delfzijl.....waar we gelukkig ook nog wat grind- en graspaden onder de schoenen kregen....hierdoor schoten de kilometers wel lekker op. Bij het benaderen van Appingedam was het laatste stukje in de Leeghwaterpolder langs het Eemskanaal, waarbij de Woldbrug met regelmaat open ging. Hier was het einde van de 1e etappe van 7,8 kilometer (8,03 op mijn klokje)

Door het late starten hier bij de brug maar direct geluncht en toen gestart met de 2e etappe naar Harkstede. Het was tijd om het vest uit te trekken en ook de broek af te risten....daar het goed aan het schijnen was. Na een aantal km het fietspad verruild voor de groenstrook ernaast - het Tetjehorn gebied, langs het Schildmeer - .....helaas liepen we ons enkele km's verderop vast in de brandnetels. Maar goed waar een wil is.....is er altijd een doorkomen te maken, zodat we niet enkele km's extra erbij moesten lopen. Vele km's beton-fiets-paden....waar ik ook maar weer het groenstrookje nam. Ook nog even de uitkijktoren op geweest.

Na de houten brug Schildjer Tilbat een lang stuk door 't Roegwold waar de heerlijk lagen te herkauwen. Hier had een stukje opvoeding m.b.t. het niet poepen op dat smalle paadje wel op zijn plaats geweest . Toen langs het Dannemeer, waar het kabaal van de ganzen kwam.....vooral toen ik dichterbij kwam voor een foto.....en zij begonnen op te stijgen......

Het vlonderpad was (vanwege Corona) nu een éénrichtingsverkeer pad geworden....en wij zouden deze nu dus missen. Gezien het feit dat het toch niet druk was....de gpx blijven volgen en deze schitterende vlonder toch maar genomen. Daarna wederom een lang single track grindpad (delen met ) tot aan het Duurswold natuurgebied. Hier een mooi lang stuk over gras.

Na Woudbloem wederom een mooie lange passage over grasstroken en ja....als er klaphekjes zijn....moeten die nu eenmaal gebruikt worden . Op het kaartje leek het een lullig extra lusje lopen.....maar die strook water ertussen....maakte het dus duidelijk. Jammer dat het laatste stuk van ruim 3 kilometer dan weer over asfalt gaat. Maar ach......het was ook wel weer goed zo voor vandaag.

In Harkstede bij de auto eindigden we de 2e etappe van 26 kilometer (26,91 op mijn klokje)

Na een ritje terug naar de camping, nog even in Beilen een pizza gehaald.

6 sep: Vanochtend reden we om half negen vanaf de camping weg, voor een slechts 24 minuten rit naar Zuidlaren (onze finish locatie na de 4e etappe van Langste Natuurpad Nederland: Delfzijl-Goirle). Ditmaal konden we genieten van wat we gisteren niet zagen......i.v.m. het tje.....dus geen mist. Daarna nog een 50 minuten ritje met de Qbuzz - via station Groningen - om in Harkstede te starten.

Om vijf voor tien gestart voor de 3e etappe naar Glimmen. Na de eerste kilometers door Harkstede - dus asfalt - draaiden we onverwachts het gras op, waardoor we op een groenstrook kwamen te tussen de Harkstederplas en Scharmerplas. Het geluid van werd goed hoorbaar, daar we op de A2 afliepen. Na de passage onder de rijksweg, volgde nog ruim 1,5 kilometer asfalt.....maar de groenstrook ernaast was een prima alternatief. Gelukkig draaiden we rechtsaf de Westerbroek appelgaard tegemoet. En na een klein knikje, een lang recht stuk langs het natuurreservaat Westerbroek.

Het is niet te hopen dat we het elke dag mee gaan maken, maar ook nu ging de brug open bij Warenhuizen. Hierna een stukje asfalt voordat we de Oosterpolder nabij Haren indoken. Een heerlijke slinger passage door het gras, totdat we langs de woonwijk - wel een bospad - en een klein stukje woonwijk namen.....en daarmee Haren achter ons lieten.

Via een lang gerekt grindpad bereikten we Onnen, waar we enigzins omheen liepen (jammer van het stukje klinkers). En bij het verlaten van Onnen werden de klinkers en asfalt stukken optimaal goed gemaakt....langs de Onner Es over een perfect zandpad . Nadat we de maisvelden verlieten en het bos weer inliepen, bereikten we bij de parkeerplaats in Glimmen het einde van de 3e etappe over 15,5 kilometer (16,10 op mijn klokje).

Na een korte pauze zijn we verder gegaan door het natuurgebied Appèlbergen, waar we beiden blij van werden....volop bos- en grindpaden . Daar we dichter bij Noordlaren kwamen en het gebied van de Hondsrug.... maakten we ons op voor het volgende bosgebied, het Noordlaarderbos. Waar het wederom mooi lopen was. Hierop volgde de heidevlakte Vijftig Bunder. Hierbij liepen we de provincie grens naar Drenthe over.

Al slingerend langs diverse campingparken bereikten we de rand van Zuidlaren. Ook werden de weer goed hoorbaar die over de N34 reden. Dit betekende dat we al snel bij onze auto zouden uitkomen die op de P+R plaats stond. Verrassend was het dat we nog een bosgebied indoken met enkel single trackpaden en een mooi stuk zandverstuiving (sorry schat....) tot vlakbij de parkeerplaats.

Hiermee kwam er een einde aan de 4e etappe van 9,2 kilometer (9,50 op mijn klokje)

Daarna nog even boodschappen gedaan in Zuidlaren en toen weer terug naar de camping.

7 sep: Vanochtend tegen kwart voor negen reden we weg vanaf de camping , voor wederom een korter ritje van maar 22 minuten naar Papenvoort (onze finishlocatie, tegenover het Staatsbosbeheer kantoor, na de 6e etappe van het Langste Natuurpad Nederland: Delfzijl-Goirle). Met een kleine 10 minuten wandelen kwamen we bij de bushalte uit, waar al snel de juiste bus aankwam voor een rit van 32 minuten via Borger en de N34 - Hunebed Highway - om zo in Zuidlaren te starten.

Vanaf de P+R Westlaren was het even de N34 onderdoor en nog geen 50 meter verder stapten we het zand/bospad alweer op . Beter bekent als het Ooievaarspad.... vandaar dat we er diverse zagen. Op sommige momenten liepen we langs het watertje de Drentsche Aa, waarbij we met regelmaat de Pieterpad markeringen tegen kwamen. Na zo'n 4 kilometer steken we via een smal bruggetje de Drentsche Aa weer over. Kort daarna een kort vlonderpad.

We schieten aardig op als we de Gasterse Duinen op , we zijn dan net een uurtje bezig en nemen - met uitzicht over de heide - even een koffie/thee pauze. Tijdens onze passage door deze duinen, wordt er luidruchtig hard gewerkt.....vele bijen zoemen en zoemen hard bij het ophalen van alle nectar. Af en toe een stukje fietspad....maar dan is er toch nog een mooi groenstrookje ernaast waar ook prima (voor mij ) te wandelen is.

We laten Gasteren achter ons en al snel komen we op 't drassige stuk terecht. Natte voeten is op zich geen probleem.....maar als we ietsje droger de oversteek kunnen maken.......blijven we die stanklucht tenminste niet lang bij ons dragen . Verderop is Staatsbosbeheer bezig met het snoeien van diverse bomen.

Na zo'n 10,5 kilometer slaan we rechts af......ik sta even stil, bekijk de omgeving.....en vertel dat we met de ISU (Indian Summer Ultra Trail) dan op die manier aankomen en op dit pad met klinkers....wat straks overgaat in een zandpad richting Rolde. Een paar honderd meter verder houden de klinkers op en beginnen we aan het Balloërveld van ruim 2 kilometer lengte. Op een gegeven moment meld ik.....en met de ISU slaan we hier links dat smalle paadje in om dan.....zo en zo bij de finish te komen.

Nu lopen we gewoon rechtdoor en pakken eerlijk gezegd gewoon het ATB parkoers....daar deze lekkerder is te doen dan het mulle brede pad. Tegen het einde van het Balloërveld komen we uit bij het Baak monument (hier liep de virtuele ISU van 2020 ook langs). Bij de overgang naar het asfalt (rechtsaf) sloegen we met de ISU hier links en dwars over het knollenveld om zo bij de finish te komen.

Niet veel later stapten wij Rolde binnen en vlak voor de opgang naar Camping de Weyert was het einde van de 5e etappe over 14,9 kilometer (15,29 op mijn klokje).

Na een korte lunchpauze in de speeltuin van camping de Weyert - het terras was helaas gesloten - zijn we verder op pad gegaan voor het stukje richting de auto. De eerste ruime kilometer is volgens de start van elke ISU (vanaf camping De Weyert) voordat we linksaf slaan. Al snel komen we langs de Roldense hunnebedden D17 & D18.

Terwijl we alsmaar rechtdoor blijven haal ik weer een herinnering op van enkele jaren geleden (toen ik o.a. de 127 en 102 km trail deed), dat we toen het voetgangerstunneltje namen onder de N33 door. Niet veel later komen we dus ook aan bij dit tunneltje....maar slaan rechtsaf en lopen langs de snelweg over het ATB parkoers. 500 meter verderop gaan we alsnog de snelweg onderdoor. Dan volgt een kilometer fietspad (ik kies de groenstrook) en bedenk dat als we dat tunneltje wel hadden genomen...... dan had dit fietspad niet gehoeven .

Enfin na die kilometer slaan we het grindpad alweer op en genieten we nog iets meer van de route. We maken dan enkele lange rechtuit kilometers door het Gasselterveld. Maken tussen steen 93 en 89 (elk bosperceel is gemarkeerd met een nummer) nog even een korte stop bij een bankje en kijken toe hoe een boer zijn akker ploegd.

Nog een 4 kilometer te gaan (met slechts 5 bochten, waarvan 4 in iets meer dan een kilometer) . En in het laatste stukje als het pad naar links afbuigt.......waar wij rechtdoor moeten over een single track....vraag ik rustig aan Reny waar ze naartoe gaat...... (ze liep met de bocht mee)

Bij het eindpunt van deze etappe, nemen we een stukje van de volgende etappe mee om zo bij de auto uit te komen. Dit zijn dan enkele honderden meters extra en hiermee kwam er een einde aan de 6e etappe van 13 kilometer (13,87 op mijn klokje).

9 sep: Vanochtend even na 8 uur...ja, de wekker stond nog iets vroeger dan gebruikelijk.....van de camping weggereden naar het station van Beilen. Daar de trein naar Assen genomen en vandaar de Qbuzz richting halte Papenvoort, wat bij elkaar 5 kwartier tijdbestek kostte. Naast de bushalte begonnen we aan de 7e etappe richting Hooghalen, met slecht zo'n 3 kilometer totaal aan asfalt . Langste Natuurpad Nederland: Delfzijl-Goirle

Na het direct oversteken van de N857 stapten we het Meindersveen in. Een bosgebied met enkele single track heidepassages. (Nog even en ik kan geen paarse heide meer zien ). Tegen het einde van de 4e kilometer komen we te over een klassiek kasseienpad tot aan de Schoonloërstraat. Het kasseienstrookje brengt de herinnering terug naar de ISU (127 km deelname) van enkele jaren terug. Na het oversteken volgt een stukje asfalt, voordat we het bosgebied Grolloërveld binnenlopen. Even later een mooi overzicht op de vennen, waar we omheen draaien. Ik vertel dat het wel bekent voorkomt....maar hoe of wat....dat net nog niet. Totdat we een paar honderd meter verder het plankenpad oplopen en dan valt het kwartje. Hier staat altijd een fotograaf van de ISU voor opnames.

De borden met radiostilte en de mobiel die uitmoet, duid op aanwezigheid van de radiotelescopen en het daarbij gelegen Kamp Westerbork. We lopen om Halkenveen heen voordat we de 2 afgezonderde radiotelescopen passeren over het volgende stukje asfalt (ook hier is het eenvoudig lopen in de groenstrook). Als we moeten afslaan zien we nog net uitkijktoren Amerdiep. Eerst even tijd gemaakt voor koffie/thee en wat rust, voordat we de klim naar boven maken.

Een kilometertje qverderop komen we op geruime afstand van het monument Kamp Westerbork te lopen. Waardoor we er eigenlijk niets van zien. Dan enkele stenen met witte vlakken erop....grensgebied aanduidingen van vroeger tussen de verschillende gemeentes. Door het Hingsteveen volgen we een smal single track paadje....totdat de schoenen plotseling beginnen te soppen. Het veen staat hier net tot aan het gras onder water. Na zo'n 10 meter hebben we het wel gehad. Een volgende hazelworm blijft tussen ons in plotseling stil liggen....de gelegenheid om hem vast te leggen. Die van enkele km's terug was de camera te snel af.

Het wordt drukker met wandelaars.....totdat de parkeerplaats het duidelijk maakt, bezoekerscentrum Kamp Westerbork. Ook de bielzen met deportatie datum en aantal personen naar welke locatie komen dan in beeld. We steken de weg over naast het bezoekerscentrum en ik ben verrast dat aan deze zijde ook nog meer bielzen staan (over lengte van zeker een kilometer). Nog steeds maken de aantallen per biels indruk.......

Niet veel later steken we de spoorlijn (Beilen-Assen) over en komen snel daarna aan het einde van de 7e etappe over 19 kilometer (20,19 op mijn klokje). Een etappe met héél véél natuurpaden .

Na een korte lunchpauze op een snel gevonden bankje in Hooghalen, zijn we verder gegaan met etappe 8 richting Hijken....welke we zullen doorlopen naar de camping. Dit scheelt dan weer 3 km op de volgende dag. Ik had wel gezien dat er in deze etappe relatief veel asfalt zou zitten .....hopelijk met genoeg groenstroken.

Na de woonwijk en oversteek van de A28 (hier fietsten we gisteren ook) langs de akker geen groenstrook. Maar wel een mooie passage tussen twee akkers door. Maar daarna weer een ruime kilometer asfalt met weinig optie van groen ernaast. Toch jammer. Dan draaien we linksaf het Hijkerveld in over een slingerend single track pad. Daarna een stukje fietspad waar wel naast is te lopen gelukkig, terwijl ik wellicht ook een andere optie zag. Maar gelukkig slaan we rechtsaf het Noordenveld in voor een mooie passage. Daarna weer een ruim 2,5 kilometer lange passage over het fietspad. Jammer genoeg maar op enkele plekken de optie om in het gras te lopen....

mede doordat de hier vaker lopen.

Bij het Oranjekanaal gaan we een steil bruggetje over....en dat is goed voelbaar in de kuiten . Een kort stukje (400 meter) langs de weg waar voorbij razen. We slaan linksaf het Zuid-Hijkerzand op.....met een zandpad ..... alleen duurt die helaas niet zolang. Daarna weer een kilometer asfalt zonder groen optie tot aan het eindpunt van deze 8e etappe. We lopen direct 3 kilometer door van etappe 9 om zo bij onze camping uit te komen, waarvan een kilometer asfalt. De resterende 2 kilometer gaan over single track paden tussen de heide door. Dan nog een korte bocht de camping op en hiermee kwam een einde aan de 8e etappe van 11,1 kilometer (14,32 op mijn klokje, maar dat komt door het doorlopen naar onze camping). Helaas té véél asfalt om het een natuurpad etappe te noemen....naar mijn idee dan.

10 sep: Doordat we vanochtend zouden starten vanuit de caravan en het 2 korte etappes zijn.....konden we het relatief rustig aan doen. Hierdoor zijn we pas even voor half negen gestart. We hadden immers gisteren vanuit Hijken al een gedeelte van de 9e etappe gedaan. Ondanks de melding dat de eerste 1,5 kilometer over asfalt zou zijn, kon ik via de groenstrook toch 80% onverhard .

Na het wegdraaien van de Beilervaart, vervolgden we de route via een boerenpad....voordeel was wel dat de koeien al in de wei stonden te grazen. Na het fietspad en het bruggetje over de Beilerstroom, bood de groenstrook in het Westerse Veld richting Smalbroek de oplossing om het asfalt (fietspad) letterlijk links te laten liggen.

Na Smalbroek stapten we het Dwingelderveld op. De Meeuwenplas en Witte Veen waren door de dichte begroeing aan de rechterzijde, helaas niet te zien. Na het Karreveen - dat we wel konden zien - sloegen we linksaf en via klaphekjes kwamen we bij het vlonderpad (3x) uit. We steken een breed pad over en vervolgen - ter hoogte van het Zandveen - een lang en redelijk begroeid single track pad, welke na een flauwe bocht zelfs nog iets smaller wordt. Na enkele honderden meters komen we uit op de N855 en daarmee het einde van de 9e etappe over 10,9 kilometer (8,20 op mijn klokje, omdat we gisteren al een gedeelte hadden gelopen). Een heerlijke etappe .

Na een lunchpauze op een samen gedeelde boomstronk, zijn we verder gegaan voor een 2e korte etappe. Al snel lopen we langs het Groote Veen en ik maak er een foto van. Bij het maken komt er al iets van herkenning....en als we 50 meter verder bij een kruising linksaf slaan. Vertel ik haar dat we onlangs eind mei tijdens de High5 - Dwingelderveld trail & walk - daar langs die bosrand op een single track liepen (dat is dan zo'n 75 meter van ons vandaan). Als het goed is komt er zo aan de rechterkant, dat begin van het single track pad. En niet veel later lopen we dan ook langs dat pad. Een controle op mijn trainingsbestanden bevestigen dit feit. En dan wetende dat we nu alles tegengesteld lopen.....

Aan het einde draaien we rechtsaf en besluiten niet het fietspad te nemen....maar het ernaast gelegen bospad. Via een lang stuk draaien we naar links, om zo met de klok mee om het Moddergat heen te lopen. Even daarvoor lagen diverse , vredig uit te rusten. Via single tracks lopen we tussen twee vennen door richting het Kraloërheide gebied, welke we bereiken na de oversteek van een betonnen pad. Ondanks dat we ze (nog) niet zien horen we het gemekker van de schapen wel.

We boffen wel op het ruim 1,5 kilometer lange zandpad.... vooral als de ander er niet van houdt . Maar de vergezichten maken alle dwarsliggende zandkorrels meer dan goed. We bereiken het bosgebied van Anholt via een single track pad tussen 2 weilanden door. En over toch nog verrassende paadjes bereiken we alweer het eindpunt van deze 10e etappe van 8,5 kilometer (9,20 op mijn klokje). We moesten iets verder doorlopen naar de bushalte en die wilden we echt niet missen.....i.v.m. een uur wachttijd. Ook nu weer een etappe met nauwelijks verharde paden

11 sep: Vanochtend werd weer een sessie met lang reizen. Een ritje van 23' naar Balkburg (eindpunt 12e etappe), toen de bus naar station Zwolle, vandaar met de naar station Hoogeveen, om vandaar weer de bus te pakken naar onze startlocatie nabij Ruinen....reistijd 1.36'. Tsja....dan begin je net voor kwart voor elf met wandelen!

Na een stuk langs de weg te hebben volbracht, slingeren we kort door het aangrenzende bos, om daarna ruim 1,5 kilometer langs een defensieterrein over de weg te moeten .....maar gelukkig loopt het groenstrookje ook prima. Aan het einde duiken we het Gijsseltese bos in. Net voorbij de 4e km slaan we iets te vroeg linksaf, maar hebben dit snel door en gaan dus terug om zo langs de Gijsselterkoelen te lopen over single tracks. De regen van de afgelopen nacht maakt het wel moeilijker.....op sommige plekken liggen behoorlijke plassen. Doordat we nog geen bankje zijn tegengekomen nemen we enkele keien maar als rustpunt. Ondertussen hebben we al aardig wat naaktslakken gezien.... maar nu kwamen we een wel behoorlijke tegen.

Vlak voor het spoor deden we nog even onze regenjassen uit, daar we nog geen regen gehad hadden en de temperatuur alweer iets opliep. Gelijktijdig stoof de intercity voorbij. Voor Echten lopen we langs het Oude Diep het bosgebied in, waar het mooi slingeren was. Daarna een "gevaarlijke" route, maar de enige mogelijkheid om de Hoogeveense Vaart over te steken, gewoon langs de voorbij razende auto's en door tot voorbij de A28.

Even daarna sloegen we volgens de gpx (punt 9 in het boekje) rechts het bos in en .....net voorbij de dode dennenbomen liepen we ons daarna vast. Hier was dus de omleiding voor . Toen zelf maar door het bos verder door gelopen en via twee greppeltjes.... kwamen wij ook weer uit op de oorspronkelijke route. Vandaar dat we niet zo gauw een spoor zagen door het boerenweiland. En sloten toen weer aan bij de omleidingsroute. Vanwege de eerste lichte miezerregen maar de jassen aangetrokken.

Ook hier weer moeilijk te vinden grasstroken om zo niet op de klinkers te moeten lopen. Het laatste stukje nog even door het bos van Zuidwolde en met het oversteken van de Meppelerweg kwam er een einde van de 11e etappe over 15,5 kilometer (18,32 op mijn klokje, omdat we een stukje.....vanaf de bushalte liepen).

Doordat er geen bankje was te vinden, hebben we maar de lunch genuttigd op twee keien......en dat naast de begraafplaats. Al snel na het starten van de volgende etappe ging de route......over deze begraafplaats tot we bij een zij uitgang verder gingen langs de woonwijk, die verder ging over een zandpad naar Drogt en Bazuin. Na de oversteek van de weg, volgde een lang grindpad richting Bazuinerveld. Bij knooppunt 78 een single track langs een slootje en daarna over de weg (en groenstrook) door naar het bos naast het Nolderveld welke overging in het Meeuwenveen. Hier kwamen de eerste druppels van betekenis....dus snel jassen weer aan.

En dat hebben we ook geweten .....het is daarna niet meer droog geworden tot we vlak voor de auto stonden. In het volgende bosgebied - slechts een kilometer verder - was het al continu slingeren om de plassen heen. Even bij een bosmeer zitten.....was geen optie helaas. Op de open vlakte merkten we pas goed hoe de regen naar beneden kwam. Toen gingen we via een bruggetje over het water de Reest en door naar Den Huizen. Hier lopen we onze 3e provincie Overijssel binnen.

Daarna door het bosgebied Haardennen....waar we eigenlijk niets van meekregen vanwege de hevige regenval. Op het laatste bospad tussen de huizen van Balkbrug is er eigenlijk geen ontkomen aan.....we moeten nu wel door de PLAS heen om verder te komen. We steken de N377 over en kunnen gelukkig schuilen onder de overkapping van een bedrijf waar de auto voor staat geparkeerd, tegenover het eindpunt van deze 12e etappe van 11,8 kilometer (12,50 op mijn klokje).

13 sep: Het zou vandaag een behoorlijk lange dag gaan worden i.v.m. de reistijd en kilometers, dus de wekker gezet op kwart voor zeven...... zodat we even voor acht uur konden vertrekken. Het ritje zou een uur duren....totdat we op een omleiding stuitten. En toen werd het een race tegen de klok...die we helaas verloren. Wij parkeerden de auto en de vertrok. Dat werd toen een half uurtje extra wachten voordat we via station Zwolle naar Balkbrug konden gaan....tijdsduur 68 minuten.

Eenmaal aangekomen in Balkbrug zijn we vol goede moed (en al enigszins versleten van bijna 3 uur onderweg zijn) begonnen aan deze 13e etappe naar Holt. We liepen al direct op het Maarten van Rossumpad richting Ommerschans. Aan het einde en het 1e (muziek) bankje maar snel even aan de koffie/thee. Via de 'brug van Bladeren' slingerden we hier door het park.

Na het volgende bosperceel, volgden we de akkers en weilanden (Ommerveld)....en helaas betonpaden en asfalt over ruim 2 km. Nabij Witharen doken we het bosgebied weer in, al was dat van korte duur....een kilometer asfalt kwam wederom op ons pad. Via het terrein van een manege kwamen we op een boerenpad terecht, gevolgd door heide en vennen. Niet veel later drukte ik mijn klokje uit, terwijl ik iets uit de rugzak pakte

Via enkele weilanden kwamen we uit op de N340, wat gelukkig maar zo'n 500 meter duurde. Hierna weer een heerlijk zandpad richting Holt. Met een stukje over camping Stuwe tot aan rivier de Vecht, inclusief vissentrap en stuwen. Op de eerste stuw was het einde van de 13e etappe over 16,1 kilometer (16,37 op mijn klokje).

Na de lunch en rustpauze zijn we op pad gegaan voor een nog iets langere etappe en zouden volgens berekening pas begin van de avond bij de auto aankomen. Het begon al mooi op het Landgoed Vilsteren. Tegen de 2e km een korte oversteek van de weg en verder het bos in tot aan het klaphekje dat diende als waarschuwing voor de spoorwegovergang .

Daarna gingen we weer het bos in richting Vilsterse Veld. Tussen de 5e en 6e km een strook asfalt.....ik kon hier in de groenstrook en we stapten daarna Landgoed Rechteren binnen. Wat met het Rechterense Veld, ruim 5 kilometer duurde. Even voorbij de 7e km trekt iets geels mijn aandacht.......snel even een foto.....en blijkt het Heksenboter te zijn. Hebben we dat ook weer eens gezien.

Een klein stukje klinkers en een bosstukje voordat we langs het Overijsselse Kanaal onze weg vervolgen. Nog wat bos en akkers en we lopen dan om Landgoed De Gunne heen. Dan weer een kilometer klinkers en onder de N35 door, om zo Heino binnen te lopen. Via de buitenwijken bereiken we na zo'n 3 kilometer dan "eindelijk" weer de auto, tevens het eindpunt van deze 14e etappe van 22,7 kilometer (23,32 op mijn klokje). Het is dan rond kwart voor zeven......zo nog even eten en met een uurtje rijden terug naar de camping.

14 sep: Vanochtend weer rustig aangedaan en pas om kwart voor negen vertrokken voor een 36 minuten ritje naar Heerde. Vlakbij de bushalte de auto geparkeerd en niet veel later kwam de bus richting station Zwolle al. Vandaar nog een klein stukje naar station Heino.....maar alles duurde toch nog zo'n 56 minuten.

We starten niet direct over het spoor, maar eerst er langs over het zandpad en pas bij de volgende overgang gaan we er over. Iets later verlaten we de weg en het landgoed 't Rozendael - 't Nijenhuis in. Een bezoekje aan het kasteel hebben we maar niet gedaan. Via mooie paden bereiken we landgoed Windesheim, gevolgd door een lang single track pad (Velnerallee) behorende bij het oude landgoed Velner.

Na wat slingeren door bos stukken en kleine stukjes asfalt, draaien we in Elshof het weiland in. Naast enkele stukken asfalt, ligt een mooi stukje grind waar goed en veilig te wandelen is met voorbij razende auto's. Op de Liederholthuisweg beginnen we op asfalt....totdat er een perfecte oplossing is gemaakt met een gescheiden groenstrook ernaast. Hadden meer gemeentes maar zo iets i.v.m. de veiligheid. Soms lopen we heen en weer aan beide kanten van riviertjes (nemen dan een auto oversteekplek) en een enkele keer over een voetgangersbrug.

In Wijhe krijgen we nog een schitterende bomen grindlaan te belopen, voordat we bij het NS station aan het einde komen van de 15e etappe over 13,8 kilometer (14,11 op mijn klokje)

Op een bankje bij het station even van de lunch genoten

en ons opgemaakt voor een pittige etappe naar Heerde. In het boekje was ik al bewust geworden van een zware overbrugging middels asfalt...zeker 80% van deze etappe was in "natuurlijke omgeving" maar was zeker geen 'natuurpad'.

Na een logische doorkruising van het plaatsje, kwamen we uit bij de veerpont, die we net zagen vertrekken. Na kort wachten en aan boord gaan was het wachten op een rijnaak die voorbij moest gaan.

Op sommige plekken was het mogelijk om van de groenstrook gebruik te maken. Ander voordeel was dat we het tempo redelijk hoog konden houden en al snel hadden we Vorchten achter ons gelaten (4e km). Op enkele plekken kwamen we bordjes tegen van het Klompenpad.

Net voor de 8e km liepen we Hoorn binnen en na het oversteken van het Apeldoorns Kanaal, kregen we ons eerste onverharde pad onder de schoenen langs het kanaal richting landgoed Vosbergen. Aan de rand van Heerde een leuk slingerend pad langs een watertje.

En na een stukje weg....uitkomend bij een watermolen en daarna een blokje om enkele woningen. Om daarna een single track pad langs de watertoevoer voor die betreffende watermolen, richting het einde van de 16e etappe over 11,2 kilometer (11,57 op mijn klokje inclusief door lopen naar de auto).

15 sep: Vanochtend weer vroeg opgestaan, zodat we even voor 8 uur konden vertrekken naar de Soerenseweg. Vanaf daar was het nog 1,85 kilometer lopen naar de bushalte tegenover de ingang van Apenheul. Een kort ritje naar het station van Apeldoorn en daarna een langere busrit naar Heerde.....alles in zo'n 1.20' Onderweg nog wel een op de voorruit gekregen en hopelijk niet meer tijdens het wandelen.

Het was weer een kleine 500 meter inwandelen naar het beginpunt van de 17e etappe (tevens het begin van de 2e helft van de gehele route). Via het landgoed Boshoven komen we uit op het Heerderstrand - waarbij ik dan toch hele andere beelden van het strand heb......met de Noordzee vlakbij onze woonplaats - en het golfterrein. Na wat geslinger door het bos, heerlijk afgewisseld tussen brede en single track paden, horen we in de verte de Defensie flink te keer gaan op het schietterrein. We berichten onze oudste die op 't Harde is gestationeerd. Niet veel later komen we weer uit op die paarse bende....ehhh heide. Na negen dagen kan ik ondertussen geen paars meer zien .

We steken de heide - Renderklippen - dwars over langs de schaapskooi en stappen aan de andere zijde weer het bos in. Een berichtje terug van de oudste waar we ongeveer lopen, reageer ik "Op het ruiterpad..."....op dat moment rond bosgebied Majuba. Terwijl we op zoek zijn naar een bankje voor de lunch, kwam de vraag of we de N309 al waren overgestoken. Nog niet, maar na zo'n 200 meter zien we dat hij langs die N309 op ons staat te wachten. Dus werd het lunchen op de achterklep van de auto.

Na een iets langere stop dan normaal steken we de weg over en gaan op in het bos van landgoed Tongeren. Richting de Tongerense Heide volgen we een ruim 3 km lang pad, waarna we via de Gortelse Berg bij het einde komen van een schitterende 17e etappe over 17,8 kilometer (18,9 op mijn klokje, inclusief stukje inlopen vanaf de bushalte)

Na een korte pauze met uitzicht op de Gortelse Berg, starten we moeizaam op het volgende gedeelte over de Veluwese vlakte. Ook hier weer passages over ruiterpaden - waar het aan de zijkanten goed lopen is - die slingeren door het bos richting de Galgenberg, totdat.....

......we na zo'n 4,3 kilometer de Elburgerweg oversteken en worden "tegengehouden" door een verbodsbord dat precies vandaag ingaat m.b.t. het Kroondomein Het Loo. Zie punt 5 van het boekje.....waarbij er geen alternatief voor wordt genoemd. Dus nemen we de weg naar Niersen - lopen daardoor toevallig langs een grafheuvel - en proberen iets later nog een pad.....dat gewoon rondloopt en weer uitkomt op de weg.

We besluiten dan gewoon de Elburgerweg (vanaf km punt 7,9) tot Apeldoorn te blijven volgen en ook daarna gewoon de fietspaden tot aan de auto bij het eindpunt. Heel af en toe is het mogelijk om een groenstrookje mee te pakken tot het einde van de 18e etappe over 16,9 kilometer (19,43 op mijn klokje).

Gezien het feit dat het Kroondomein Het Loo tot en met 25 december is afgesloten kan men etappe 18 beter maar overslaan tot dat er een goed alternatief komt. Voor etappe 19 wordt er trouwens wel een alternatief geboden in het boekje.....we gaan het zien.

17 sep: Vanochtend "normaal" opgestaan en daarna ontspannen een kort ritje van zo'n 30 minuten naar de parkeerplaats De Hoge Veluwe te Schaarsbergen. Toen nog even met 3 - tijdsduur 90 minuten - naar de halte tegenover de Apenheul. Je moet het er allemaal maar voor over hebben .

De klokjes bij de bushalte maar direct gestart, zodat we telkens dichter bij de gpx route kwamen voor de start van deze 19e etappe richting Hoenderloo. Het opstarten voor deze 10e dag voelt zwaarder dan de vorige dagen, mede door de aanwezige blaren onder het eelt van beide hielen bij mij. Wees gerust hiermee loop ik al sinds vorige week dinsdag .

We begonnen in Berg en Bosch over rechte brede paden. De omleiding na de 2e km, die ging tussen het Asselse Bos en Asselse Veld, had ik op de camping al aangepast in de gpx. Voor de spoorwegovergang nog even een 10% afdaling en toen door naar het Willemsbos. Na de passage over de A1 lopen we rustig verder over brede bospaden in het Uchelse Bos, richting de Hoog Buurlose Heide over 'mulle' zandpaden.

Hier op een mooi plekje genoten

van de lunch in het zonnetje. We lopen nog elke dag in korte broek en t-shirt. We vervolgen de route over de Braamberg en sjokken een paar honderd meters over een duin naar het bos. Hier weer een schitterend slingerend single track pad....waar we even de schoenen legen van het zand.

Via een bijna rechte lijn door het Hoenderlose Bos - waar er alweer bomen worden gekapt - stappen we Hoenderloo binnen en genieten (en puffen na....) op een bankje vlak voor de ingang van De Hoge Veluwe. Waarmee een einde komt van een mooie 19e etappe over 16,3 kilometer (18,62 op mijn klokje, inclusief stukje inlopen vanaf de bushalte Apenheul)

Na een redelijk korte pauze laden we de nieuwe gpx route weer in onze klokjes en gaan richting de ingang. Helemaal niet meer nagedacht over het betalen hiervoor , zijn we toch wel verrast over de prijs van € 11,10 p/p. Maar goed, een bijdrage aan het behoud van het Nationaal Park kan nooit kwaad. Alleen vreemd dat er voor de vorige bospercelen geen entree betaald moet worden!

Terwijl we langs de witte fietsen lopen....bedenken we ons niet en rustig verder. Nog voor het Weitje v/d Pol, valt de oranje gloed vanaf de grond mij op. De foto via Google Lens bevestigd dat het om een Kleverig Koraalzwammetje gaat. Na zo'n 2,5 kilometer lopen we de open vlakte van het Deelense Veld op.....(hoor direct wat gemopper achter mij) en struinen verder over een lang..... lang zandpad van ongeveer 4,5 kilometer.

Tegen het einde steekt de weer fel op en we zijn dan blij dat we weer iets van beschutting van bomen hebben. Een hazelworm die op ons pad ligt, geniet volop van de zon. We laten hem/haar verder met rust en gaan verder. In het bosgedeelte van de Stadsdennen valt een andere zwamsoort mij op. Het blijkt de Grote Sponszwam te zijn.

Nabij het Roggekamp lopen we langs de afzetting verder richting de uitgang en tevens eindpunt van deze etappe. Maar enkele honderden meters voordat we er zijn.....horen we geritsel.....we blijven stilstaan (ik haal snel m'n mobiel tevoorschijn)....het wild zwijn houdt halt.....kijkt ook ons rechtaan.....en snelt er vlug vandoor. Helaas geen scherpe foto.....maar nu wel eentje waar hij opstaat.

We wandelen het hek door richting de auto, waarmee we klaar zijn met de 20e etappe over 12,4 kilometer (12,79 op mijn klokje). Hierna nog even afgerekend i.v.m. parkeergeld.

Morgen wilden we weer 2 twee etappes gaan wandelen......alleen in het plaatsje Valburg (eindpunt) rijdt in het weekend geen openbaar vervoer. Dus morgen maar een korte enkele etappe. Dan zondag een rustdag en maadag de verplaatsing naar Noord-Brabant en daarna weer 2 etappes per dag. Alleen gaan we de complete route van 32 etappes niet af krijgen in onze vakantie.

18 sep: Doordat we vandaag maar 1 etappe zouden , toevallig ook nog eens een korte etappe, konden we het dus extreem ontspannen en rustig aandoen. Tegen het einde van de ochtend afgereisd naar Doorwerth en vlakbij de bushalte de auto (30' ritje) geparkeerd. Na de 2 ritjes, kwamen we na zo'n 70' aan in Schaarsbergen..... waar we de gpx routes konden starten.

Na een stukje om camping De Hooge Veluwe liepen we bos Berkenhove in. In elk geval geen rustig bos.....daar de A12 er vlak langs liep.. Aan de andere zijde was dan het Maasbergse bos waar het ook over brede zandpaden verder.....wel langzaam omhoog liep. Op het heideterrein een indrukwekkend monument van luchtvaartpionier Clemens van Maasdijk......iets meer dan 111 jaar geleden omgekomen als eerste in de NL luchtvaart. Hier stond een bankje perfect in de schaduw, waar we genoten van de lunch.

Niet veel later sloegen we rechtsaf over een smal single track pad, om zo de doorsteek te maken naar landgoed Warnsborn. Af en toe komen we leuke natuurlijke verschijningen tegen....zoals een enkele paddenstoel in een boomstronk. Ondanks dat we niet in Limburg zijn.... moeten we soms flink de kuiten aan het werk zetten, vanwege het omhoog lopen.

Soms valt het oog op enkele zwammen of een redelijk grote paddestoel waar een hapje uit is....ter grote van de duim (mooi om de grote van de paddenstoel aan te geven). Niet veel later steken we de N224 (vanuit Arnhem) over en stappen landgoed Lichtenbeek binnen. Hier worden we aangesproken door een stel (Ineke en Merijn) of wij ook het Langste Natuurpad lopen en .....of ik Ronald ben . Dit zijn dan momenten dat je moet uitkijken (geintje), nee....Ineke had gisteren onder het verslag geschreven dat zij tegengesteld liepen....met de kans dat we elkaar tegen kwamen. Na een lange tijd gekletst te hebben, elkaar verder veel plezier en suc6 gewenst.

Daarna, via akkers en wat bosgebied, kwamen we uit op de Airborne Begraafplaats van Oosterbeek. Bewust geen foto gemaakt i.v.m. de aanwezigen die er nog rondliepen. Na de 1,5 kilometer passage door Oosterbeek liepen we het Bilderbergbos in waar her en der nog een klinker lag. We liepen langs het druk bezette sportcomplex richting de watertoren.

Na het oversteken van de N225 ging het verder door het landgoed Hoog Oorsprong, waar het af en toe even goed puzzelen was bij enkele afslagen door de meerdere opties die er waren. Maar al snel liepen we het bos uit en kwam er een einde aan een mooie 21e etappe over 11,5 kilometer (12,99 op mijn klokje, inclusief stukje inlopen vanaf de bushalte).

21 sep: Vanochtend was het goed merkbaar dat de herfst zijn opkomst gemaakt heeft.......een frisse kou hing er in de lucht.....en dat was goed te merken in de caravan. Vanavond gaan de ramen dan toch maar iets dichter tijdens het . Na een ritje van zo'n 3 kwartier gedurende de ochtendspits , was het nog even wachten op de bus vanuit Winssen. Dus met de naar station Nijmegen om daar de naar Arnhem te nemen, om daarna met de in Doorwerth aan te komen. Reistijd iets meer dan 90 minuten.

Het zou vandaag een parkoers worden van hoofdzakelijk asfalt en klinkers, zoals op te maken is uit de gids. Na het starten stappen we al direct de Boersberg op langs een bosgebied met enkele huisjes , waarbij we na zo'n 600 meter het landgoed Duno met onverharde paden op . Het hoogte verschil - lopend op de rand van de stuwwal - is hier behoorlijk.....leuk ideetje voor een heuveltraining! Bij het uitzichtpunt richting Driel, nemen we even de tijd voor koffie/thee.

We vervolgen de route door het bos en Boersberg tot we aankomen bij de Rijnbrug over de Nederrijn. We zijn het water nog maar net over - en nog op de brug - geeft de gpx aan dat we linksaf moeten. Ik word tegengehouden als ik over de reling wil stappen.....moet van haar gewoon doorlopen en de trap naar beneden nemen .

Onderaan de brug even stilgestaan bij een Airborne monument, voor we verder moeten over de dijk. Gelukkig was er een alternatief opgesteld.....onderaan de dijk, over een klompenpad. Stuk veiliger ook met al die auto's. Hierna was de route uitgezet over het asfalt, maar dat maakte de route er zeker niet minder mooi op door de Betuwe.....en gelukkig was het mogelijk om op zoveel mogelijke plekken, het groen- of gravelstrookje ernaast te nemen. Maar echt "veilig" wil ik het niet noemen met voorbij rijdende , en . Bij een boeren-rust-punt hebben we van de lunch genoten

.

Af en toe kom je plaatsjes tegen waarvan je denkt..... Zo ook Homoet - enkele huizen langs een weg - met een kerk op een terp. Of zoals het genoemd is de Herv. Vluchtheuvelkerk. Niet veel later passeren we rivier de Linge . Niet veel later het volgende Airborne monument tegenover landgoed Schoonderlogt. Met de wereldberoemde foto onder de poort van Schoonderlogt voor de serie Band of Brothers (zoals vermeld op het monument).

Vlak voor Valburg zien we nog enkele telers die met de appelpluk bezig waren. Nog even de spoorlijn over en via enkele straten, was vlak voor de kerk het einde aan een mooie 22e etappe over 15,7 kilometer (16,62 op mijn klokje, inclusief stukje inlopen vanaf de bushalte).

Na een korte pauze zijn we weer op pad gegaan voor een kortere etappe naar Winssen, aan de andere kant van de Waal. Al snel liepen we middels een viaduct over het volgende spoorlijn traject richting Strandpark Slijk-Ewijk. Het begon goed met een grindpad....maar dat was van zeer korte duur....een fietspad volgde. Maar het gras ernaast bood een mooie uitkomst. Bij opmerking 3 uit het boekje.....werden we middels een afzetlint tegengehouden voor het vlonderpad. Dit vanwege een bomenkap.. ....terwijl er niets te horen viel. Even een alternatieve route bekeken en die bleek vele km's extra te zijn.

Dus vanwege de stilte maar over het lint gestapt en onze weg vervolgd. En ja....er was inderdaad flink gekapt, maar verder niemand te zien. Het stukje duurde zo'n 300 a 400 meter, voordat we linksaf sloegen. Daar onder het lint door en verder over het grindpad van landgoed Loenen. Bij kasteel Loenen lieten we het landgoed achter ons en kwamen op de Waaldijk uit. Heel verrassend sloegen we de Loenensche Buitenpolder in tot vlak langs de Waal.

Met de vele traptreden omhoog i.v.m. de Tacitusbrug over de Waal, kregen we een extra trappentraining te doen. De treden naar beneden vielen zwaar.....vanwege al het redelijk vlak lopen de afgelopen dagen.

Daarna nog via de Winssense Waarden....niet door het groen, maar over asfalt. En dan links en rechts opties van klompenpaden zien. Maar enkele grasstrookjes waren nog te belopen. Na een passage over de dijk was het in een rechte lijn naar de auto en iets verder door i.v.m. het einde van de 23e etappe over 10,3 kilometer (10,72 op mijn klokje).

22 sep: Vanochtend was het weer lekker een kort ritje - daar we elke dag weer iets dichter de camping naderen. Na een 30 minuten rit parkeerden we de auto bij het station van Ravenstein. Een 5 minuten rit met de , daarna de buurtbus en een lijnbus, wat bij elkaar 45 minuten in beslag nam. We konden om kwart voor tien al starten......en dan is het best wel fris vergeleken met de vorige dagen.

Daar we aan de rand van Winssen startten, liepen we al snel langs de weilanden, wat een schitterend beeld gaf. Middels een lang oplopend viaduct gingen we over de N322 richting Bergharen. Net na de 3e km verlieten we het asfalt (incl. soms een gravelstrookje) en begonnen we aan het natuurgebied Bergharen over een groenstrook. Gevolgd door het bosgebied en stukken zand. En dan krijg ik direct ideetjes over looptrainingen.....indien ik hier zou wonen .

Via de molen De Verrekijker gaan we verder over de Hebkesweg (gravelpad), om zo langs de akkers (asfalt en gravelstrook) en Bergharense kerken het plaatsje achter ons te laten. Via bruggetjes en enkele single track paden tussen de maïs velden door komen we uit op het landgoed van Hernen. De temperatuur stijgt alweer aardig en we verwisselen onze shirt lange mouw, naar een dunner shirt korte mouw.

Een kort stukje door het bos....maar het blijft optimaal genieten zo. Aan het einde van dit landgoed....stappen we 'tegen' het kasteel Hernen aan, dat we voor 75% langs de slotgracht lopen. Hierbij wordt elk aanblik steeds mooier.

Bij de kerk in de dorpskern is het einde van een mooie 24e etappe over 10 kilometer (10,3 op mijn klokje, inclusief stukje inlopen vanaf de bushalte). We lopen na het stoppen van de klokjes even terug naar een bankje. En met uitzicht op het kasteel (3e foto) genieten we van de broodjes.

Na een klein half uurtje starten we de volgende etappe die door Hernen gaat, met een tunneltje onder de A50 door en starten direct in het Hernense Bos.....waar we ook over een stukje (100 mtr) heide lopen. Aan het einde de Hernense molen. Na een stukje asfalt stappen we het volgende bosgebied in....Heerlijkheid Leur. Bos- en zandpaden wisselen elkaar goed af. Aan het einde bij een boerderij een mooie hooiberg i.p.v. al die balen in het plastic.

Hierna volgen we het asfalt via Leur richting Wijchen - met een onderdoorgang van de A326. Via de wijkrand lopen we richting de Vormse Plas (waar we niet langs lopen). Na het oversteken van de N845 vervolgen we onze weg - beneden aan de dijk - via Hoogeerd (langs de Loonse Waard) en Niftrik (toen wel op de dijk, met zicht op de Maas). Onder de brug door en via traptreden staan we dan op de brug, naast de A50.

Na de passage over de Maas stapten we daarmee ook onze 5e Provincie (van de totale route) Noord Brabant binnen. Het direct weer afdalen en Ravenstein lag alweer voor ons. Via een stadspoort liepen we het oude gedeelte binnen..... waar een banketbakker zit. We konden ze niet laten liggen...die Bossche Bollen. Na wat slingeren over keien/kinderkopjes, bereikten we het einde van de 25e etappe over 11,5 kilometer (13,37 op mijn klokje, inclusief een kwartiertje uitlopen richting het station waar de auto stond).

24 sep: Vanochtend hadden we de wekker op even voor 7 uur gezet, zodat we om tien voor acht van de camping wegreden naar Veghel (reistijd 30 minuten). Nadeel als de bus maar 1x per uur rijd. Voordeel weer wel dat we op tijd op het station van Oss waren voor een kort ritje naar station Ravenstein (totale reistijd 5 kwartier).

Doordat we eergisteren na het eindpunt waren doorgelopen naar het station van Ravenstein....hadden we al een gedeelte van deze etappe gelopen, zodat we nu een stukje konden overslaan. Heel opvallend was het stukje single track van natuurgebied Roesterd/Lange Del. Hierna volgde een 3,5 kilometer lange weg (waar regelmatig in de groenstrook gelopen kon worden).

Dit stuk werd goedgemaakt door het bosgebied De Maashorst. Brede bos- en zandpaden, zandvlaktes en single tracks. Meer had men voor een natuurpad niet nodig. Bij de 1e zandvlakte even rustgehouden met koffie/thee. Hierna zicht op het Klompven, waar we gedeeltelijk langs liepen. We bleven constant slingeren - links, rechts, rechts en dan toch maar links....om geen vierkantje te lopen - met soms mulle zandpassages.

Vlak voor het Groot Ganzenven steken we de heidevlakte over, om langs dit ven over een grindpad verder te gaan. Niet veel later lopen we het bos uit en steken naast het ecoduct de A50 over. Dan een 3 km lange weg passage met als afsluiter de overgang van de N324 naar weer een ecoduct. Daarna lopen we het volgende De Maashorst bos in middels een dichtbegroeid single track pad.

Zo na de 14e km zien we een bankje bij een open veld waar we de lunch nuttigen. Via een klaphek komen we op de Kanonsberg uit en worden we gewaarschuwd voor de aanwezigheid van Exmoorpony's en Taurossen......die we helaas niet zien..... Na enkele single track paden, staan we even stil bij een afgraving van oude graven en urn plekken van jaren voor onze jaartelling. We laten een stukje fietspad rechts liggen en nemen het ernaast gelegen ruiterpad.

Zo ook na het Natuurcentrum de Maashorst nemen we het grindpad i.p.v. de weg. En met nog zo'n 2 kilometer te gaan, klop aan ik bij een bosbewoner....waar ik wel voor op de knieën moet.....daar we trek hebben in eikeltjesthee. Helaas is er niemand thuis.....blijkt dat hij in het bos aan het werk is. Niet veel later zien we ook enkele vrienden van hem.

Na het ecoduct Slabroek komen we aan bij het einde van een heerlijk wisselende 26e etappe over 20,6 kilometer (20,89 op mijn klokje, inclusief stukje inlopen vanaf het treinstation).

Na de korte pauze gaan we verder naar Veghel...eerst langs het fietspad, maar al snel over zand-ruiter-paden tot we zeer verrassend aankomen bij de Bedafse Bergen. Een behoorlijke zandverstuiving waar menige gemeente jaloers op kan zijn. We mogen dus even flink zandhappen. Daarna slingeren we over en tussen weilanden door.

Opvallend is de roodbruine kleur van de aarde en daardoor niet vreemd als enkele watertjes een roodbruine gloed hebben.....zal niet vreemd zijn als er behoorlijk wat ijzer in de grond zit. We lopen een stukje evenwijdig aan de A50 over asfalt/grindstrook tot we de A50 onderdoor gaan.

De laatste drie kilometer gaan in een rechte lijn - langs Mariaheide - en door Veghel over een onverhard pad (oke, we moeten twee wegen oversteken) voordat we aan het einde van de etappe komen. Op deze oude spoordijk blijkt voorheen - ruim 100 jaar - een trein tussen Boxtel en het Duitse Wesel tot 1983 te hebben gereden. We lopen nog even door tot het stootblok en draaien dan om en stappen door naar de geparkeerde auto om zo het einde van de 27e etappe over 12,5 kilometer (13,61 op mijn klokje, inclusief het uitlopen naar de auto).

25 sep: Gisterochtend hadden we ons klaargemaakt voor onze laatste etappe - tijdens deze vakantie - zodat we in de middag de voortent onder zonnige omstandigheden nog konden opruimen en daarna bij vrinden in Helmond op bezoek gaan tot de late uurtjes. De overige 4 etappes wandelen we dit jaar nog uit. Even voor half negen weggereden voor een 20 minuten ritje naar Schijndel. Daarna met twee via Oss naar Veghel, over nog geen uurtje reistijd.

Na een kleine 800 meter inwandelen vanaf de bushalte (dezelfde route als de dag ervoor) weer begonnen op de spoordijk, langs het oude Duitse lijntje. Ik had in het boekje al gezien dat de paden naast de spoorlijn over fietspaden waren....dus kozen wij voor de eerste 3 kilometer tot aan het Zuid-Willemsvaart kanaal voor dit onverharde parkoers. Via de trap omhoog en over het kanaal, waarna we even een saai industriegebied door moesten. Na onder de A50 door te zijn gegaan, kwam het Wijboschbroek gebied - het Groene Woud.

Op de paaltjes staat vermeld.... het Laarzenpad.....bij vochtig weer kan het dus erg modderig zijn. Na de afgelopen zonnige dagen viel dit alles mee. Alleen op de eerste splitsing....zouden we rechtdoor moeten gaan... Alleen had ik niet weer zin om dwars door de brandnetels & bramenstruiken een poging te wagen. Via de Komoot optie bekeken dat we zowel rechtsom als linksom konden en daarna weer terug op de originele route uitkwamen.

Na een stukje linksaf kwam er een bankje in zicht....dus tijd voor koffie/thee en maar direct een broodje. Na deze korte pauze zijn we verder gaan dwalen door dit bos over single tracks, tot we de juiste route weer in zicht kregen op onze gpx horloges. Na de oversteek van een watertje een lang recht stuk over een breed pad, de Achterdijk.

Na een klein knikje op de route, volgde weer single track, waar we in de 2e helft enkele andere wandelaars in de rug liepen. Zij liepen met het boekje in de hand en dit was hun eerste etappe. Na een kort praatje vervolgde ieder zijn tempo weer. Op een gegeven moment komen we aan bij een sloot dat pas (wellicht gisteren) was uitgebaggerd. En dan is het toch balanceren op het smalle pad....uitkijkend om niet uit te glijden.

Via het gehuchtje Houterd - waar via een uitgeslepen ruiterpad - weer even niet op het asfalt gelopen moest worden, een lang grindpad tot aan Schijndel. Na het oversteken van de N617 was het eigenlijk in rechte lijn naar het eindpunt van deze 28e etappe over 14,2 kilometer (15,87 op mijn klokje, inclusief stukje inlopen vanaf de bushalte en uitlopen naar de auto).

Totaal 15 dagen gewandeld met 423,76 kilometer (inclusief in/uitlopen van de bus en auto). In de komende weken nog even de overige 4 etappes tot aan Goirle afmaken.

1e Etappe: Vanochtend met de auto's naar Aken (tegen de grens aan met Vaals) gereden om daarna door Erik afgezet te worden in Eygelshoven....en dan net niet bij het juiste station . Na een stukje dwalen door het plaatsje.....dan uiteindelijk bij het juiste station aangekomen. Na een groepsfoto, elkaar (Reny en Marian) veel plezier toegewenst en daarna de klokjes weer gestart voor de Dutch Mountain Trail en de Seven Summits

Direct dalen, stijgen en na het oversteken een stijging van slechts 10%.....en voor sommige kan dit heel lang duren! We beginnen duidelijk met de beklimming van de eerste Summit (van zeven in totaal), de Wilhelminaberg - +225 mtr - ....en op sommige moment een pittige steile beklimming. Nog enkele modderpassages tussendoor..... Maar gelukkig hebben we de stokken bij ons... en dat scheelt een hoop voor vandaag...maar zeker ook de komende dagen.

Na dit klimmetje volgde - voor mij helaas bijna 2,5 kilometer asfalt - tot voorbij GaiaZoo. Aan de achterzijde langs het water waar Kasteel Erenstein staat. En verder langs de rand van Kerkrade (gelukkig op sommige plekken door het bos). Hier rond de 11e kilometer stapte we Duitslandse grens over en zijn tijdens de tocht niet meer in NL geweest. Even na de 13,5 kilometer gaan we het Amstelbachtal in. Na een stuk grasvalkte, een lange passage langs een riviertje - wat herinneringen brengt aan de Ardennen - daarna een opvallende herdenkingsplek in een hole boom.

Wederom weer vele stukken verharde (asfalt) paden rond Horbach..... waar ik steevast ga wandelen. De belasting op de gewrichten wordt al licht merkbaar en doordat we de komende dagen nog vele meters moeten afleggen is een perfecte optie.

Na 20,5 kilometer gaan we de A76 onderdoor en via enkele grindpaden draaien we - bij de Ubererdeter Bunker - een lang valsplat (zo'n 2 km) grasstuk over. Vanwege de hoge begroeiing en vele graspollen....voor de veiligheid ook hier maar gewandeld , tevens heeft sneller finishen geen enkele zin....daar ik toch op de dames moet wachten.

In het plaatsje Orsbach klonken de vrolijke noten van een accordeon, waar een oude baas met veel plezier volop bezig was. Bij het uitlopen van dit dorpje, wederom weer een schitterend en glooiende track......met in de verte beide uitkijktorens op het Drielandenpunt. Na een aardige afdaling.... slaan we haaks linksaf voor een laatste steile beklimming van de tweede Summit, de Schneeberg - +257 mtr - .....in de afdaling tussen de golfbaan door richting Vaals. Op enkele honderden meters voor de 'grens' hadden we de auto staan.

Met 29,72 op de teller in 4.02'05" met +378/-315 meter en 1980 kcal weer een prima dag besteding gehad

Morgen starten we weer op dit punt richting Gulpen, welke ik met Reny en Marian mee zal wandelen.

2e Etappe: Vanochtend door Erik met de auto afgezet in Aken, waar we gisteren immers zijn gestopt. Na een groepsfoto, die gaan we er maar inhouden, de klokjes gestart en begonnen aan de 2e etappe Dutch Mountain Trail en de Seven Summits naar Gulpen.

Aan de Duitse zijde eigenlijk direct na het starten met de klim begonnen.....richting het Drielandenpunt. Plotseling kruipt er iets rechts voor mij tussen de bosjes....een jong eekhoorntje. Op het hoogste punt - +375 mtr - van Nederland, de eerste Grenspaal (uit 1843) vastgelegd. Maar vreemd genoeg telt deze niet mee in de Summit notering. En dat binnen de 2,5 kilometer

Daarna enkele kilometers op de grens met België gelopen, voordat we richting Holset en Roth liepen. Na 4,5 een eerste passage over graslanden ....met enkele modderpassages.....voordat we het Vijlenerbos in liepen. Na het volgende korte klimmetje even een korte koffie/thee pauze met uitzicht over de vallei.

Na zo'n 11,5 kilometer dalen we voorlopig af tot in de vallei streek, waar we direct het Elzetterbosch in liepen naar Roth en Elzet. Dit betekende ook dat we na het bos voorlopig tussen de akkervelden onze route bleven vervolgen. Om ons niet te vervelen.... toch nog glooiend terrein. Ondanks de brandende zon, maakte het windje het goed aangenaam.

Bovenop een heuveltje - vlak voor de 15e kilometer - even onze lunchpauze gehouden......heerlijk met een friswindje dat vanuit het dal over de akkers kwam aanzetten. Hierna zette we de daling verder in richting Wahlwiller. Hier krijgen we direct de meeste asfalt stukken. Bleken ook bijna de enige asfaltstukken te zijn. Na het draaien om de kerk en een korte sessie over de begraafplaats, komen we uit op een strook groen, hier liepen we in mei ook. In de verte waren de goed te horen....en wat bleek....de kudde was op trek gegaan naar een ander veld....en bleven daardoor voor ons uit lopen. Gelukkig sloegen wij rechtsaf omhoog richting enkele wijnranken, richting Eys.

Na een stukje langs het spoor te hebben gelopen.... moesten we er dan toch echt aan geloven.....de beklimming van onze derde officiële Summit - de Eyserberg met +197 mtr. Heel mooi was het feit toen we bijna boven waren, we weer een stuk naar beneden mochten.....om aan de andere kant weer omhoog te mogen gaan.

Via de Biesbergerweg was het lang....lang dalen tot we de weer iets stegen en een grasvlakte richting Gulpen liepen. Na het oversteken van de N595...keken we vreemd op toen een fietser mijn naam riep....Martin Dunweg fietste daar met zijn vrouw. Hoe groot kan een toevalligheid zijn. Na de laatste oversteek van de N278 stond aan de voet van de Gulperberg, Erik op ons te wachten. Hier starten we morgen voor onze 3e etappe.

Met 24,11 op de teller in 4.48'27" met +471/-568 meter en 1043 kcal weer een prima dag besteding gehad

Morgenochtend beslissen wat ik ga doen.... of toch met Reny en Marian vanaf Gulpen naar Mheer.

3e Etappe: Vanochtend de auto geparkeerd in Mheer en toen door Erik afgezet in Gulpen voor de 3e etappe Dutch Mountain Trail en de Seven Summits. Waar hij later de dag een rondleiding zou krijgen in de bierbrouwerij. Besloten vandaag weer te gaan met enkele sessies speedmars zodra het pad omhoog of iets te veel over asfalt ging. En daarbij......mocht de knie of benen het niet volbrengen.....dan kon ik de rest altijd nog uitwandelen.

Na de groepsfoto mochten we direct beginnen met onze 4e Summit, de Gulperberg - +157 mtr - en voordat we de camping bereikte.....was het alweer dalen, om aan de overkant weer te stijgen richting Erperheide...via het Schweiberger Bosch. Op 4,7 kilometer een steile afdaling, om daarna over 3 kilometer weer omhoog te lopen richting de camping. Dit alles in de beschutting van het bos, gezien het feit dat het ook vandaag een zonnig dag zou worden.

Via het Onderste en Bovenste Bosch - over mooie single tracks - bereikte rond de 11,5 kilometer de grens met België en de vijfde Summit, de Hakkenberg - +252 mtr - tevens grenspaal nr. 14. Hierop volgde snel de Teuvenderberg (welke niet mee telt bij de Summits) met weer een schitterende afdaling - zie filmpje - en langzaamaan komende diverse paden weer duidelijk op het netvlies.....herkenbaar van de gelopen Beartrails in deze Voerstreek.

Onderaan deze berg moeten we zo'n 600 meter over het asfalt omhoog....om daarna weer een mooie lange afdaling te maken tot aan het riviertje de Gulp. Nabij het dorpje Nurop. Op 16,5 kilometer stappen we bij grenspaal nr. 18 in een beklimming NL weer binnen. Daarna een lang stuk langs perenbomen, om dan op kilometer 17,9 - bij grenspaal nr. 19 - België weer binnen te stappen bij het plaatsje De Plank.

Even voorbij dit plaatsje dalen we op tempo het Broekbos bosreservaat in.....met in de 2e helft natuurlijk weer stijgen. Om daarna over zo'n 2 kilometer lengte te dalen naar Sint-Martens-Voeren, waarbij we in het laatste gedeelte door het water (stroomafwaarts) het plaatsje inliepen. Hier eens voor een Beartrail overnacht....waarbij we in de ochtend de ruiten moesten schoonkrabben (eind oktober).

Nadat we bij de kerk rechtsaf sloegen, ging het pad weer omhoog voor onze zesde Summit, De Kattenroth - +209 mtr - welke we met de Beartrail dalend namen. Hierdoor wist ik dat het spoorviaduct achter ons lag. Net voorbij deze Summit alweer grenspaal nr. 22. Na een stukje asfalt een lang "verhard" fijn grindpad met (rechtsaf afslaand) weer een lekkere afdaling.....tot ik flink moest afremmen i.v.m. scherpe bocht naar links.

De hoeveelheid brede en single track paden waren zeer afwisselend. En natuurlijk vandaag iets drukker op de route vanwege het weekend. Hierdoor was het soms voor de overige wandelaars even 'schrikken' als ik over de keien en kiezels - in hun ogen dan (want ik hield er wel rekening mee) - naar beneden kwam denderen.

Rond kasteel Altembroek, slaan we rechtsaf het zoveelste draaihekje door en beginnen aan een 500 meter daling over gras.....herkenbaar aan de opgang tijdens de Beartrail (waar we dan bij het draaihekje de andere kant op gaan). Niet veel later een wegafsluiting....maar aan de linkerkant een smalle opening. Ik neem de gok en zo'n 200 meter later slaan we linksaf voor de laatste stijging van de dag. Daarna een korte afdaling en i.p.v. linksaf te slaan voor de route....ga ik rechts naar de auto.

Met 27,32 op de teller in 3.51'25" met +676/-628 meter en 1643 kcal weer een perfect gelopen dag.

De knie en benen hebben het goed volgehouden en ook nu weer nergens last van. Tevens weinig asfalt onder de schoenen gekregen.

Morgen de laatste etappe, welke ik weer ga met Reny en Marian vanaf Mheer naar Maastricht.

4e Etappe: Vanochtend door Erik gebracht en afgezet in Mheer, waar we gisteren zijn geëindigd. Na de gebruikelijke foto, zijn we (vandaag weer met Reny en Marian) begonnen voor het aanloop stukje naar de route. Zij het met lichte vertraging....daar de dames weer naar de wei werden geleidt. Eenmaal op de route stapte we het Hoogbos in, waar we over 3 kilometer alleen maar naar beneden liepen.....en toen haakse rechtsaf.... omhoog naar de maïs velden en appelgaarden.

Na 4,6 kilometer - bij grenspaal nr. 29 - stapte we wederom België weer binnen en begon het dalen ook weer richting de Maas. Na het oversteken van de A2 liepen we het plaatsje Mariadorp binnen waar de najaars progressie op het punt van beginnen stond. Hierna liepen we buiten Eijsden om en vlakbij Laag-Caestert, namen we even een koffie/thee breek.

Hierna liepen rechtstreeks op de ingang van kasteel Eijsden af....eenmaal in Eijsden was het linksaf slaan en verder dalen naar het pontje. Waarbij we tegen grenspaal nr. 47 liepen. Heel toevallig meerde het pontje aan toen wij aankwamen en vertrok alweer redelijk snel voor de overtocht.....alleen die grenspaal in de Maas zijn we niet tegengekomen .

Langs de Belgische zijde volgde we de Maas over zo'n vier kilometer voordat we het bos weer introkken. Aan de overzijde was de overstroming in sommige bomen nog redelijk zichtbaar....tot we bij een aan onze kant aankwamen. Toen werd eens goed duidelijk hoe HOOG het water in de Maas wel niet heeft gestaan.

Na het oversteken van de sluizen de Lanaye gingen we op weg naar D'n Observant - +157 mtr, de zevende en laatste Summit van deze tour - waar we slingerend omhoog draaiden met enkele pittige steile stukjes. Hierbij tikte we tweemaal de grens aan - paal nr. 50 & 51. Eenmaal boven gekomen was de begroeiing te dicht om van enig uitzicht te kunnen genieten. Na de lunch hebben we de afdaling weer ingezet. En kwamen we over de grens te lopen, langs grenspaal nr. 58.

Al snel begon de korte beklimming naar de Sint Pietersberg en via een zig zag pad werd de daling ingezet naar de ingang van de ENCI steengroeve. Hier viel op dat de wind geheel weg was, waardoor het zonnetje als een bakoven op ons neerdaalde. Op informatieborden was te lezen dat de groeve en het aanwezige water als recreatiepark wordt ingericht. Aan de andere zijde konden we met de trap omhoog - 210 treden - en nog even op het uitkijkplatform (op 40 meter hoogte) over de groeve uitgekeken.

Met nog zo'n 4 kilometer te gaan was het dalen naar de Maas wederom ingezet, voor de laatste stuk langs het water. In Maastricht nog een kort stukje door het Lieve Vrouwepark met de Jekertoren en Onze Lieve Vrouwewal. Toen onze allerlaatste beklimming De Hoge Brug over de Maas richting het station van Maastricht. Nog een laatste foto voor het station en de Dutch Mountain Trail en de Seven Summits tour zit er alweer op.

Met 23,69 op de teller in 4.41'49" met +254/-300 meter en 1075 kcal weer een perfect gelopen dag.

De knie en gewrichten werden op het einde iets gevoeliger....maar na vier dagen is dat niet zo vreemd. Wel weer veel asfalt onder de schoenen gekregen vandaag.

Totaal 104,84 met +1779/-1811 meter en 5741 kcal over vier zonnige perfecte dagen.

Ergens eind 2019 of begin 2020 ons ingeschreven voor de 33 kilometer trail en Reny de walk, welke in juni zou plaatsvinden.....Alleen dat kleine virusje gooide alles door de war. Maar in dit eerste weekend van juli mocht en zou het dan daadwerkelijk gaan gebeuren . Alleen.....die re.knie blessure van eind 2020 werkte nog iets te veel tegen. Enkele weken geleden al de beslissing genomen dat de 33 kilometer nog een zandstrook te ver zou zijn. Ondanks dat ik alweer de 15 km kan aantikken....was dit nog even te veel. Moet immers zuinig zijn op dit lichaam , dus Robin en Myanou aangeschreven dat ik graag wilde deelnemen, maar dan wel op de Walk afstand.

Gisteren al genoten van diverse beelden van de VZT, de informatie en prestaties van enkele TTOutdoor leden. Gisteravond nog een Whatsapp van Robin ontvangen met de vraag of wij toch nog gingen vandaag .....wat dacht hij wel......NATUURLIJK....ik kon niet wachten.

Vanochtend even voor half acht de auto gestart voor een ritje van anderhalf uur naar locatie Polysport te Dieren. De 60 kilometer lopers gingen toen ook van start. Wij konden starten tussen 8 en 10 uur....met een uiterlijke finish tot 4 uur. Bij het ophalen van onze spullen (startnr, chip en herinnerings badge) weer even Robin begroet/gesproken en andere bekenden.

Vlak voor het starten nog even een foto van de startlocatie en alle Walk deelnemers gemaakt (achteraf bleek dat we.....de enige wandelaars waren ). Hopelijk volgen meer wandelaars ons voorbeeld op en zullen er volgend jaar wellicht zo'n twintigtal deelnemers zijn! Om 9.21 uur onszelf de uitdaging aangegaan om de "verplichte" finishtijd te behalen. Ondanks dat ik/wij alweer enkele malen hebben deelgenomen aan de VZT, gaan de rondjes NOOIT vervelen.....al komen diverse plekken bekend voor.

Na 2 km camping de Jutberg, de slingerende en glooiende paadjes richting Landal Coldenhoven, nabij de 7e km. Rond de 5e km stond o.a. vrijwilliger Arjan Breugem op ons te wachten, kort praatje en weer door. Ondertussen begonnen we uit te rekenen wanneer de eerste lopers van de 33 km ons zouden bijhalen (hun start was om 11 uur) en kwamen uit op 12.10 a 12.15 uur. Nog meer glooiende stukken tot aan de vlakte Loenermark, rond de 9e km. Hier slaan de 60 kilometer atleten rechtsaf voor hun "lusje" van zo'n 27 km . Vlak voor het 10e kilometerpunt (in 1.45') even de verwarring...de gpx zegt rechtdoor en de leidende pijlen linksaf. En daar de 60 km atleten hier tegengesteld aankwamen lopen, volgen we dus de pijlen. Met regelmaat kwamen de 60 km atleten ons voorbij. Doordat wij ook startnummers hadden opgespeld, gaf dit verrassende reacties en positieve opmerkingen. Bij 10,75 km de 1e verzorgingspost....even bijpraten en met wat winegums weer verder. Extra drinken was niet nodig....we hadden immers voldoende bij ons.

Nog geen kilometer verder haalde Remco v/d Velden (60 km) ons bij. Na een kort praatje en aanmoedigingen ging hij weer verder. Rond de 15e kilometer hoorde ik enkele snelle voetenstappen aankomen...de eerste van de 33 km....om 12.06 uur. Liepen ze sneller dan verwacht. Gelukkig hadden we de vele single tracks al achter ons liggen en liepen we nu over brede zandpaden, waardoor passeren eenvoudig ging. Iets meer dan een kwartiertje later kwam de volgende bekende langszij zetten...Sander van Vliet. Op het 17 km punt sloegen we linksaf omhoog naar de open vlakte van Nationaal Park Veluwezoom. Ondertussen was het zonnetje flink gaan branden waardoor het goed warm werd. Een lang single track pad van ruim 2 kilometer lengte, met een breder pad van een kilometer er achteraan. Vlak voor het einde kwam Robert v/d Toorn bij ons aansluiten voor een praatje. En vervolgde na een minuutje weer zijn eigen tempo.

Voorbij de 20e km (in 3.33') stoof Willem v/d Vaart ons voorbij. Op het korte stukje asfalt net voorbij de 21 km...hoorde ik achter mij iemand roepen "Meneer nr 301 (mijn startnr) ....heeft u wat water voor mij.....ik heb helemaal niets meer en de volgende post is pas over 5 kilometer...." Nu had ik twee bidons in mijn rugzak zitten...maar geen water....maar sportdrank. En daar mocht ze ook wel iets van hebben. Na enkele slokken vertrok Augusta van Hoogdalem ook haar route verder. Op 21,5 km steken we de weg over en daarna zouden we een afwijkende route krijgen, zodat we langs Woodz kwamen waar we iets konden nuttigen. Helaas stond er niet iets van een bordje met "WALK" zodat we konden afbuigen.Wij volgden de originele route ....de pijlen waren immers leidend . Rond de 25e km staan we bovenop de Dassenberg +73 meter. 500 meter verderop een redelijk stijgend zig zag pad. Rond de 27 km lijkt het erop dat er in de verte de volgende verzorgingspost staat....maar helaas, we gaan terug over een pittig oplopend pad. Maar na de volgende afdaling staat er zo'n 400 meter verder de VP2.

Hier voeg ik de 2 bidons samen, spoel er eentje om en laat er cola in gieten...zodat we hiervan kunnen genieten tot aan de finish. Nog even op de foto gezet door Alma Schaafstal en met rozijnen en winegums weer verder......richting de trap van Koepel de Kaap op 28,75 kilometer. Een heerlijke pittige kuitenbijter. Na het oversteken van wederom een weg - bemand door de vele verkeersregelaars - werd het struinen door de vele varens. Er moesten nog enkele leden van TTOutdoor komen en we begonnen stilaan te bedenken dat we hun wellicht tot aan de finish nog wel voor konden blijven . Gelukkig kregen we niet veel klimmetjes meer te verwerken, waardoor we het tempo redelijk constant konden houden. Het was alweer lang geleden dat ik zo ver had gewandeld. De 30 km ging in 5.28'. En na vele edities VZT is het best wel handig om telkens herkenningspunten tegen te komen (voor mij nooit als een last gezien). Op 33,1 km de Prins Willemberg +68 meter.....en nog steeds geen TTOutdoor leden .

En dan op zo'n 500 meter voor de finish.... "....Ronald ...Ronald", het blijkt Marian Kil te zijn. Op het punt waar normaliter de finish zou zijn, komt ze ons voorbij. En met nog een extra aanvullend lusje - in de verte is het onweer al te horen - rond de start/finish locatie.....bereiken we na 35,39 kilometer na 6.26'45" (netto tijd - bruto in 6.38') de finish met +386/-387 meter en begroeten Robin.

Even daarna bereikten Annemarie Leichtenberg, Brigitte Snel, Reint van der Vlis, Arjan Gringhuis en Ronald Grothues de finish. Niet veel later barstte de regenval los.

Weer optimaal genoten van een fantastische Veluwezoomtrail. Robin, Myanou en alle alle andere vrijwilligers BEDANKT voor het weer mogelijk maken van dit evenement in zeer korte tijd.

Vanochtend vroeg met Reny en Marian afgereisd naar het Drenthse landschap Dwingelderveld, voor de 3e #rfrhigh5 Walk & Trail event van Run Forest Run. Na het ritje van zo'n 2.15' uur konden we even voor 10 uur van start gaan.

In de eerste kilometers was het redelijk intensief navigeren daar de route mogelijk niet exact was ingetekend voor het gpx bestand. Maar op zich goed te doen, alleen de kruising na 2 kilometer gaf even wat extra zoekwerk. De bos- en mountainbike paden wisselden elkaar goed af, met op sommige momenten even het tempo iets verlagen.....om de modderpoelen goed te passeren.

Bij de 6e kilometer stapten we het bos uit en stonden aan de rand van het Dwingelderveld, met daarbij de Davidsplassen en Drostenveen. Verrassend bij de vele vennen waren de grote hoeveelheid aan boerenzwaluwen die vlak over het water scheerden, op zoek naar voedsel.

Rond het 12e kilometerpunt passeerden we de Schaapskooi Ruinen....waar het verdacht stil was. Later op de route bleek dan ook waarom. Langzamerhand begon het telkens iets zachter te regenen.....al hadden we tot nu toe nog geen stevige bui over ons heen gekregen.

Ter hoogte van Anholt en Kraloo, een breed en lang zandpad- 4,5 kilometer - wat goed te bewandelen was, vanwege alle regenval in de afgelopen periode. Rond de Holtveen weer een korte passage door het bos. Daarna weer het open veld over met diverse vennen aan weers kanten.

In de laatste vijf kilometer door het bosgebied met diverse groepen schapen met lammeren. Alles redelijk kunnen doorstappen over vlak terrein met veel bos- & zandpaden en dan in het laatste gedeelte toch nog een stukje glooiend terrein.

Totaal 24,32 kilometer in 3.47'33" met 1222 kcal en +39/-36 meters.

Ondanks dat we maar drie van de vijf afstanden hebben volbracht (het blijft toch een behoorlijk stuk rijden op een dag) was het ook nu weer optimaal genieten. Winfried Bats en RFR medewerkers wederom bedankt voor jullie inzet. En voor Dwingelderveld kom ik zeker een keer terug om die hardlopend te volbrengen.....wellicht met een groep TTOutdoor leden.

Vanochtend weer op tijd vertrokken met Reny en Marian voor een ritje naar Havelte (Drenthe) voor onze 2e etappe uit de Run-Forest-Run High 5 serie…..Holtingerveld /.

Vanaf de parkeerplaats was het starten in de richting van de startbaan die in de Tweede Wereldoorlog door de Duitse Wehrmacht was aangelegd. Rond de 2e kilometer krijgen we de eerste zandpartij voor onze kiezen. Daarna volgden de diverse kilometers elkaar snel op over diverse single tracks, waarbij het bospad er soms glooiend bij lag. Af en toe moest een stukje van het mountainbike parkoers genomen worden. Op sommige plekken was de toplaag van wat mul zand. Maar ik kon het tempo nog redelijk vasthouden.

Net voorbij de 8e kilometer liepen we het bos uit de open vlakte op. Tijdens dit 1,5 kilometer stuk, ging ik soms te enthousiast te keer over de zandpaden,zodat ik ongemerkt een verkeerde kant op draaide. Op zich niet zo verwonderlijk met een splitsing in 5 richtingen. Bij het indraaien van het bosgebied gaat de route langs een enorme waterpoel, dat voor de militaire genie als oefengebied dient. Van de 10e (de Van Helomaweg overstekend) tot de 11e kilometer volgden we een zeer breed zandpad (toegangsweg voor de defensie zandbak).

En dan met de 11e kilometer gaat het “feest” beginnen…..we mogen de zandbak in - het defensie oefenterrein - al struinend door de diepe bandensporen of deze haaks oversteken. Gelukkig krijgen we ook heel af en toe een gewoon pad onder de schoenen…..maar het mulle zand blijft gewoon de hoofdzaak. Net voorbij de 13e kilometer moeten we even twee enorme zandheuvels bedwingen. Ook daarna is het soms even zoeken naar de juiste richting, als er meer dan drie opties zijn om de route te vervolgen. Maar doelbewust een route nemen en dan zo’n 5 a 6 meter later, volgens de gpx zien dat we toch de andere hadden moeten nemen. Op 14,5 kilometer een herdenkingsmonument ter nagedachtenis van zes mannen die op 13 oktober 1944 zonder enige vorm van proces daar zijn gefusilleerd.

Daarna werden de brede paden verwisseld voor enkele mooie single tracks, gelukkig over bosgrond. Maar niet snel daarna weer zanderige zandpaden, waarbij ik weer een keertje de fout in ging. Dus in plaats van linksom, maar rechtsom….en daardoor iets meer meters gemaakt. Tussen 19 en 20 kilometer weer even wat hoogtemeters gemaakt over enkele heuveltjes. In één van de afdalingen helaas een verkeerde stap met rechts gemaakt, waardoor de (blessure) knie even een opdonder kreeg. Maar gelukkig had dit geen blijvend effect.

Op 21,5 kilometer staken we wederom de Van Helomaweg over, waarbij ik enkele honderden meters verderop in de verte de parkeerplaats al zag liggen. Dit betekende dat we dus of korter liepen….of nog een lusje gingen maken. De gedachte was nog niet gemaakt of we sloegen linksaf, slingerend tussen de bomen richting de hunebedden D53 en D54. Het werd duidelijk dat we dicht bij de parkeerplaats waren….wat een drukte van mensen. Gelukkig zijn we tijdens de eerste 21 kilometer nauwelijks andere mensen tegengekomen. Jammer dat vele ouders hun kinderen niet in bedwang houden en volop grafschennis laten plegen door ze over deze graven te laten lopen. Zeer benieuwd hoe zij het zouden vinden als we over het graf van hun (voor)ouders zouden gaan klimmen en klauteren! Daarna nog een klimmetje richting de Holtinger Schaapskudde en Toegangspoort Holtingerveld.

Totaal 25,71 kilometer in 3.57'20" met 1466 kcal en +102/-106 meters. Een mooi gemiddeld tempo van 6,5 km/uur....zonder enige last van de re.knie.

Na een half uurtje rusten, nog even Reny en Marian tegemoet gelopen......en samen naar de auto gelopen (oke….het laatste stukje nog even overgeslagen). Hierdoor nog 4,66 kilometer erbij geteld.

Zeer tevreden over het technische, uitdagende en zeer zanderige parkoers. Winfried / Run-Forest-Run #rfrhigh5 bedankt voor deze mooie route, hier ga ik zeker een keer terug komen.

De afgelopen dagen het weer goed in de gaten gehouden of we nog wel zouden afreizen naar Ommen met Marian K. De regen viel gelukkig mee....er zou wat sneeuw en hagel vallen......alleen de (gevoels) temperatuur, zou wel extreem laag worden. Maar echt slecht weer bestaat niet, slechte kleding immers wel!

Vanochtend om half acht bij Marian weggereden naar de locatie Ommen-Sahara, waar de aangepaste start van de Run-Forest-Run High 5 Besthemerberg / lag.

Vlak na het starten passeerde we de spoorlijn en gingen aan de andere kant weer verder door het bos. Na zo'n 3 kwartier begon het licht te hagelen en sneeuwen, gedurende tien minuten. Enkele reebokken schieten weg door het struikgewas. Voorbij de 5e kilometer een mooi lang stuk langs de Vecht. Doordat ik vorig jaar de 43 km route anders om liep....wist ik dat er een behoorlijk glooiend stuk aan zou komen (hier werden dan ook direct de meeste hoogtemeters gemaakt).

Rond het plaatsje Breeze was de route heerlijk slingerend heen & weer uitgezet door het bosgebied over vele single track paden. Een uurtje na de 1e bui, kwam het 2e sneeuw onverwachts naar beneden. Ook zaten er paden in....waar je soms goed moest kijken of we niet zomaar het bos in werden gestuurd, omdat er mogelijk nauwelijks mensen hebben gelopen.

Net voorbij de 13e kilometer komt de spoorlijn mwt oversteekplaats in het zicht.....maar verrassend blijven we aan deze kant lopen. De handschoen en must gaan met regelmaat uit/af, doordat de wind wegvalt en/of het tje goed doorkomt. Nog geen kilometer verder komt de 3e sneeuwbui naar beneden.....maar dit verschil dat er nu goed sprake is van , ditmaal blijft de sneeuw ook liggen op de grond....waardoor alles weer eens wit kleurt.

Rond de 16,6 kilometerpunt even de verwarring.....de route ging door een dicht begroeid bosstuk, met diverse stukken oude stammen/takken. Daar ik niet door dicht bos tegen te houden ben...heb ik mijn weg gewoon vervolgd. Achteraf blijkt dat ik de B route ook gewoon had kunnen volgen. Op de enkele momenten dat we aankomen op de openstukken/vlaktes....stond de wind vaak vies tegen met "ijzige" kou.

Met regelmaat werden de bospaden - waar ik nauwelijks andere mensen tegenkwam - afgewisseld met de vele single tracks of ATB paden. Met nog zo'n 5 kilometer te gaan, kreeg ik het 4e hagel/sneeuwbuitje over mij heen. Het verraste mij dat ik nog geen 'last' / 'tegenwerking' van de re.knie had gekregen....gezien het gemiddelde tempo en de omstandigheden van de route. Het enige asfalt waren die stukjes, wanneer we de weg moesten oversteken. In het begin had ik hiervoor bewust in het grasstrookje gelopen. De wind was ondertussen een flink stuk sterker geworden, de bomen gingen behoorlijk te keer. Op sommige momenten kraakte het flink ergens bo en mij......

Bij de auto hadden we gezien dat het laatste stuk(je) door de zandduinen gingen.....maar welke afstand dat zou zijn.....was niet bekent. Een open stuk in de begroeiing gaf zicht op het Sahara gebied....terwijl we er langs liepen, zouden we geluk hebben . Niet veel later draaide we linksaf de zandbak in..... Een volle kilometer later kon ik mijn klokje uit doen bij de auto.

Totaal 25,05 kilometer in 4.02'45" met 1354 kcal en +144/-159 meters. Een mooi gemiddeld tempo van 6,2 km/uur....zonder enige last van de re.knie.

Nu was het nog wachten op Reny en Marian......die "blij" waren met nog twee stevige sneeuw/hagelbuien.

Zeer tevreden over het zeer wisselende, uitdagende en bosreik parkoers. Winfried / Run-Forest-Run #rfrhigh5 bedankt voor deze mooie route.

Bijna direct na de persconferentie (half oktober) kwam de melding dat de Indian Summer Ultra Trail die het weekend (17 oktober) erop geen doorgang zou hebben. Voor ons als atleten even slikken......maar voor de organisatie een hele zware teleurstelling. Naast alle inspanningen van de afgelopen periode....om dan het evenement zó kort ervoor te moeten afblazen. De dag erop kwam de melding dat we de afstand wel virtual konden gaan lopen, men had snel een paar aanpassingen in de route gemaakt. Daarbij is de lengte gebracht op 52 kilometer. En als we dan moeten zoeken naar de juiste paden.....kan daar zomaar een kilometer bijkomen.

Reny en Marian zouden de 50 kilometer wandelend gaan afleggen i.v.m. de BG50 (half december). Dus wilde zij wel op kort termijn naar Drenthe gaan. Doordat ik met Remon v H zou gaan lopen....en hij nog herstellende was, ging dit voor ons tweeën niet op. Hierop besloten om gisteren (24 okt) dat ik met beide dames naar Rolde zou afreizen en met Remon ergens in november.

Zo geschiede het dat we zaterdagochtend rond 06.30 uur bij Marian wegreden voor een 2.30' durende rit naar Rolde. De auto naast de camping geparkeerd (van de bibliotheek) en dat op zo'n 100 meter van de originele startlocatie. Even voor 9 uur vertrokken Reny en Marian voor hun avontuur door de Drentse Aa.....en wetende dat er in het donker gefinisht zou worden. Ik nam even mijn rust in de auto en probeerde nog even een powernap te nemen. Een uurtje later (09.55 uur) startte ik mijn klokje en begon navigerend aan het avontuur. Lopend op de Salomon XA Elevate, daar ik weet dat er ook asfalt sessie in zitten. Vooraf al besloten dat ik het 🏃 zou afwisselen met 🚶 i.v.m. de trainingsachterstand.

Half augustus kreeg ik een blokkade in de rug, met belemmering van het heffen van het linkerbeen. Pas na de eerste week oktober ging het lopen weer.....en in de afgelopen weken wel gelopen, maar geen lange afstanden. De afgelopen week begonnen met het geven van dagelijkse trail trainingen in de avonduren, om zo de atleten te blijven stimuleren bezig te met 🏃🏃. Zo ook vrijdagavond nog.

In het begin (en op diverse andere momenten) toch weer even de fout in gegaan - voor enkele meters - daar het soms moeilijk te zien welke van de afslagen je moet nemen. Paadjes liggen bijna verscholen, niet 1 maar 3 mogelijke opties of liggen vlak naast elkaar en wijken pas verderop uit elkaar. Het aantal single tracks was eigenlijk meer dan de brede paden (daar er over de open velden & akkers maar één pad ligt) en misschien iets te veel asfalt. Maar met zoveel akkers....ontkom je er niet aan in Nederland.

Diverse stukken bomenstroken en bossen, maakte het met de openvlaktes - o.a. het Ballooërveld - en diverse akkers, een mooie afwisselende route van. Maar dat was al bekent, heb alleen de 2019 editie van de ISU gemist.

Even na de 11e kilometer haal ik Reny en Marian bij en wandel een klein stukje met hun op, voordat iets verder aan het Ballooërveld (zandpaden) begin. Na de 15 kilometer las ik mijn eerste 🚶 km (10'09") in. Afhankelijk van de ondergrond lagen de km's tussen 6'25" en 6'00". Ondertussen kwamen twee mannen voorbij die aan hun eerste 50 km begonnen. Hierna hebben we elkaar met regelmaat nog voorbij gelopen en bij onvindbare paden geholpen. Ondanks dat ik hier de afgelopen jaren heb gelopen.....blijft het met een tegengestelde richting toch altijd even lastig om de situatie in te schatten.

Het glooiende terrein gaat langzaam zijn tol eisen (het sluimert er langzaam in) in het volgende blok van 10 kilometer. Mede door het feit dat ik na onze vakantie - eind september - en door de rug blokkade, niet verder had getraind dan 16 kilometer.

Het klokje geeft aan dat ik ondertussen 26 kilometer onder de schoenen heb gehad - gemiddeld tempo tussen de 6'45" en 6'15" wat mij zeker niet tegenvalt. In de 🚶 kilometer die volgt kan ik lekker doorstappen en kom uit op 9'30". Tijdens deze wandel sessie besluit ik terug te gaan gaan kortere 🏃sessies van zo'n 5 kilometer, om daarmee het lichaam enigszins te sparen.

Met regelmaat kom bepaalde stukken - ondanks dat je andersom loop - herkenbaar voor. Ook over behoorlijke natte stukken, waar het gras elk jaar onder water staat. Soms betrap ik mij erop dat ik ga nadenken over wat voor stuk en dan nog moet komen. Altijd leuk dat negen van de tien ik het dan nog goed heb.

Extra dorst en honger heb ik totaal nog niet gehad. Het is immers elke twee kilometer een goed slok energiedrank en om de acht kilometer (of uur bezig zijn) een drietal blocks van Clifbar. En tijdens de wandelsessies een stuk energiereep of ontbijtkoek.

Het is voelbaar dat tempo zakt naar een lager tempo. Rond de 29e kilometer zit ik dan op het verste punt, ten opzichte van de auto. De enige optie zou dan kunnen zijn om bepaalde stukken af te snijden.....maar voorlopig gaat het nog goed. Het tempo lag in deze 5e kilometer tussen de 6'55" en 6'45". De 🚶 kilometer ging in 9'44". Heb dan alweer 33 kilometer afgelegd......iets meer dan het dubbele wat ik tot nu toe getraind heb. Ook wetende dat er nog 20 kilometer bij moet komen.

Ik start weer op voor een 🏃 blok van 5 kilometer....alleen merk ik dat het lichaam sterker tegenwerkt....er gewoon klaar mee is. Oké, er zit een lange sessie asfalt in en dat heeft dan geen prettige uitwerking op het lichaam na zoveel kilometers. Na 2,5 km 🏃 (gemiddeld 7'00") ga ik over naar wandelen - over 1,5 kilometer - en besluit het 🏃🏃 weer te proberen. Als het klokje de 39 kilometer aantikt neem ik resoluut het besluit het lichaam verder te sparen en ga over in een lange wandelsessie van (wat ik dacht en achteraf bleek) van 14 kilometer.

Op sommige stukken loop je ongemerkt een afslag voorbij en zie de route ernaast verder gaan. En met een paar meter erbij kom je dan verderop weer uit op de originele route. Uitkomend op een asfaltweg, waarbij je links of rechts kan......maar beide niet de juiste zijn. Nee....gewoon dwarsover (op 51 kilometer) het omgeploegde akkerveld. Gelukkig geen zware modderpartij.... Maar ik kom verkeerd uit en loop enigszins door de achtertuin van de aangrenzende huizen (en nee er stond geen hekwerk omheen). Alweer snel de juiste route gevonden, daar ik er maar een tiental meters naast liep. Daarna een lange grasstrook, stukje asfalt en dan in rechte lijn naar de auto. Het gemiddelde tempo in deze wandelsessie lag tussen 9'20" en 9'10" per kilometer. Ook hierover zeker tevreden, gezien de gemaakte totaal afstand en ondergrond.

Totaal 53,11 kilometer in 6.43' afgelegd met 2720 calorieën en +76/-72 meter.

Na het opfrissen, eten en uitrusten.....ben ik een uurtje na mijn finish weer op pad gegaan voor een wandel ophaal sessie. Had de dames beloofd dat ik hun tegemoet zou komen. Had voor zekerheid wel mijn hoofdlamp in de rugzak gestopt....maar kon voorlopig in de opkomende duisternis de route goed volgen. In het laatste stuk af en toe de verlichting van het klokje aangezet, om de bevestiging van de splitsingen goed te zien. Na 7,12 kilometer kwamen de twee hoofdlampen het hoekje omzetten. Had vlak ervoor maar even wat geluid gemaakt, daar ik in het donkere bos nog geen hoofdlamp op en aan had. Hierna omgedraaid en nu wel met lamp op teruggekeerd.

Na 14,29 kilometer in 2.30' met 732 calorieën en +9/-18 meter weer terug bij de auto.

Nadat de dames klaar waren met opfrissen en omkleden, zijn we aan de terugreis begonnen. Na eerst Marian thuis afgezet te hebben, stapte wij om 23.00 uur ook thuis naar binnen.

RunForestRun, ISU, Winfried en alle organisatie leden Bedankt voor de uitdaging.

Trail des Fantôme werd vanwege de corona omstandigheden in eerste instantie afgelast.....gelukkig kwam daarna de melding dat de trail in aangepaste vorm - met slechts 4 afstanden (13 - 20 - 27 - 42 km) en met 150 deelnemers per dag vanaf 18 juli t/m 16 augustus - toch zou doorgaan. Dit maakte het voor mij (en vele andere) ietsje eenvoudiger om ‘gewoon’ door te blijven trainen. Al lijkt het soms eenvoudig die twee en veertig kilometer, er moet toch nog steeds voor getraind worden. En voor de uitdaging in december - de BG100 - is de TdF een mooi “TRAININGSRONDJE” dat echt met hoofdletters geschreven mag worden. I.v.m. de opbouw voor die BG100, die ik met Remon van Holstein ga doen, heb ik de afspraak met hem gemaakt dat we de TdF samen zouden gaan lopen. In de aanloop gedurende de laatste weken kwam daar Willem van der Vaart bij, die ook vroeg om samen te gaan lopen.

Zaterdagochtend stap ik om kwart voor zes in de auto voor een kort ritje van 10 minuten naar Remon. Daar werden wij door zijn tante en oom opgehaald voor het ritje naar de Belgische Ardennen. Daar aangekomen was het nog even de laatste handelingen van schoenen aan en racevest omhangen en wandelen naar de startlocatie, waar Willem al stond te wachten. Toen een grote groep atleten waren vertrokken, besloten wij om 09.15 uur onze klokjes maar te activeren tijdens het vals plat omhoog gaande pad. Gelukkig daalde deze na enkele honderden meters. Het viel al direct op dat ondanks de kleine gele bordjes, de route perfect was uitgezet. Na een stuk stijgen, kregen we direct een mooi uitzicht voorgeschoteld.....wetende dat we zo beneden langs de Ourthe zouden lopen. Na de 3e kilometer één van de vele wat steile afdalingen - waarbij deze bekend staat als bomen knuffel daling - en schiet twee dames snel voorbij, waarvan ik zie dat de laatste super verkrampt daalt. Ik hou in en geef enkele adviezen m.b.t. het zover mogelijk doorlopen.....en te proberen te ontspannen rond de schouder/nek. Eenmaal beneden bedankt zij mij en ga ik met Remon verder..... Willem is er dan al vandoor en hebben we verder ook niet meer gezien. We dwalen zo’n 1,5 kilometer langs het water over boomwortels en leisteen.....O ja, soms ook een stukje vlakke bosgrond.... Dan weer een stijging, waarbij we in de 2e helft onze stokken tevoorschijn halen. Eenmaal boven bergen we deze snel weer op. Het principe van pakken & opbergen blijven we de gehele marathon volhouden, als extra “training” tijdens de TdF. Als we dan net beginnen aan de afdaling, meld ik hem dat ik even de benen wil testen....en duik snel naar beneden over de boomwortels en keien. Na enkele andere voorbij te zijn geschoten, zie ik weer iemand verkrampt dalen. Ik geef wat aanwijzingen en ga daarna met Remon verder. Na zo’n 6,75 kilometer krijgen we de splitsing met de 13 km afstand. In de ruim 1200 meter stijgen komt er een atlete naar beneden...die de 13 km afslag had gemist..... Na een vlak stuk is het dalen tot voor de 10e kilometer, naar de Ourthe. Ook hier weer zien we nog maar een derde van de normale rivier terug.

Gelukkig nu een wat bredere grasvlakte waarbij we toch proberen het tempo constant te houden....zonder ergens achter te blijven haken. We passeren de splitsing 20 km afstand, zij mogen direct een wateroversteek maken. Even later stijgen we naar Ollemont (waar diverse schitterende villa’s staan) en we helaas een stuk asfalt onder de schoenen door krijgen. Slingerend dalen we naar het water en waar je niet op hoopt gebeurt dan...ik hoor een trap ergens tegenaan, wat gestommel en Remon ligt tussen de wortels en keien op de grond. Ik vertel hem heel rustig op te staan, eerst voelen of alles wil meewerken (of er niets gebroken is), dan een snelle check voor wondjes en na een paar passen...even alles wassen in de Ourthe, zodat er beter zicht is op de gevoelige plekken/wondjes. Gelukkig niets aan de hand....wat wellicht wel een paar blauwe plekken zal opleveren. We benaderen de Dam van Nisramont via de andere kant en komen bij de brug vanaf het water de weg op. Langs de Ourthe was het al een drukte en dat blijkt wel uit de overvolle parkeerplaats bij de dam. Snel schieten we weer omhoog en net voorbij de 14e kilometer de splitsing met de 27 km afstand. Die lopen nu naar beneden, waar we normaliter vanaf de dam omhoog gaan. Wij gaan verder omhoog en slingeren veelvuldig tussen de vele dagjesmensen door. Ik meld Remon dat ik mij weer even wil testen met de vele trappen die er op dit stuk liggen. Na de laatste trede, blijf ik wachten op hem....mede voor een foto. Zo tegen de 16e kilometer komen we aan bij de Y-splitsing van de Ourthe. Aan de overkant zullen we dadelijk ook lopen - daar waar altijd de start is van de Trail du Barrage nabij Engreux... en nog geen twee stappen verder schop ik tegen een steen...maak nog een extra ‘nood’ stap....kom tot stilstand met twee handen aan de grond. Gelukkig geen gestrekte valpartij op de grond en was mijn handen iets verderop in de Ourthe. Net voor de 18e kilometer steken we de Ourthe over bij Echelle a Poissons en slingeren onder de vele single tracks vlak langs de Ourthe of enkele tientallen meters erboven (wat schitterende vergezichten geeft). Net voorbij de 19,5 kilometer passeren we de start locatie van de Trail du Barrage en dalen daarna weer af naar het water....waar we aan de overkant atleten zien lopen die al zo’n 6 kilometer op ons voorliggen. Bij 21,4 kilometer....in 3.40’ houden we even een tien minuten pauze, om even goed te kunnen eten. Wetende dat de snelste loper over de gehele afstand maar 3.35” nodig had.....

Bij 21,7 kilometer verandert de Ourthe van rivier naar een beekje.... Rond de 24e kilometer bij de zoveelste stijging laat Remon merken dat het “klimmen” nu wel klaar is. Stokken pakken en stap voor stap werken we ons weer naar boven. Vanaf 25,5 kilometer volgen we wederom de rivier over zo’n drie kilometer, waar we zigzaggend omhoog mogen. Tot nu toe zijn er maar een paar plekken geweest waarvan ik even goed moest nadenken of ik hier niet al eens eerder was geweest. We hebben enkele nieuwe stukken gehad of zelfs tegengesteld gelopen. Remon heeft geen drinken en neemt daardoor af en toe iets van mijn voorraad. Maar ook nu weer deze overkapping/hut, met uitzicht op de Ourthe, waarbij ik vertel de stokken op te bergen i.v.m. lange langlopende zig zag afdaling. Als we de stokken hebben opgeruimd, vertel ik Remon dat ik hem beneden weer zie.....ik zet aan en schiet snel naar beneden over de zig zag paden (in de bochten even inhouden) en dan weer door. Eenmaal beneden vervolgen we onze weg (1 kilometer) naar de dam van Nisramont - ditmaal aan de andere kant. Hij meld dat zijn waakvlammetje ondertussen is uitgegaan. Even flink stijgen (normaal dalen we hier) en na de weg over te zijn gestoken is daar op exact 31 kilometer op mijn klokje de onbemande verzorgingspost met water.....helaas zijn de blikjes cola al op..... We vullen beide onze soft flessen bij en Remon ook zijn waterzak.

Via langlopende grindpaden komen we weer uit bij de rivier en dan op 32,6 kilometer hangt er een touw tegen een rotswand(je) aan. Na het opbergen van de stokken gaan we één voor één omhoog en daarna nog verder stijgend omhoog...iets naar rechts en bijna weer helemaal naar beneden. Ondertussen houden we de tijdslimiet wel in de gaten, daar deze om 18.00 uur stopt. Even na de 35e kilometer wederom een lange lange stijging van zo’n twee kilometer lengte. Eerst over een breed bospad tussen gekapte bomen (wat er al een paar jaar zo bij ligt) en daarna verder steil stijgend door het bos. Rond de 37e kilometer het verlossende bordje van de laatste 5 kilometer. Remon meldt dit aan zijn tante, waarbij ik aangeef dat de mogelijkheid aanwezig is dat het nog wel anderhalf uur kan duren...... Vervolgen nog een paar technische afdalingen. Met 4 kilometer nog te gaan, zien we een touw liggen op een stoffig zandpad....op dit steile stukje is het wel handig. Ik loop redelijk door in de hoop Remon weer snel mee te krijgen....maar verlies hem niet uit het oog. Ook hij moet mij kunnen blijven zien, ondanks zijn vermoeidheid. Vlak voor de 40e kilometer slaan we nu rechtsaf (normaliter linksaf, om uit te komen bij de Muur van Maboge) en slingeren tussen hoog struikgewas naar het bos. Hier volgt een single track pad van bijna 500 meter naar de rivier. Ik verhoog ligt het tempo en al snel hoor ik vlak achter mij voetstappen volgen - in de veronderstelling dat het Remon is - en verhoog nog iets het tempo......en ik wordt nog steeds gevolgd.....en dan bij de Ourthe....word ik voorbijgesneld door een jonge dame en bleek het niet Remon te zijn. Voorbij de 41e kilometer komt weer de vraag of ik nog water over heb....en leen weer een softfles met water uit. Ik weet dat ik gemakkelijk iets langer zonder vocht kan (ook vanwege het feit dat het mij iets minder inspanning koste en ik vaak train met vochtschuld). Voordat we onze waterpassage krijgen, horen we met regelmaat applaus voor de gefinishte deelnemers. Vlak voor de 42e kilometer hebben we onze waterpassage door de Ourthe....waarbij we direct onze onderbenen alvast begonnen schoon te maken. Aan de overkant was het even zoeken naar de juiste looprichting en mochten we tussen de brandnetels door naar boven toe....richting de finish.

Totaaltijd van ons was 8.36'34" met +1711/-1710 meter en een totaal verbruik van 3059 kcal.

Na mijn belofte in oktober 2019 om een jaar lang geen (super) lange trail te gaan lopen i.v.m. een herstel jaar voor het lichaam, moet er natuurlijk wel goed opgebouwd gaan worden voor de diverse trails in 2020. Daardoor toch maar ingeschreven voor een trail waar ik nog niet eerder aan had deelgenomen....de Besthemerberg Trail te Ommen van Run Forest Run over 43 kilometer. Met Reny afgesproken dat zij daar een kortere afstand - 21 km - zou gaan wandelen. Enkele weken terug vroeg Brigitte S. of zij kon meerijden, wat natuurlijk geen probleem was. Zij schreef daarop in voor de 21 km.

Gelukkig was de start pas om half elf, waardoor we op één dag op en neer konden rijden...maar dat betekende wel dat we om half acht moesten vertrekken, om daar nog wat tijd over te hebben voor de start. Bij aankomst hebben we onze startnummers opgehaald en daarbij nog even bijgekletst met organisator Winfried Bats, die nu ook weer opkeek dat wij vanuit het Westen zijn gekomen om hier te trailen. Ook nog even Herman G gesproken, die ik enkele jaren terug bij de Trail by the Sea tegen kwam. De start was van 10.30 tot 10.40 uur voor de 43 km, ook in een blok van 10 minuten daarna de 21 km en na 11.00 uur nog de 10 km. Omdat Reny buiten de wedstrijd om de 21 km ging wandelen, vertrok zij direct met mij mee.

Het doel voor vandaag was om in de eerste helft het tempo redelijk hoog te houden en daarmee te zien - en vooral - aan te voelen, hoe het lichaam zich hield over de tweede helft. Of ik dan een lager tempo constant kon volhouden tot aan de finish. Ik vertrek achterin om daarmee in eigen tempo van start te gaan.....alleen na 4 kilometer lopen we met zo’n 10 a 12 atleten rechtdoor - omdat we linten zagen hangen in de verte - i.p.v. rechtsaf.....waardoor we terecht kwamen op de route rond het 39 km punt. Na een paar honderd meter komen we erachter en draaien om naar het juiste parkoers. Daarmee komen terecht in de 21 km groep. In het bosgebied wisselen de brede paden en de single tracks elkaar regelmatig af, waardoor het soms geen probleem is dat je even niet kunt inhalen. Dit geeft direct de gelegenheid om even snel te herstellen. Daarbij is het vandaag ook zeer belangrijk dat ik met de linkerhiel niet op één van de vele, vele boomwortels stap, de concentratie zal scherp moeten blijven tot op het einde. De 10 kilometer gaat in 58'34" wat op dit parkoers voor mij aan de stevige kant is. Het bos wordt afgewisseld met een strook akkerland. De eerste verzorgingspost (11,5 km) komt nu met het verkeerd lopen, uit tegen op de 12,5 km. Hier doe ik mij te goed aan een bekertje cola en een paar stukken krentenmik.

Na deze stop even een korte sanitaire stop en weer snel verder in het tempo door de bossen. Rond 14,7 kilometer (hoge 13 km op de route) de splitsing met de 21 km deelnemers....waardoor het ook direct een stuk stiller om mij heen wordt. Ruim een kilometer verder weer een akkerveld waarover zo'n 1,5 kilometer mogen ploegen... Bij de oversteek van een doorgaande weg (17,5 km) één van de vele verkeersregelaars. Kort praatje, bedanken en verder.... Aan de overkant gaan we het bos weer in.....maar is hier wel een pad ....zo verwilderd heeft de natuur hier huisgehouden, heerlijk om hier te mogen lopen. Ook hier brede paden en single tracks die elkaar afwisselen. De 20 kilometer gaat in 1.58'51". Tegen de 21 kilometer naderen we het spoor en iets verder een overgang.....waar ik op afloop. Maar daardoor de afslag op het parkoers naar links mis. Een kilometer verderop dan wel de overgang - snel een foto - en de slagbomen gaan neer. Wandelend naar het spoor en daarna erover. En dan na de 26e kilometer gaat het feest beginnen....de heuvels rond Beerze..... Wel wandelend omhoog om de hamstrings iets te ontzien en maar ook de hiel. Maar ook hier een schitterend stuk natuur om te dwalen. Ruim een kilometer verder na een afdaling de tweede verzorgingspost. Ook hier een een bekertje cola en krentenmik.

Ook hier een korte stop en wandelend verder en ook hier een uniek stuk natuur.....waar ik op dit moment doorheen struin.... Nog voor de 30e kilometer weer de oversteek van een doorgaande weg. De 30e kilometer gaat in 3.08'40". Ook hier een bedankje naar de vrijwilliger. Iets verderop komen we uit bij rivier de Vecht en volgen deze via een single track over zo'n 1500 meter. Voorbij de 35e kilometer - in de omgeving Junne - doemt de eerste zandbak op voor zo'n 500 meter lengte. Doordat sommige stukken zwaar lopen, besloten dit wandelend te vervolgen. Op 36,4 km moeten we weer een weg oversteken en geef het teken aan de verkeersregelaar, dat ik het rustig aan doe en dat hij niet de naderende auto's moet tegenhouden. Hij keek mij verrast aan.....vertel hem dat als ik voor de auto's had willen oversteken....ik sneller had moeten aankomen lopen. Een grote glimlach verschijnt op zijn gezicht.....na de auto's bedank ik hem en steek over. Honderd meter verderop steek voor de 2e maal het spoor over. Hierna volgen nog twee zand partijen, voordat ik aankom bij de 3e verzorgingspost op 39 km. Na een colaatje, neem ik wat suikerbrood en ga wandelend verder. Dit om de spieren soepel te houden en de hiel niet stijf te laten worden.

Nog een kleine 5 kilometer voordat dit avontuur ook weer tot een einde komt. De 40 kilometer gaat in 4.17'39". Nog een tweetal vijvers waar we langs lopen, waar de boomwortels weer gigantisch aanwezig zijn. En voorbij het marathon punt komen we bij een amfitheater.....waar ik vloekend via de trappen omhoog ga. Iets verderop staan Reny en Brigitte mij op te wachten en dan nog een honderd meter naar de finish.

Na 4.40’14” en 43,34 kilometer stap ik de finish over....gelukkig heeft de linker hiel zo goed als niet tegengewerkt en er geen last van gehad.....al heeft het mij vandaag wel de opperste concentratie gekost om niet op de vele boomwortels te stappen. Zoals bij elke RFR trail staat Winfried aan de finish de deelnemers binnen te halen. Hem direct medegedeeld dat deze eerste deelname, zeker niet de laatste zal zijn. Het is een zeer intensieve, pittige trail.....maar de 2 uur rijden en het terugkomen waard. Tot de volgende trail in oktober met de Indian Summer Ultra Trail te Rolde.

Nadat wij zaterdagavond om 22.30 uur weer terug waren vanuit Oostvoorne - kleine bijeenkomst - na een lange tijd geprobeerd te hebben de gpx bestanden uit te sturen.....kwam het bericht van de boswachter dat hij nog een aanpassing op de route had gemaakt, waardoor wij niet de oversteek over het vliegveld mochten maken. Daar dit lus A betrof, waar alle atleten over lopen, waren we opgelucht dat deze bestanden er toch niet uitgegaan zijn. Dit met betrekking tot de vergunning voor de volgende editie.

Zondagochtend gaat de wekker om 5.45 uur en rijden wij drie kwartier later richting Brunotti i.v.m. de 7e Voorne’s Duin Trail en 1e Voorne’s Duin Walk. Om 7 uur begonnen met het vullen van de lunchpakket tasje voor de vrijwilligers, met Reny, Concetta en Ruud. Daarna snel de startnummer uitgifte opgesteld omdat de wandelaar al vanaf 7.30 uur hun startbewijs konden ophalen, waarbij enkele uit mijn wandelgroep aan meededen. Daarna was het voor Ruud en mij tijd om op onze ATB te stappen voor het controleren of de linten er nog hingen in lus A (Ruud) en B (mijn lusje). Ondertussen was Ben al bezig met het plaatsen van alle bordjes en het controleren van zijn lus C. Na zo’n 6,5 kilometer inrijden - uitkijkend voor de gladde stukken op de weg -, draaide ik het Bootpad af (km punt 9) en zag al snel dat de linten er nog hingen. Enkele kilometers verderop moesten alle de stuurkunsten van diep komen, op het slingerde en glooiende single track parkoers.....maar gelukkig hingen ook hier de linten nog. Ook de partytent van VP2 stond er nog en had de nacht dus doorstaan. Twee kilometer verderop kwam ik Ben tegen, die in lus B zijn laatste bordje had geplaatst. We wenste elkaar nog een mooie dag toe en ging verder met de controle. Na bijna 24 kilometer was ik, om 9.30 uur, weer terug bij Brunotti en voordat ik de fiets in de auto kon inladen....begon de mobiel regelmatig af te gaan....bij de wandelaars was er mogelijk een bordje weggehaald, waardoor vele verkeerd liepen. Aan enkele deelnemers geprobeerd uit te leggen hoe ze verder moesten en tevens veel plezier toe te wensen. Nu moest ik nog snel opschieten, want om 10.30 uur begon de 44 kilometer trail afstand....die ik samen met Ruud als bezem lopers zouden afleggen. Dus even snel douchen, omkleden en mij boven (start uitgifte) melden. Daar kom ik vele bekenden tegen uit mijn eigen trail groep tegen en ook andere bekenden van diverse gelopen trails.

Om 10.30 uur gaan Ruud en ik als laatste van de 44 kilometer lopers - gewapend met bezem - van start, voor ons avontuur. Alles verloopt prima tot we bij 6,5 kilometer twee atleten rechtdoor zien gaan, 1 kunnen we terug roepen......Ruud versnelt nog even achter de ander aan. Ik hang snel de linten terug - die door sabotage zijn verhangen. Ik krijg dan een belletje dat er nog een te laat gestart atleet achter ons aan komt. Dan gaat de mobiel weer. De ehbo op de atb - Rene - verteld dan een hoop atleten verkeerd lopen, dat begrepen wij nu ook. Hem verteld dat we de linten weer terug hebben gehangen. Tijdens het verder lopen komen we Robin tegen met een nieuw lintje, uitgelegd dat we het al hebben opgelost. Lopen we met z’n drieën door naar VP1. De verlate atleet schiet ons voorbij. Bij VP1 ook even bijgekletst met alle aanwezigen.

Als we nog maar net in lus B lopen, komt de eerste atleet van de 29 km ons voorbij snellen, vele volgen ons daarna tot aan VP2. We zien dat alle linten er nog steeds hangen en dat geeft mij rust. Bij VP2 melden we dat als wij terug zijn het werk voor hun erop zit. Ook dat er nu zeker niemand meer door mag naar lus C (zodat we niet weer ergens moeten wachten....).

Nog geen 500 meter verder zien we een groepje van 5 atleten alweer terug komen...dit klopt totaal niet is bij ons beiden het gevoel. Ook ehbo op de atb - JP- die erbij rijd, verteld dat diverse te snel weer het strand zijn afgelopen en daardoor alweer op de weg terug zijn. Vlak daarna zien we een grote groep atleten in overleg met elkaar, wat ze gaan doen....terug naar de finish of doorgaan en daarmee een 5 kilometer meer lopen. Eén atleet houdt het voor gezien en neemt de ± 35 kilometer (bij aankomst op de finish) als mooi trainingsrondje voor lief. Na de Tweede Slag lopen we het strand op en beginnen dan aan onze tweede taak. Het schoonvegen van het loop parkoers door alle linten en bordjes mee te nemen. Op sommige plekken konden we de spullen afgeven aan onze posters/vrijwilligers, zodat het niet al te veel sjouwwerk werd. Bij elke poster maken we even een praatje en bedanken hen voor hun aanwezigheid en inzet. Achteraf bleken de linten rond Quakjeswater allemaal te zijn verdwenen, waardoor Ben alles opnieuw moest ophangen. Diverse wandelaars blijken verrast dat we op dezelfde dag ook alles weer opruimen. Vlak voordat we terug zijn bij VP2 krijg ik wederom Els aan de telefoon, waar we uithangen i.v.m. het ophalen van de materialen bij VP2. Had de groep al enkele malen op de hoogte gebracht waar we telkens zaten.

Vanaf VP2 ging Ruud in tegengestelde richting en ik de juiste route op, om zo lus B ook geheel schoon te vegen. Een tweetal kilometer verderop kom ik de boswachter tegen. In het praatje met hem spreekt hij veel lof over de atleten - vrolijke, spraakzame deelnemers - en het feit dat we netjes alles al direct aan het opruimen zijn. En dan op het 32 kilometer punt weer een sabotage actie...het bordje is verplaatst en gedraaid en tevens twee linten zijn verhangen, waardoor de atleten rechtdoor zijn gegaan i.p.v. linksaf. En dat lusje wat de 29 km atleten wel hebben gelopen, maar diverse 44 km atleten weer niet. Daar baal ik dan ook flink van. Ik tref Ruud weer op het Bootpad en we gaan verder richting de finish en ruimen verder alles op. Vlakbij restaurant Aan Zee belt Els mij weer, of alles nog goed gaat en waar we zitten. Over de Slikken van Voorne genieten we van de ondergaande zon en berekenen we dat de mogelijkheid bestaat, dat we een uur voor op schema de finish zullen gaan halen. De laatste drie kilometer langs het Oostvoornse Meer zijn dan ook de natste kilometers. In de laatste kilometer zien we Reny en Concetta onze kant op lopen....het blijkt dat de bordjes van de kids trail nog opgeruimd moesten worden. Ook hier helpen wij dan nog even aan mee, zodat ook zij weer eerder terug zijn.

Na 6.12’12” en 43,54 kilometer stappen we de finish over....wat de hielen en beenspieren heerlijk vinden. Na het douchen schuiven we aan bij de rest die al even binnen zitten bij Brunotti. Als dan iedereen terug en binnen is, wordt het eten geserveerd en kijken we terug op een mooie dag. Ondertussen stromen de positieve berichten binnen op facebook. Om 20.00 uur nemen we afscheid en gaan moe, maar voldaan naar huis.

Graag zien we iedereen weer terug op zondag 6 december 2020 voor de volgende Voorne’s Duin Trail & Walk.

Door de gevoelige enkels na de Dalmacija Ultra Trail (18 okt) was het weer tijd om rustig aan het opbouwen te gaan werken. Toch maar enkele dagen na terugkomst van de vakantie.... ingeschreven voor de 2e Graef Castricum Trail over de 35 kilometer afstand. De enkels herstelde redelijk, alleen sloeg het over naar - voornamelijk linker - achillespees.

Gisteren ontspannen met Reny (zij ging voor het wandelen over de 23 kilometer) naar Castricum gereden, waar we voor half tien aankwamen. De 60 kilometer atleten waren al om 7 uur vertrokken. Na het begroeten van diverse Cairn leden, bekenden en bakkie tijd, vertrok Reny even na 10 uur voor haar wandeling. Een half uur later mochten wij van de 35 km - na de briefing van Robin - op pad voor het avontuur richting Egmond vanaf de atletiekbaan van AV Castricum.

Na een aanloopstukje en het oversteken van de weg, wisselen de wandelpaden en single tracks zich regelmatig af, waarbij het tempo voor de totale afstand toch te hoog is. De snelste van de 23 (om 10.45 gestart) schieten niet veel later al voorbij. Bij het 5 kilometer punt loop ik op Reny in....wandelend vertel ik haar even de briefing van Robin door....en ga verder. Enkele wortels pakken verkeerd uit op de linkerenkel/achillespees...hopelijk valt het allemaal mee? Rond kilometer 9,5 moeten we even door de dichte begroeiing, daar een rund met behoorlijke horens, niet blij is dat wij er langs willen. Hij beweegt zijn kop dan ook continue over de breedte van het pad. Tot dan glooid het parkoers licht....daarna komen de klimmetjes, vele met het zware zand. Bij 11,3 kilometer buigt de 23 kilometer afstand linksaf....waar wij rechtdoor gaan naar Egmond aan Zee. Niet veel later even een flinke duin over en met de oplopende temperatuur van het zonnetje, besluit ik mijn windjasje uit te doen. Bij 14 kilometer dalen we af naar het strand....om zo'n 1,5 kilometer verderop (aan de andere kant van Egmond) het strand weer af te gaan via de hoge duin. Gelukkig is het zo strak als een biljarlaken. Lopen in mooi weer is altijd fijn......maar dat het een gigantische drukte geeft op het strand......dan had het maar mogen regenen. Achter de duinrand volgt de eerste verzorgingspost.

Na de post gaan we verder richting het Noorden, om na de 17e kilometer de splitsing met 60 kilometer - zij moesten nog verder - te zien....maar het betekende ook dat we weer terug gingen naar Castricum. De brede paden verdwijnen tot single tracks en welke soms zo dichtbegroeid zijn.... dat de schoenen verdwijnen onder de duinstruiken. Dan weer die duinrand, waar we zo'n 300 meter bovenop de rand blijven struinen, voordat we naar beneden dalen en weer over het zelfde stuk strand naar de andere kant van Egmond gaan. Weer even wandelend omhoog om die nog steeds zeurende achillespees iets van rust te geven. Bospaden en mul zand blijven constant elkaar afwisselen. Na ruim 22 kilometer stap ik weer op de gezamenlijke route van de 23 km afstand. De temperatuur lijkt aardig te stijgen....dus de mouwen stropen we ook maar op. Af en toe kom ik een 60 km atleet tegen die we even motiverend moed inspreken of zelf een paar kilometer op sleeptouw neem. Zo ook bij de 2e verzorgingspost waar ik na een beker cola en wat zoute chips, samen met 60 km atleet verder door ga.

Voordat we weer het duin overgaan, neemt hij even wat extra rust, kom ik voor de 3e maal op het strand terecht - een kilometer lang - ditmaal die van Bakkum. Ook hier gaat het tempo weer iets verder omhoog over het strakke strand. Alleen dan weer die lange klim door het mulle zand....omhoog. Ook hier weer even een kort gesprek met de vrijwilliger. We dwalen ruim een kilometer langs de duinrand, voordat we aankomen op de N513 en van de kust af lopen. Hier kom ik Bram (we liepen samen een stuk bij de Zugspitz) tegen, die er lichamelijk genoeg van heeft. Ook hem weer even toegesproken en toen door naar de finish over zo'n 5 km. Het laatste stuk gaat weer door het bos, verrassend voelt de achillespees goed aan en slingeren we nog even tussen de bomen door richting de atletiekbaan. Er komt een whatsapp binnen van Reny, ter bevestiging dat zij alweer terug is van haar wandeltocht. Op de baan lopen we nog 300 meter tot aan de finish. Hier worden we enthousiast onthaald door Robin zelf. Voordat we terug gaan bedanken we de aanwezige Cairn leden en Robin voor weer een perfecte trail. Sommige komen ons straks op 1 december helpen bij de Voorne's Duin Trail.

Totaal 33,76 km in 3.50'02" met +300/-303 meter en 2406 kcal. Een kleine 2 weken herstellen en dan een mooi druk weekend met de Voorne's Duin Trail op zondag 1 december, volop zin in.

Vrijdagavond even na 8 uur wandelen we samen naar het sportcomplex vanwaar om half negen de atleten met drie bussen naar Solin vertrekken, waar we 40 minuten later aankomen. De temperatuur voelt goed aan, dus de lange broek kan uit....en daar heb ik gedurende de wedstrijd geen spijt van. Vooraf een uitgedoktert voedingsschema opgesteld, waarbij ik ditmaal elke 30 kilometer de 1,5 liter waterzak zou hervullen....met het oog op meer drinken tijdens een trail. Vanuit het oude Romeinse Amfitheater worden we klokslag 22.00 uur losgelaten voor ons avontuur. De eerste paar kilometer gaan door het plaatsje zelf - wel over beton en wat grind - en dan BAM omhoog.... steil omhoog. Het glooit iets meer dan drie kilometer omhoog....tot we twee kilometer dalen over keien en rotsen. Normaal in een redelijk tempo te doen, maar het gras is zo hoog dat de keien of putjes nauwelijks zichtbaar zijn....dus alles op veiligheid. Terwijl ik daal zie ik diverse hoofdlampen alweer slingerend omhoog gaan. Het blijkt een steile klim - bijna loodrecht - omhoog te zijn naar VP1-Putalj op 8,8 kilometer, welke ik bereik na 1.39'03". Na een colaatje en een stuk banaan, bedankte ik de vrijwilligers (waren verrast een Hollander hier aan te treffen) en moest nog iets verder omhoog naar de top.

Eenmaal boven was het even slikken i.v.m. de rotsformaties die hier lagen. Niet zoals gewent een pad met wat kiezels....Neen.....de route was over deze rotsen - uitgeslepen door de wind en regen, veel al glad met gaten, spleten en scherpe randen. Het begon al voor de tiende kilometer en zou duren tot rond de 13e kilometer. Met soms afstappend van de rotsen in het gras - waarbij niet te zien was wat eronder zat - gebeurde het diverse malen met beide enkels dat ik ze verzwikte. Ook moest ik een enkele keer het bovenlichaam terug brengen om de schoen (inclusief voet) los te krijgen vanuit de rots. In het gras zakte je soms weg tussen de rotsen. Ook het dalen daarna tussen de keien door met gevoelige enkels was geen pretje. Ondertussen was ik ervan bewust dat ik het tempo moest gaan opschroeven om de limiet op de volgende VP te gaan halen. Een klimmetje drukte dit wel, maar daar de afdaling over betonwegen ging vanaf 15,5 kilometer kon het tempo weer iets omhoog. Met nog vier andere atleten spoorden we elkaar aan om een poging te wagen om binnen vier uur wedstrijdtijd de VP te halen. Rond 19,3 kilometer versprong de tijd voorbij de 4 uur.....maar we bleven strijdbaar door rennen. Met nog een klimmetje naar kasteel Klis, probeerden we de eer aan ons zelf te houden. VP2-Klis op 20,2 kilometer bereikte ik na 4.05'52" ...en ik vroeg of het over was. Verrassend was het antwoord dat we nog 10 minuten hadden om weer te vertrekken. We kregen dus een kwartier extra limiet..... mogelijk omdat menigeen het zwaar vond. Snel water bijvullen voor de softfles en na wat cola, salami en kaas, iedereen bedankt en door gegaan.

Via de kasteel trappen dalen en dalen tot ver in het dal. Snel roep ik een atleet terug die ik bij een splitsing de verkeerde kant op zie gaan. Rond 23,5 kilometer zitten we op +70 meter en moeten nu naar +748 meter (hoogste punt van de race).....over een afstand van 11 kilometer. Als ik net begin aan de klim, zie ik in de verte het Klis Kasteel liggen (volledig in de schijnwerpers), maar we lopen op zo'n 100 meter boven de snelweg waar we die ochtend nog reden. Over smalle rotsige paden zijn de enkels weer voelbaar, maar gelukkig veranderd het pad na zo'n 1,5 kilometer in een breed grindpad tot aan de top. Halverwege de klim begin ik te merken dat de afgelopen twee maanden met herstellen van de rechterknie en tevens omvang maken....net te kort is geweest. Niet voldoende tijd dus. Met nog een kilometer dalen naar VP3-Sitno Gornje, besluit ik dat het mooi is geweest. Na 35,5 kilometer in 7.41'37" meld ik direct dat het een dnf voor mij is. Hoofd oorzaak de enkels, want als ik daar geen last van had....was het een kwestie van VP naar VP lopen, gezien het feit dat ik de langste klim in de benen had.

Totaal 35,52 km in 7.41'52" met +1940/-1369 meter en 2955 kcal. Besloten (al tijdens de klim) om 2020 te gebruiken voor de opbouw in kracht, duur en het lopen van korte trails.

Ik whatsapp Reny van de beslissing en nog geen tien minuten later wordt ik met drie anderen terug gebracht naar Omiš. Nog geen drie kwartier na de dnf beslissing stap ik de hotelkamer alweer binnen voor een verfrissende douche. We besluiten de wekker op anderhalf uur later te zetten.....zodat we van het mooie weer kunnen genieten.

K24 Ultra Trail - 100 km...werd een 50 km (zie stukje m.b.t. ophalen startbewijs).........en gestopt op 25,3 km.....DNF (op eigen verzoek).

Vanochtend even voor de wekker van 5.30' al wakker, dus er maar direct uit. Racevest en ontbijt had ik gisterenavond al klaar gemaakt en in de auto geplaatst met de schoenen en stokken. En dan blijkt de slagboom niet open te gaan met de code....even geprobeerd vanaf de andere kant, dat werkte gelukkig wel. Met een 35 minuten rijden zat ik in Slovenië - Črna na Koroškem - en kon de auto op nog geen 100 meter van de start parkeren. Voor de start kwam ik Freddy de Jong tegen en als enige NL's voor het gehele event. Het doel van vandaag is alles heel houden en de 10 km's binnen de 2,5 uur lopen...zodat ik voor de laatste 10 km nog 4 uur over zal houden.

Na het aftellen gingen we als laatste over de startlijn om zo, je niet direct al kapot voordat de eerste kilometer was verstrekken. Wat eigenlijk niet mogelijk was, want na 300 meter knalde we al tegen de bergwand aan. Niet even opwarmen....neen gewoon beng steil omhoog....zwaar, ja, we hoorde zelfs Slovenen om ons heen vloeken. Op sommige momenten was het uitkijken voor de hakken van je voorganger....dat je ze niet in je gezicht kreeg. Al snel liet ik Freddy gaan om de knie niet al te zwaar te belasten met het tempo. Met 3 kilometer hadden we al +500 meters gemaakt. Tussen kilometer vier en zeven lukte het mij om ongeveer zo'n 2,5 kilometer te dribbelen omdat de grindweg iets afliep....meer dribbel / hardloop meters heb ik verder niet meer gemaakt. Dit vanwege de rechter knie, dan wel de ondergrond waarover we liepen. Op 7 kilometer de eerste checkpoint en verzorgingspost.

Snel een colaatje naar binnengewerkt en met een meloenschijf er weer vandoor. Nog enkele meters vlak en daarna alleen maar verder omhoog. Even steil via een single track pad....daarna een lange grindweg dat wisselde tussen valsplat en goed omhoog lopend. Hier zaten enkele bekende stukken tussen van een aantal jaar terug, de extreem ATB tour vanaf camping Menina. De 10 km gaan dan in 2.04' mooi binnen mijn gestelde limiet. Zo tussen 10,5 a 11 kilometer .....draai ik alweer even op een single track pad en dan begint het te dagen - het is een steil stukje single track met links redelijke afgronden (bij uitglijden stop je niet zomaar even) - maar hier heb ik met Reny in 2016 nog eens een training gemaakt vanaf de Golte via Smecrovec. Even na 12 kilometer kom ik het bos uit en op de open vlakte sluiten van rechts de 100 km atleten bij en gaan we naar Smecrovec. Daar is een checkpoint op 14,7 km op +1577 meter....behaald in 3.10'.....en de temperatuur is dan opgelopen tussen de 32° a 35° graden, en dat is voelbaar op de momenten dat er totaal geen wind staat. Met een zeer steile afdaling van een kleine 2 kilometer bereik ik de hut en tevens verzorgingspost, waar ik de softfles bijvul en mij te goed doe aan het eten.

Met een nat gemaakte buff om de pols, daal ik verder af tot aan de 20 kilometer. In het begin even over keien en rotsen, waarbij het stoten van de rechtervoet.....niet bevorderlijk is voor dié knie... Het speedmarsen op de grindweg - dat soms iets naar beneden afliep - begon soms tegen te werken voor de rechterknie, waardoor ik het tempo ook hier liet gaan. Net voor de 19e kilometer voel ik dat de rechterarm instabiel wordt.....het blijkt wederom de trailstok te zijn, die even later weer de geest geeft. De 20 km ging in 4.14'....de limiet blijf veilig. De route is ondertussen weer overgegaan in een single track pad en de stappen naar beneden met het rechterbeen beginnen protest op te leveren van de knie. Een blik op het hoogteprofiel geeft aan dat er bij 30 km weer een verzorgingspost is......de gedachte komt op om voor de veiligheid te kiezen en daar maar te stoppen. Alleen een kilometer verder bedenk ik mij....als ik rustiger aan doe....i.v.m. de eigen gestelde limieten.....kan ik wel de finish halen........

En dan net voorbij de 25 km wederom een checkpoint....ik laat mijn nummer noteren en vermeld direct dat er een D N F bij vermeld mag worden. Ze proberen mij nog te overtuigen dat ik voldoende tijd heb om even wat langer te rusten.....maar dat had ik zelf ook al uitgerekend. De 25 km gaan in 5.12' wat betekent dat ik nog 1.48' over zou hebben voor de limiet van 14 uur over 50 km. Ik leg het probleem van de knie uit....waarop zij melding maken van mijn DNF.

Tegenstanders waren vandaag:

* rechter knie (eigen beheer)

* temperatuur van 32° a 35° graden

* bijtende mieren......

Een klein half uurtje later wordt ik met de auto teruggebracht naar de finishlocatie. Een kleine 3 kwartier daarna sta ik alweer op de camping......en mag tevreden zijn met mijn 25,33 km lange tocht door het O zo mooie (in onze ogen) Slovenië.

Totaal tijd was 5.12'10" met +1391/-868 meter en een totaal verbruik van 3065 kcal.

En terugkomen zal ik zeker voor de 50 en 100 km.

In september kwam de vraag of wij zin hadden om mee te gaan naar Ehrwald (Oostenrijk) voor deelname aan de Z.U.T., waar ik eigenlijk niet lang over na hoefde te denken. Kort daarop ingeschreven voor de 102 km met +5491 meters. Vanuit de TTOutdoor groep gingen mee voor de 64 km met +2923 meter (Ellen, Johan, Jorien, Michel en Remon) of de 25 km met +1595 meter (André, Hellen, Hetty en Remco). Johan had een schitterende appartementencomplex gereserveerd in Ehrwald, de Zugspitzhof.

Doordat ik de 102 km wilde gaan lopen, zijn wij een dag eerder afgereisd naar Oostenrijk om iets meer aan de hoogte te wennen. Op donderdagochtend - onder zonnige weersomstandigheden - met Reny een wandeling door het dal gemaakt van 14,6 km. In de middag kwamen de overige aan. Laat in de avond kwam het bericht dat de twee langste afstanden (102 & 82 km) werden ingekort vanwege de slechte conditie van de route o.a. vanwege aanwezige sneeuw. Ondanks dat deze maar werd ingekort naar 100 km (eigenlijk 99,8 km) baalde ik daar wel van. Maar veiligheid staat wel boven alles. Op vrijdag zijn we met de groep, middels de gondel naar de top van de Zugspitz mountain geweest. Vanwege het schitterende weer hadden we een perfect uitzicht in alle richtingen.

Aan het eind van de middag kwam het meest slechte nieuws wat je als loper maar kunt ontvangen...... De Ultratrail 102 km en de Supertrail XL 82 km waren geannuleerd vanwege de te verwachte zeer slechte weersomstandigheden - onweerswolken met regen, rukwinden en hagel. Alle atleten van die twee afstanden wederom daarmee omgezet naar de Supertrail van 64 km, met tevens een starttijd wijziging voor alle afstanden, naar vroeger in de ochtend. Gigantisch balend neem je dan het nieuws in ontvangst....innerlijk heb ik toch even flink zitten vloeken. Hierdoor moesten we tevens de groepsplanning over het wegbrengen aanpassen. Zaterdag gaat de wekker om 5 uur....daar we om kwart voor zes in de auto stapten, om op tijd in Leutasch - 64 km start - (1.15’ uur rijden) aanwezig te zijn. De start was van 10 uur vervroegd naar 8 uur...... Voor de 25 km die in Garmisch-Partenkirchen van start ging, konden zij een drie kwartier later vertrekken. Na de verplichte controle of alle aanwezige verplichten items in je racevest zat - niet alles moest je laten zien - verzamelde we ons in het eerste startvak. De 2e startwave zou een kwartier later....en hiermee pakte we dus al een kwartier tijdwinst op de tijdslimieten.

Met de start al direct een stevig tempo erin gegooid en het ging al redelijk licht glooiend omhoog, maar vanaf de 3e km moest ik het hoge tempo laten zakken en overgaan naar een stevig wandeltempo. Iets later voelde ik het stijgen vooral in mijn hoofd (duizeligheid) en wijde dit mede aan het warme weer van de afgelopen twee dagen. Hierdoor tempo dus laten zakken en al snel lopen de overige uit de groep mij voorbij. Na zo'n 5 km een mooi uitzicht vooruit over de bergwand voor ons, waar een slinger aan atleten zich een weg verder naar boven werkt. Met Ellen (de overige 4 lopen voor ons) sluiten we achteraan in de rij aan en spreken enkele trailers uit Tilburg. We komen langzaam boven de bomen grens uit en na 6.6 kilometer stappen we de oorspronkelijke route op, die ik dus eigenlijk had moeten lopen..... Dan zou ik er nu al 45,4 km op hebben zitten. Enkele honderden meters verder de volgende uitdaging.... recht omhoog tegen de bergwand op, zonder enig fatsoenlijk wandelpad. Door het nemen van wat foto's, loop ik wat achterstand op. Al snel merk ik dat deze passage mij geen goed doed, de +200 meter stijgen, die we over een afstand van zo’n 500 meter afleggen zijn niet plezierig....beide achillespezen schreeuwen het uit van de maximale spanning. Maar het uitzicht op de top (+2061 meter) naar beneden is schitterend. Een langgerekt lint van atleten over de sneeuw....oke, sommige glijden onverwachts uit of gaan bewust op hun kont naar beneden. Door menige atleet mij al voor is geweest ga ik bewust niet over het aangestampte, gladde pad....maar 1 a 2 meter hogerop door de redelijk verse sneeuw, wat ook door sommige andere wordt gedaan. Een stukje verder slaat het ‘noodlot’ toe, ik stap op een stuk ijs.... ga direct onderuit, kom met de rechterheup op dat stuk ijs terecht en glij een kleine 100 meter naar beneden. Door de sneeuw koelt de pijn wel iets. Ook de achillespezen worden door de sneeuw positief gekoeld. Snel in beweging komen... voorlopig maar niet denken aan de heup/achillespezen en daal ik een rap tempo door de sneeuw verder naar beneden. Hierbij haal ik een groot aantal atleten in en groet snel Jorien als ik voorbij schiet. Achteraf blijkt dat een zeker een kilometer door de sneeuw hebben gelopen. Daarna nog wat (gladde) stukken modder, waar de sneeuw onlangs is gesmolten, waar het even oppassen is. In de afdaling naar de vallei - en verzorgingspost - merk ik dat het goed gaat en kan zelfs het tempo verhogen. Vlak voor de VP5 op 13,7 km - in 2.49’00” - staat ons supporters (Adriaan, Marije, Ollie, Reny en Wendela) team ons al op te wachten. Geef snel het teken dat ik baal i.v.m. de valpartij etc., maar zeg niets en loop door naar de post. Snel softfles bij vullen, neem een cola en met wat cake stap ik verder.

Al etend wandel ik het riviertje de Leutascher Ache over en ga daarna over in een dribbel....nog geen 1,5 kilometer later merk ik dat de heup gaat tegenwerken. Met echt lekker tempo maken, voel ik de belemmering opkomen. Doordat het pad af en toe iets afloopt, kan ik er een dribbel uitpersen. maar op een vlak of iets oplopend pad.... moet ik het tempo laten zakken. Balend accepteer je de situatie...maar vrolijk wordt je er niet van. Eerst de annulering van de 102 km en dan nu die heup. Wonderlijk lijken de achillespezen - mogelijk door de sneeuw - gewoon hun werk te doen. Maar dit kan ook doordat het tempo nu lager is. Maar ik ga in elk geval verder. Ik verwacht zo tussen de overige in te lopen en wie weet kan ik straks iemand nog van pas zijn. Even voorbij de 20e km zit ons Team bij Gasthof Muhle ons alweer op te wachten. Ik smijt de stokken neer en vertel wat er gebeurt is. Hier krijg ik te horen dat alleen Johan voor mij loopt. Na een korte rust ga ik verder en verwacht dat de andere mij op kort termijn zullen naderen. Na zo’n 2 km - op een licht oplopende pad - merk ik de volgende tegenslag. Mijn rechter stok voelt wel heel slap aan. Niet veel later hangen de 3 delen nog aan een touwtje bij elkaar. Net als vorig jaar tijdens de 106 km UTVV in Slovenië, is een verbindingsstuk van het middelste deel losgeraakt en blijven zitten in het bovenste deel. Hierdoor op het eerstvolgende bankje deze stok maar opgeborgen in het racevest.....en dan verder met één stok. We dalen sterk naar beneden en na 24 km komen we het bos weer uit en komen aan in Mittenwald. Na een klein stukje asfalt en zeer pittige - i.v.m. de heup gebruik ik de leuning - korte slinger klim omhoog (ook asfalt), wil ik de weg oversteken, maar wordt door het Team toegeroepen. Snel overhandig ik de kapotte stok en stap nog geen 100 meter verderop VP6 - op 25 km in 4.20’52” - binnen. Het is hier gigantisch druk, mede door de beperkte ruimte. Snel de softfles bijvullen en de cola, gooi ik na twee slokken weg.....dit is verdunde cola met water. Neem daarvoor maar wat tomaten en appelstukjes.

Met enkele stukken cake stap ik verder omhoog. Iets verder neem ik extra de nieuw Cliff Bar peanut.....dat had ik dus niet moeten doen, zo droog, niet weg te kauwen. Snel berg ik deze weer weg. In de bijna 3 kilometer gaan we rustig aan weer omhoog (nog geen 150 meter), maar dit doe ik voornamelijk wandelen, omdat de heup dribbelen niet toe laat. Gelukkig zitten er ook stukje naar beneden, waar ik mij door de zwaartekracht laat leiden door het tempo iets te verhogen. Bij 28,8 km dalen we iets naar de Ferchensee, welke we met de klok meer voor een kilometer volgen tot we bij VP7 - op 29,9 km in 5.17’10” - aankomen. Ook hier weer water bijvullen en gelukkig hebben ze hier goed uitziende vruchtencake, waarvan ik een paar stukjes neem. In de schaduw app ik Reny hoe ik ervoor sta.

De route gaat verder over zeer brede grindwegen - hier zie ik meer atleten het zwaar krijgen, het aantal wandelaars groeit langzaam - welke glooiend omhoog gaat tot aan de 33e km. Dan plotseling een redelijk technisch stukje dalen van zo’n kilometer tot aan Schloss Elmau. Het laatste stukje naar dit dal gaat over asfalt. Vanuit de verte hoor ik het Team mijn naam roepen en dat Adriaan riep dat ik moest doorlopen.....snel draai ik om, met de gedachte terug te gaan (geintje). Als ik ze nader zie ik tevens Ellen in het gras zitten. Door te weinig trainingskilometers heeft zij de strijd moeten staken. Ik krijg te horen hoe de onderlinge verschillen liggen en op de vraag of het niet verstandig is dat ik stop, vertel ik dat ik wandelend verder ga....wat ik al zo’n 20 kilometer doe. Ik ga even ter ontspanning in het gras liggen, wat voor Ollie de gelegenheid is om mij te begroeten, over mij heen te stappen en de zoute aanslag op mijn hoofd eraf te likken. Na zo’n tien minuten groet ik ze en verwacht hen pas bij de finish weer te zien. Over de komende 3 kilometer mogen we dan 300 meter gaan stijgen naar de top van de Wamberg (+1304 meter). Hierna zitten er gelukkig ook weer stukken in waar we mogen dalen, waarbij ik het wandelen naar dribbelen kan overbrengen. Twee glooiende kilometers verder komen we langs Bergstation Eckbauerbahn (40,5 km) te lopen, waar enkele bergwachten ons in de gaten houden. Al de gehele route houden zij ons in de bergen in de gaten en ook de komende kilometers zal dit niet anders zijn. Over ruim 1,5 kilometer is het zig zaggend naar beneden lopen over een breed pad, waarbij er af en toe een tree stap gemaakt dient te worden. Op enkele momenten vergeet ik dan de heup....en dan is dat goed voelbaar. Over een 700 meter asfalt stuk dat naar beneden gaat, kan ik gelukkig wel dribbelen. Mijn oog valt op de berg aan de overkant... en daar die ik diverse medestrijder alweer lopen. Het is dus weer dalen en stijgen voordat ik daar ben. Aangekomen in Vordergraseck, vul ik net als velen bij een tapkraantje nog snel even de softfles met water. We duiken het bos weer in naar beneden via diverse traptreden tot we beneden in de kloof zijn waar de Partnach doorheen stroomt. Via een bruggetje - 43,6 km - steken we deze hoog boven hetwater over en moeten dan stijgen.....lang stijgen met vele traptreden. Nog geen paar honderd meter verder, moet ik echt gaan zitten omdat ik te duizelig wordt. Snel neem ik een zakje magnesiumpoeder wat ik in de softfles gooi en direct voor de helft opdrink. Een bergwacht die toevallig net langskomt vraagt of het gaat. Ik leg hem de situatie uit en dat ik de magnesium nog even wil laten inwerken voordat ik verder ga. Hij verteld dat hij straks weer omhoog komt (ik zie hem later bij VP8 terug) en mij dan zal nemen naar de volgende post mocht ik er nog zitten. Na enkele minuten voel ik dat ik mij beter voel en stap rustig verder. Ondertussen heb ik even telefonisch contact met Reny. Het duurt altijd te lang voordat je bij de volgende post komt. Maar deze duurde wel lang na de vorige. Bij VP8 - op 44,5 km in 8.24’00” - besluit ik te wachten op Jorien, Michel en Remon, om dan gezamenlijk verder te gaan. Neem hier stukken tomaat, appel, kippensoep en van Cliff Bar een aantal energie blocks. Na enkele minuten komen zij dan ook aan en zie dat Remon het zwaar heeft. Zijn bovenbenen werken tegen.

Als ook zijn voldoende hebben gegeten en gedronken gaan we met z’n vieren verder voor de overige twintig kilometer. Gelukkig hebben we een stuk vlak terrein...al is dat altijd weer te kort. Na wat glooiende stukken, komt de vraag van Michel en Jorien of wij het erg vinden als zij samen verder gaan. Ze hadden Remon beloofd bij hem te blijven......maar omdat ik er nu bij ben.... Ik snap hun direct en we hebben er totaal geen moeite mee dat zij hun tempo willen blijven lopen, zonder steeds op ons te moeten wachten. Na een stukje dalen, waar we gelukkig ook weer even rustig kunnen dribbelen, gaat het pad rond 47,2 km weer omhoog. Even later voel ik de eerste regendruppels neerdalen, zou dan vanaf nu die onweersbui gaan komen. Om ons heen zien we enkele atleten hun regenjas al aantrekken. Ik vertel dat het nog geen zin heeft omdat het niet door regent......nog geen 15 minuten is de regen alweer gestopt. Terwijl we genieten van het uitzicht de vallei in, komen in regenjas zwetende deelnemers omhoog. Zij trekken direct hun jas uit. Tegen de 50e kilometer stappen we tegen de andere bergwand verder omhoog.....we zien tot ver boven ons iedereen zig zaggend hun weg vervolgen. Ik merk dat ik tevens ook de laatste slok uit de waterzak neem. Over een hoogteverschil van zo’n 300 meter blijven we doorzwoegen waarbij we soms na enkele tientallen meters zo’n 180 graden draaien en onze weg verder omhoog vervolgen. Dit zou een 3 kilometer duren. Al ver voordat we boven zijn horen we zachtjes het geklingel van een belletje. Eenmaal boven worden we enthousiast bergen door enkele supporter en dat belletje. Bij navraag bij de bergwacht blijkt de volgende VP een kilometer verderop te liggen....wel 400 meter stijgen. Al snel zien we VP10 al liggen, maar eerst nog naar VP9, welk we na 53,2 in 11.36’45” bereiken. We nemen even goed de tijd, waarop ik mijn racevest af doe. Ik besluit een shirt met lange mouw aan te trekken i.v.m. de invallende nacht. Ik neem wat cola omdat ik al even niet gedronken heb. Als ik daarna wat rozijnen neem....draait mijn maag zich om en ik snel naar de achterkant van de VP loop, in een poging mijn maag te ledigen. Dit lukt helaas niet. Daarop neem ik een warme kruidenthee, wat gelukkig rust geeft in de darmen en maag. Er breekt plotseling paniek uit in de VP....er vallen enkele grote regendruppels neer. Hierop doen Remon en ik onze regenjas aan en maken ons direct gereed om verder te gaan.

Gelukkig vallen er niet zoveel druppels als we omhoog gaan voor het lusje van bijna 4 kilometer. We vreemd als we diverse zien passeren, doordat zij wel al het lusje gemaakt hebben. In de 1,5 kilometer stijgen we zo’n 400 meter en daarbij vloek ik regelmatig over de stijgende meters. Af en toe hebben we goed uitzicht naar beneden richting Grainau. We zijn blij dat we onze regenjas aan hebben vanwege de koude wind en niet veel later bereiken hier de maximale hoogte van 2021 meter en worden daar opgewacht door enkele uitbundige bergwachten. Het dalen gaat over brede grindwegen, waarbij we soms onze stok - ook Remon heeft een stok gebroken onderweg - nodig hebben om niet te snel te dalen. Over het lusje doen we dus iets meer dan een uur. In het laatste stukje dalen (van het lusje) en nu weer iets stijgen lopen we samen met drie Hollanders die we de dag ervoor spraken in Ehrwald. Iets achter lopen dan ook nog drie Hollanders. Met z’n allen gaan we op weg naar VP10....de laatste verzorgingspost. VP10 bereiken we na 58,6 km in 13.05’15” waar Remon direct door wil, maar ik moet echt even een bakkie warme kruidenthee nemen om de maag tot rust te manen. Zeker met het dalen zal deze het aardig te verduren krijgen en dat wil ik zoveel mogelijk voorkomen. Snel nog even de softfles bijvullen met water. Remon stelt voor om de hoofdlamp te pakken en vertel dit nog niet te doen. Scheelt een hoop zweten en voorlopig is het nog licht zat.

Wetende dat we nog maar 3 kilometer moeten dalen en dan 2 kilometer vlak door Grainau naar de finish, gaan we in rap tempo naar beneden. Al snel kunnen we diverse atleten passeren die het toch nog iets moeilijker hebben in deze laatste passage naar beneden. Als we zo rond de helft hebben gedaald - we komen dan bij het stroompje water terecht dat het pad kruist - merk ik op dat het bosgebied nu wel een stuk donker wordt. Ook de avond begint natuurlijk in te vallen. Vanwege de hoeveelheid boomwortels besluiten we tegelijk de hoofdlampen te voorschijn te halen. Het dalen gaat goed en snel - voordeel van de Bello Gallico die we samen hebben gelopen - maar het duurt wel lang voordat we de eerste huizen van Grainau zien. Het venijn zit hem duidelijk in het laatste stukje.....vlak voordat de huizen eraan komen. Het gladde pad - natte en modderige kiezels - met enkele bielzen die ook spekglad zijn. Voetje voor voetje en met behulp van de stok bereiken we de eerste supporters.....we zijn beneden..... In een hoog tempo wandelen we verder...waarbij we twee dribbelende dames inhalen..... Vlak voor de finish zit ons TEAM en Jorien met Michel nog steeds op ons te wachten.

Speciale dank aan ons Supporters Team.

Na 64,7 km bereiken we de finish in 14.25.14 met +3028/-3389 meter en heb ik 5820 kcal verbruikt. Het laagste punt +754 bij de finish en het hoogste +2061 na 7,8 km.

Totaal 1.29’56” vlak, 5.27’11” gedaald en 7.28’13” omhoog gelopen.

In de afgelopen twee edities ben ik gestart op de 106 km afstand - daarbij vorig jaar gefinisht binnen de 24 uur - toen de afspraak dat ik zeker nog eenmaal terug zou komen, om het gedeelte wat ik toen in het donker heb gelopen ......nu eens met daglicht mee te maken. Hierbij kan ik nu dus wel van de uitzichten genieten, tijdens de 10 kilometer lange beklimming naar Nanos op +1251 mtr. Toen vorig jaar de inschrijving open ging nog even contact gehad met race-director Bostjan Mikuz, daar hij mij berichte of ik soms de 100 mijl afstand kwam lopen. Ook hem nogmaals het verhaal uitgelegd en daarop maar ingeschreven voor de 50 km.

Afgelopen dinsdagavond reizen Reny en ik af naar Slovenië (±1400 km ) om zo aan het eind van de middag aan te komen in Vipava bij ons appartement Koren. En mede door het feit dat ze de finishlocatie hebben gewijzigd - van het hoger gelegen Kamp Tura, naar het stadsplein van Vipava - .zal ik na de finish maar 100 meter moeten lopen voor mijn douche. De reis verloopt perfect, in de nacht weinig verkeer...maar ook overdag valt het op dat het wel ‘rustig’ is, we rijden lekker door. Alleen lijkt het wel of er dit jaar nog meer wegwerkzaamheden zijn in Duitsland en Oostenrijk. De weersvoorspellingen geven best wel wat regen op tijdens het UTVV weekend. Op donderdag hebben we ons nog rustig gehouden - het regende ook wel iets die dag - maar voor de vrijdag had ik een wandelroute uitgezet. Met de start in Podnanos richting Goce, waar we dan op de route zouden aansluiten en deze vervolgen tot aan Podnanos. Heerlijk 23,6 km gewandeld met +883/-887 meter.

Vrijdagavond zien we Iztok Kolenc (jarenlang bevriend) na een jaar weer en besluiten gezamenlijk te gaan eten. Ook hij gaat de 50 km lopen.

Deze trail heb ik ingepland als voorbereiding op de aankomende Zugspitze Ultra Trail van 15 juni waar ik 102 km ga lopen. Morgen dus eens uittesten, hoe ver ik het lichaam kan pushen. Met naar beneden proberen zoveel mogelijk het tempo hoog houden....ook over de technische rotsen, keien en kiezels. Hierbij mogelijk het randje van het risico opzoekend. Omhoog door mijzelf het maximale op te leggen met gebruik van de stokken.....dit zal mogelijk een paar pijnlijke arm/schouder spieren opleveren.

Later die avond maak ik mijn racevest in orde - sportdrank en eten - en leg, na controle van het weer, mijn kleding klaar voor de wedstrijd (korte broek en shirt korte mouw, maar starten met armstukken). Om kwart over vijf - nog voor de wekker - ben ik al wakker en kleed mij rustig aan, bereid het ontbijt....alles op het gemak. Heb er vandaag weer zin in! Om tien over zes gaan de bussen rijden naar de startlocatie....dus een a twee minuten ervoor ga ik de deur uit......150 meter verder staan de bussen al te wachten. Ik groet Bostjan en wens hem een mooie organisatiedag toe en neem plaats naast Iztok. Even over half zeven komen we aan in Vipavski Kriz (+178 mtr), maar gaan nog niet het centrum in (schaduw), maar blijven op de parkeerplaats in het opkomende zonnetje staan....voor zolang het duurt i.v.m. de bewolking. Om het lichaam nog een beetje op te warmen wandelen we even een stukje langs en door het plaatsje. Om half acht gaan we de startlocatie in en laten ons registreren als starters. Langzaam wordt de spanning opgebouwd en even voor acht uur tellen we af van tri, dva.....una en weg zijn de voorsten. Iztok en ik wensen elkaar het beste toe en een veilige aankomst in Vipava. Met wat geslinger door het plaatsje, is het direct ‘steil’ afdalen (300 meter) over een single track pad. Gelukkig stonden we redelijk vooraan en hebben zelfs nog enkele ingehaald voor de afdaling, daarna even wat in het grindstrookje naast de weg gelopen en via enkele dorpjes begon na de 3e km al de eerste redelijke lange klim naar het 7,5 km punt. In de klim ging al snel de buff af....gevolgd door het afdoen van de armstukken, daar de zon al behoorlijk begon te schijnen. Het zou vandaag zo’n 21 graden worden. Stukken vlak lopen is er hier eigenlijk niet bij.....want na dit klimmetje was het direct weer dalen over zo’n 1,5 km. Rond het 8 km punt kwam een bepaalde locatie wel héél bekend voor... hier had ik mij twee jaar geleden uit de wedstrijd gewerkt middels een val voorover in de afdaling. Afwisselend loop ik door bossen, wijngaarden en boerendorpjes. De stijgingen neem ik op speedwalk tempo. Omdat ik dat hardlopend toch niet volhoud.....en wetende hoe pittig sommige stukken zullen zijn / gaan worden......tot vlak voor de finish! Gelukkig is het volgende stukje van 1,5 km niet zo steil omhoog, maar in het bos zijn niet alle plassen goed opgedroogd, dus de ondergrond is goed glibberig en nat. Op 11,2 km in het plaatsje Erzelji is de eerste verzorgingspost bij de wijnboer Miska. Ben dan al 1.27’ onderweg en heb +496 meters gemaakt. Ik vul de softfles met water bij, neem een cola en wat vast voedsel, wat rijkelijk aanwezig is.

Ik ga door voor de volgende sessie....de trails moet je immers niet zien als een lange afstand....maar stukjes van VP naar VP. Gelukkig mogen we hierna ruim een kilometer over licht glooiend terrein onze weg vervolgen (voor hun is dat vlak terrein) en met een korte afdaling, waar ik het tempo weer redelijk opschroef, kom ik aan in Goce, het 14 km punt. De dag ervoor hier gewandeld, daardoor weet ik nu dus nog beter wat er allemaal komen gaat voor de volgende 14 km tot aan Podnanos. Een klein stukje dalen, een klimmetje, klein stukje vlak....of loopt het toch ietsje op. En dan rond de 15,5 km de plek waar ik vorig jaar mijn hoofdlamp aanzette...en dan dalen over gras - inclusief keien - en glibberen over modder. (met de wandeling het filmpje gemaakt over het uitzetten van de route). Daarna een stuk over het asfalt naar Trebezani, waar we voor het riviertje rechtsaf slaan en beginnen aan de 2,5 km lange klim - waar we gisteren hadden gemeld dat door het verslepen van boomstammen alle markeringen waren vernieuwd - hierbij zo’n 500 meter over behoorlijke modder, met nieuw geplaatste markeringen. Gelukkig lopen we hier beschermd door de bomen....want de warmte van de zon is al goed merkbaar. Natuurlijk wordt ik bijgehaald door Slovenen, Italianen, Hongaren...merendeel zal regelmatiger in de bergen lopen.....en lopen mij er daarom eenvoudig uit omhoog. Eenmaal boven is het licht dalen - over 1 km - naar de brandweerkazerne in Stjak op 19,9 km. Ben dan 2.42’ onderweg en heb dan al +940 meters gemaakt totaal. Gooi de lege gelzakjes weg, vul de softfles bij en doe mij te goed aan banaan, rozijnen en zoute chips en natuurlijk een beker cola. Stuur Reny weer een whatsapp met de gegevens (van elke locatie doe ik dat).

Ik blijf niet langer dan noodzakelijk, ook hiermee wil ik mij testen wat echt noodzakelijk is. Natuurlijk op de langere 100 km afstand(en) zal ik wel de noodzakelijke tijd nemen om te herstellen en voldoende voedsel in te nemen. Op sommige momenten werkt het asfalt niet in het voordeel.....maar na een lange klim of daling, is het soms wel lekker om het lichaam weer even te laten herstellen. Ook de focus van waar de voeten te plaatsen...kan er dan even af...m.a.w. even doelloos je weg vervolgen. Zo’n 1,5 km later duiken we links de begroeiing en bos weer in. Hier zullen enkele single tracks zich achter elkaar opvolgen. Waarbij het soms opletten is i.v.m. diepe stukken links van je. Geeft toch een heel ander beeld dan wanneer je in het donker loopt. Op sommige stukken naar beneden voel je met elke pas dat de schoen telkens iets doorglijd in de modderige stukken. Met het opvoeren van het tempo...wordt het glijden tot minimaal teruggebracht. Gelukkig voelt het lichaam nog steeds goed aan....anders wordt tempo verhogen wel iets moeilijker. Op een behoorlijk steil kiezelpad naar beneden rollen de aangetikte kiezels toch iets sneller naar beneden...dan ik aan snelheid kan opbrengen, binnen de veiligheidsnormen. De maag laat van zich horen, dus tijd om weer wat vast voedsel naar binnen te werken, een energiereep gaat er goed in. Alleen ben ik nog niet klaar als bij 24 km het steile klimmetje naar het Sv Socerb kerkje begint. Rustiger lopend omhoog en verder eten. Een groep Hongaren voorbij laten gaan, wat tijd geeft om de reep weg te werken......en snel achter hen aan, op het steilste gedeelte. Boven alweer de extra volgende post op 24,5 km na 3.30’ met +1175 mtr totaal. Neem snel nog wat cola, softfles zal ik beneden pas vullen in Podnanos.

Snel ga ik weer door, waarbij ik de focus weer goed aanscherp i.v.m. de lange afdaling naar Podnanos. Een paar honderd meter verderop de locatie waar ik vorig jaar de rechter stok kon afschrijven omdat er een onderdeel losraakte en deze niet meer bruikbaar was. Tot op heden werkt deze weer prima na het vastlijmen. Ondanks alle kiezels en keien, kan ik het tempo goed opschroeven, bij enkele 90 graden bochten even flink afremmen en vooral op die stukken waar de daling iets minder steil is gaat het tempo nog verder omhoog. Op een enkele plek door een stroom water dat op het pad met de route mee gaat. De groep Hongaren komt alweer in het vizier en ik schiet ze links en rechts voorbij. Ondanks dat de route iets vlakker wordt, kan het tempo hoog blijven tot aan de verzorgingspost in Podnanos op 28,2 km na 3.54’ ( inclusief iets gedronken te hebben boven), rap gedaald dus! Ik vul de softfles bij, neem wat cola, pannenkoek, banaan en appel....voor ik weer verder ga.

Op mijn gemak start ik weer op voor wel het zwaarste stuk.....de 10 kilometer lange beklimming naar het radio & weerstation op Nanos. Het klimmen begint eigenlijk al in het plaatsje zelf en na een paar honderd meter lopen we in het bos. Na het eerste stuk bos moeten we een gekapt stuk over....doordat de wind er nauwelijks waait, is goed de warmte van de zon te merken. Hiervoor was het zonnetje lekker met een beetje wind. Het brede pad gaat al snel over in een single track en dat blijft het zeker nog voor de komende 7 km. Oke, op twee plekken kruisen we de autoweg naar boven (volgen deze ook voor een stuk). Maar de vergezichten over de vallei...doen het asfalt vergeten. Op een hoger gelegen stuk is zelfs de Adriatische zee zichtbaar. Halverwege bij de Lovska Koca (hut) - vorig jaar nog een verzorgingspost - op 33,3 km, neem ik even een korte pauze om de benen te doen herstellen. Ben nu 5.17’ onderweg met totaal +1817 mtr.

Na enkele minuten pak ik het ritme weer op voor het laatste stuk door het bos en daarna de open vlakte van het Nanos plateau. Af en toe aanspraak van een medestrijder, waarbij de meesten toch even vreemd opkijken als ze merken dat je uit Holland kom. En niet uit Slovenië of omringende landen. Heel af en toe een wat vlakker stuk of licht dalend, waardoor dribbelen weer mogelijk is....want straks op het plateau is er nauwelijk gelegenheid om te dribbelen, vanwege het constant omhoog gaande parkoers. Het verschil met de nacht en overdag......in de nacht zie je alleen maar waar je lamp schijnt....en een enkele lichtbundel van een deelnemer voor je. En zoals nu.....de zeker 3 kilometer route tot bovenaan toe.....in een bijna rechte lijn.....en dan is het radio/weerstation nog niet te zien. Door gewoon je blik op het bergpad te houden - rotsen moeten immers ontweken worden - valt het niet op dat de route nog lang en ver is. Langzaam begin ik de laatste deelnemers van de 30 km afstand (2 uur later gestart) in te halen, terwijl ik soms door de toppers van de 100 en 160 km wordt bijgehaald. Zij zijn 8 en 14 uur eerder dan mij gestart. En ja, het tempo wat zij ontwikkelen is absurd....de winnaar van de 160 kilometer doet daar maar 21.04’ over (gemiddeld 7’54” p/km). Ik haal weer een Sloveen bij, waar ik al eerder mee van plek heb gewisseld - en pakken ons gesprek weer op. Nu over de wind die we in de rug hebben, de donkere wolken die onze kant op komen.....regen is immers voorspelt. En dan het bovenste stuk van de radiotoren die zichtbaar wordt.....maar welke we een kilometer later bereiken....alles nog steeds omhoog lopend. De verzorgingspost op 37,9 km bereik ik in 6.28’ met dan een totaal van +2293 mtr. Vul de softfles weer bij voor de gels, neem snel wat cola met een stuk appel en stukjes tomaat voordat ik weer snel verder ga, want het waait er hard en mocht het gaan regenen.... Vanaf hier is het nog maar 14 km tot aan de finish, zou het lukken dat in anderhalf tot hooguit 2 uur te doen. Het is immers - bijna - alleen maar dalen.

Op het brede grindweg naar beneden (1 km lang) neem ik snel het besluit om even te stoppen om de armstukken weer aan te doen, vanwege het koude weer dat over de bergrug waait. Ook hier weer zeer duidelijk aangegeven dat we over 50 meter rechts het bos weer induiken en omhoog lopend over enkele vlaktes. Hier wordt het tempo wel weer gedrukt, dus straks in het dalen flink het tempo opschroeven, want hardlopen gaat haast niet met het smalle pad en keien die overal liggen. Maar waar mogelijk gaat het wandelen over in dribbelen en slingeren we over paden weer een stuk naar beneden. Op een grindpad weer een stukje omhoog, maar herkenbaar, want deze weg (toen in de nacht) leidt tot aan de verzorgingspost in Abram, dus gaat het tempo omhoog. De VP op 44,7 km bereik ik in 7,28’ met een totaal van +2392 mtr. Toch even zitten....het lichaam heeft het voelbaar even nodig, terwijl ik de cola opdrink. De laatste zeven kilometer in een uurtje tijd, inclusief wat hoogtemeters, na zoveel uur......

De aangeboden massage sla ik af en met een handje rozijnen ga ik snel verder voor de volgende en laatste 7 km. Er was immers melding gemaakt van 51,3 km. Zou het lukken om dit stuk ook in een uurtje af te leggen....maar ja, ik weet hoe lastig het laatste stukje is, vanwege een wandeling twee jaar terug. En zo technisch hebben we het vandaag nog niet gehad. Ergens voorbij de 47e km gaat het single trackpad (flauw omhoog lopend) over in een oud boerenpad met een hoeveelheid aan kiezels en keien, waar ik dus weer verder vooruit kan kijken. Automatisch gaat de knop om - probeer de “verloren” tijd enigszins goed te maken - en verhoog het tempo. Met wisselende paslengtes, zowel links als rechts plaatsend, raas ik verder naar beneden.....op naar de finish. Doordat ik bij de 48e km er nog aan denk dat het dan nog maar 3 kilometers zijn, probeer ik het tempo hoog te houden, dan wel nog iets te verhogen. Diverse atleten schiet ik voorbij over het tweebaans pad. Na ruim een kilometer gaat het over in een single track, waarbij er meer rotsen/keien komen en het dalen gaat soms iets steiler. Nu maar hopen dat ik weinig overige deelnemers tegenkom, want dan wordt het passeren wel een stuk moeilijker. Gelukkig horen de 50 en 30 km deelnemers al snel dat ik eraan kom en doen een stapje opzij - waarvoor ik ieder ook bedank. Alleen als mijn klokje de 50 km aangeeft, weet ik dat de afstand ook hier iets meer zal worden....en dan worden het er meer dan die 7 kilometer die ik verwachtte om binnen de 8,5 uur te gaan finishen. Jammer.....maar ik zal er niet minder van genieten. Af en toe gaat het zo steil naar beneden, dat ik snel moet schakelen over het feit waar ik mijn voeten zal plaatsen....en als je dan een oplossing voor ogen hebt.....dan ben je die plek alweer enkele meters voorbij. Een plekje zoeken om je voeten gunstig te kunnen plaatsen tussen enkele rotsen is er niet meer bij, dus met regelmaat plaatsen we de voeten maar bovenop een kei of rots.....en maar hopen dat deze dan niet los ligt. Zo raas ik verder naar beneden en met ruim 51 km op de teller passeer ik de ruïne van het Vipava kasteel. Op je klokje kijken voor de tijd is dan levensgevaarlijk vanwege het snelle dalen. Na 52,6 km bereik ik de eerste huizen en daarmee de rotsen en keien achter mij latend....Snel even een blik op het horloge... het is nog mogelijk. Maar het is nog steil naar beneden tussen de huizen door, richting het stadsplein waar de finish ligt. In de laatste paar honderden meters komt het tempo nog onder de 5’30” p/km te liggen. En dan..... onder luid applaus van alle aanwezigen voor iedere atleet.....is daar de finish......en tevens een einde van dit avontuur. Tevreden neem ik de medaille in ontvangst....en laat mij neerploffen op een bankje.....goed verrot. Bostjan, Team en alle 350 vrijwilligers....BEDANKT.

Een goede nachtrust geeft die avond de voldoening....de volgende ochtend voel ik voornamelijk stramheid in de knie, heup, elleboog en schoudergewrichten. Maar ook daar komen we wel weer vanaf.

Na 53 km bereik ik de finish in 8.30.13 met +2431/-2515 meter en 4028 kcal aan verbruik. Het laagste punt +97 was na 2,5 km bereikt en het hoogste +1251 na 38 km. Totaal 32’51” vlak, 2.56’33” gedaald en 5.00’49” omhoog gelopen. Er stonden vijf Nederlanders op de startlijst: 2x 160, 1x 100 en 2x 50 km. Op elke afstand is er maar 1 gestart en na de uitval van Chris op de 160, zijn Robert op de 100 en ik op de 50 gefinisht!

........Dus ben ik.......benieuwd wie er enthousiast is geworden en overweegt om deel te nemen op 15-17 mei 2020 aan de 32, 50, 106 of 160 km. Vragen.....stel ze gerust

Al jaren stond deze trail op de verlanglijst......het lopen van de CRETES DE SPA.....en dit weekend was het dan eindelijk zover. Eindelijk eens in de planning opgenomen, daar de afgelopen jaren de Rotterdam Marathon voorrang had gekregen. Cretes de Spa gelopen om wat hoogtemeters in de benen te krijgen voor de aankomende Alpen trails die in de planning staan. Spijtig is wel dat de afgelopen weken weinig is getraind i.v.m. het opknappen en verhuizen van mijn moeder naar haar nieuwe woning. Natuurlijk loop ik volgend weekend wederom (mijn 26e deelname) de NN Rotterdam Marathon..... alleen zal dan het tempo wel iets met een minuutje of meer per kilometer a aangepast gaan worden.

Afgelopen vrijdag reizen Reny (gaat de 21 km Walk editie lopen) en ik af naar Spa, om zo de zaterdagochtend niet de lange rit naar de Ardennen te moeten maken. Ook door het feit dat Reny mag starten tussen 07.30 a 08.30 uur. Bij aankomst halen we direct onze startbewijzen op zodat we dit op zaterdag niet in de drukte moeten doen en hierbij lopen Marc Weening (MST) tegen het lijf en praten even bij. Hierna rijden we - 10 minuten - door naar onze B&B te Creppe, waar we de nacht zullen doorbrengen. Snel gaan we terug naar het centrum van Spa om een hapje te eten. Tijdens de zoektocht voor een parkeerplek zien we bekende wandelen - Peter Mooij, Julia Romanova en Ruud Snoek (allen voor de 55 km) - door het centrum. Na het parkeren komen we hen weer tegen...kletsen ook met hun weer even goed bij en besluiten met z’n vijven op zoek te gaan naar een pizzeria. Na de magen goed gevuld te hebben, wensen we elkaar een goede nachtrust toe en hopen elkaar de volgende dag nog tegen te komen.

Na een goed ontbijt en ons omgekleed te hebben, rijden we richting de startlocatie op zoek naar een perfecte parkeerplek. Die vinden we bij de rotonde met het blauwe Spa mannetje...het is dan nog maar 1,3 kilometer lopen naar de start/finish locatie. Dit scheelt weer een ritje met de shuttlebus van/naar de grote parkeerlocatie. Reny levert haar tas in voor na afloop en gaat zo rond 08.20 uur van start - wens haar veel plezier toe - voor haar 21 km Walk rond Spa. Niet veel later lever ik ook mijn sporttas in en kom heel toevallig in de drukte Jolande (55 km) en Ruud Ardon (32 km) tegen. Tot aan de start - om 09.00 uur - kletsen we even bij en gaan gezamenlijk in het startvak staan. Snel werp ik nog een blik op het tijdslimieten bord (toch maar even een foto gemaakt) wel jammer dat de kilometers er niet bij staan. Al snel wordt er afgeteld en we gaan verder omhoog lopend van start....gelukkig draaien we alweer snel en dalen weer terug richting finish om verder het bos in te gaan. De eerste paar kilometers gaan best wel over wat asfaltwegen...oké.....we moeten naar het bos. Hopende dat het snel over zal zijn. De beklimming is dan behoorlijk...de spieren schreeuwen al snel om verlichting....en die komt er middels een steile afdaling, waarbij het verschrikkelijk goed opletten is vanwege de keien/stenen die onder de bladeren verborgen liggen. Ik had vooraf besloten om elke opgang wandelend te maken als voorbereiding op de Alpen trails en daarbij continu de stokken in de handen te houden. Voordeel van een krachttraining tijdens het genieten van een trail. Bij een klimmetje in de eerste kilometers snelt Ruud S. mij voorbij. Het bos waardoor we lopen - voorzichtig rondkijkend tijdens het dalen - is werkelijk schitterend en uitdagend. Na zo’n 8 km zie ik rechts enkele wandelaars aansluiten, waaronder Reny. Snel nemen we elkaar op de foto. Hoe mooi kan het zijn elkaar hier te treffen. Daar ik toch net een gel wilde nemen, wandel ik een paar honderd meter met haar mee. Van haar moest ik doorlopen....maar ach, de eerste limiet zou ik toch wel halen. Voordat we beginnen aan de skiheuvel van 650 meter met gemiddeld 7% en max 20% stijging, neem ik even snel een sanitaire stop, terwijl Peter M. dan voorbij loopt. Even verderop haal ik Reny weer bij - neem even een foto - en ga verder door naar boven. Hierna zullen Peter en ik elkaar regelmatig passeren. Even dalen en daarna verder stijgen. Bij de 10e km is de splitsing met de 32 km trail en 21 km walk....wij stijgen dan nog iets verder. En dan dalen, lang dalen - na 13 km nog een klein stukje stijgen. Even na de 15 km de eerste verzorgingspost - softfles bijvullen, een handje rozijnen en dan verder.

En verder dalen tot net voorbij het 17 km punt (hebben dan zo’n 6 kilometer gedaald). Grote stukken gaan over (door) de wandel greppels waarbij we soms met het water omlaag, dan wel tegen de stroom water omhoog lopen. In het begin nog even proberen om droog te blijven....maar al heel snel kies ik voor de veiligheid om niet door de enkels te klappen. En natte voeten krijgen we toch wel na de finish bij het douchen, dus waarom nu dan ook niet....dus gewoon door het frisse “koude” water. Later geeft het water ook wel weer de verkoeling aan het constant lopen over kiezels en keien. Het valt mij tegen dat er in de eerste 20 km toch al zoveel asfalt zit. Het zal mij niet verbazen dat er zeker meer dan 20% over de gehele tocht onder de schoenen zal komen. Langzaamaan begint de linker hamstring iets op te spelen. Kwestie van niet doorduwen, maar tempo iets laten varen en behoudend verder gaan. Al gaan de afdalingen elke keer weer in vliegende vaart naar beneden. Vooral die passages door de greppel paden met keien/kiezels blijven favoriet om te nemen. Met de juiste snelheid kan je soms net dat ene keitje iets gemakkelijker overslaan. Vooral veel oefening...ook in de Alpen....en hopen dat het niet vaak verkeerd gaat. Dan weer een 2,5 km klim......met zo’n 2 km afdaling....voordat we beginnen aan een 3 km ASFALT klim. We zitten dan bijna op de 25 km......nog niet halverwege de trail. Ongeveer halverwege even de handen en hoofd gekoeld in koud stromend water. Als we het bos uitkomen en een lange afdaling maken (....ja, over asfalt) zien we dat er aan de overkant een beginnende bosbrand - 26,6 km - bezig is, waarbij de brandweer al aanwezig is. Een paar honderd meter verder de 2e verzorgingspost. Softfles bijvullen, cola, rozijnen en stuk banaan, voordat ik met Peter verder ging.

Snel whatsapp ik Reny dat ik halverwege ben in 3.30’ (verwacht dat ik hierdoor tussen de 7 a 7.30’ zal finishen) ....direct gevolgd met een bericht dat zij de 21 km in 4.03’33” heeft afgelegd. Top gedaan. Ik vervolg mijn pad in achtervolging op Peter verder omhoog door het stromende water. De paden, waarvan er veel single track zijn, blijven schitterend om te belopen. Voorbij de 30e km sluiten de 33 km trail lopers weer aan op onze route. Hierdoor komen we af en toe weer iets meer atleten tegen. Sommige (greppel) paden zijn soms net breed genoeg om er een atleet te kunnen passeren.....maar als er dan er twee viervoeters het hun berijders voor je lopen...... is het even snel schakelen hoe je snel en veilig langs deze paarden kunt geraken. In een afdaling is het even snel wat beschutting opzoeken voor een sanitaire stop, waarna het ritme weer wordt opgezocht. Helaas moet ik dan weer de paarden voorbij. Een atleet voor mij durft er echt langs te gaan, wanneer het achterste paard ineens opzij komt. Snel maak ik geluiden waardoor de oren van het paard mijn kant opdraaien....voor mij gelegenheid om er voorbij te schieten over de keien. Dan volgt wellicht een van de mooiste stukken - over zo’n 3 km - richting Francorchamps. Single track met af en toe een wat breder stuk, maar vooral veel....vele bruggetjes die over het beekje gaan.... na twee handen vol ben ik toch echt wel de tel kwijt geraakt. Dit was echt zo’n stuk route dat je graag terug zou willen lopen. Dan wederom een stuk asfalt tot voorbij de volgende verzorgingspost op even voorbij de 37e km. Snel de routine van bijvullen, drinken en eten. Peter volgt iets later bij de post, maar vertrekt eerder. Elke keer als we het bosgebied uitkomen is goed te voelen dat vandaag de warmte onze grootste tegenstanders is. Ook hier zitten weer enkele uitvallers te wachten totdat ze opgehaald worden.

Na de post is het weer verder - rustig etend - licht omhoog lopend, door ...naar het hoogste punt van de dag. Ik heb duidelijk niet de vorm te pakken vandaag - mede door het klussen/verhuizen van de afgelopen periode - en ondanks dat ik de veertig kilometer langzaamaan benader, genieten we nog wel steeds van de omgeving en het voorrecht dit te mogen (en kunnen) doen. Maar begin het nu toch wel zwaar te krijgen.....en we moeten er nog 15...... Gelukkig dalen we weer, waardoor dribbelen mogelijk is. Ik wil niet te veel forceren, morgen staat er nog een Scarabee/TTOutdoor Stokkentraining te Genk op het programma en volgende week zondag de Rotterdam Marathon. Bij het marathon punt haal ik Peter bij en lopen samen weer even op... tot hij aangeeft dat ik gewoon mijn eigen tempo moet gaan lopen. Ik zeg nog...”Tot jij mij weer voorbij ga....” maar helaas zal dat niet meer gebeuren tot ik hem opwacht na de finish. We lopen rond het vliegveld voordat we weer langdurig het bos induiken en over een lang recht pad. Met 2x rechtsaf slaan, met nogmaals rechte stukken..... krijg ik een diep in de flow zittende actie.......waardoor ik links de trap naar beneden totaal over het hoofd zie. Gelukkig wordt ik en een ander die mij volgt, teruggeroepen. Hierdoor zal ik ongeveer 150 meter te veel hebben gelopen. Weer een stukje stijgen, maar we blijven overwegend dalen. Af en toe draaien en keren tussen behoorlijke rotsen/keien en bomen. De concentratie dient en moet optimaal blijven, want anders gaat en kan het snel mis gaan. We geraken aardig beneden, jammer genoeg weer een stukje asfalt, maar wel omdat we weer een mooi bosgebied induiken. Het asfalt geeft weer zo’n ellendig gevoel op de spieren en gewrichten. Voorbij de 38 km nog een laatste verzorgingspost....enthousiast melden zij... Six kilometer.... Een atleet komt bijna niet uit zijn gehoest, vertel hem snel dat hij rechtop moet staan. Maar de geluiden die dan volgen geven meer reden van het gehoest. Tegenover de post gaat hij even flink over zijn nek. En dat terwijl ik rustig op mijn rozijnen sta te kauwen.....

Ik daal verder over het asfalt en gelukkig mogen we aan de overkant van de weg weer het grindpad op lopen. Gelukkig blijft het gevoel niet lang hangen in de spieren/gewrichten. Waardoor ik weer optimaal kan genieten van de single tracks en het glooiende terrein. Niet veel later is in de verte de speaker bij de finish al te horen.....ook wordt het drukker met toeristen, we naderen dus snel Spa. Op nog geen 500 meter voor de finish volg ik automatisch het voetpad naar beneden en zie totaal niet dat we nog even door de bosjes moeten. Snel duik ik door het struikgewas terug op de juiste route en loop met twee Belgen naar de finish. Na de finish even heerlijk wezen douchen en uitwandelen naar de auto voor een lange rit terug naar huis.

Na 54.4 km bereik ik de finish in 7.18.51 met +1611/-1613 meter en 3363 kcal aan verbruik. Weer optimaal genoten van het Ardennen gebied...maar moet wel zeggen dat ik er veel asfalt in vond zitten.

Sallandtrail 2019......i.v.m. de aankondiging dat de originele 75 km afstand was omgezet naar een 50 mijl - 80 km - afstand, was voor mij de aanleiding om (na een jaartje te hebben overgeslagen i.v.m. de Transgrancanaria Trail) aan deze schitterende trail van Bertus van Elburg weer eens deel te nemen. Het Nationaal Park Salland zou tevens nu als eerste aangedaan worden, inclusief een 5 km extra lusje over de Holterberg. Mede op verzoek van Staatsbosheer. Daarna volgde de Hellendoornroute (in twee gedeeltes, eerst 15 km en op het einde nog eens 10 km. En er tussen de Lemelerberg en Archemerberg lus van 25 km. Dit alles moest binnen 10 uur volbracht worden.....wetende dat de 64 km een 8 uurs limiet had.

Vrijdagmiddag zijn we - Reny en ik - aan het begin van de middagspits vertrokken voor het ritje naar het Oosten. Een fout tijdstip....maar alles rolde redelijk vlot door en met 2.10' konden we de auto stil zetten bij het zwembad/sportcomplex Het Ravijn te Nijverdal voor het ophalen van mijn startbewijs. Hierna was het nog geen 500 meter doorrijden voor onze B&B. Toen onze tassen binnenstonden zijn we gaan wandelen naar het centrum i.v.m. het avondeten bij de Griek Sirtaki.

Wedstrijddag....even voor half acht zet ik de auto zo goed als voor de deur stil (wat weer scheelt aan het eind van de dag). Na het boven in de kleedkamer plaatsen van mijn sporttas en inleveren van de dropbag voor op 51 km....was het wachten op de start. Vlak ervoor komen we Jarno S. (50 km) nog even tegen. Met het aftellen voor de start wens ik Reny veel plezier toe met het wandelen van haar 25 km......de route is immers al uitgezet. Na een 100 tal meters direct de standaard eerste klim, waarbij je uitzicht kreeg op de startlocatie. Normaal was het na zo'n kilometer rechts afslaan naar het Noorden....maar nu iets door en dan linksaf onder het spoor door en de N35 overstekend, op naar het Nationaal Park De Sallandse Heuvelrug. Hier maken we het lusje tegen de klok inlopend, waarbij we al snel de eerste meters omhoog maken. Daarbij kunnen we genieten van dit mooie stukje natuur met verre uitzichten. Langzaam schuif ik, met oplopend tempo (tussen 6'00 a 5'45), van groepje naar groepje. En dan rond de 5e km zien we hert zich - iets sneller dan ons - uit de voeten maken. Omhoog hou ik iets in kwa tempo....maar naar beneden zit er geen rem op. Heerlijk wisselen de brede paden en single tracks zich met regelmaat af. Verrassend gaan de eerste 10 kilometers binnen het uur.....en dat met glooiend terrein. Zouden de trainingen zich nu gaan uitbetalen. Omstreeks de 12e a 13e km buigt de 50 km afstand rechtsaf..... terwijl wij rechtdoor moeten, naar de 1e verzorgingspost (VP) op 15 km. Gooi de lege gel verpakking weg, vul de softfles met water bij en neem een bekertje cola met een stuk ontbijtkoek.

Doordat er een grote groep aankwam, iets meer haast gemaakt (vrijwilligers bedankend) om zo straks niet in een peleton te moeten lopen.....alleen dwalen is gewoonweg fijner op zo'n locatie als vandaag. .......en dan ergens tussen de 16e en 17e km..... waarschijnlijk op het modderige bospad..... voel ik dat de linker hamstrings licht begint te protesteren. Maar verrassend is wel dat ik de tempo's kan blijven vasthouden. Af en toe mogen we een stukje mountainbike parkoers volgen....heerlijk slingeren.... alleen die felle korte klimmetjes. Daar heeft zeker die linker hamstring een pest hekel aan. De 20 kilometers (inclusief VP) gaan binnen de 2.02', verrassend moet effe 2x kijken dat ik het wel goed zie. Oké, ik heb tempo's van rond de 5'30 voorbij zien komen. Maar dit gaat wel zeer goed - buiten de linker hamstring om dan - wetende dat naast de bos- en grindpaden....we ook voldoende zandpaden onder de schoenen hebben gekregen. Maar goed we gaan op weg naar het uitkijkpunt van de Holterberg (+60 mtr)....en lange klim omhoog. Ook hier weer een omgevallen boom. En het is jammer van de stilte(s)..... op diverse locaties zijn ze volop bezig met het rooien van bomen. De eerste 50 km atleten stuiven mij (sommige dan) groetend voorbij. Bij 22 km komen we uit op VP2 - dezelfde als VP1, maar nu wel voor de 50 km atleten - maar deze laat ik links liggen omdat we over 8 km alweer de volgende krijgen. Op sommige stukken moeten we soms behoorlijk lange stukken alleggen voordat we weer eens mogen afslaan. Naar de 25e km gaan we weer over de Sallandse Heuvelrug en ook hier komen de paden mij bekent voor van de vorige edities. Dat is wel een "nadeel" als je trailroutes met regelmaat loop. Je herkent het.... maar vooral....je weet immers wat er komem gaat. Een pittig single track klimmetje rond de 26e km verloopt niet geheel soepel vanwege de hamstring. Dus rustig aan naar boven en als het weer eenmaal vlak lijkt of het gaat naar beneden, gaat immers het looptempo ook weer omhoog. Ondanks de belemmering merk ik wel dat ik andere atleten toch kan bijhalen en passeren. Tegen de 29e km houden twee verkeersregelaars ons tegen, als we aankomen bij de N35. Ik vertel één van de twee (hij staat met zijn armen wijd) dat ik zeker zal wachten....maar hij blijft zijn armen wijd uithouden. Ja...dan ben ik gek genoeg om mij handen op de zijne te plaatsen. En daar staan we dan samen....wachtend op het moment dat we mogen oversteken. Terwijl we oversteken bedank ik beide heren voor hun inzet. Ook verder op de route (bij elke wedstrijd trouwens) bedank ik elke vrijwilliger en verkeersregelaar voor hun inzet. Na de onderdoorgang van het spoor is het rechtsaf slaan terug naar Het Ravijn - start/finishlocatie - via het mountainbike parkoers met diverse slingerende, pittige klimmetjes. Nog voordat ik VP3 binnen loop staat de teller op 30 km - welke ik in 3.03' volbreng - en daarbij heb ik toch wat momenten omhoog moeten wandelen. Oké ik heb ook wat tijden van 5'30 voorbij zien komen. Maar ik kan helaas de tempo's niet door blijven trekken door de belemmerende hamstring, welke ik nu duidelijk bij elke stap aanwezig voel zijn. Ik whatsapp Reny (die ergens op de 25 km route aan het wandelen is) over mijn bedenkingen om te stoppen of door te gaan vanwege de hamstring...vooral omdat ik op 100 meter van de douche en zwembad zit. De eerste atleet van de 25 km komt dan al over de finish. Ondertussen gooi ik wel al de lege gel verpakking weg en vul de softfles (automatisch) vol. Neem nog wat ontbijtkoek en cola. Na zo'n 10 minuten mijn te hebben genomen.....ga ik wandelend verder met wat ontbijtkoek en cola.

Weer die klim omhoog naast het sportcomplex en dan het lange pad met een hoeveelheid aan boomwortels. Binnen de kilometer slaan we rechtsaf, linksaf.....en langzaam naar beneden. Het lichaam voelt goed en sterk, alleen moet ik het tempo niet te hard laten gaan naar beneden. Ondertussen besloten dat ik veiligheidshalve de 80 km niet zal volbrengen, maar nu nog het lusje van 25 km zal maken als mentale trainingskilometers. Die spanning op de hamstring kan het linkerbeen nu even vandaag niet aan. Ook hier weer bekende stukken in het bos.....en dan liep ik hier 2 jaar geleden voor het laatst. Af en toe pakken we weer een stuk mountainbike parkoers mee. Na de 36e km steken we de Luttenbergerweg over.....met begeleiding van twee verkeersregelaars. Af en toe weer een kort fel klimmetje. In de laatste 10 km heb ik het tempo naar beneden bijgesteld ten behoeve van de hamstring....maar de 40 km gaan alsnog in 4.18'. Met de 10 minuten rust bij VP3, betekent dat ik de laatste tien maar 5 minuten langzamer ben! Eigenlijk nog veel te snel......maar ja, het gaat gewoon lekker. Iets meer dan twee kilometer verder krijgen we VP4 - op het terrein van Woonzorglocatie Krönnerzommer. Een mooi uitziende locatie voor mensen die hier hun laatste periode uitzitten..... Weer de vaste routine van weggooien, bijvullen en inname van voedsel en drinken. Alleen is het voedsel nu een vlaaistukje, wat er goed in gaat. Niet te lang blijven hangen...daar ik hier over 7 km weer terug zal zijn.

Nog geen kilometer verder ga ik dan bijna onderuit. Na een lage opstap schop ik tegen een wortel aan die iets boven de grond uitsteek.....om niet te vallen maak ik twee ongewone grote stappen....welke een vervelende uitwerking heeft op de onderrug. Achterop komende atleten vragen direct of het gaat, waarbij ik aangeef dat ik wel even moet wandelen om te voelen of alles goed aanvoelt. Een twintigtal meter verder ga ik weer over in dribbel tempo. Gelukkig is het parkoers hier redelijk vlak waardoor ik het tempo weer kan opvoeren. Met 45 km komen op het bekende stuk asfalt - de boksloot - waar ik ook met de vorige drie deelnames, ook nu weer in het grasstrookje ernaast ga lopen. Nog geen kilometer verderop....moet ik de beslissing van de dag nemen.....ga ik verder voor de 80 km of sla ik rechtsaf richting de finish. Door te moeten nadenken over deze beslissing, staat het eigenlijk al vast dat ik de beslissing heb genomen om te gaan finishen. En zo is het met alle beslissingen..... Op het moment van afslaan, neem ik deze met nog een 80 km atleet (vanwege te weinig gemaakte trainings kilometers). Spreken elkaar over de reden van afslaan.....en blijven redelijk dicht bij elkaar lopen....het jojo gevoel. Ondertussen stijgt de temperatuur redelijk waardoor ik toch maar besluit om de bonatti jas uit te doen. Al geruime tijd heb ik de rits openstaan ter ventilatie. Een lange rechte klim dwingt menige atleet deze wandelend te nemen....al is het zeker in de 2e helft. Gelukkig krijgen we toch nog wat slingerend bos- en single tracks paden, waardoor je sneller het gevoel krijg dat je alleen loop omdat je niemand voor je ziet. Op 49 km komen we op VP5 (was ook VP4) terecht. Ik vul de softfles bij en neem wat vlaai voordat ik verder ga.

Bij het verlaten van het Krönnerzommer terrein whatsapp ik Reny waar ze al loopt. Zij moet dan nog een 2 a 2,5 km....jammer maar dat ga ik niet meer inlopen. De 50 km gaat dan in 5.36' hier zitten dan wel twee VP's bij, wederom stevog gelopen. Ondertussen begint het te miezeren wat nog geen reden is om de bonatti weer aan te trekken. Totdat we nog geen paar minuten verder zijn en de regen behoorlijk naar beneden komt. Snel de bonatti aan en in een hoger tempo verder gaan om warm te blijven. Al was het maar voor de beenspieren. Attractiepark Hellendoorn komt in zicht.....wat een lange rechte weg onder de sxhoen geeft. Ik probeer zoveel mogelijk in de onverharde zijkant te lopen....wat helaas niet veel lukt. Voorbij de parkeerplaats en stuk omlaag....oversteken....en weer omhoog, nog even rechtuit. Hierbij gaan de gedachte uit naar het heerlijke slingerwerk.....wat snel zal volgen. We slaan we paar keer af.....op weg naar de KUIL. Even een diepe zandpunt, waarbij het zand redelijk te belopen is vanwege de regenbui....maar goed het blijft toch een klim omhoog. We krijgen nog een paar mooie bospaden tot we weer uitzicht krijgen op het sportcomplex. De allerlaatste afdaling met trailschoenen aan - er moet dan immers nog geklommen/gedaald worden naar de kleedkamer, het zwembad en weer terug - nog een honderdtal meters naar de finish waar Bertus met een grote glimlach elke atleet opwacht met een stevige handdruk. Ik bedank Bertus wederom voor zijn schitterend event en organisatie. Reny is dan al even terug van haar 25 km wandeling in 4.32' (wetende dat ze op de single tracks even aan de kant moest om de trailers voorbij te laten). Voor haar haal ik dan ook een stukje vlaai. Nog even langs de tijdregistratie om te melden dat ze mij uit de uitslag moeten halen, daar ik de 80 km niet heb volbracht. Omdat de regen dan weer langzaamaan begint, gaan we snel naar binnen....op naar de douche en zwembad.

Ik lig al in het zwembad als Reny erbij komt. Ik reken uit wanneer Remon en Michel zullen finishen.....dit bekent dat we nog wel even blijven dobberen. Als we er bijna een uur in liggen komen de heren erbij. Ik blijk hun looptijd redelijk goed ingeschat te hebben. Zij laten zich nog even masseren en daarna gaan we het centrum van Nijverdal in om bij de Chinees even de verloren calorieën weer aan te vullen. Rond de klok van zeven uur starten we onze auto's en beginnen aan de bijna 2 uur durende terug reis.

Deze editie over 55.81 km in 6.15'51" volbracht met +633/-631 meter en 2822 kcal. Buiten het feit dat de linker hamstring niet wilde meewerken, toch behoorlijke op tempo kunnen lopen. Volgend jaar ben ik wellicht toch weer aanwezig.

Na de medische bevestiging (slijtage & atrose) dat het voor Reny het beste is om niet meer te gaan hardlopen....is wandelen het DOEL geworden. Het was even zoeken in de trail kalenders, maar voor vandaag viel ons oog op de NaturaRun & Walk Hageland van Sportevents te Holsbeek. Afstanden zijn 5, 10, 14 en 18 km voor beide onderdelen. Mijn start was om 10.00 uur voor de 18,5 km en voor Reny om 11.45 uur. Met een 5 minuten uitgestelde start gingen we via het asfalt en klinkers h...et bos in waarbij het klimmen direct begon. Wel direct over natte modderige paden. Om de diverse kilometers was het stijgen of dalen. In het begin ruime paden....naar mijn gevoel té veel asfalt. Maar dan ook het besef dat ik bezig ben met een RUN en geen trail......

Verzorging is weer optimaal elke 6e kilometer een verzorgingspost, zoals ingericht bij de trails. Na de eerste VP volgde een open stuk (km 7 tot 8 over het asfalt....maar ook hier weer in het grasstrookje ernaast gelopen. Om zoveel mogelijk het asfalt te vermijden. En daarna schiet het trail hart omhoog.....single tracks, modderige (15 a 20 cm) paden.....waardoor er een ware krachttraining onstaat, bij het stijgen en vlakke stukken. Met dalen moest de technische kennis laten zien wat er nog mogelijk was.....en dan gokken dat er geen keien en/of takken verborgen zat in de modder. De laatste 600 a 700 meter ging weer door Holsbeek.

Na 18,5 km in 1.50'50" met +430/-435 meter over de finish.

Nu was Reny dus zo'n 10 minuten eerder met haar Walk gestart......vooraf al besloten dat ik even rust zou nemen - eten en drinken - voordat ik nogmaals het rondje zou gaan lopen. Wel met die beslissing dat ik de wandelaars niet zou hinderen. Het is net 13 minuten later als ik voor de 2e maal over de startstreep ga. Bij de eerste smalle beklimming het laatste stukje wandelend verder achter de wandelaars, door meer modder en water. Op het 5e kilometerpunt loop ik Reny in de rug en we wandelen samen verder tot de VP op 6 km. Daarna ben ik weer hardlopend verder gegaan. De modderige paden lagen er nu zwaarder bij.....mede door alle atleten. Op single tracks rustig langs de wandelaars gewandeld. In het laatste gedeelte begonnen de benen zwaar aan te voelen......mooie training dus. Na 18,7 km in 2.09'54" met +454\-448 meter wederom over de finish.

Na het douchen was het maar een kleine drie kwartier wachten totdat Reny over de finish (vlak ervoor nog verkeerd gelopen) kwam in 3.45'47" met 19,2 km.

Op naar de Cretes de Spa...waar we gaan voor 🏃 en 🚶

3e Bello Gallico Trail 80km. Na mijn deelname in 2016 stond deze trail niet meer in de planning. Door de eind oktober gelopen 127 km Indian Summer Ultra Trail had ik mij bewust niet ingeschreven, voor dit soort afstanden moet het lichaam toch wel goed hersteld zijn.....en dat is vooraf - zo kort op elkaar - niet in te zien. In de eerste helft van november kwam de vraag van Stefan H of ik zijn startbewijs van de BG wilde overnemen. Het lichaam voelde goed aan, dus nam beslissing het startbewijs over te nemen..... twee weken terug nog als bezemloper/lintenopruimer bij de VDT44 de nodige km's en vooral tijdsduur gemaakt.

Na een trainingsschema voor de opbouw naar de Mattherhorn Ultraks Trail vroeg Remon van Holstein mij of ik hem weer wilde begeleiden in de aanloop naar de BG80 met een aanvullend 🏃schema, naast zijn wekelijkse LA2 🏃schema. Een paar weken terug nog aan Remon gevraagd of hij met mij wilde meelopen....of dat ik maar met hem mee zou gaan (wat ik al van plan was met mijn deelname).....kwam hij terug dat ik hem dan na 30 km mocht opvegen, als hij met mij meeging 😁. Tevens vroeg Remon welke planning ik in gedachte had voor de BG nadat hij mijn tijden van 2016 zag....11.31' inclusief pauze. Ik stelde voor om een schatting te maken van 3 uur per 20 km. 15 minuten pauze om VP1 & VP3 en voor VP2 wederom 45 minuten. En bij slecht weer dat er 30 a 60 minuten bij zouden komen, waarmee we ons geestelijk konden voorbereiden op de tijdsduur dat we bezig zouden zijn.

Zaterdag om 19.00 uur stond Remon voor de deur om zo gezamenlijk af te reizen. Ondanks de strooiwagens op de rijkswegen in België was er van neerslag nog geen sprake. Even voor negenen stapte we zaalcomplex Roosenberg te Oud-Heverlee binnen, waarbij het terugzien van bekenden (Tjarda, Marek, JP, Aad, Maarten [toen die was gefinisht op de 160 km] en Menno) was. Daarna was het ophalen van onze startnummers. Ondertussen kwam de eerste atleet, Ivo Steyaert, op de 160 km binnen in 17.04'. Na het omkleden leverde we onze dropbag (op 40 km) in, de andere weer teruggeplaatst in de auto. Ondertussen regende het zachtjes - net als in 2016....toen daar 8,5 uur lang ingelopen - wat later voor de start veranderde in sneeuwval. Even voor middennacht de nog info van organisator Tim en toen zijn laatste verzoek of we ons naar buiten wilde begeven...de sneeuw in. We waren warm ingepakt en regenjas aan...so let's go.

Het aftellen ging snel en ons avontuur kon beginnen. Wenste Aad, Menno en Remon veel Suc6 en plezier toe. Remon sommeerde ik even te blijven wandelen terwijl we direct omhoog liepen over de eerste 100 meter. Dit zouden de we gehele trail blijven doen op de stevige oplopende en soms steile stukken. De paden waren al goed bedekt met een witte laag sneeuw...en dat terwijl vele atleten voor ons liepen. Niet veel later ging de sneeuw over in ijzel en met de stevig wind werd het een koude onderneming voor de komende uren. In de eerste kilometer al merkbaar dat ik geen drinken via de slang kreeg uit de waterzak...snel stoppen en probleem verhelpen. Het terrein glooide al direct lekker, brede en single track paden - soms een stuk vlonder - en na de 3e kilometer merkte ik op dat we geen enkele atleet voor of achter ons zagen lopen. Zo snel was het deelnemersveld dus uitéén geslagen. De route was aangepast t.o.v. 2016 en tevens liepen we nu andersom. Voor mij wellicht soms herkenbare punten. We begonnen met de Dijlevallei en op het einde het Meerdaalwoud, wat garant zou staan voor voldoende bosgebied. Door de hoofdlamp waren de reflectie bordjes//pijlen goed zichtbaar.....vooral omdat het hier sportief een uitgezette trail betreft. De 6e km gaat langs kasteel Van Neerijse nabij het plaatsje Eigen. Ondanks dat er vele plaatsen rond de bossen liggen was het geheel niet vervelend te noemen. De 10 km ging in 1.16'17". Natuurlijk zitten er soms asfalt verbindingsstukken) in. Een mooie afwisseling zijn dan de kinderkopje of kasseien...die door de sneeuw en vele atleten, om getoverd zijn tot linke plekken. Af en toe glijd de voet dan weg van de kei. Waarbij we ons beide mogen prijzen dat we de gehele tocht totaal niet onderuit zijn gegaan. Het bleef b eperkt tot wegglijden. Richting Sint Afatha-Rode (15 km) het eerste open stuk langs akkers...en dan is die koude wind met neerslag - wel al iets minder geworden - goed voelbaar. Even stevig doorlopen zodat we weer in de beschutting lopen en gaan verder in zuidelijke richting. Voor de 17e km even klimmen tussen twee akkers met prikkeldraad, mooie gelegenheid voor een foto van Remon. Het merendeel laat ik hem voor lopen om het tempo te bepalen en perfect pakt hij op de juiste momenten de wandelsessies op. Hier is het eigenlijk continue wisselen van lopen en wandelen. We merken op dat er nauwelijks meer iets naar beneden komt....het gaat droog worden. Het aantal kasseien stukken gaat nu al "vervelend" worden....zal benieuwen hoeveel we nog gaan krijgen. De 20 km gaat in 2.37'54", ruim binnen de planning.....maar waar is de post. In Ottenburg gaan we via het asfalt wandelend richting VP1 (verzorgingspost) bij de lokale voetbalclub. Ondertussen zitten we al op 22,4 km kwa klokje. Vanwege de ijzel zitten er gladde stukken tussen, ook op het asfalt. We zijn 3 uur onderweg...perfect bezig. Binnen doen we onze racevesten etc af/uit om even te ontspannen. De eerste planning heeft goed uitgepakt. We doen ons te goed aan het drinken en eten. De eerste uitvallers zitten te wachten op vervoer terug naar de start/finish. Na zo'n 20 minuten is het tijd om verder te gaan, als we weer vertrekken stapt Menno binnen. We bedanken de vrijwilligers en stappen de ijzige kou weer in.

Even houden we een stevig wandeltempo aan om weer warm te worden als we omhoog gaan en als we dan dalen, gaat het over naar dribbelen. We zien enkele atleten voor ons lopen....maar te weinig voetafdrukken, blijkt dat we rechtsaf over de akkers moeten. Snel de atleten terug roepen (ook dat hoort erbij....we doen het samen/elkaar helpen) en gaan tegen de wind in verder. Bij het plaatsje Tomme lopen we rond het bosgebied (blijkt dus later). En het is heel af en toe inhalen of ingehaald worden. Ook hier weer brede paden waar we goed naast elkaar kunnen lopen en dan weer single track....waar het uitkijken is om geen misstap te maken. Een lusje om een akkerveld en dan zie je in de verte een atleet lopen. Aangekomen op die plek...kijken we terug waar we liepen en zien de volgende atleet alweer aankomen. Boven aan een klimmetje staat een Belg vertwijfeld om zich heen te kijken. De ene pijl wijst linksaf en een meter verderop wijst een pijl rechtsaf. Verwarring bij hem, ik leg hem uit de de 1e voor ons geld en 2e was van de 160 km, die tegengesteld liepen. De 30 km gaat in 4.20'31". De afwisseling tussen het bos en open vlaktes is goed te doen, wel gelukkig niet zoveel open stukken. Af en toe duiken we de woonwijk in om daarmee eenvoudig het volgende bos te betreden. Natuurlijk vervloek ik soms het asfalt/voetpad....maar de kasseien, die nog meer. Ware enkel brekers zijn het. Na 35 km lopen we weer over een voetpad met verlichting naar beneden...en doen de hoofdlampen uit (accu besparing)...tot ik ineens stop. Geen voetstappen meer....50 meter terug wijst een pijl naar rechts, we moeten door het gras. Daarna een lange sessie asfalt naar Pécrot. Als we een kantelhekje - na een grote vijver - hebben gehad, zien we aan de overkant van een veld diverse atleten lopen bij VP2. Remon is opgelucht dat we er zo zijn....via een snelle blik op het klokje, meld ik dat het nog wel even duurt. Dit bleek dus zo'n 5 km te zijn (40 minuten dus). We lopen door en langs het bos, over vlonders en dan de weg op. De 40 km gaan in 5.47'10". Perfect binnen de 6 uur inclusief de pauze. Terwijl we aankomen op de kruising staan andere atleten vertwijfeld naar de pijlen zoeken. Meer atleten sluiten aan.... Via een gps handpalm blijken we de route te vinden....maar zien geen pijlen.... Enkele honderde meters verderop weer wel. We gaan met een andere atleet even controle uitvoeren of we wel goed zitten. Bleek dat we voor het kruispunt linksaf moesten en over het gras tot deze aansluiting. 600 meter later stappen we de kantine van de lokale voetbalclub binnen, waar onze dropbags klaarliggen. Heel toevallige begroeten we Aad, die er al zit en bespreken alles even door. Terwijl ik mij omkleed (alles gaat schoon aan) neem ik de soep graag aan, even iets warms om naar binnen te werken. Vul de waterzak met sportdrank bij (had het thuis al klaargemaakt). Daarna nog een wrap hamkaas voor de extra vulling van de maag. We hebben extra voedsel nodig om ons lichaam warm te houden. Ook Menno volgt een tijdje later en heeft het zwaar. We pakken onze dropbag in en plaatsen deze op de retour stapel. Na 50 minuten bedanken we de vrijwilligers, wensen de overige suc6 en gaan verder voor de 2e helft.

Twee kilometer later komen we uit op de locatie waar we daarvoor op de kruising naar pijlen zochten. Na km 47 gaat het dan echt beginnen...meer open vlaktes waar de wind vrij spel heeft. Gelukkig is de temperatuur voelbaar iets hoger dan hiervoor, mede ook doordat de neerslag is gestopt. We gaan nog steeds heerlijk vol goede moed verder...we hebben er nog steeds veel zin in. De 50 km gaat in 8.06'20", merkbaar dat het langzaamaan licht begint te worden. Hierdoor krijgen we ook meer afleiding doordat we meer om ons heen kunnen zien. We lopen richting Hamme-Mille en benaderen het Meerdaalwoud gebied. Ook hier weer die fijne slingerende single track paden waar ik dan vaak het voortouw neem om de gevaarlijke stukken aan te geven. We halen dan voor de 2e maal een 160 km loper (wandelaar) bij en wensen ook hem suc6. Ondanks dat we bijna al 9 uur onderweg zijn - bekende in NL wakker worden en beginnnen te reageren op enkele berichten die ik op Facebook heb gezet - halen we met regelmaat medestrijders van de 80 km in. Soms komen we vrijwilligers tegen die lange tijd buitenstaan voor onze veiligheid met oversteken, zo ook bij de N25. Voor de 55 km krijgen we het langste stuk - 5 km - openvlakte voorgeschoteld richting Mollendaal. De langzaam oplopende paden liggen er modderig en nat bij. We proberen het dan nog steeds om zoveel mogelijk de natste stukken te vermijden. De 60 km gaat in 9.40'23" super volgens schema, inclusief twee pauzes. En dan komen we aan in Bierbeek....waar het fout gaat. We lopen netjes over de stoep zien dan een bord met hoofdletters RAVITO NR 17 (met een doorgekruiste 1) bij een taverne en stappen gewoon door want we hebben maar VP 1, 2 en 3. Honderd meter verder op een kruising geen pijl. Via de mobiel meld Remon dat we door moeten en daarna linksaf. De gehele tijd geen pijl en bij de volgende besluit ik dan de gps op mijn horloge aan te zetten. Fu.. ik stopt mijn klokje, stom. Dan maar weer een nieuwe move opstarten. Ondertussen gaat de mobiel van Remon over.....de organisatie die belt om te melden dat we te ver zijn doorgelopen. Perfect die trackers die we bij ons hebben. We lopen terug tot aan de.....Taverne met dat bord RAVITO NR 7.....dus toch VP3....jammer dat er geen naam Legend Trails opstond. Ruim 1,5 km extra gelopen...ach, ook dat is trail. Binnen zit bekende Ingo vd B als vrijwilliger, ook hem meld ik het voorval. We krijgen thee/koffie aangeboden en een tostie, goed om warm te worden. We verblijven hier zo'n 20 minuten om even bij te komen. We bedanken wederom iedereen en gaan op pad het laatste stukje door voornamelijk het Meerdaalwoud.

Ook nu weer starten we wandelend (ook omdat we over de stoep lopen) om de spieren weer te laten wennen aan de inspanning. Aan de rand van Bierbeek komen we Ingo tegen - was op zoek naar dwalers - bedanken hem voor zijn aanwezigheid. Dan nog een heerlijk smal pad voordat we het bos induiken. Waar we met regelmaat mensen (wandelaars, hardlopers en mountainbikers) tegenkomen. Goed voor de afwisseling. Remon begint het zwaar te krijgen om weer te gaan dribbelen na een wandelsessie omhoog. Sommige paden liggen vol met kiezels of grind. Af en toe draaien we een slingerpad op dat zwaar te belopen is. Bosgrond + bladeren + sneeuwpap/ijzel met alle atleten geeft een behoorlijk modderige situatie.....wat zo richting het eind goed merkbaar in de spieren is. De 70 km gaat in 11.28'14". Rond de 72e km steken via een brug weer de N25 over naar een parkeerplaats....de omgeving herken ik van de 2016 editie. Zo'n 2 kilometer verder moeten we secondaire aan een asfaltpad lopen. Het wordt duidelijk dat het een ruiterpad is...door de kou zijn alle hoefafdrukken licht bevroren. Even later een lange afdaling waarbij de gesmolten sneeuw voor een stroompje water zorgt....en laat dat daar nu net de beste plekken zijn waar we onze voeten plaatsen. Het geeft wel een verfrissend gevoel dat smeltwater...maar koud. Eenmaal beneden herken ik de oversteek locatie van zo'n 12.30' geleden. De vrijwilligster die zorgt voor een veilige oversteek, meld ons dat we rechtsaf moeten slaan. Eenvoudiger is om rechtdoor te gaan......na 800 meter is dan al de finish. Met rechtsaf slaan - wat dan moet van Stef & Tim..... moeten we zeker nog 7 kilometer de benen in beweging houden. Vooruit kijkend zie ik dat het vlak is en spoor Remon aan tot een dribbel.....wat goed gaat tot zo'n 500 meter. Snel even weer een energiereep - die ik met hem deel - naar binnen werken voor de extra energie. Probeer hem daarna weer even aan te sporen op de vlakke of aflopende stukken. Maar de modderige ondergrond maakt het lopen zwaar. Op sommige momenten blijkt er geen verschil te zitten in de modderige pap op de grond of de pap in de benen. Helaas zitten er nog paar stijgingen in, maar ook hier... modder + bladeren + papsneeuw = zwaar lopen. Gelukkig houden we er nog een aardig wandel tempo in, daar ik hem weinig tot dribbelen krijg. Af en toe lukt het wanneer ik de pauzes steeds iets langer laat duren of wel het bespelen van de geestelijke kant. Het dribbelen blijft nodig om ons toch nog warm te houden. Van de wind hebben we in het bos weinig last.....maar al dat smeltwater wat telkens weer in de schoenen komt - omdat we de laatste 8 a 10 km eigenlijk niet meer echt uitkijken waar we onze voeten plaatsen - gaat er met dribbelen toch iets sneller uit. Bij het dalen naar de herkenbare voetbalvelden, maken we de laatste stijging omhoog. De laatste daling naar de ingang naar het complex, waar de finish binnen is. Ik laat Remon als eerste de klapdeuren laat doorgaan - het is immers zijn feest - alle aanwezigen applaudisseren voor elke deelnemer die het podium oploopt. We ontvangen de felicitaties en medaille van Stef. We hebben het nog even over de vele kasseien, waarop Stef reageert.....wat past er meer bij een trail...asfalt of kasseien. Klaar is de discussie .

Gefinisht na een afstand van 83,85 in 13.36'54" met +1078/-1072 meter en 4495 kcal.

Doordat we geen zin hadden om zo'n 500 a 600 te gaan lopen (bij de manage) hebben we ons maar snel opgefrist en toen aangeschoven voor de bbq. Hierna hebben de tassen en ons zelf in de auto geplaatst, waarna de terugreis van een mooi weekend begon. Wel een onrustige reis...daar de linker hamstring tegenwerkde.

Vanaf de eerste dinsdagavond in september zijn we als organisatie team diverse malen bij elkaar geweest in Oostvoorne in de aanloop naar de 2e december voor de 6e Voorne’s Duin Trail met de start vanaf de waterkant aan het Oostvoornse Meer bij Brunotti Beachclub. Tevens organiseerde we een drietal pre-trails op de zaterdagen 13 oktober en 27 oktober (nachttrail) en 10 november. Waar ik in de dagen voorafgaand aan deze pre-trails verschillende routes had uitgezet en op de dag zelf met Els P, Annewien R, Alma K, Concetta P, Ruud V, Reny T. en Martien van ZHL voor de aanwezige atleten een goede looptraining konden voorschotelen met koffie/thee met gebak na. Bij de de nachttrail ging de soep er tevens goed in.

Op de laatste dinsdagavond voor de wedstrijd nog we samen gekomen, inclusief enkele vrijwilligers voor de laatste info en het vullen van de deelnemers enveloppen met startnummer, chip, tierap, speldjes en consumptiemuntjes. Toen afgesproken dat Reny en ik de lunchpakketten zouden inkopen en maken voor de 30 vrijwilligers in het veld vanaf de 2,5 km t/m de 41,5 km. Dit leverde een goed gevulde auto op.

Zondagochtend zijn we naar de Tenellaplas gereden om daar de lunchpakketten af te leveren - al de vrijwilligers zouden zich hier melden en niet bij de drukte rond de start/finishlocatie. Na het uitladen van de lupa’s, werd de auto weer direct gevuld met boodschappen die nodig waren voor de verzorgingspost bij de finishlocatie die de gehele wedstrijd werd bemand door Reny. Daarna af en toe Annewien bijgestaan om de vrijwilligers op de juiste locatie/post te krijgen, middels een plattegrond die er voor elke vrijwilliger was. Gelukkig konden we rekenen op enkele personen die vorige meehielpen of gewoon goed bekend zijn met het gebied. Even na 10.00 uur wegreden uit Rockanje om de boodschappen bij de finishlocatie te krijgen.....maar voor mij belangrijker.....om op tijd aanwezig te zijn daar ik als bezem loper met Ruud V achter de 44 km atleten mee zou gaan lopen. Gelukkig verliep ditmaal de rit naar het Oostvoornse Meer vlotter dan vorig jaar, met hulp van enkele atleten & vrijwilligers was de auto snel uitgeladen en kon ik na het parkeren....mij gereedmaken voor het aankomende avontuur.

Om 10.30 uur was ik op tijd klaar om alle 44 km atleten uit te zwaaien/aan te moedigen, maar nog niet gereed om zelf te starten....tevens had ik Ruud ook nog niet gevonden. Samen zijn we zo’n 3’30” later gestart op weg naar de atleten. Na 1,5 km zien we de atleten rechtdoor lopen over de dijk....terwijl de route onderlangs is. Gekscherend hebben we het erover dat iedereen daardoor is gediskwalificeerd en wij dus daardoor de nr 1 en 2 zullen worden. In het Mildenburg Bos melden wij ons bij de laatste loper, vertellen dat hij zich niet opgejaagd moet voelen....tenzij hij andere gaat inhalen. Niet veel later wisselt hij van positie met een loopster, dus ook zij wordt op de hoogte gesteld door ons. Op het ‘vliegveld’ aangekomen - 6e km - hebben we nog zicht op zo’n achttal atleten, waarvan drie vlak voor ons. We zijn ondertussen kritisch geworden over de lintjes die hier zijn uitgezet....mede omdat Ruud de B lus heeft uitgezet. De sfeer zit er goed in bij ons. Op een enkele plek zijn we verrast dat de route anders is uitgezet dan oorspronkelijk de bedoeling was. Achteraf blijkt dat deze zijn verhangen voor het ZHL, op zich geen probleem want iedereen kon zijn route perfect vervolgen. Na exact 8 km komen we aan bij verzorgingspost VP1 met Tess en Dick. Nog bedankt voor het losmaken van de drinkbeker. En plotseling kwam daar de eerste loper van de 29 km al voorbij, wetende dat hij 30 minuten na de 44 km is gestart. Ruud wilde al snel door...maar ik wilde nog even alles proeven uit elke schaal. Na iedereen bedankt te hebben zijn we op ons gemak door gegaan voor lus B.

Na het linksaf slaan op het Bootpad komen we al snel terecht bij een nieuwe laatste loopster uit Limburg (die mij blijkt te kennen, via een vriendin die bij de LA2 marathon groep in Vlaardingen loopt). Toch wel verrast dat we nog steeds niet de tweede loper langs hebben zien komen en dan gebeurt dit een paar honderd meter later wel. Ondanks dat het wat smaller wordt is inhalen niet echt een probleem. Op dat moment lopen we tussen het Breede Water en de duinen. Onder de atleten ook weer diverse bekenden o.a. enkele van TVR Rijnmond. Na het volgende klaphekje komen we weer even op de open vlakte achter de duinen te lopen, richting het toch wel mooiste single track parkoers van dit gebied. Ook hier worden we door vele atleten voorbij gelopen waarbij we hen melden dat ze meerdere atleten van de 44 km in de rug kunnen lopen op dit technische single track parkoers. De meesten pakken dit positief op met o.a. “Bedankt”, “Geen probleem”, “We komen er wel langs”. Na bijna 13 km laten we de single tracks weer even achter ons, waarbij de 29 km atleten onseenvoudiger passeren. Ook hier weer een open vlakte waar de wind vrij spel heeft in dit oude duinen gebied. De laatste loopster meldt ons dat ze op safe gaat...en verder het 29 km parkoers zal volgen. Vlak voor verzorgingspost VP 2 haalt zij dan voor voorlaatste Deense loper in. In het engels leggen we even het ‘sweeperen’ aan hem uit. Hij verteld dat hij herstellende is van een operatie en vraagt hoe het parkoer verder is. Na de uitleg dat lus C wel het zwaarste stuk is, wat hem totaal niet uitmaakt en ook gewoon dat stukje zal gaan lopen. Aangekomen - na 14, 3 km - bij VP 2 met Annette en Kees, wordt er verrast gekeken dat wij er al zijn. Een bekertje bouillon gaat er goed in. Ondertussen haal ik het bordje van de 44 km weg, zodat de atleten mogelijk niet meer in de fout gaan. Na VP2 te hebben bedankt en tot een weerzien rond de 30e km....vertrekken naar de Tweede Slag richting het strand. Aangekomen op het strand begint onze volgende taak....het verwijderen van alle linten en eventuele bordjes. Gelukkig staat de wind niet geheel pal tegen op dit 4 kilometer lange stand stuk. De eerste km kunnen we alles weghalen, daarna moeten we alles nog even laten hangen, omdat we straks hier ook weer lopen. Rond het 16,5 km punt komen we oud bekende Robin K tegen die urenlang in de wind zal staan en praten even bij terwijl we de laatste loper in de gaten houden. Vanwege het pap zand - waar we zeker 10 to 15 cm in wegzakken - besluiten we langs de waterkant te gaan lopen.

Nadeel bleek wel dat we later werden ingesloten door de zee en er enkel diep door moesten. En dan gaat mijn mobiel af....Dennis (van TTOutdoor) die de 29 km loopt......hij is verdwaald rond de 17e km. Of ik weet waar hij naartoe moet. Snel schakelen...17 km, dan moet hij ongeveer daar of daar zitten, oke, vertel hem te gaan verder naar links te gaan, etc, etc. Tevens informeer ik het Team van de sabotage in lus B. Toen we net het strand waren afgelopen richting het fietstunneltje gaat weer mijn mobiel..... Annette van VP 2... er blijkt toch nog een dame achter ons te lopen en die volgt de 44 km route. Ruud en ik vloeken even hard....hoe kan dat nu....we hebben niemand gemist. Het enige wat we kunnen bedenken is dat ze met de 29 km afstand is gestart..... We blijven wachten ondanks dat alle linten van het strand af zijn. De minuten verstrijken...ik bel Robin op het strand of hij iets gezien heeft. Neen, want ook hij verwachtte niemand meer en lette alleen op de atleten die op de terugweg waren. Op een gegeven moment - terwijl we ons tegoed doen aan de handschoenen en buff - zien we een atleet aankomen. Ja, die heeft lang haar...zou dat ze zijn.....Neen, het blijkt een man te zijn met racevest. Ik meld Ruud dat we nog 5 minuten wachten - ondanks dat we zo’n 2 kilometer over het strand terug kunnen kijken - voordat we zelf verder flink onderkoeld raken door het zweet en koude wind. Als we dan al 35 minuten staan te wachten (bleek na het uitlezen van het horloge zelfs 40 minuten te zijn) probeer ik met trillende handen/witte vingers een bericht te versturen, dat we aan onze eigen veiligheid moeten denken en 2 km over het strand kijkend niemand zien aankomen. Vergeet ook niet alle vrijwilligers die op ons - als bezem lopers - staan te wachten in dit weer. Moeizaam komen we in beweging daar de beenspieren behoorlijk stijf aanvoelen en gaan via het tunneltje onder de N57 op weg het strand en duinen stuk langs het Haringvliet, richting Hellevoetsluis. Vlak voordat we de Schenkeldijk oplopen, gaat er weer een lading linten de 35 ltr rugzak in. Af en toe maak ik ook linten vast aan de riemen. Halverwege de Schenkeldijk bel ik volgens afspraak Annewien op dat de wegafzetting in de tunnel nabij het Quakjeswater opgehaald kunnen worden. Door dit stukje asfalt (± 2,5 km) komen we weer redelijk op temperatuur en de tempo’s gaan rap omhoog. Rond het Quakjeswater - 25 km - lopen weer veel wandelaars die verrast opkijken dat we al snel alle linten weghalen van de wedstrijd. We hebben weer pluspunten verdiend. Opvallende dat dit jaar de linten er nog wel hangen. Door het glooiende terrein gaan de spieren iets tegenwerken door de hoge tempo’s en het telkens stoppen om de linten van de takken te halen. Rond km 27 zeg ik tegen Ruud dat we toch iets rustiger moeten lopen om niet geheel leeg aan te komen bij Brunotti. De tempo’s schommelen dan zo rond de 5’15” p/km, waarbij we eigenlijk van lintje naar lintje “sprinten”. Sommige linten hangen iets hoger....dus moet je je zelf uitrekken. Andere hangen aan doornstruiken, waaraan we ons veelvuldig prikken of met onze schenen in die struiken of braamstruiken staan. Telefoontje van Robin dat hij de laatste lopers voorbij heeft gekregen - ook hij heeft in de gaten gehouden wie op welke positie liep - en waar wij zitten. Nog voor de 28e km draaien we weer het strand op voor een kleine kilometer, waarna we wederom omhoog moeten door het mulle zand. Wederom Annette aan de mobiel, waar we zijn.....er is een atleet die terug moet, maar ze wachten wel eerst op ons. Op de Swinsedreef staan diverse bordjes en lintjes...maar als we het glooiende terrein naar de Tweede Slag over gaan, vinden we wel dat hier heel weinig linten hangen......Hier moet ook de sabotage hebben toegeslagen. We komen op hetzelfde stuk van 15 km eerder te lopen en zijn bij VP3 (was ook VP2) waar Annette en Kees met een boswachter op ons staan te wachten. We laten de meegenomen bordjes en wat linten achter bij hun. Snel een bekertje bouillon om weer aan te sterken. We nemen nogmaals de “verdwaalde dame” even door met Annette....bleek het toch die man met lange haren te zijn..... Doordat we nu sneller over het parkoers gaan van lint naar lint...vergeten we eigenlijk aan ons zelf te denken met voeding en drinken. Ruud komt met het voorstel om hier op lus B dat hij tegengesteld gaat lopen om de linten op te ruimen, terwijl ik de werkelijke route blijf volgen.

Al snel stuitte ik op het eerst bordje - FU.. - dat betekent ruim 4 km ermee sjouwen. Bij het singel track lusje wat er gelopen dient te worden hangen aan het begin en einde veel lintjes.....dus elke keer bordje loslaten, lint lostrekken of peuteren, bordje oprapen en weer verder. En deze handeling vele vele herhalen totdat ik de bordje op het Bootpad kan achter laten. Een klimmetje omhoog, klaphek door en verderop zie ik bordje twee staan..... Gelukkig helpen enkele wandelaars mij met het wegstoppen van de linten in de rugzak, zodat ik deze om kan houden. Met de hoeveelheid linten die ik daarna meenemen, ben ik deze meer en meer gaan vastbinden aan de rugzak. In deze lus B gaat de mobiel veelvuldig op kort termijn - heb regelmatig gevloekt - ....waar we (ze weten immers niet dat wij gesplitst lopen) uithangen, hoelang het nog duurt, etc. Maar het ellendige was telkens dat de ene hand de twee bordjes vasthield en de andere was gevuld met linten..... Alles loslaten, snel mobiel tevoorschijn halen, gesprek voeren, opbergen en alles weer oprapen....voordat het wegwaait. En dan eindelijk is daar het Bootpad, waar ik de bordjes kan achterlaten en waar Ruud al op mij staat te wachten.

Snel ronden we het lusje - alleen voor de 29 en 44 km lopers - en nemen het bordje mee naar het Bootpad...en dan gaan we snel op weg naar het (auto)strand, terwijl de beenspieren langzaam beginnen te protesteren....waar we door het mulle zand ploegend vooruit gaan. Terwijl we de lucht in de gaten houden, verwachten we niet voor het donker binnen te zijn. Te dan bedenken we dat we geen hoofdlamp hebben meegenomen....ach, we zien wel. Zo donker zal het niet worden....toch. We buigen linksaf naar de Slikken van Voorne, waar we niet rechtdoor blijven lopen, maar nog even het single track aan de linkerkant volgen. Gelukkig lopen we daarna over redelijk hard zand, waardoor we nog steeds goed opschieten. Bij het afbuigen naar de duinen even behoorlijk wat linten op weg naar de laatste naar de laatste vrijwilligster en tevens laatste passage over het asfalt. We geven nog even het bordje en wat linten met haar mee en dalen af naar het Oostvoornse Meer....hopende op goed te lopen paden.... Al snel merken we dat het behoorlijk glibberen en glijden is....heerlijk voelbaar in de spieren. Ondanks dat de zon bijna is verdwenen, kunnen we de linten nog redelijk goed zien, al wordt het moeilijk om de enkel breker - putjes - nog goed te zien. Ook nu weer halen we nog een paar natte voeten in het gras en de plotseling opdoemende poelen water. De laatste honderd meter gaat zo goed als door de branding omdat daar het tempo nog goed is aan te houden.....maar waar is de finish? Alles is opgeruimd...... niemand staat buiten.....de hele partytent is leeg......geen karretje met broodje worst. We lopen direct naar binnen, waar we onder luid applaus worden binnengehaald door het Team en overige aanwezigen. Via Els krijgen we ons zwaar verdiende broodje worst toegereikt.

Gefinisht na 43,87 km in 6.39'20" met +438/-438 mtr en 2924 kcal. Hartslag gemiddeld 133 (50 slagen onder max), max HS 193.

Zeer tevreden over het gehele event wat we met het Team en alle vrijwilligers (in welke vorm dan ook) hebben neergezet. Dankbaar voor alle atleten die ons het vertrouwen hebben geven om deze VDT18 te organiseren. Ruud bedankt voor de ruim zes en half uur dat je met mij mee wilde lopen en het opruimen vanaf de 9e km t/m de finish op kilometer 44.

Graag zien we iedereen - met een loopmaatje - terug op 1 december 2019 voor de 7e editie.

Vrijdagochtend 19 oktober de caravan achter de auto gekoppeld en met Reny op weg richting camping De Weyert te Rolde, waar de volgende dag de 3e Indian Summer Ultra van start gaat. Zonder enige problemen (i.v.m. files of vertraging) komen we voor 14.00 uur aan op de camping en melden ons netjes bij de receptie. Hierna even lopend het plekje opzoeken, zodat we niet een verkeerd pad met de caravan zouden inrijden. Op de startlocatie komen we organisator Winfried Bats tegen en enkele vrijwilligers die zich gereed maken om de route te gaan uitzetten. Hierbij ook Rob S. uit de TTOutdoor groep die vanwege een blessure er toch bij is als vrijwilliger. Morgen zullen acht atleten uit mijn groep gaan deelnemen aan de I.S.U. over 127, 102 of 60 km. Tevens is er van RunForestRun ook een aangepaste I.S.U. over 27 en 14 km. In 2016 wist ik dat er vanwege een zenuwbeknelling in de lies een DNF achter mijn naam zou komen...helaas al na 42 km i.p.v. de gehoopte 63 km. Vorig jaar liep ik bij de 18e km hard tegen een boomstronk aan en door het zware parcours van de regen, de race moeten omzetten naar de 102 km afstand. Dit jaar goed voorbereid, maar vooral zat het geestelijk & lichamelijk goed tussen de oren. Tijdens het installeren van de caravan komen Diem L. (60 km) en Joyce V. (27 km) even buurten. Eind van de middag komen Pascal P. (60 km) en Audrey P. even langs voor een bakkie...welke we binnen bij de open haard nuttigen omdat het zonnetje net te achter de bomen duikt. Na het ophalen van onze startnummers, het dorp in voor een pizza/pasta maaltijd. Bij terugkomst in de caravan, is het snel racevest en dropbag (VP3) klaarmaken en niet veel later naar bed i.v.m. de vroege starttijd.

Zaterdagochtend gaat om 04.45 uur de wekker.....wil nog even blijven liggen...mede omdat het in de caravan koud is. Het zal geen nachtvorst zijn geweest...maar nul of 1 graad, is en blijft gewoon koud, na deze lange zomer! Aankleden, snel de kachel aan en ontbijt klaarmaken - Adventure Food, havermout van 600 kcal - en dan vult zo’n warme hap best goed. Tot 05.45 uur hadden we de tijd om onze dropbag in te leveren en dan is het wel fijn dat de afstand nauwelijks een minuut bedraagt tussen de caravan en start. Wachtende op de start komen enkele TTOutdoor atleten - Joyce en Diem, maar ook Brigitte S. (60 km) en Reint v/d V. (60 km) - mij op dit vroege tijdstip Suc6 toe wensen.... wetende dat hun 60 km start pas om 09.45 uur zal zijn. Met Reny afgesproken dat ik haar later bij VP2 zal zien (een kleine kilometer lopen vanaf de camping) en dat ik wel eens zal whatsappen m.b.t. doorkomsttijden. Achteraf heb ik gewoon elke 10 km geappt.

Enkele minuten voor de start wordt “Harmonica” van Once Upon a Time in the West gestart...wat menige atleet even stil krijgt om na te denken over het avontuur wat zo gaat beginnen.Ik wens Erik B. (102 km) en Frank H. (127 km) nog Suc6 en veel loopplezier. De hoofdlampen gaan aan en we tellen af van tien, negen.....drie, twee.....één en klokslag 6 uur vertrekken de 127 km (inclusief estafette teams) en 102 atleten voor hun rondje door Drenthe. De eerste etappe gaat over 20,8 km. We draaien de camping af en komen al snel uit de beschutting van de bomen en struiken...en dan is het toch kouder dan verwacht. Gelukkig heb ik handschoenen en Bonatti jas aan. In het begin is het regelmatig op je klokje kijken om er zeker van te zijn dat je niet - vooral nu - te snel loopt. In het donker heb je dit veel minder snel in de gaten. Het is nu een kwestie van inhalen en ingehaald worden, iedereen neemt zijn positie in, in het lang uitgerekte lint van dansende hoofdlampjes. Al snel verlaten we Rolde en gaan via een leeg akkerveld op weg naar het eerste gedeelte van het Balloërveld na 2,6 km. Gelukkig een paar stukjes bos, maar toch zeker 3 km mul zand zo in het begin. Even na Gasteren hebben we het 10 km punt - in 1.04’17” - gehad, over niet alleen brede paden, maar ook single tracks. Waar iedereen netjes achter elkaar blijft lopen tot er weer gelegenheid is om desgewenst in te halen. Op drukke wegen waar we moeten oversteken staan verkeersregelaars om ons een veilige overtocht te bieden. Klasse dat zij dit voor ons op dit vroege tijdstip mogelijk maken. Rond de 14e km (Landgoed Terborgh) gaan de darmen te keer, waardoor ik bij de eerste mogelijke optie even moet squatten. Doordat de paden hierna goed beloopbaar zijn kan ik het tempo iets hoger inzetten en de atleten waarbij ik liep enkele km’s later weer bij halen. Rond de 16e km kan de hoofdlamp alweer uit....we zijn pas 1.50’ bezig. De 20 km gaat in 2.07’56”. Iets ten noorden van Anloo is VP1 (verzorgingspost) ingericht. Vul hier mijn softfles bij, neem een beker cola en wat stukjes krentenbrood.

De tweede etappe gaat over 22,4 km. Bij het vertrek spreek ik Frank H. en Erik B. nog even over het weer.....zij twijfelen of ze zonder jas verder gaan.....ik houd de mijne nog lekker aan. Wetende dat we straks ook weer zonder beschutting zullen lopen en de zon nog maar net op is. Rond de 25e km liepen we vorig jaar door drassige velden, nu is alles kurk droog en hard. Ruim 1,5 km door de Gasterse Duinen, waar een groep runderen & schapen ons verbaasd aankijken en zich duidelijk afvragen wat wij hier komen doen. Bij het wegstoppen van mijn mobiel mis ik een lintje, maar doordat ik terug wordt geroepen, loop ik nauwelijks te veel meters extra. Niet veel later loop ik Martin K. en Peter S. in de rug. Verderop haal ik Marlon V. in. De 30 km gaat in 3.11’20” en liepen we hier vorig jaar nog zo’n 250 a 300 meter door enkel diep water.....ook nu is hier alles droog. Toch wel jammer, want alles lopen over droge ondergrond....is ook niet gunstig voor de voeten en benen. Bij 32 km over de vlonders van het Balloërveld, maar al snel duiken we de zandpaden op en steken we een gerooid bomenveld over, waarbij het met elke pas uitkijken is. Na ruim 4 km dwalen over deze zandpaden met diverse stukken mul zand, komen we weer op iets meer verharde paden terecht. Af en toe zitten er van die lange rechte stukken in, waarbij je de focus wel scherp moet houden, om niet te ver door te lopen. De route is goed en strak uitgezet. Twee linten aan de rechter- of linkerkant betekent dat we rechts of links gaan afslaan.....met na de bocht wederom een lintje zodat je weet dat je weer goed zit. Via Koebroeksveld gaan we richting Loon en slingerend/glooiend naar het 40e km punt - in 4.15’49”. En alles gaat nog heerlijk....benen voelen goed aan, constant tempo en heb er nog steeds zin in. Laat die eerste marathon van vandaag maar komen.....welke ik even later in 4.30’ passeer. Op 43,4 km is VP2, waar Reny en Audrey mij op staan te wachten. Ik vul de softfles weer bij met water. De 1,5 ltr waterzak is zo goed als leeg en vul deze met 0,8 ltr water en stop daar een elektrolyt tablet bij. Hiermee moet ik het kunnen redden tot aan VP3. Doordat de post in de schaduw staat, loop ik iets verder door om in het zonnetje mij op te warmen met een beker cola, wat krenten- en suikerbrood. Even later komen Martin, Peter en Marlon ook aan. Marlon heeft op dat moment al last van zijn onderrug.

De derde etappe gaat over 19,7 km. Bij vertrek wens ik de dames veel wandelplezier en Marlon veel sterkte toe. Al etend van het suikerbrood kom ik erachter dat ik de waterzak niet vacuüm heb gezogen, dus snel afdoen en al lopend de actie uitvoeren (vacuumzuigen) en doorgaan. In het bos langs Rolde, waar ik te snel rechtsaf sla en de tweede rechts had moeten nemen - weer een paar meter bonus - trekken we verder naar het zuiden. Via een voetgangerstunnel gaan we de N33 onderdoor en de lange rechte stukken gaan elkaar hier snel achter elkaar opvolgen. Of het een gelletje is geweest of........? Maar de darmen gaan even flink te keer, waardoor ik rond de 48e km weer even moet squatten. Hopelijk is dit de laatste keer en kan ik mijn weg blijven volgen zonder aan een -d-n-f- te moeten denken. De 50 km gaan in 5.37’24”. We komen aan bij het Amerdiep, waar het lopen ook nu weer zwaar aanvoelt door het gras. Het is dat we de Amerweg oversteken, maar hierna volgt wederom een lange grasstrook... en dan heb je het na zo’n 2 km toch wel weer gezien. Ondanks de inspanningen houden de maag en darmen zich voorlopig nog rustig. Gelukkig trekken we het bos weer in - Boswachterij Hooghalen - en gaan bovenlangs het Hingsterveen naar vakantiepark Diana Heide, waar we weer een lang stuk over straatklinkers lopen. Natuurlijk is het logisch dat je in NL niet volledig onverhard alles aan elkaar kan koppelen. Maar de hoeveelheid klinkers en asfalt heeft voor mijn achillespezen/voeten op deze lange inspanning nooit een beste uitwerking. Op sommige stukken zal ik echt moeten gaan wandelen, om er zo niet te veel last van te krijgen. Via een lusje over het Groote Zand bereik ik de 60 km in 6.48’00”. Nog even volhouden .....VP3 dient zich zo aan. Deze ligt halverwege het herdenkingspad van het Herinneringscentrum en Kamp Westerbork. De hoeveelheid aan gevallen bladeren is een “gevaar” voor de enkels omdat boomstronken, wortels en takken, zeer moeilijk te zien zijn. Diverse malen schop ik mijn voeten er dan ook flink tegen, benieuwd of de nagels er niet onder gaan lijden. Af en toe kan ik mij nog net op de been houden. Na 7.15’ kom ik aan op VP3 waar mijn dropbag al klaar ligt. Snel koppel ik mijn horloge aan de powerbank, al moet de accu het wel kunnen houden.....maar als ik de navigatie er nog bij moet gebruiken......! Het kleine beetje vocht in de waterzak gooi ik eruit en vul deze met de reeds klaargemaakte 1,5 ltr sportdrank. Stop een nieuwe lading gels en sportreep in het racevest. Ondertussen neem ik een beker bouillon, krentenbrood en rozijnen. Een tijdje later komt Frank H. alleen aan. Erik B. blijk zich niet lekker te voelen en gaat in eigen tempo verder. Martin K. en Peter S. komen ook aan wanneer ik mij al klaar maak om verder te gaan. Het half uurtje rust heeft mij goed gedaan.....maar bovenal.....ik heb er zin in om verder te gaan. Vooral de lange stukken alleen dwalen door de natuur geeft je de broodnodige energie terug.

De vierde etappe gaat over 19,4 km. Na de vrijwilligers hier ook bedankt te hebben voor hun inzet, ga ik verder in zuidelijke richting. Af en toe met een kleine omleiding, omdat een omgevallen boom over het wandelpad ligt....maar volgens mij lag deze boom er vorig jaar ook al? Rond 66 a 68 km...op die lange rechte paden, even een mentaal dipje. Wetende dat ik deze momenten altijd wel even heb tijdens lange afstanden.....ook omdat je soms lange tijd niemand inhaalt of ingehaald wordt. Na het eten van een reep, komt de motivatie weer terug en ga ik in gestaag tempo verder. Via de Holmers vlakte door naar km 70, in 8.31’11”, en het Elpernoorder Veld. Vorig jaar was het hier moeizaam lopen door alle omgevallen en gekapte bomen....nu gelukkig niet, alhoewel er behoorlijk wat takken en stammetjes liggen. Bij de Halkenveen vlakte haal ik de laatste (althans zover ik gemerkt heb) 60 km atleten in....en houdt even in als ik Alma S. herken. Een kort praatje, wens haar veel plezier en ga weer verder. Daarna de Grolloërveen vlakte en slingeren heerlijk door het bos. Bij het oversteken van de weg N376 - tussen Grolloo en Schoonloo - komt er een deja vu van vorig jaar terug op het netvlies.....was dit niet het ellendige stuk.... Ja, hoor...deze kaarsrechte weg ligt vol met kiezels (lijkt op een oud Romeinse weg) dus ook nu weer aan de zijkant lopen door de bladeren. Verderop een lang stuk fietspad voordat we bij het Meindersveen uitkwamen. De 80 km ging in 9.42’53” en waar hier vorig jaar enkele atleten in problemen kwamen door de runderen, was er nu niet één te zien, geen rund of atleet....alleen twee wilde pony's. Vanwege een gewijzigde VP locatie was de route even nieuw voor mij....maar daar was dan VP4, waar ik zowaar Pascal P. aantref. Hartelijk begroeten we elkaar, top dat we elkaar toch weer treffen. En dan via hem een heerlijke pannenkoek aangereikt krijgen. We spreken de gelopen route even snel door. Vlak voordat hij vertrekt vraagt hij mij wanneer ik hem straks weer voorbij kom.....ehhh.....ik moet zo nog effe dat ene lusje van 25 km maken voordat ik hier weer terugkom! En het gaat straks donker worden. Dus inhalen kan alleen als je nu gaat kruipen...... Wens hem heel veel plezier en Suc6 toe, wanneer hij zijn benen weer in beweging zet......Tot bij de FINISH. Neem nog een beker of twee bouillon. Met de organisatie even overleg m.b.t. de tijdslimieten van 17.00 uur voor VP4 en 20.45 uur voor VP5 (toevallig deze zelfde post). Het antwoord is dat iedereen die voor 17.00 uur vertrekt van VP4, zal mogen finishen.

De vijfde etappe gaat over 25 km. En met suiker- en krentenbrood, ga ik op pad naar het onbekende.....dit lusje heb ik vorig jaar dus overgeslagen. Ook wetende dat in de vorige edities het aantal sabotages hier enorm was. En door de slingerende route is een fout snel gemaakt, daar op vele plekken de heen en terug routes heel dicht bij elkaar liggen. Oeps, ik ga snel een paar meter in de fout, door niet rechtsaf te slaan. Ik probeer het tempo er goed in te houden, want elke kilometer in het daglicht is weer een gewonnen kilometer. Nog geen kilometer verderop...twijfel, geen lintjes bij een splitsing, dus terug lopen...toch maar één lintje, ik zat wel goed....blijkt het lintje vast te zitten om wat takjes. We lopen door het Drouwenerveld richting Drouwen en Gasselte. Ook hier weer stukken asfalt/klinkers, waardoor ik bewust in een hoog tempo (probeer het vol te houden) wandel - 6 km/u - om hiermee de enkels/achillespezen te sparen. De 90 km gaat in 11.12’49”. In de verte een hoop herrie...na alle stiltes tot nu toe....en een hoop licht, Recreatiepark Drouwenerzand. Snel er voorbij, de stilte weer in en op naar Gasselte. Gelukkig maak ik dit stuk natuur nog met daglicht mee....al zijn de linten erg sportief uitgezet. Soms duurt het even voordat ik er weer één zie hangen. Nog even over de Drouwenerzand vlakte, om camping De Berken en dan.....SABOTAGE. Bij even voorbij de 98 km (kilometertje eraf i.v.m. het bonus lopen) hangen twee linten aan de linkerkant, zo’n vijf meter verderop weer een lint....een pad rechts, niets....weer een pad rechts, niets en dan een viersprong totaal niets. Begin ik door vermoeidheid dingen te missen, terug en nog een keer alles goed in me opnemen. Twee linten, één lint.....niets, niets en viersprong totaal niets. Dus tijd om de navigatie te starten - vooraf had ik de route al ingeladen - en terug naar de twee linten....niks linksaf slaan....gewoon rechtdoor gaan. Een Belgische atleet kijkt vreemd op als ik rechtdoor ga en niet linksaf. Leg hem het gehele voorval uit en hij bedankt mij hartelijk. Hij heeft de route niet opgeslagen. Een kilometer verderop lopen we het bos uit - ik heb er dan 100 km op zitten in 12.35’44” (vorig jaar zat ik op 13.45’ een mooie tijdwinst dus) - en omdat de schemer begint in te vallen besluit ik even te stoppen om de armstukken aan te doen i.v.m. de opkomende kou. Via drie lange stukken asfalt (gelukkig kan ik na het tunneltje een stuk over het ernaast gelegen ruiterpad lopen) kom ik weer aan het begin van het bos terecht. Even gestopt om de buff en hoofdlamp te pakken. Het is nog een aantal minuten voor 19.00 uur en de lamp gaat weer aan. In geval van nood heb ik altijd nog een reserve accu bij me. Even later zie ik twee linten rechts hangen en eentje aan de linkerkant..... verwarring.... gelukkig zie ik door de reflectie rechts meerdere linten hangen. Wat bezielt men toch om zoiets te doen. Even voorbij de Vrakselbergjes - 106 km - komt er een MTBer mij tegemoet. Hij vraagt mij of ik iemand heb zien dwalen zonder hoofdlamp. Ehhh, nee.....alleen een Belg die achter mij loopt. Had ik hem trouwens wel gezien, dan had ik hem wel meegenomen. Na het oversteken van de weg is het nog een klein stukje voordat ik met applaus wordt binnengehaald op VP5. Ook nu weer de controle van je startnummer - ze controleren strak wie er komt en weer gaat. Direct wordt mij de vraag gesteld of ik twee atleten heb ingehaald - ehhh, nee - zij waren dus voor mij vertrokken vanaf VP4 en dwalen dus nog ergens rond in het donkere bos. Even later komt er een atleet binnen onder begeleiding van een MTBer. Hij bleek ook te dwalen en is door de fietser teruggebracht. Ondertussen krijg ik een bordje boerenkool stamppot aangereikt eneen beker bouillon. De organisatie is telefonisch in contact met twee MBTers van de organisatie....zij zijn verdwaalt....er hangen geen lintjes meer aan de takken, die zij moesten opruimen - sabotage - door omwonenden! Als ik wil vertrekken wordt ik nog snel genoteerd dat ik ook daadwerkelijk onderweg ben. Perfect die controle. Bedankt.

De zesde etappe gaat over 20,3 km. Als snel haal ik een atleet in die enkele minuten eerder was vertrokken. Bij het Hoefijzer draaien we met de klok mee er omheen en komen daarna op 110 km - in 14.16’48” inclusief alle pauzes bij elke post.Slingerend ga ik verder door het bos. Met regelmaat is het wandelen vanwege de hoeveelheid boomwortels. Liever diverse minuten langzamer dan enkele malen onder uitgaan door het struikelen of nog erger....moeten stoppen. En dan het mountainbike terrein waar we dit jaar niet de heuvels betreden...maar lopen voorlangs, met uitzicht over het water. Vorig jaar moest ik pas een kilometer na deze de hoofdlamp aandoen, maar ach....het scheelt ook 25 km. De 120 km passeer ik in 15.37’40”. Hierna volgen we in het Gasselterveld richting “De Kuil”, waar bepaalde stukken ook in het donker weer bekend voorkomen. Dan volgt weer een kleine aanpassing op de route van vorig jaar...we gaan niet door het aardappelveld en de greppel....maar lopen nu - jammer genoeg - over het asfalt naar beveiligde oversteek met verkeersregelaars op de Provincialeweg. Dan had ik toch liever dat aardappelveld terug gezien. Ondertussen weer enkele atleten ingehaald van diverse afstanden. Na de oversteek is het verrassend dat de ondergrond hier in het bos een stuk drassiger aanvoelt en we iets wegzakken.... dit hadden we meer moeten hebben vandaag. Om het dan achteraf natuurlijk weer te vervloeken i.v.m. de zware benen! Via het voetgangerstunneltje duiken we nogmaals de N33 onderdoor....alleen bij het eruit komen moet ik me via de leuning enigszins omhoog trekken, de benen hebben er weinig zin in om mij omhoog te liften. In de verte zie ik de kerk van Rolde al staan. Het bordje van ‘125 km’ staat wederom langs de kant, maar wetende van vorig jaar dat het geen 2 km, maar bijna 3,5 km is tot aan de bevrijdende finish. En dan wordt ik nog ingehaald op het moment dat de benen het wandeltempo in zetten.. Ach, sinds de laatste VP heb ik zeven atleten ingehaald. Op minder dan een kilometer voor de finish, begint de hoofdlamp te knipperen. Een teken dat de accu leeg raakt....nog geen 100 meter verder.... knippert hij wederom, met als gevolg een verminderde lichtbundel. Met pijn in de benen schroef ik het tempo op, een voordeel dat we op het laatste stuk lopen over asfalt. Het is niet om een minuut eerder aan te komen, maar vooral omdat ik nog niet even de accu wil verwisselen. Met een haakse bocht naar rechts draai ik de camping op, waarna er nog een laatste bocht naar links volgt om door Winfried Bats op de finish gefeliciteerd te worden en de medaille omgehangen te krijgen. Een heel comité staat mij op te wachten, ieder Bedankt dat jullie zijn opgebleven.

Gefinisht na 129.11 km in 16.54'20" met +153/-177 mtr en 6480 kcal. Hartslag gemiddeld 112 (70 slagen onder max), max HS 183. Ruim 144400 stappen gezet.

Zaterdag 25 augustus, was de 10e editie van de Karwendelmarsch/trail met de start in Scharnitz en finish in Pertisau aan de Achensee. Vrijdag aan het begin van ...de middag al het startnummer opgehaald na een uurtje rijden vanaf de camping. Even een aardig stuk rijden, maar dit geeft zaterdagochtend wel een hoop rust, als je anders alles nog moet regelen in alle drukte. Bij het ophalen kwamen we Rob G en Ingrid S samen met Iwan en Ria van R nog tegen, die ook hun startnummers kwamen ophalen. Ingrid gaat net als Reny supporteren voor ons. Even voor half tien in de avond begint het te regenen......15 minuten later stap ik mijn bed in..... mogelijk zal het de gehele nacht doorgaan met flinke regenbuien .....

Zaterdagochtend gaat om 02.45 uur de wekker of was het nu wakker worden van het getik op de caravan vanwege de regen...... Aankleden, ontbijten (wederom mijn 600 kcal havermout maaltijd) en dan rond 03.30 uur met de auto - gebracht door Reny, dank je schat - naar de finishlocatie in Pertisau. Hier vertrokken de laatste serie bussen vanaf 04.00 uur richting Scharnitz. Vanwege de miezer regen waren ze eerder begonnen met inchecken. In de bus (al vertrokken om 03.45 uur) een beetje liggen dommelen om nog wat extra rust en gelukkig ook slaap te pakken. Aangekomen bij de startlocatie om 04.55 uur met lichte miezer regen. Een half uurtje later werd het gelukkig droog.... In het startvak - +967 mtr - kom ik Rob G., Ria en Iwan van R. tegen (zij zouden met z'n drieën de tocht volbrengen) voordat we 10 minuten later zouden starten. Wel vreemd als er wandelaars tussen de hardlopers komen staan. Er wordt afgeteld van 10, 9...3, 2, 1 en met een harde knal mogen we dit avontuur aangaan. Na een honderdtal meters dribbelen, draaien we linksaf omhoog, een pittig stuk over de eerste 4 kilometer. De planning was om pas later de stokken te gaan gebruiken om er zo niet de gehele trail mee in de handen te moeten lopen. Na het gebruikelijke startgedeelte over asfalt, zijn ook de grindpaden autobreed - wat wel een voordeel geeft met 2500 deelnemers. Via het profielkaartje had ik de route ingedeelt in vier opties: flauw en sterk stijgen, vlak lopen en dan nog het dalen. Tot aan de eerste post op 9.6 km - Schafstallboden + 1173 mtr - was het na 't pittige begin klimmetje, redelijk glooiend lopen, waarbij we telkens iets stegen. Ver en hoog om ons heen konden we niet kijken vanwege de laag hangende bewolking....met in de middag zelfs kans op regen. Waarbij op de toppen zelfs sneeuw kans mogelijk kon zijn. Bij de post de softfles bijgevuld en met een stuk banaan doorgegaan. Eerst wel de Bonatti jas en broek uitgedaan, daar het lichaam nu wel opgewarmd was. De 10 km ging in 1.09'50".

We begonnen nu iets meer te stijgen waardoor ik toch maar stokken te voorschijn haalde. De vorige 2 trails - TdF & HuBuT - had ik met Reny d'r stokken gelopen. Ik had mijn gerepareerde stok nog niet optimaal kunnen testen met wandelingen in de bergen, nadat ik de rechter had gelijmd (kapot gegaan tijdens de 106 km UTVV in Slovenië). Vanaf ongeveer de 14e km werd er weer flink gestegen richting de volgende post op 18.2 km - Karwendelhaus +1771 mtr. Hierbij waren de paden tot aan de post nog steeds auto breed. Het was voelbaar dat we de hoogte in gingen...het werd frisser...kouder en de wind sterkte aan. Toen we voorbij de 17e km op de bergrug kwamen, toch maar snel weer de Bonatti jas en ditmaal ook de wanten aangetrokken. De benen hield ik wel warm middels het lopen. Bij de post weer de softfles bijgevuld en een beker kartoffelsouppe genomen. Een boterham met kaas at ik al lopend op.

De eerste lange afdaling - zo'n 6 km - begon direct na de post over een single trackpad en we liepen in de laag hangende koude bewolking. De nieuwe XA Elevate schoenen had ik nog alleen getest in de TdF & HuBuT, maar nog niet echt in een bergafdaling (de reden waarvoor ik ze dus had aangeschaft), dus besloot ze maar direct maximaal te testen door mij als een baksteen naar beneden te laten gaan. Mocht de grip niet optimaal zijn, dan zou ik dat snel merken..... Met wisselende passen tussen de kiezels en keien door, van links naar rechts uitwijkend om andere atleten in te halen of zelfs die twee koeien die meeliepen....gaf al zoveel vertrouwen dat ik automatisch het tempo iets verhoogde. Ondertussen was de 20 km in 2.40'43" gegaan. Het dalen ging super en heerlijk waardoor ik bijna vergat elke kilometer te blijven drinken. Af en toe een klein stukje stijgen....en daar was alweer de volgende post op 24.2 km - Kleiner Ahornboden +1399 mtr. De whatsapp berichten die ik Reny ondertussen had gestuurd waren door het slechte bereik nog steeds niet verzonden....zelfs bellen ging niet. Na wat kruidenthee, een hele banaan, vertrok ik met twee stukjes appel. Het was nog een heel klein stukje dalen, maar dan volgde wel de vijf kilometer lange klim naar de volgende post. De race indelen van post tot post maakt elke trail eenvoudiger te overzien dan denkende aan alleen maar de afstand! We hadden nog steeds beperkt zicht i.v.m. de bewolking, waarbij de tempertuur zeker niet boven de 10 graden kwam. Hier wisselden de paden af van breed naar single track. Vooral breed als we in de buurt van boerenschuren/huizen kwamen. Vooral de overzichtelijke paden waren het ergst....het gaf zicht op wat er komen ging - slingerend of lang lopend omhoog. Zo ook het stuk na 26,5 km....slingerend en stevig omhoog. En dan eenmaal daar boven (ongeveer 700 meter verder) een lang lopend single trackpad met modderige passages. De eerste modderige stukken van de dag. Het was zwaar lopen m.b.t. de ademhaling ten opzichte van het tempo - hierdoor maar iets rustiger aangedaan. Boven aangekomen heel netjes de volgende post, om verder op adem te komen, op 30,2 km - Falkenhütte +1848 mtr - hier weer een warme souppe genomen en bij vertrek nam ik een boterham met worst en kaas mee.

Tijdens het afdalen geeft mijn klokje de 30 km aan in 4.19'39". We dalen kort langs keien en nu meer modder, ook hieraan voldoen de schoenen naar wens. We kunnen hier ver vooruit kijken omdat het pad zich mooi aftekent tegen de bergwand aan, in een bijna rechte lijn. Over dit single trackpad is het ook weer goed mogelijk om in te halen of ingehaald te worden. Kwestie van juist inplannen. Aan het eind een kort klimmetje en dan dient zich de volgende technische afdaling aan -over en langs kiezels, keien en rotsen - welke ons brengt naar het volgende dal op dan 35 km. Tijdens het dalen tik ik de linker enkel tegen een rots aan....een flinke pijnlijke scheut schiet door het lichaam....maar nog geen tijd om direct de schade te bekijken. Dat kan pas zo'n 20 meter verderop op een vlakker en breder stuk. De enkel ligt niet open....gelukkig. Het staan op de voet is gevoelig maar we kunnen door en al snel gaat ook het tempo weer omhoog. Na de finish of morgen zien we wel weer hoe dik het eventueel gaat worden. Afkloppen dat het nog geen valpartij tot gevolg heeft gehad....geluk moet je soms hebben. Ik kom aan op de 35 km post - Eng +1227 mtr- waar ze nu voor elke deelnemer ook een potje vruchten yoghurt hebben. Even wat andere energie naar binnen werken! Hier aangekomen nog binnen de 5 uur...7 km/uur tot nu toe gemiddeld. Tevreden gevoel dus. Voor de 35 km wandelaars is hier hun finish. Omdat de apps nog steeds niet zijn verstuurd, probeer ik Reny te bellen....en dat lukt. Vertel hoe het tot nu toe gaat. Met een banaan en stuk appel ga ik de pittigste beklimming van de wedstrijd aan in twee delen.

Ook nu weer gaan we over een breed grindpad omhoog naar de post die 3 kilometer verderop ligt. We stijgen bijna 300 meter, wat een aardige stijging geeft....en dat begint aardig door te voelen in de benen (mede door de snelle afdalingen). Het laatste stukje tot aan de post op 38.4 km - Binsalm +1502 mtr - gaat zig zag omhoog. Neem bij de post nog een warme kruidenthee i.v.m. de kou en met stukjes appel ga ik weer verder....volgens Rob G...het zwaarste stuk beklimming.... Vanaf de post is de route (single track) goed omhoog te volgen....totdat ik een paar honderd meter verder ben gekomen en ik links hoog in de kloof iets zie bewegen....met iets meer focus, blijken daar atleten te lopen....F K....moet ik daar omhoog - snel even op de foto vastleggen. Wel gaaf dat we daar tegenaan omhoog moeten. Het duurt nog wel even voordat ik er eenmaal ben, elke stap is er weer één iets verder omhoog. Het is en blijft een voorrecht om dit te mogen en kunnen doen. Het is weer een uur verder....tijd voor de volgende energie inname en omdat ik nu niet bij een post ben, neem ik dus een gel. Direct de gelegenheid om wat rust te nemen en dan weer aansluiten achter de andere deelnemers. Aangekomen in de kloof gaat het rap omhoog. Het pad is nat, modderig, op de keien/rotsen en wortels zelfs behoorlijk glad van iedere eerdere atleet die er met zijn natte schoenen op heeft gestaan. In een constant tempo bereiken we de overgang - +1903 mtr - naar het andere dal, waar de volgende post lager al zichtbaar is. Het afdalen gaat hier over voornamelijk modderige grond, maar door kort grond contact is de kans op glijden ook minder aanwezig. Na 100 meter moeten we met een groepje het even rustig aandoen.....een kudde koeien steekt het pad - tussen ons door - over, hierdoor kwam ik dus rakelings tussen twee koeien door te lopen. Op dit bergpad was het even uitkijken met de soms diepe afstappen....de benen gaven aan dit minder fijn te vinden. En dan eindelijk de post op 41,5 km - Gramai Hochleger + 1756 mtr - weer die kruidenthee (begon het nog lekker te vinden), boterham met kaas en de gelegenheid om de benen rust te geven.

Als ik nog maar net onderweg ben geef mijn klokje de 40 km aan in 6.43'40" en we gaan weer steil dalen, wel weer met de wanten aan...daar de wind nog steeds koud is. Ook in de verte zie ik atleten lopen (dit geven leuke foto's). De benen werken gelukkig nog mee in het snelle dalen - en ja.....wetende dat velen zelfs nog sneller dalen - waardoor ik het tempo lekker opschroef. Bij bochten zie je sommigen het voorzichtig aandoen met het nemen van de binnen- of buitenbocht. Voor mij de gelegenheid om de andere optie dan te nemen en er langs te schieten. Een kilometer later verbreed het single trackpad zich 3 a 4 maal en ook gaat het niet meer zo steil naar beneden. De voorlaatste post op 43,4 km - Gramaialm +1263 mtr - dient zich alweer aan. Nog even een half bekertje kruidenthee om wat warms naar binnen te krijgen. Tevens even Reny geappt dat ik hier ben in 7 uur tijd en het aftellen zal nu rap volgen....

De laatste 9 km zijn begonnen - het aftellen met km bordjes langs de kant - en ondertussen heb ik de stokken opgevouwen in de hand. De gerepareerde stok heeft goed weerstand geboden op de krachten die ik het vandaag heb gegeven. Af en toe een stukje met los grind - zak je zo lekker in weg - of dat stukje bos met weer die wortels. Wanneer het kan gun ik mij een blik op het klokje i.v.m. de tempo's die gaan tussen de 5.25 à 5.15 p/km....pittig....maar geef ook toe het pad loopt af. Maar de benen houden het wel vol zo richting die 50e km. Vlak voordat we bij de laatste post zijn op 47,2 km - Falzturn Am +1098 mtr - begint het asfalt! Jammer en zonde dat die laatste 5 km dan over asfalt gaan. Bij deze post zie ik Ingrid S. zitten....wachtende op Rob, Ria en Iwan. Snel nog een half bekertje thee en weer snel het tempo omhoog richting de finish. Even een stukje redelijk vlak...maar gelukkig werken de benen het hoge tempo goed door. Nog 2 km te gaan en ik kom via de achterkant Pertisau binnen lopen....een flauw zeer kort stukje omhoog....is goed voelbaar in het lichaam. Snel verder dalend naar de finish. Op de aanwezige voetpaden zijn veel wandelaars, waardoor hardlopen op de weg noodzakelijk is. Wel uitkijken met alle auto's. Pas in de laatste paar honderd meter zie ik de Achensee liggen.... nog een laatste bocht op het finish terrein - +932 mtr - en het avontuur zit er alweer op. Op het hek leunend vertel ik Reny in het kort hoe het was....we zouden immers deze trail met elkaar gaan lopen. Ik pak in de tent twee boterhammen met kaas, haal mijn finisherspakket op - de medaille had ik al ontvangen - en we lopen samen naar de auto. Vlak voordat we instappen begint het te regenen..... dit zou de rest van de middag duren.

Gefinisht na 50.85 km in 7.48'52" met +2126/-2155 mtr en 3619 kcal. Hartslag gemiddeld 130 (50+ onder max), max HS 151.

Vandaag totaal 60025 stappen gezet.

De aangetikte linker enkel is de volgende ochtend (gelukkig) niet dikker geworden, alleen wat strammer dan de rechter....net als de beenspieren. In de middag nog even een uurtje gewandeld wat prima te doen was.

Zondag 19 augustus, de 2e editie van de Huns Buckel Trail te Laubach. De maandag ervoor zijn we aangekomen op Country Camping Schinderhannes te Hausbay. Deel tw...ee van onze trail vakantie na de 70 km TdF van acht dagen terug. Vanwege het verschil van 2,5 uur starttijd, tussen de 66 km en de daarop volgende afstand..... hadden we gekozen voor de 37 km afstand (achteraf bleek dat we voor Reny alle wedstrijden moesten annuleren i.v.m. een lopersknie). Zou ik dan nog spijt krijgen dat ik niet voor de langere afstand had gekozen..... moest ik wel om 7 uur starten!

Rond kwart over acht reed ik van de camping weg om dan zo'n 15 minuten later geparkeerd in het weiland naast de startlocatie, de auto tot stilstand te zetten. Met nog een uurtje te gaan kon ik op mijn gemak het startnummer ophalen en terug bij de auto mij verder gereed maken. Op het sportterrein vond tevens voor de lokale jeugd een atletiek wedstrijd plaats. Met maar 3 sprintbanen van 100 meter met gravel......! Verspringen, kogelstoten en balwerpen.

Even voor de start de laatste informatie doorgekregen.....het zou iets langer kunnen zijn de afstand...waar komt het meer voor? 60 meter na de start draaien we direct een single trackpad op en pas 400 a 500 meter later verbreed deze zich gelukkig. Hierdoor kunnen de andere lopers mij eenvoudig passeren...want om nu constant bij de eerste 15 te blijven lopen is ook weer iets te veel van het mooie. Maar het aantal single tracks, over glooiend terrein, is opmerkelijk hoog in deze begin fase. Nu al perfect geslaagd. In de eerste 5 km gaat het langzaam verder omhoog. Houten bruggetjes, hekjes en akkervelden wisselen elkaar goed af. Bij het oversteken van de weg staan vrijwilligers en zelfs die Polizei is op sommige plekken aanwezig. Daarna gaan we redelijk snel dalen met vlak voor de 10e km (rond het plaatsje Bell), nog even een puist, met een behoorlijke technische afdaling.... waarbij de staalkabels aan de wand zeker geen gemis zijn. De 10 km gaat in 57'37". Ondanks de soms korte stijgingen blijven we in hoogtemeters verder dalen. Dit terrein doet zeker niet onder voor het Ardennen gebied. De route is op alle punten zeer goed uitgezet....bordjes, linten (zeker na de bochten), tevens gespoten pijlen op de grond en gespoten lijnen als we een bepaald pad niet in moeten. Net voorbij de 14e km de eerste verzorgingspost tegenover de ruine Balduinseck.....een cola en muesli reep gaan er goed in met dit warme weer.

We steken de weg onderdoor via een tunneltje met aan de zijkant een smalle verhoging, zodat we niet door de rivier hoeven te lopen. En dan weer een stevige beklimming die we stevig door wandelend nemen. Had al eerder besloten de steile en lange langzame beklimmingen wandelend te nemen. De bovenbenen laten immers van zich spreken, na alle inspanningen van de afgelopen week. Deze korte felle klim hakt erin. Gelukkig gaan we weer snel dalen, waardoor het tempo omhoog kan. Na een smal technisch stukje omhoog even steil dalen, om daarna slingerend verder te dalen met soms enkele traptreden. We bereiken dan het laagste punt op +251 meter en volgen een stroompje, met al snel de splitsing met de 66 km route.....die mochten vanochtend (2,5 uur eerder gestart) nog iets verder door. Helaas moet het wandeltempo weer ingezet worden op 17,5 km, voor een lange periode helaas. De 100 a 200 meter dribbelen tussendoor zijn niet noemenswaardig. De 20 km gaat in 2.08' - gezien de beklimmingen en technische stukken nog steeds een redelijk gemiddelde. We steken de weg schuin over en vervolgen - tussen twee akkers - over enkele honderden meters onze weg op het asfalt. Jammer dat we niet door het akkerveld mogen. Vlak voor de tweede verzorgingspost komen de 66 km atleten er weer bij. Softfles bijvullen, cola en een halve banaan. Ook hier is weer volop keuze om de maag vol te eten.

Daarna krijgen we een lange afdaling.....maar blij moet je daar ook nooit mee zijn....want het betekent dat er ook weer geklommen moet worden. Nog voor de 23e km kan het tempo wederom omhoog vanwege het dalen.... Tot ik flink moet afremmen, heel gemeen gaat er een smal paadje rechts omhoog. Ondanks diverse aanwijzingen (ook hier weer) zag ik deze bijna over het hoofd. Benieuwd wie hier allemaal voorbij gesneld zijn. Op dit paadje is het goed uitkijken - wortels, schuin looppad - en dan 3 fotografen op de top....om de inspanning vast te leggen. Bij het dalen beginnen de benen nu ook te protesteren, we zijn net over de helft. Nog voor de 26e km komen we het bos uit en moeten bijna een kilometer valsplat over het asfalt verder.....wandelend wel te verstaan. Aanpassing zou kunnen zijn om ook hier door het akkerveld te gaan? Zonder enige beschutting is het hier bijna niet te doen in deze warmte. Tussen de 27 en 28 km - rond Ulher - passeren enkele atleten mij voor de tweede maal, zij hebben het pad dus gemist. De benen geven te kennen te willen rusten, vooral tijdens de nu lange, lange klim. Met de iets kortere afdaling krijg ik de benen weer mee in een redelijk tempo. De 30 km ging in 3.25'. Bij 31,5 de derde post waar ik alleen wat cola neem en voor de zekerheid de softfles bijvul, vanwege de warmte.

Nog geen 500 meter verder lopen we Kastellaun binnen....over het asfalt. Zonde dat er geen route om het plaatsje heen is. Nu lopen we zeker 2,5 km door de straten....oké, met hooguit 150 a 175 meter grind. Op een enkele plek biedt het grasstrookje uitkomst. Aan de benen merk ik dat we langzaam weer omhoog gaan. Een blik op het profielkaartje geeft de bevestiging. Rond 34,5 km even de afleiding van kinderen die bezig zijn in het klimpark boven ons. Een lang stuk door een greppelpad, wat vanwege de bladeren zacht loopt. Even na de 36 km - nabij Gammelshausen - komt het single track pad bekent voor. Na het oversteken van de weg blijkt ook waarom...we lopen dit stuk van vanochtend tegengesteld. De laatste enkele honderden meters gaan even anders en daar bereiken we tevens het hoogste punt +495 meter. Iets verderop lopen we via de andere kant van het veld naar de start/finish boog. Zowaar krijgen we nog een leistenen medaille als herinnering omgehangen. .....en TOTAAL geen spijt van deze afstand.....wellicht nog een keertje terugkomen voor de 66 km.....vanuit Vlaardingen is het maar zo'n 400 km rijden.

Ondanks de diverse stukken asfalt (verbindingsstukken) een zeer goed georganiseerde trail. Posten zijn rijkelijk uitgerust, route markeringen voor 100%. Veel single tracks over een glooiend parkoers met enkele technische stukjes.

Gefinisht na 40,10 km (als 53e van de 156 finshers) in 4.43'41" met +861/-860 mtr en 2491 kcal. Hartslag gemiddeld 139 (40+ onder max), max HS 161. Vandaag totaal 46247 stappen gezet. 12 km met 162 finishers en 66 km met 171 finishers.

Bij terugkomst op de camping was het even herstellen, douchen en de caravan in gereedheid brengen voor de reis naar Oostenrijk de volgende ochtend.

Afgelopen zaterdag 11 augustus, was de 9e editie van de Trail des Fantôme - mijn 5e deelname - te La Roche-en-Ardenne. Op vrijdag zijn we aangekomen op camping Benelux met de start van onze 3,5 week (trail) vakantie. Al aanwezig op de camping waren enkele leden uit de TTOutdoor groep, Diem L (50 km), Joyce V (33 km) en Evert v/t H (33 km) die ook op zaterdag gaan lopen. Overige leden zou ik morgen of zondag zien, op ieders eigen uitdagende afstand. Tot vrijdagavond nauwelijks met de trail in gedachten geweest, was meer met de vakantie voorbereiding bezig.

Even voordat de wekker om 4 uur afgaat, wordt je wakker van het lichte geroffel van de regen op de caravan. Gelukkig waren dat tevens de laatste druppels, na het ontbijt wandel in rustig naar de startlocatie en heb snel mijn startnummer in bezit. Vlak voor de start kom ik de Vlaardingse vriendengroep met Bart (Jeroen), Bas, Koen en Marcel tegen. Vlak voor de start sluiten we achteraan bij alle atleten. Het is 6 uur...... ons 70 km avontuur door de Ardennen is begonnen.

De eerste 700 a 800 meter gaan over het valsplat oplopende asfalt voordat we het vertrouwde bos induiken met.....direct de eerste ferme steiging van de dag. Doelstelling voor vandaag is rustiger starten - lichaam laten wennen aan het tijdstip en inspanning - over de eerste 20 km. Dan 30 km stevig het tempo erin zetten en de laatste 20 km kijken of er nog iets mogelijk is. Ondanks dat de paden herkenbaar zijn van voorgaande jaren is het toch weer heerlijk lopen hier. In een goed (stevig) maar ontspannen tempo omhoog en heerlijk relaxed naar beneden. Voedingsplan voor vandaag is steevast elke km drinken, elke 8e km een gel en bij de derde 8e km een energie reep. Bij de vier verzorgingsposten het aanwezige vaste voedsel nuttigen en niet te vergeten cola. En dan oppassen met het dalen dat ik mijn voeten niet voorbij loop...na 5 km draaien we linksaf het single track pad op en ja hoor.... de bomen liggen er nog steeds na jaren. Bij 7 km weer flink stijgen. Normaal is het goed uitkijken voor de stenen, keien en wortels. Dit jaar wordt het ons goed moeilijk gemaakt door alle vroeg gevallen bladeren door de lange droogte. De eerste 10 km gaat in 1.18' Ik heb besloten om elke 10 km tijd door te whatsappen naar Reny, zodat ze kan zien hoe het gaat en wanneer ik mogelijk zal finishen. Bij 13 km de eerste vrijwilligers die voor ons de weg vrijhouden zodat we veilig kunnen oversteken. Even een breed lang pad zodat we goed door kunnen lopen. Rond de 15e km steigen we en beginnen aan een licht technisch stuk over de "bergkam" met uitzicht over de vallei en naar de L'Ourthe. Vlak daarna steil dalen van boom tot boom tot aan de rivier. Gelukkig zijn de wortels en stenen droog zodat ik flink door kan lopen. We buigen linksaf omhoog en steken rechts het beekje over om een pittige steiging te maken. Nog een stevige beklimming door het struikgewas en door tot aan de de 1e post. De 20 km gaat in 2.40'. Hier vul ik de softfles bij, neem een beker cola en een plak chocolade cake. Ik wordt dan gebeld?....ben te laat om op te nemen maar app Reny terug. Waar ik de rugzak had opgeborgen in de caravan (had ik klaar moeten leggen), Stom!

Ik bedank de vrijwilligers en ga dalend verder naar de rivier. Ongemerkt gaat het mij gemakkelijk af - alsof we over vlak terrein lopen - dit gedeelte langs het water, totdat we naar boven moeten. Bij slecht weer is de aanwezige ketting een rijke aanvulling. Nu gebruik ik hem nauwelijks. Boven slaan we linksaf.....eh, ja...de laatste jaren was het rechts naar beneden. We blijven nu bovenlangs lopen om verderop te dalen naar de rivier. Bij 23 km gaan we op de gebruikelijke locatie de rivier door. Nu minder krachtig en niet zo diep. Zeker het 2e gedeelte is net natte voeten halen. Voorbij de 23 km de splitsing met de 33 km route....alleen de 50 en 70 km gaan verder. Nog geen kilometer verder hoor ik snelle voetstappen naderen, ik draai om en zie de eerste twee atleten - winnaar Huub van N en Serge - van de 50 km voorbij schieten. Wetende dat zij 2 uur later zijn gestart. De klimmetjes/dalingen volgen elkaar rap op. Net voorbij de 26 km gaan we de Dam van Nisramont over (even wennen.... traptreden) en wederom herkenbare paden. We gaan weer omhoog en krijgen de vervallen betonnen traptreden. Links het uitzicht op de Dam. Rechts de driesprong van de rivieren, nabij Engreux, waar we straks ook lopen. Bij de 30 km (in 4.30') steken we via de brug de rivier over en gaan langs het water naar de laatste huizen nabij Engreux - waar in september de Trail du Barrage start. Enkele km's later komt de splitsing met de 50 km. Zij gaan via de brug terug naar La Roche. Voor ons begint hier dus het lusje van 20 km, om zo straks ook aan de andere kant uit te komen. Bij 33 km valt het op dat ik dit binnen de 5 uur afleg (4.57'). Hier kom ik Sander van S tegen die het zwaar heeft en vertelt hoe het zo komt. Al kletsend vervolgen we onze weg, totdat hij aangeeft dat ik iets te snel ga. De pijl geeft links aan....maar daar is geen wandelpad....en toch hangen er verderop ook weer pijlen. We zig zaggen letterlijk tussen de boompjes door. Dit is echt een verbindingsstuk tussen twee wandelpaden in. Bij 36 km steken we een beekje tweemaal door en niet veel later de 2e post met o.a. Paula IJ. Ik neem hier even wat extra tijd om bij te komen. Vul de 1,5 ltr waterzak, die ik even ervoor leegdronk, met water en gooi er twee elektrolyt tabletten in. Ook hier smaakt de cola na alle inspanningen heerlijk. Zelfs het broodje kaas valt goed. Dan komen Marcel, Bart en Bas aan. Koen is gestopt i.v.m. hamstring blessure. Sander volgt al snel erna.

Na de lange pauze bedankt ik wederom de vrijwilligers en vervolg het pad naar de finish. De 40 km gaan in 6.24' en soms duren de stukken omhoog langer dan de daal stukjes. Rond 45 km lopen we weer langs de rivier. Gelukkig vaak over redelijk beloopbare paden, waarbij het tempo redelijk hoog kan blijven. We naderen een brug over de L'Ourthe - dat moet dan die brug zijn waar de 50 km atleten over zijn gegaan - en als ik er ben blijkt dit te kloppen. Hopelijk komen we nu snel bij de 50 km atleten te lopen want het is alweer enige tijd geleden dat ik andere atleten om mij heen zag. Bij de brug houd ik mijn benen even in het stromende water ter verkoeling. Niet veel later gaan we steil omhoog en ik bereik dan de 50 km in 7.47'. Zou het nog lukken om de resterende 20 km binnen de 4.15 af te leggen, om zo rond de 12 uur wedstrijdtijd klaar te zijn? Ook dit stuk komt weer bekent voor en de bevestiging komt rond de 52 km als we zigzaggend naar beneden dalen op snelheid.....tussen de wandelaars door. Vlak voor de post op 54 km kom ik Koen met de auto tegen, op zoek naar zijn loopmaten. Ook hier weer een nieuw stukje route - we hebben er al een paar gehad - we komen uit bij bet huis van Wim de D. Ik vul de softfles bij, neem een pannenkoek en zie daar plotseling Diem L lopen bij de post. Hij kijkt verrast op en blijft nog even bijkletsen, maar vervolgt al snel zijn weg naar de finish. Ik neem nog wat cola, rozijnen en bespreek met Wim even de vernieuwde stukken en het weer door, waarmee we dit weekend maar boffen. Vlak voordat ik vertrek zie ik Sander binnenkomen en we spreken elkaar kort.

Ik bedank Wim en zijn vrouw en ga in achtervolging op Diem, dalend op weg richting de rivier en uiteindelijk de finish. Het lange en snelle dalen is zwaar voor de bovenbenen....maar het steigen is ook niet veel fijner. In de verte neem ik dan na enkele kilometers Diem waar en kom naast hem lopen wanneer mijn klokje 60 km aangeeft in 9.44' (12 uur bezig zijn moet dus haalbaar zijn). Een kilometer later geeft hij aan in eigen tempo verder te gaan. In de verte is dan Maboge al te zien - tijdens het dalen - maar wel wetende, dat we ook weer eerst linksaf omhoog gaan. Als we daarna uitkomen op een asfaltweg - voor maar zo'n honderd meter - gaan we dalen naar de 4e post bij de brug van Maboge. Vlak voordat ik er ben herken ik enkele 33 km atleten uit de groep - Remco V, Michel S en Evert v/t H. Zij kijken verrast op mij hier al tegen te komen. En willen zelfs op mij wachten om gezamelijk de allerlaatste klim te maken. Ik bedank ze, maar stuur hun eerder naar boven....ik wil nog wat eten en drinken. En zal de beklimming toch in eigen tempo doen. Tijdens de eerste meters omhoog kom ik twee dalende ATB-ers tegen. In de 2e helft van de klim zie ik de mannen al voor mij lopen en niet veel later haal ik Remco en Michel bij. Evert loopt 100 meter ervoor. Vlak voordat we dan rechtsaf slaan verhoog ik het wandel tempo naar hardlopen en krijg Evert met mij mee. Een km verderop wanneer we de keien/stenen bereiken moet hij lossen. In het bos staat het bord van de laatste 2 km. Met nog 1 km te gaan, mogen we dalen naar de L'Ourthe en passeer ik nog enkele atleten die het rustig en voorzichtig aandoen, terwijl ik mij naar beneden laat storten. Dan de laatste water oversteek....en met enkele passen bereik ik de overkant. Nog 500 meter tot aan de finish. Daar klinkt de vertrouwde stem van Hans C .....moe, maar zeer voldaan en tevreden laat ik mij zakken in het gras. Wachtend op de anderen die ook nog gaan finishen. En die 12 uur is ruimschoots gehaald.....

Gefinisht na 70,96 km in 11.18'43" met +2758/-2750 mtr en 4982 kcal. Hartslag gemiddeld 129 (50+ onder max), max HS 155. Vandaag totaal 91.333 stappen gezet.

4e Oosterhoutse Trail vanaf de atletiekbaan AV Scorpio. Een trail die ik de afgelopen jaren al eens wilde lopen....maar waar het tot nu toe niet van kwam i.v.m. buitenlandse trails. Vanuit de groep hoorde ik al enkele signalen dat sommige ook gingen voor de 16 of 23 km afstand.

Op zaterdag een uurtje voor de start draaien we Oosterhout binnen....en zien dan al enkele linten naast het fietspad hangen.....O nee, toch niet zo'n trail die via fiets- en voetpaden een route heeft uitgezet. Snel het startnummer ophalen en de aanwezige van de groep begroeten. Snel een groepsfoto en aan de andere kant van de baan de start. Nog wel de waarschuwing over het gevaar van brandgevaar in het gort droge bosgebied.

De eerste 150 mtr over asfalt, oké....we moeten ergens naar toe. Maar dan alweer een lang - bijna kilometer - asfalt en fietspad...maar door er zoveel mogelijk naast te lopen, blijft het beperkt tot een paar honderd meter. Gelukkig wel snel al diverse single track paden en wat mul zand. Even na de 3,5 km de beslissing genomen het tempo te laten gaan...even een pas op de plaats. Morgen staat er ook immers een groepstraining op het programma. Direct na de eerste verzorgingspost komen we bij 4.3 km uit op een smal fietspad en breed zandpad over zo'n 200 meter....en dan is het ongelofelijk dat van het groepje 20 atleten er maar 4 het zandpad nemen. Ik roep nog snel WATJES...we zijn met een trail bezig..." Men is dus duidelijk niets gewent. Een kilometer verder hetzelfde over 150 meter...breed gras stuk...en men gaat over het voetpad verder . We lopen de woonwijk uit en via een schitterend slingerpad langs de Put van Caron, gaan we op 6,7 km het Markkanaal over. En dan volgt een mooi 2,5 kilometer recht toe aan zandpad. Op 9,5 km draaien we wederom het kanaal over en krijgen direct een tweede verzorgingspost.

Over het iets meer dan een kilometer lang zandpad nemen zeker zo'n 20 a 25 atleten voor mij wederom het fietspad i.p.v. het zandpad. Via een smal pad richting Landgoed Bergvliet en helaas weer asfalt - moeilijk te lopen grasstrookje - is er net na de 12e km weer een verzorgingspost en de 16 km atleten sluiten aan (zijn 30' later gestart). Nog binnen de kilometer weer een mooi stuk mountainbike parkoers. Via de akkers (tussen het mais) - waarbij het 2e gedeelte gevaarlijk langs het prikkeldraad gaat! Vooraf via het kaartje al gezien dat het bosgebied dan nu echt gaat beginnen. Ondertussen het besef dat ik er goed aan heb gedaan om het tempo te drukken. Dit parkoers is een stuk zwaarder dan zes dagen geleden. De hoeveelheid smalle en single tracks is enorm, waarbij inhalen een kwestie van goed vooruit kijken en inschatten was. Bij de 15e km passeren we het Schiedamse Schoolbuitenhuis.

Via de Vrachelse Heide nog even een verzorgingspost en vlak daarna moet ik nog even een atleet terug roepen die de afslag naar rechts heeft gemist. Via enkele lange rechte stukken is het even heerlijk om het tempo iets te verhogen, maar al snel is het weer slingeren tussen alle bomen door...zelfs enkele stappen omhoog over een heuveltje....door het mulle zand. Op een enkele locatie is het moeilijk de route te volgen...gezien het feit dat er bijna overal linten hangen. Al snel heb ik door, door goed op de gele pijlen te kijken, dat ik de juiste route neem. Op deze pijlen staan immers de afstanden genoteerd. De laatste 1,5 km gaat over klinkers en het fietspad richting de atletiekbaan...maar door gebruik te maken van de grasstroken krijg ik maar net een paar honderd meter asfalt onder de schoenen. Heel mooi nog een rondje op de atletiekbaan met een omhoog lopend zandstrookje als allerlaatste kuitenbijter.

Gefinisht na 22,67 km in 2.13'19" met +42/-45 mtr en 1408 kcal. Hartslag gemiddeld 149 (30+ onder max)

1e Groot Boeschoten Trail vanaf camping De Zanderij te Voorthuizen. Twee weken na de Veluwezoomtrail alweer het volgende - kleinschalige try-out -event onder leiding van Robin Kinsbergen. Nadat bekend was geworden dat deze trail zou worden georganiseerd...hadden we al snel besloten om in te schrijven voor de langste afstand....de 21 km. Na afloop heb ik horen fluisteren dat deze volgend jaar mogelijk in april zal plaatsvinden.

Na de loop training van zaterdag, schoot het voor 't douchen in de onderrug met een zenuwtinteling naar het rechterbeen. Hierdoor een onrustige nachtrust en dan was het maar hopen dat het vandaag wel zou gaan. Op tijd vertrokken en vlak voordat we Voorthuizen inrijden....valt het kenteken van de auto voor ons op. Twijfel of het deze auto is (waar ik vanuit Chamonix achterin heb liggen slapen in 2015)...maar bij de rotonde kan ik via de zijspiegel naar binnenkijken. Zoals gedacht rijden Sigrid M en Kari M-tB voor ons, zij gaan de 13 km lopen. Na het parkeren - moeizaam en pijnlijk uitstappen -, begroeten we de dames als vanouds en parkeert Evert vt H (21 km) achter ons. Bij de start en finish zitten Joop (21 km) en Nellie (support) T al heerlijk op het terras. Ook begroeten we Robin K. Jolanda A is ook al aanwezig. Snel onze startnummers ophalen waar ik George D (21 km) tegenkom en bij het teruglopen loop ik Marco G (21 km) tegen het lijf. Niet veel later komt Aad T (21 km) met gezin aan. Voorafgaand aan de start weer heerlijk bijgepraat en gelachen.....tot we worden gevraagd om ons naar de start te begeven. Bewust ga ik achteraan staan en zal rustig opbouwend van start gaan. Na een korte slinger steken we de weg over het bos in, waar je net met z'n tweeën naast elkaar kunt lopen. Al in de eerste kilometer gaat het licht glooiend en de rug voelt goed aan...GELUKKIG. Dus voor mij het teken om het tempo iets te verhogen en passeer o.a. Joop en Marco. Al snel hoor ik naast mij Marco meegaan in de versnelling en samen verhogen we de snelheid, terwijl we enkele hele korte klimmetjes met mul zand en wortels te verwerken krijgen. Ondanks dat er maar weinig deelnemers zijn en het veld al aardig uitéén ligt, halen we af en toe mensen in. Zo ook Aad. Op 5 km de eerste (extra) verzorgingspost waar ik het water gebruikte om de Buff - om mijn pols - nat te maakten en toen weer snel verder.

Al snel erna een groepje atleten terug geroepen omdat ze de afslag hadden gemist. Even daarna vertelt Marco het iets rustiger aan te gaan doen....we wensen elkaar eerder veel loopplezier toe. Verrassend is het aantal single track paden wat we dan al hebben mogen belopen, schitterend. En ik blijf af en toe lopers inhalen....zijn zij te hard gestart of.....? Rond de 10 kilometer de tweede verzorgingspost waar ik eerst mijn softfles bijvul en dan nog even een bekertje cola neem voordat ik het tempo weer inzet.

Tot dan lopen we nog steeds in en door het bosgebied met - voor mijn gevoel - meer single tracks dan brede paden. Op het enige stuk heide staat gelukkig een koele bries wind, waardoor we nauwelijks last hebben van de brandende zon. Vlak voor een fietspad slaan we linksaf en volg dit pad enkele honderden meters...en omdat we met een trail bezig zijn...gewoon naast het fietspad in het losse zand. Niet zoals enkele andere over het fietspad. Daarna komt het geklauter over boomstammen....waar zelfs ik zittend de grond niet kan aanraken en slingeren om omgewaaide bomen. Het bijhalen van een enkele atleet of groepje atleten geeft de stimulans om het tempo hoog te houden. Op de single tracks soms even inhouden tot ik enkele tientalle meters verder wel de gelegenheid heb om in te halen. Vlak voor de derde verzorgingspost weer een fietspad waarbij ik gewoon het zandpad gebruikt...zoals het ook hoort. Aangekomen bij de schaapskooi voor de 3e post vul ik alleen snel de softfles met water bij en ga in achtervolging op twee atleten.

Een kilometertje later heb ik hun ook bijgehaald en kan nog steeds het tempo hoog houden, al wordt het op enkele stukken mul zand wel even flink doorwerken. Maar de kracht krijg ik nog steeds uit de benen. Voor de 17e km herken ik de man met de camera in de verte en zijn vrouw (de ouders van Sigrid en Kari). Snel begroet ik ze en ga verder over het zandpad en niet zoals de atleten in de verte over het ernaast gelegen fietspad. Verrassend in het dichte bos zie ik Willem en Ineke v/d V met de camera staan. In het voorbij schieten noem ik snel even wie er allemaal meelopen. Van iemand langs de kant krijg ik te horen...nog 1,5 km....dat zou betekenen, korter dan de 21 km. Het laatste stukje nog even naast het asfalt in de berm todat het door de begroeiing niet meer mogelijk is...maar moet dan toch de weg oversteken en draai de camping op. Op de finish zie ik iets van 1.45 op de klok staan.....en besef dan dat het zeer rap is gegaan. Maar nog mooier is dat de onderrug totaal niet heeft opgespeeld.

Gefinisht na 19,9 km in 1.45'49" met +69/-57 mtr en 867 kcal. Hartslag gemiddeld 150 (30 onder max). En zeer verrassend.....als 9e overall van de 60 finshers.

Robin en alle overige teamleden en vrijwilligers Bedankt voor wederom een TOP trail in het toch zo mooie Nederland.

Veluwezoom Trail Experience - Ultra Trail Tweedaagse. Na mijn deelname in 2013 en 2014 (52 km) kwam het er enkele jaren achtereen niet van i.v.m. andere trail evenementen in NL en buitenland. Om het lichaam maar weer eens te testen op meer dan één event per x weken, maar ingeschreven voor de Ultra Trail Lang van deze 9e VZT editie, waarbij de afstanden van 11, 25 en 60 km een aardig totaal van 96 km gaan maken. Reny had zich ingeschreven voor de Ultra Trail Kort (11, 18 en 33 km). Vrijdag voor de middag met de caravan afgereisd naar Dieren - Camping Boszicht - na het avondeten nog even de startnummers opgehaald en daarbij Robin Kinsbergen weer eens gesproken.

Zaterdagochtend rustig opgestaan, ontbeten en materiaal klaar gemaakt voor de eerste van drie trails, de 11 km, de Salomon S-Lab Wings 8 SG aan....en toen samen op het gemak (even een verkeerde weg genomen, maar we waren ruim op tijd) op de fiets naar de startlocatie bij Polysport te Dieren. Hierbij naast de bekenden uit de TTOutdoor groep ook nog andere bekenden - o.a. Ingo v/d B - gesproken. Op het gemak achteraan in de startgroep aangesloten om zo ‘rustig' in eigen tempo te kunnen starten. Na het startsein om 10.00 uur het Polysport terrein verlaten en het tempo langzaam opgevoerd en bij die momenten dat inhalen mogelijk was...dit ook gedaan. De 11 km is natuurlijk een instap trail afstand, dus (mogelijk) met een hoop beginnende trailers. Die wil je dan natuurlijk niet te veel afschrikken door links of rechts voorbij te schieten. Al snel liepen we over het fijne losse zand op de bospaden of nog iets erger......het mulle diepe zand van de ruiterpaden.... Hierbij was het dan snel zoeken naar een verhard strookje of iets van gras langs de zijkant. Deze 11 km was geheel zelfvoorzienend...dus geen verzorgingspost. De temperatuur begon al aardig op te lopen.

Ondertussen liep ik met een redelijk gemiddeld tempo en finishen met het uur zou mogelijk moeten worden. Wel wetende dat er nog een paar (we hadden er al een paar gehad) klimmetjes zouden komen. En steeds weer dat fijne, mulle, diepe zand..... Behoudend omhoog en iets aanzetten naar beneden. En dan...dat felle klimmetje rond de 7e km......toch maar wandelend omhoog. Het is duidelijk dat de kracht nog niet geheel terug is na de 100UTVV. Snel bedenk ik mij dan.....lopen we langer (heel normaal bij de trails) of toch iets korter. In de verte is dan de speaker al hoorbaar....niet dat we dan eventueel rechtstreeks naar de finish zouden gaan lopen....een extra lusje is heel normaal. Maar ditmaal niet - zelfs Robin staat - met een tak in de hand - de route aan te geven - en met een paar korte felle bochten draaien we het finish terrein op en bereiken na 57’46” en 11,01 km de eindstreep van deze ochtend. Totaal +105/-97 meter en 611 kcal. Gemiddeld met 147 HS gelopen.

Na de finish van Reny zijn we redelijk snel weer op fiets (2,4 km) teruggegaan naar de camping voor een snelle douche, de lunch, andere kleding en racevest. Sportdrank hadden we vanochtend al klaargemaakt i.v.m. het korte tijdsbestek wat we mogelijk hadden. Iets meer gehaast om ons klaar te krijgen voor deel twee, de 25 km. De La Sportiva Mutant aan....en nu wel met de kortste route naar de startlocatie. Ook nu weer enkele nieuwe TTOutdoor atleten die meededen op de 18 km (bleek achteraf 19,5 km te zijn) trail, die een half uur later van start zouden gaan. Om 13.30 uur mogen we op avontuur voor het tweede deel. Ook nu weer rustig opbouwen (achterin de groep starten)....het weekend is immers nog niet voorbij. Na een kilometertje of zo haal ik Jarno bij en samen vervolgen we - tussen de overige deelnemers - onze weg over het perfect uitgezette parkoers door de bossen.

Na zo’n drie kilometer lopen we anders dan vanochtend. Het inhalen van atleten is ondertussen weer langzaam begonnen met Jarno nog steeds in mijn kielzog. Oke...ik hoor hem af en toe flink puffen. Eén van de laatste woorden die ik nog van hem hoor waren “Dat is pittig....zal straks iets rustiger aan gaan doen....”. Het zal mogelijk tussen de 7e en 8e km geweest zijn, dat ik hem niet meer zag. Verstandige keuze Jarno...eigen tempo lopen. Net voorbij het 8,5 km punt staat het bord waar zondag de splitsing voor de 60 km zal zijn....nog maar niet aan denken. Eerst dit klusje afronden en kijken hoe we hieruit komen. Gelukkig hebben we nu iets meer verharde bospaden en wederom aardig wat single track paden. Bij 10,5 km de eerste van twee verzorgingsposten. Softfles bijvullen, bekertje cola en met wat noten in de hand - snel de vrijwilligers nog even bedanken voor hun inzet - ga ik verder op. De temperatuur loopt alsmaar verder op. Regelmatig drinken is zeer belangrijk...zou ik uitkomen met elke 2 km een goede slok.... Het is net voor de 12e km dat iemand van de organisatie op de ATB mij voorbij rijd....zou er iets gebeurt zijn....pijlen weg.....of.....niet veel later komt het antwoord mij voorbij gelopen! De eerste atleet van de 18 km (half uur later gestart en we liepen nog steeds hetzelfde parkoers) komt voorbij. Dan ben je altijd benieuwd hoeveel er nog meer voorbij gaan komen. Maar het verlossende antwoord komt vlak voor de 14e km....de splitsing tussen de 25 en 18 km afstanden. Zij gaan rechtdoor naar beneden....en ik sla rechtsaf...omhoog richting de Posbank (al zou ik die pas met de 60 km onder de voeten krijgen). Het venijn zit duidelijk aan het eind van de trail...de hoeveelheid klimmetjes is vele malen groter dan in de eerste helft....en dat terwijl het warme weer behoorlijk de energie onttrekt aan het lichaam. Blijven drinken is een must. Bij de volgende verzorgingspost net voor de 19e km snel de softfles weer bijvullen - want als de sportdrank op raakt....heb ik in elk geval nog water. Ik laat mijn beker goed vullen met cola en met een stuk ontbijtkoek vervolg ik mijn pad. Concentratie moet hoog blijven... totdat ik even naar rechts kijk.....de vallei in richting Doesburg in de verte. Tussen de varens dalen we in een groepje naar beneden en missen de afslag naar links....gelukkig worden we nog voordat we 50 meter extra lopen al teruggeroepen. Met nog enkele pittige klimmetjes is op afstand de speaker alweer te horen. In de laatste 800 a 700 mtr komen de 18 km atleten er weer bij op het parkoers.

We maken dezelfde paar korte felle bochten en draaien het finish terrein op en bereiken na 2.42’59” en net onder de 25 km de eindstreep van deze middag en tevens dag. Totaal +276/-275 meter en 1728 kcal. Gemiddeld met 140 HS gelopen. Hier tref ik Jarno al omgekleed aan...een dnf bij de eerste verzorgingspost i.v.m. te veel kramp.

Na de binnenkomst van Reny zijn we nu nog wel even blijven napraten...maar om het niet al te koud te krijgen...toch snel de fiets gepakt om ons op te frissen. Om 18.00 uur moesten we alweer terug zijn voor de verzorgde pasta party. Deze zeer goed verzorgde maaltijd ging er goed in. Daarna voor de laatste maal (deze dag) terug naar de camping voor een verdiende nachtrust.....

Zondagochtend....en dan al een half uur voor de wekker gaat wakker zijn.....de vogels rond de caravan hebben er zin in! Dan maar op het gemak ontbijten...alles op het gemak, moet ook wel want het lichaam werkt nog niet geheel mee. Alles voelt stram en stijf aan. Ondertussen besloten om mij te laten hazen door Remon van H (TTOutdoor lid) die ook de 60 km gaat lopen. Ik zal mij aan hem vastklampen om het tempo erin te houden, daar het lichaam aanvoelt er zeker nog geen zin in te hebben. Het is kwart over zeven, ik trek de Salomon Speedcross 4 aan....tijd om te gaan. Gisteren vergeten om de tracker (live te volgen door de organisatie en derden) op te halen. Bij aankomst is het nog niet zo druk, dus die tracker zit snel op mijn racevest. Brigitte en Reint hebben een huisje van Polysport gehuurd en komen ons uitzwaaien. Remon is ook al aanwezig, ik meld hem dat ik vandaag bij hem zal blijven en mogelijk een denkbeeldig lijntje naar hem zal aanbrengen om er bij mij de gang in te houden. Mede omdat het lichaam er nog steeds niets voor voelt om weer door het zand te gaan struinen. Ondertussen zijn er ook andere bekenden, zoals Richard M., Peter M. en Remco v/d V (van de laatste twee wist ik niet dat ze meededen) die de 60 gaan lopen. Vlak voor de start - om 8 uur - is duidelijk dat dit de minste deelnemers trekt (wel jammer met dit mooie gebied). De overige TTOutdoor atleten gingen om 11.00 uur van start voor de 33 km en om 11.30 uur voor de 15 km (blijkt door sabotage 12,5 km te zijn geworden voor alle deelnemers). Al in de eerste kilometers zie ik dat we tot de laatste 4 a 5 atleten behoren, maar met een tijdslimiet van 10 uur is er gewoon geen vuiltje aan de lucht. Dit moeten we gewoon kunnen halen. Al kletsend gaan de kilometers onder de schoenen door. Verrassend genoeg had ik na een paar km al het voortouw genomen om het tempo te bepalen - in elk geval wat Remon ook eenvoudig kon lopen - alleen bij enkele lichte afdalingen verhoogde ik het tempo om de spieren iets van vrij spel te geven. Bij een lager tempo voelde ik een tegenwerking opkomen. Dit gaf bij Remon vooral bij de eerste afdaling even de schrik van.... daar gaat het samen lopen! Net voorbij de 8,5 km de splitsing voor een lusje van zo’n 27 km ten opzichte van de 33 km atleten. Een paar honderd meter verderop (na de splitsing) zouden we weer samen komen en daarna dezelfde route verder volgen. Al snel na deze splitsing ging het pad vals plat omhoog...tot het duidelijk zichtbaar omhoog ging. Al snel aan Remon duidelijk gemaakt dat we de omhoog stukken wandelend zouden gaan afleggen. 1) mijn beenspieren hebben er gewoon anders geen zin in en 2) Remon liep deze 60 km in voorbereiding (tijdsduur training) op de Matterhorn Ultraks, eind augustus. Gelukkig zijn de klimmetjes hier in NL van korte duur en worden in de meeste gevallen alweer snel gevolgd door een daling. Is de daling langer dan de klim, dan kan je er vergif op innemen dat er daarna weer een langere klim komt. Snel werd duidelijk dat de klimmen langer waren dan het dalen, een teken dat we hoger bleven lopen dan dat we gestart zijn. Nog voor de 15e km de eerste van vier verzorgingsposten vanuit de achterbak (met tafel) van de auto. Immers alleen de 60 km liep hier. Softfles bijvullen, cola en met chocola ga we verder.

Direct daarna maakten we de oversteek over de A50 richting het Deelerwoud. Ook hier weer zulke mooie stukken bos om ons heen....je zou haast rondjes blijven lopen..... Ondanks dat we af en toe rechts of links afslaan, lopen we voor het gevoel wel steeds verder weg van de A50 (achteraf blijken we dicht bij de N804 te zijn geweest). Na de 24 km blijken we weer terug te gaan naar de A50 en dus de Posbank. Soms zien we in de verte een andere atleet lopen...maar echt dichterbij komt deze niet. We zijn drie uur onderweg en hebben het erover dat de 33 km is gestart. Rond de 27 km wijst Remon naar voren...een hert komend vanaf de vlakte, schiet op 100 meter voor ons het pad over, het bos in. Dit zijn mooie momenten. We slaan rechtsaf, steken een grindpad over en lopen over een redelijk goed te lopen knollenveld in een open vlakte. Ook hier geeft Remon het tempo weer aan...de laatste paar kilometer gaan moeizaam, de eerste dag gaat doorwegen. Niet veel later halen we een atleet met kramp in. Als het een paar honderd meter licht afloopt moet ik voorop lopen om de spieren te ontzien. Klimmen geeft een niet fijn gevoel aan de spieren, terwijl ik met dalen weer meer last heb van een rustiger tempo. Het verkeer wordt duidelijk meer hoorbaar, een teken dat we de A50 gaan benaderen. Via een tunneltje...juist ja....dalen / klimmen, komen we weer aan de andere kant uit waar de tweede verzorgingspost staat, net voorbij de 30e km. Helaas is de cola op, maar wel voldoende water om de softfles bij te vullen. Hier zien we diverse andere atleten nog net vertrekken. We komen dus met onze methode van opbouw, dichterbij de andere atleten. Tevens stappen er hier twee uit. We horen dat er al zo’n 8 atleten zijn uitgestapt. En dan wetende dat het vandaag vele malen koeler is dan de zaterdag. Soms voelt de wind zelfs fris aan.

We besluiten dan toch maar weer snel te vertrekken. Niet veel later zijn we vaker aan het dalen dan dat we omhoog moeten lopen....een teken dat we mogelijk in de buurt van de aansluiting met de 33 km route gaan komen. Het aantal atleten dat we nu bijhalen is behoorlijk. De ene na de andere halen we bij...wandelend of de kramp eruit halen. Met het voorbij lopen herken ik plotseling Eric B. die het zichtbaar ook zwaar heeft. Ondertussen maak ik een snelle berekening dat we mogelijk de anderen uit de groep (van de 33 km) op de route kunnen gaan tegenkomen, als we straks aansluiten op het gezamenlijke parkoers. Ondanks dat het parkoers behoorlijk glooiend is voel ik dat ik aan kracht - en motivatie - aan het herpakken ben. We zijn dan al zo’n 4 uur onderweg en hopen dat de aansluiting snel zal zijn, daar we dan wellicht meer atleten zullen zien. Bij onze 35e km (de 9e van de 33 km) gaat de route samen verder. Iets meer dan een kilometer verder is onze derde verzorgingspost en.....heel verrassend treffen we hier Reny, Brigitte en Reint. Zij stonden bijna op het punt te vertrekken....even bijkletsen, foto moment en zij gaan door. Wij blijven nog even hangen...drinken, eten en bijvullen. Ondertussen komt Eric ook aan die het zichtbaar zwaar heeft, maar besloten heeft te gaan finishen (wat hij ook gaat doen). Wij bedanken de vrijwilligers en gaan in “achtervolging” op de drie.

Het zal zo’n 3 km duren voordat we ze in het zicht krijgen en iets meer dan een kilometer later hebben we de aansluiting. Vanaf dit moment raken we ze met regelmaat kwijt of lopen we samen. Op het marathonpunt verteld Remon dat de tijd weinig verschil maakt met zijn tijd van de Rotterdam Marathon...en dan wetende van het glooiende parkoers en zanderige stukken. Ondertussen zijn de lange dalingen, klimmen begonnen en komen we telkens dichter bij de Posbank uit. Langzaam zie ik aan Remon dat het kaarsje minder fel blijft branden, terwijl ik mij behoorlijk sterker voel worden. Natuurlijk doen de spieren pijn/gevoelig bij elke stap omhoog.... maar het lichaam voelt bijna onvermoeibaar aan. Ik ben duidelijk over het dooie punt heen. Ondertussen vertel ik Remon hoe bepaalde passages van de route gezien moeten worden m.b.t. de Matterhorn Ultraks. Hierdoor ziet hij bepaalde zware stukken als positieve zaken. Net voor de 52e km de laatste verzorgingspost en verrassend loopt Richard M ons in de rug (bleek dat we hem rond de 21e km voorbij zijn gegaan, terwijl hij de bosjes opzocht).

Met z’n zessen gaan we verder op pad, waarna Richard - duidelijk sterker - er vandoor gaat. Na het oversteken van de weg komen we op de 25 km route van gisteren uit en vervolgen ons pad tussen de hoeveelheid varens. Af en toe moet de stimulatie bij Remon na het wandelen omhoog weer omgezet worden naar dribbelen. Niet veel later gaan de drie er langzaam ook vandoor. Iets verderop, na een klimmetje willen ze blijven wachten....maar ik geef het sein om maar door te lopen. Zij lopen op dat moment iets gemakkelijker dan Remon. Hij had al eerder gemeld dat ik mee mocht....maar ik ben dit avontuur samen begonnen omdat ik niet verwacht had dat het op het eind zo goed zou gaan. Dus dan ga ik tegen het eind hem niet alleen laten staan. Tevens kan ik dat als trainer ook niet maken tegenover hem. Af en toe hoor je hem dan vloeken over de lange stukken die we vooruit kunnen zien. Ik vertel hem wat er nog komen gaat en dan in de verte horen we de speaker al door het bos heen.... en draaien we het finish terrein op en bereiken na 7.35’09” en net onder de 60 km de eindstreep van deze dag en tevens Ultra Trail event. Totaal +672/-676 meter en 2842 kcal. Gemiddeld met 114 HS gelopen. Tevens heeft Remon een fantastische prestatie neergezet met deze afstand...een ruime 1.15’ verbetering t.o.v. de 60 km I.S.U. van afgelopen oktober.

s’Avonds nog even met Reny uit eten geweest in Dieren en op het eind van de maandagochtend naar huis gereden.

Het is alweer enkele dagen geleden dat ik afgelopen zondagochtend ben gefinisht. De gehele dag nog wakker geweest om zo een goede nachtrust te hebben. Moet zeggen dat ik de maandag al niet meer een vermoeiend gevoel had en het wandelen alweer lekker ging. Op dinsdag nog de Skocjan grotten bezocht.....ongeveer 4,5 km wandelen met iets meer dan 1000 traptreden.

4e Ultra Trail Vipava Valley - afstanden 11, 30, 50 en 106 km op afzonderlijke startlocatie - met dit jaar meer Nederlanders dan Reny en ik vorig jaar. Nu waren er 2x op de 11 km, 2x op de 30 km en 3x op de 106 km. Vorig jaar ook gestart op deze trail, alleen door een valpartij op 62 km - voorover in een afdaling - was ik genoodzaakt om op 67 km uit te stappen omdat het rechterbeen niet goed meer functioneerde. Vrijdagochtend alvast begonnen met het klaarleggen van de spullen in de dropbag en na de finish. Net voor de middag reden we naar Vipava voor het ophalen van onze startnummers, Reny de 30 km (met +1480 mtr) en ik de 106 km bij Kamp Tura - waar ik begroet wordt door Bojana Curk - waar tevens de UTVV organisatie hun tenten en finish voor de 30, 50 en 106 km hadden opgebouwd. Hier zagen wij Chris van Beem (106 km) zitten en zijn met z’n drieën de startnummers op gaan halen. Voor mij direct het inleveren van de dropbag voor halverwege de race. Even later voegde Massimo C.A. America - ook van Trail Running Europe - zich erbij en hebben nog gezellig zitten bijpraten. Tijdens deze trail zijn er 17 controleposten (K1-K17) en 12 verzorgingsposten (S1-S12)....hiervan zijn er 8 gecombineerd....hierbij de start en finish niet meegerekend. Dit geeft het aantal van zo’n 300 vrijwilligers. Later die middag en avond maken we onze spullen gereed voor de uitdaging die komen gaat. Vooraf werd door enkele uit de TTOutdoor groep gevraagd of we te volgen zouden zijn. Doordat dit niet duidelijk was, heb ik aangegeven met regelmaat iets te posten op facebook. Zaterdag staan er voor mij twee doelen op het programma: 1) FINISHEN, 2) voor het mooie rond de 22 uur maar zeker binnen 24 uur.

Zaterdagochtend gaat de wekker om 04.30 uur en doordat we dichtbij op de camping (15 minuten rijden) stonden...maakte immers geen gebruik van de pendelbus dienst vanuit Vipava naar Ajdovscina...kon ik het wat rustiger aandoen. Even voor half zes brengt Reny mij weg naar de kasteelmuren van Ajdovscina waar de start om 06.00 uur plaatsvindt. Het is met 225 atleten (17 zouden achteraf niet gestart zijn) merkbaar een stuk drukker dan vorig. Chris en ik nemen onze plek achter in de groep in.....we hebben immers beide niet de intentie om voor de prijzen te gaan. Met de start (+68 mtr) lopen we - vals plat - de woonwijk uit richting de bergwand waar het klimmen ook direct na een kilometer begint. In het begin nog via enkele boomstam treden, daarna over glooiende kiezelpaden. Terwijl het lichaam nog niet geheel wakker is, moet er al stevig werk verricht worden. Na zo’n 4 km gaan we dan echt flink omhoog met soms over zig zag paden. Voelbaar zal het een zware dag gaan worden daar de achillespezen al beginnen te protesteren. Direct een actiepunt bij terugkomst...op zoek gaan naar schoenen met een zachtere hielkap, zodat de pezen het niet zwaar te verduren krijgen. Net voor de 7e km stappen we over de bergwand heen en zitten dan al op +844 mtr.

Hier met K1 als eerste controle. Ze houden hier heel strak alle atleten in de gaten, zodat de twee sweepers (bezem lopers) zeker weten dat er niemand achtergelaten wordt. Ondanks dat het hier hard waait (op het Gora plateau) aan de andere kant van de berg waardoor Chris zijn windjasje weer aandoet, ik had mijn armstukken al aangedaan, loopt de temperatuur alweer aardig op richting de 25 a 26 graden. We lopen achter een groepje Slovenen die er netjes het tempo inhouden. Voorlopig nog geen probleem over het glooiende en vaak dalende parkoer. De vergezichten de Vipava Vallei in moeten voorzichtig genomen worden, want voor je het weet stoot je je voet tegen een steen. Even na 12 km komen we aan in Otlica (K2 - S1) waar ik mij tegoed doe aan cola en wat cake. We zijn dan geklokt op 2.17’ en genieten echt elke minuut van de omgeving, ondanks dat we soms een stukje over het asfalt lopen.

Na de post trekken we eigenlijk direct het bos in over smalle en soms brede paden waarbij het stenen en keien gehalte redelijk is te noemen. Al sinds we tussen de bomen lopen verbaas ik mij over de hoeveelheid bruine bladeren die hier liggen en daardoor de stenen totaal verborgen liggen. Vlak na K3 op nog geen 17 km gaan we beginnen aan de lange klim naar het hoogste punt Mali Golak (+1496), waarbij ik Chris in de 2e helft langzaam laat gaan, om daarmee de achillespezen niet maximaal te belasten. We zijn immers nog niet op een vijfde van de trail. Al ruim voordat we de top bereiken zijn de vrijwilligers luid te horen en na 22 km bereiken we dan het hoogste punt (K4). Ook dit jaar helaas geen uitzicht op de Triglav +2864 mtr als hoogste berg van Slovenië. Daarna nog even een kilometer technisch dalen, waarbij het echt opletten is tot aan Koca pod Golaki (S2) in 4.42’ aangekomen, waar ik Chris weer tref. Bij navraag blijkt de eerste loper hier ruim 1.45’ eerder te zijn geweest.

Van tijd tot tijd passeren wij of worden gepasseerd door medestrijders, waardoor je toch iets van onderlinge controle met elkaar heb. Ergens tussen de 26 a 27 km is het dan onbewust gebeurd....Chris en ik hebben het contact verloren. Ieder gaat in zijn eigen tempo verder. Net voor de 29e km verscholen tussen de bomen, een behoorlijke ijs partij, welke tot nu toe aan de warmte wist te ontsnappen....dit was ons nog niet gelukt vandaag. Niet veel later komen we weer langs de rand van het bergmassief te lopen met schitterende vergezichten de vallei in. Na een korte afdaling het bos in bereiken we Koca na Mali Gori (K5-S3) op 32 km, waar één van de vrijwilligers net naar buiten komt lopen met een schaal vol smakelijke cake...en dat gaat er dan best in na diverse gelletjes. Ook hier bedank ik weer iedereen bij het vertrek naar de laatste stevige klim voordat we afdalen richting de vallei.

Na zo’n 3 km klimmen komt de top van Kucelj op +1237 mtr (K6) in zicht. Een tiental meter onder de top hoor ik mijn naam al schallen.....bleek dat ze met een verrekijker iedere atleet in de gaten hielden. Op deze kale berg ging de wind behoorlijk te keer en met diverse donkere onweerswolken in de nabijheid was het snel dalen, zover dat mogelijk was op een veilige manier. Tijdens het dalen kwamen we uit aan de andere kant van het bergmassief, waardoor je nu een duidelijk uitzicht de vallei in had tussen de bomen door. Hierbij was het oppassen geblazen daar dit rotspad maar 30 a 40 cm breed was. Ondertussen zijn de onweerswolken duidelijk een gevecht met elkaar begonnen want het barst in alle hevigheid los. Van alle kanten gaat het onweer te keer. En als ik dan op dat smalle pad langs de bergwand loopt - gelukkig staan er bomen zodat je niet direct vele meter naar beneden zou..... - komt toch de gedachte bij mij op van hoe zouden ze iedereen hier veilig vandaan kunnen halen.....mocht het echt fout gaan, als de bliksem hier in zou slaan. De intervallen tussen de onweersklappen en bliksemflitsen worden met de gelopen meters korter. En ergens rond de 37,5 km komt er zo’n gigantische donder en kraker van een bliksemflits boven mij los, dat ik even verstijfd stil sta, om te beseffen dat deze echt dichtbij ingeslagen moet zijn. Als ik dan alweer een stuk verder ben begint het langzaamaan te regenen en een paar Slovenen inhaal, twijfel of ik mijn regenjas zal aantrekken, want samen lopen in deze omstandigheden is wel een stuk veiliger. Onbewust neem ik toch het besluit om regenjas te pakken....en alsof het zo zou moeten....de regen maakt daarna plaats voor een behoorlijke stortbui met hagel. Al direct was het lopen in een waterstroom, wetende dat elke kei en wortel nu spekglad zou worden. Ook de bosgrond zou veranderen in gladde modderpaden. Al gelijk hield je de voeten niet meer droog, want op die plekken waar je eenvoudig je voet kon neerzetten...lag water. Deze hoosbui hield zo’n 2 km aan tot aan Vitovlje - kerk van St Mary - (K7-S4) welke ik in 8.36’ bereikte. Hier gold een tijdslimiet van 10 uur. Chris bleek hier 30’ eerder te zijn geweest. Het was hier behoorlijk druk, daar er vele stonden te schuilen voor de regen, maar met de kans dat de regen niet snel zou stoppen, ben ik na een korte pauze maar weer vertrokken. Ondanks dat ik geen problemen heb met lopen in warmte, kan ik met neerslag net even iets beter uit de voeten! En dan maakt het niet uit dat we aan het dalen zijn. Met vol vertrouwen in de natte schoenen haal ik menige atleet in. Soms tik je een steen aan die daarna vanwege de steilte, sneller de berg af gaat dan jij het tempo kan houden. Nog voor het 46 km punt zie ik het plaatsje Crnice in de verte liggen. Terugdenkend aan vorig jaar omdat ik daar toen bijna onderuit ging terwijl ik mij vasthield aan het veiligheidstouw. Vlak voordat deze modderglijbaan begint staat een Portugese atlete mij te waarschuwen dat het glad is. Wat ik ondertussen ook al had ondervonden en vertel haar dat we dit mogelijk ook aan de andere kant van de vallei - waar we tussen de wijnranken komen te lopen - ook nog wel een paar keer tegen zullen komen. Met het touw in de hand laat ik mij rustig over de modder naar beneden glijden. Af en toe een kleine correctie en uitstap via het gras, kom ik uiteindelijk veilig beneden. Via enkele wijnranken en na de oversteek over de rijksweg H4 komen we aan op het sportpark van Batuje op 48 km (K8-S5) waar ik mijn dropbag in ontvangst neem. Bij aankomst loop ik heel toevallig Wilko Dijksma tegen het lijf, die op dat moment al het besluit heeft genomen om uit de wedstrijd te stappen. Altijd balen als je zo’n beslissing moet nemen. Binnen in het gebouw kan ik mijn mobiel opladen via het stroom. De Suunto laad ik op via de meegenomen powerbank. De regenjas hang ik te drogen aan de trailstokken en de natte armstukken, buff gaan in de dropbag zodat ik deze niet zal moeten meesjouwen. Uit de dropbag haal ik een complete droge kleding set, zodat ik weer verder kan met schone sokken, onderbroek, thermoshirt (i.v.m. de avond), 3⁄4 broek en shirt. Ook stop ik 2 droge buff’s in mijn racevest alsmede handschoenen (mocht het in de nacht kouder worden). De natte Mutant schoenen wissel ik in voor mijn - oudere, iets meer uitgelopen - Mutant’s. Bij de eerste passen al direct merkbaar dat deze minder druk geven op de achillespezen. Na een paar kilometer zonder sportdrank te hebben gelopen, vul ik de waterzak met het poeder uit de dropbag en na iets meer dan 30 minuten ga ik verder en gelukkig is de regen ondertussen gestopt. Door het dorpje en langs akkervelden, dalen we iets en gaan dan via het asfalt - even heerlijk geen stenen en keien - om ons op te maken voor de volgende helling. Vorig jaar hadden we hier een pittige klim en zoals ik het nu merk buigen we op een bepaald moment linksaf. Maar om nu te zeggen dat dit ‘nieuwe’ stuk minder zwaar is, zeker niet. Ook hier weer uitzichten over de vallei, alleen nu met uitzicht op het bergmassief waar we daarnet liepen. Nu de zon het weer van het onweer heeft gewonnen, wordt het lopen er niet fijner op. De warmte verdampt de regen wat weer een behoorlijke benauwdheid geeft. En dan weer een nieuw stuk, kolere wat een pittige klim, maar hier hebben ze bij Sv Martin (K9) op 56 km wel een bekertjes water, schaduw en een bankje klaar staan. Een afdaling als toegift en we draaien tussen de wijnranken verder over het parkoers. Soms een stukje asfalt dat de grindpaden afwisselt. Die kiezels en stenen beginnen weer langzaamaan voelbaar te worden aan de voeten. Motto is er niet te veel aandacht aan te schenken...maar ja....elke stap is toch weer die prikkel. In het plaatsje Vrtovce draaien we het herkenbare lusje om een paar huizen, om zo in de tuin/garage van iemand uit te komen voor het 60 km (S6) punt. Welke ik in 12.36’ bereikte (Chris bleek hier 1.19’ eerder te zijn geweest). Hij is bezig met de voorbereiding/test voor een zware bergtrail. Ik wil hier (moet) finishen. Ter afwisseling neem ik naast de cola wat fruit, stukje appel en wat kersen. Ik moet immers nog een marathonnetje en plus gaan lopen.

Met een lichte spanning in het lijf begin ik aan de volgende etappe...het stuk waarop ik vorig jaar mijn dnf kreeg. Na het dorp komen we terecht op Tibot +392 mtr en gaan via een stukje gras het bos in door naar Ostri Vrh +422 mtr.....en dan is het echt oppassen geblazen in de afdaling. Behoedzaam passeer ik elke kei in de grond...ditmaal raak ik er geen één aan en kom veilig het bos weer uit onderaan deze heuvel. Opgelucht gaan we verder en komen uit in Lenivec (S7) bij wijnmakerij Miska. De locatie waar ik vorig jaar opgehaald ben met de auto. Ik koppel weer even mijn mobiel aan het stroom, zodat ik bereikbaar bleef en iedereen kon informeren. Ik neem ondertussen wat salami, brood, cola en vul de softfles weer bij. Een vernieuwde uitdaging begint....dit gedeelte heb ik nog niet gelopen.

Het zal niet lang meer duren of de nacht zal gaan intreden wat betekent enkele uren met de hoofdlamp oplopen. Ik stel het aanzetten van de lamp zolang mogelijk uit, zeker ik nu nog in de open vlakte loop terwijl de zon achter de heuvels wegzakt. In het bos is het zicht zeer slecht, na twee schoppen tegen stenen, loop ik iets voorzichtiger door, maar moet besluiten de hoofdlamp toch op te doen. Een beetje op de tast in het donker haal ik een buff en de hoofdlamp te voorschijn. Ik ben nu

14.50’ onderweg en weet dat ik de accu op maximaal 6 uur licht hebt ingesteld. Het is direct in de daarop komende afdaling maar goed dat de verlichting aan is. Met vol vertrouwen snel ik verder naar beneden en loop hier drie Slovenen voorbij. Aan hun toon van spreken hoor ik dat ze het tegen mij hebben en vraag in het engels wat er is. Verrast over het feit dat ik uit Nederland kom, waarschuwen ze mij over het afdalen en dat we dadelijk nog een behoorlijke pittige en laatste klim hebben rond Nanos op 92 km. Ik vertel ze dat als ik rustiger loop ik meer last van mijn voeten krijg en daarom enigszins het risico neem van iets sneller dalen. Even daarna halen zij mij weer in. Al snel kom ik aan in het plaatsje Stjak (S8) in de brandweerkazerne, waar ik na 15.48’ aankom (iets meer dan 5 uur binnen de tijdslimiet) onder luid applaus wordt ontvangen. Het bleek dat Chris hier 1.02’ eerder was geweest. Ik doe mij tegoed aan de aanwezige rozijnen voor de benodigde energie. Het innemen van gels of energierepen gaat mij tegenstaan. Mogelijk dat eten tijdens het lopen - in beweging zijn - het probleem is/geeft.

We steken het dorp verder door en komen in het volgende bosgebied terecht. In de daarop volgende beklimming door het bos, lopen we over een smal pad met soms aardig diepe stukken niks in de diepte. Hoe ver je zou kunnen vallen kon ik niet zien. Met regelmaat was de kerkklok te horen. Op zich geen probleem want hier geven ze ook elk kwartier aan. Kwart over éénmaal, half tweemaal, kwart voor drie maal en heel viermaal en die wordt gevolgd door het aantal uur op dat moment. Maar nu begon ik toch niet al te hallucineren....ik was nog geen 17 uur onderweg. Dus bij elke keer als ik de klok hoorde even op mijn horloge kijken - die was in elk geval niet gestopt - en de tijdstippen klopte ook in het geheel niet. Totdat het mij een aantal maal later duidelijk werd. Zou iedere atleet zo binnengehaald worden op deze post. Er waren er al meer posten geweest waarbij je onder luid gejuich, toeter of luchthoorn werd ontvangen. En dan neem ik de laatste slok sportdrank uit mijn waterzak, shit...bij de vorige post niet gecontroleerd of er nog voldoende in zat. Gelukkig heb ik nog een halve liter water in de softfles zitten. In de steile beklimming, op een tiental meters onder de top plaats ik mijn rechterschoen op een lastig punt onder een wortel en hoor een scheurend geluid...maar voel gelukkig niets. Als ik daarna met een volgende stap die rechtervoet weer verplaatst wordt duidelijk wat ik het precies hoorde....het canvas van mijn schoenneus ligt voor de helft open. Gelukkig is het binnenwerk nog intact, anders had ik direct enkele tenen gezien. Ik kom boven op bijna 80 km en er wordt wederom de kerkklok van Sv Socerb op +544 mtr (K13) geluiden. De drie Slovenen vinden het machtig dat ik kort achter hun hier aankom. Zij vertellen het aan de aanwezige vrijwilligers waarop ik een luid applaus in ontvangst mag nemen. Ik vertel ze dat we er nog niet zijn...we hebben nog wat uurtjes te gaan. Het enige wat ik naar binnen krijg zijn schijfjes tomaat en een bekertje cola. De maag is van streeks...wellicht door de stevige klim. Na even gerust te hebben ga ik gauw verder - de Slovenen achterna - om bij de volgende post (wanneer deze in een gebouw is) iets meer rust wil gaan nemen. Al snel in de afdaling val ik bijna rechts omver...dronken ben ik niet, maar het besef dringt langzaam door....zakte ik nu door mijn rechter stok heen. Als ik deze recht voor mij wordt het duidelijk, tussen twee gedeeltes is het tussenstuk afgebroken. Wellicht een vermoeidheid gevalletje, bij thuiskomst dan maar een nieuw tussenstuk bestellen. Direct besef ik mij dat wanneer de afstand klopt ik dus nog 25 km met één stok die laatste behoorlijke klim moet gaan maken. En die klim begint over zo’n 1,5 kilometer van nu.... Tijdens het doorlopen berg ik de opgevouwen stok op in de gordel (onder mijn racevest) die ik al ook de gehele dag, naast het racevest draag. Even later kom ik aan in Podnanos op 82 km (K15-S9) in 17.38’ waar ik een wat langere rustperiode zal nemen. De waterzak vul ik met 1,5 liter water en stop er twee tabletten electrolyte bij in. Voor de komende 20 a 25 km heb ik weer ruim voldoende drinken met iets van voeding bij me. Neem wat cola, stukjes appel en tomaat. Bij het doorspitten van mijn racevest kom ik het meegenomen zakje met ongezouten noten en rozijnen tegen, wat ik goed naar binnen gewerkt krijg. Dit was voor Reny tevens haar eerste verzorgingspost na een aanloop stuk van zo’n 6 km. Hierna volgde wij dezelfde route... alleen kon zij van het uitzicht genieten....en ik moest alles in het donker overbruggen. Na zo’n veertig minuten rust genomen te hebben was het tijd om verder te gaan, snel mijn regenjas aangetrokken omdat het bovenop het Nanos plateau wel eens koud kon zijn.

Al snel na dit plaatsje zet de klim zich in - oke er zaten ook wat vlakker stukjes en wat dalen in - maar de top lag op 92 km, dus een klimmetje van zo’n 10 kilometer. Welke begon over een stuk grond waar (volgens mij) pas diverse bomen waren gekapt. Wat een ongelijkheid aan mogelijkheden om hier naar behoren te lopen. Natuurlijk hoort dit er ook bij....maar het verstand en lichaam gaan op een bepaald moment ook tegen je werken. Een atleet voor mij zie ik van links naar rechts zwalken en weer terug. Ik vraag of alles goed gaat, waarop hij direct redelijk positief antwoord....vermoeidheid speelt ook hem tegen. Doordat we al over de helft van deze etappe zijn naar de volgende post, vertrouw ik erop dat het goed komt. Als ik dadelijk aan kom bij de volgende post, zal ik de vrijwilligers inlichten. Na een pittig stukje hoor ik mensen in de verte praten....het duurt dan altijd zolang voordat je ze dan ook ziet.

Op Lovska Koca (K15-S10) zitten mijn drie Sloveense vrienden met nog vier andere heerlijk in een warme ruimte waar de houtkachel goed brand. Ook nu weer vinden ze het fantastisch dat ik hun zo kort op de voet volg. Zij komen immers uit deze streek en zijn bijna elk weekend wel in de bergen/heuvels te vinden. Ik heb nu zo’n vijf uur geleden mijn hoofdlamp voor het eerst aangedaan, oke op de diverse posten heb ik hem steeds uitgedaan. Maar voor zekerheid verwissel ik de accu voor de laatste uren. De mobiel heb ik weer even aan de powerbank gekoppeld. De regenjas heb ik even voor de kachel gehangen om te drogen (van het zweet) en ook om iets op te warmen. Het is heerlijk om weer even te zitten en vooral in de warmte, maar niet te lang, anders kom ik niet meer op gang. Ik twijfel of ik mijn regenbroek extra zal aantrekken i.v.m. de open vlakte straks richting de top. Ik bekijk nog even goed de route...het is nog geen 5 km tot aan de volgende post en met een eerste gedeelte nog door het bos. Besluit om hem niet aan te trekken, de benen zijn immers in beweging (het bovenlichaam veel minder) en ga na 25 minuten rust in achtervolging op de zeven Slovenen. Een perfecte motivatie om het tempo erin te houden. Het lopen met één stok was best wel wennen en er moet dus iets meer gebruik gemaakt worden van de nog aanwezige beenkracht.

Bij het vertrek is niet duidelijk welke kant ik op moet, maar de aanwezige vrijwilligers wijzen mij graag de juiste kant op. Gelukkig is het niet mistig in het bos waardoor de hoofdlamp goed zijn werk doet, want ook hier liggen ook er voldoende keien/stenen over het wandelpad. Dus de concentratie moet nog op vol vermogen blijven werken. Eenmaal uit het bos - zou in principe de top zichtbaar moeten zijn - komen we uit op de groene vlakte. Af en toe draai ik mijn hoofd naar links en rechts om zo toch nog iets te kunnen waarnemen. De stilte valt op....ook dat het eigenlijk gewoon warm aan voelt. Hierdoor hoef ik mijn handschoenen niet aan te trekken. Het is nog zeker 3 drie kilometer naar het Nanos Transmitter station. Af en toe komen we langs de zijkant van de vlakte te lopen, wat een mooi diepte vergezicht de vallei in geeft. Elke voetstap is er weer één ietsje hoger dan de vorige. Behalve de laatste paar honderd meter waar we weer even flink moeten werken, want we stijgen weer even aardig. Langzaam loop ik in op enkele lampjes - het zijn de overige vier Slovenen - die ik ook alweer bij enkele posten ben tegengekomen. Op een tiental meter voor Plesa-Vijkova Koca (K16-S11) haal ik ze in. Na 92 km bereik ik de post in 21.25’, waar Chris 56’ eerder was geweest. Ik krijg hier nog een goed smakende beker bouillon en vertrek daarna weer snel. Ik wilde niet te veel tijd verliezen m.b.t. het gestelde tweede doel.

Nu we het allerlaatste hoge punt hebben gehad, gaan we naar beneden. Het zal een aanslag op de benen zijn....maar het is geen klimwerk meer. Al snel na het vertrek lopen we over een breed (auto) grindpad naar beneden, over zo’n 2 kilometer lengte....best wel heerlijk om weer even op tempo te lopen. Ach...wat voor een tempo...in elk geval iets sneller dan dat ik nu vlak zou kunnen lopen. En dan slaat de schrik toe....klimwerk...we gaan weer omhoog, F..K...gelukkig maar voor enkele meters en dan weer vlak en iets aflopend. Verrassend haal ik twee atleten bij die ik nog niet eerder heb gezien. Zij zijn dus flink ingestort, mede te zien aan het tempo waarmee ik hun bij haal. Niet veel later zie ik drie hoofdlampjes dansend in het donker - de drie Slovenen: Andrej H., Relja M. en Matej V. - die ook strijden om de finish te behalen. Ondanks dat het ver in de nacht is, wordt er in de verte een hoop kabaal gemaakt - luchthoorn, toeter en ratel - en die gaan met regelmaat af. Ook bij de volgende post zullen we dus met veel ontzag worden ontvangen. En dan te weten dat deze post (K17-S12) te midden van enkele woonhuizen is opgesteld. Zodra zij mijn hoofdlamp waarnemen begint het kabaal al...leuk...al was de stilte van de nacht wel een mooie situatie om door te brengen. Eén van de vrijwilligers komt mij tegemoet gelopen en vraagt in het Sloveens hoe het gaat. Na mijn reactie komen de vragen in het engels op mij af. Zodra ik zit wordt mijn nek en schouder gemasseerd. Als ik vertel dat ik hierdoor niet meer verder ga, wordt er hard gelachen. Ze willen weten uit welk land ik kom, dus vertel Holland....everything flat....waarop er iemand reageert met de vraag....”Ronald”.... Verrast kijk ik op en bevestig zijn vraag...het blijkt race directeur Bostjan Mikuz te zijn. Hij is blij mij eindelijk te treffen. In de afgelopen maanden heb ik veelvuldig op hun facebook berichten gereageerd. Vandaar dat hij het mooi vind mij nu te zien. Op zijn vraag of ik alleen ben, vertel ik dat mijn vrouw de 30 km heeft gelopen vandaag....hierop komt zijn reactie....”Yes, I know that Reny ran the 30K”. Schitterend hoe we als buitenlanders in de gaten worden gehouden. De belangstelling voor (meer) Nederlandse atleten is zeer groot bij hem. Als de drie Slovenen zijn dan ook gearriveerd, maak ik al aanstalte om weer te vertrekken. Ik bedank iedereen en ga op pad voor de allerlaatste etappe richting Kamp Tura over 6...of wellicht iets meer km’s.

Weer duiken we snel het bos in over een smal pad dat wederom vol ligt met stenen en keien. Het tempo kan ik niet al te hoog op laten lopen want dan worden er .....auw, ik schop mijn linker kleine teen tegen een steen aan....fouten gemaakt. Snel daarna gebeurt het nogmaals. Hoe vaak ik mijn voeten/tenen al niet tegen dat soort stenen heb aan geschopt... Elke keer weer ga ik dan door de grond, ook omdat achteraf blijkt dat er onder de nagels van beide kleine teentjes een blaar zit. Daarom deed het stoten zo’n ontiegelijke pijn. De kilometers worden afgeteld per 2 km middels bordjes langs de kant....als sinds de laatste 20 km. Met nog vier km te gaan tot aan de finish, heb ik nog 45 minuten te gaan om binnen de 24 uur te finishen. Ondanks dat je dan al zo lang bezig bent gaat het rekenen mij verrassend goed af....met 11 minuten per kilometer zal het krap aan worden, dus houd ik het tempo - wat ik dan nog kan opbrengen - strak aan. Bij het twee km bordje zijn er zo’n 14 minuten verstrekken. Waardoor ik dus ruim 15 minuten spelling zou hebben....alleen dan moet ik vol in de rem....de stenen worden keien en van tempo lopen komt weinig terecht met de voorzichtig wandelstappen naar beneden tussen de keien door. De volgende kilometer op het klokje geeft ruim 11 minuten aan. Snel bedenk ik mij dat veilig finishen toch nog wel even belangrijker is dan die 24 uur....en dan blijk met de volgende kilometer dat ik er nog niet ben en deze km ging in 12 minuten. Het pad komt mij bekent voor want dit hebben Reny en ik vorig jaar nog wandelend verkent....zou ik dan toch net boven de 24 uur uitkomen. Nog één bocht waar gelukkig iets minder keien liggen...ik zet nog even aan naar Kamp Tura en draai om het terrein de finish locatie op....met gebalde vuist en een stevig JAAAA stap ik over de finish. Beide doelen van gisteren zijn behaald. Zeer tevreden neem ik de felicitaties en medaille in ontvangst en wordt enkele malen op de foto gezet. (Hopelijk zijn ze wel gelukt). Daarna in de tent neem ik mijn maaltijd en drinken in ontvangst en ga op zoek naar mijn dropbags. De drie Slovenen komen even na 24 en een half uur over de finish. Ze zijn verrast dat ik het nog binnen de 24 uur heb gehaald. Volgens de uitslagen blijkt Chris een 20’ voor mij te zijn gefinisht, Klasse gedaan.

Gefinisht op Kamp Tura als 115e na 107,8 km in 23.56'47" met +5368/-5198 mtr en 8323 kcal. Hartslag gemiddeld 94 (bijna 90 onder max), met een max van 175 HS. Van de totaal tijd ben ik 12.15’25” aan het stijgen geweest, 8.47’31” aan het dalen en maar 2.53’42” vlak gelopen.

225 ingeschreven, 208 starters, 151 finisher, 57 dnf en 17 dns. En voor volgend jaar komt er een afstand bij....de 100 mile!

Transgrancanaria 125 km op Gran Canaria. Na de trail op het andere eiland La Palma in 2016 met Reny, de 'afspraak' met Jorien v/d D. en Adriaan K. gemaakt om hier deze trail eens te gaan lopen. Maandag de 19e hier aangekomen (gelukkig vertrokken wij wel op tijd met Transavia i.v.m. de staking).

Op woensdagochtend nog even naar de start wezen kijken van de 360 (269 km met +12.000 mtr) en daarbij Neequaye Dsane nog even heel veel Suc6 toegewenst. Ondertussen genoten van het zonnige weer op het eiland middels wandeltochten langs de kust en richting het binnenland. Totdat donderdag - nadat we in de ochtend onze startnummers hadden opgehaald en ik tevens mijn dropbag had ingeleverd - de weersvoorspelling kwam dat het tijdens de trail op vrijdag zou gaan stormen en regenen. Gelukkig werden de atleten snel geïnformeerd dat de start van 09.00 uur van de Marathon (42 km met +1.000 mtr) voor Reny met 23 uur zou worden uitgesteld. Hierdoor hebben wij op vrijdag nog wel even met z'n vieren in het slechte weer de startlocatie van Reny opgezocht, zodat Adriaan zaterdagochtend “eenvoudig” in het donker de juiste route zou kunnen vinden. Jorien die de Advanced (64 km met +3.200 mtr) op zaterdag zou gaan starten om 09.00 uur, kon daardoor ook op tijd aanwezig zijn. Bij thuiskomst direct alle kleding en voeding bijeen gepakt, inclusief het routekaartje en km/tijd met voedingsplan dat ik had opgesteld.

s’Avonds hadden we iets vroeger dan normaal gegeten, daar ik voor 20.00 uur bij de Expo aanwezig moest zijn om met de bus naar Las Palmas beach gebracht te worden. Iedereen werd nog even gecontroleerd of men wel betaald had.....totdat er na 5 minuten een behoorlijke stortbui boven Maspalomas losbarstte, waardoor iedereen één van de 6 bussen in vluchte. Nog snel had ik Reny en Jorien Suc6 toegewenst met hun avontuur de volgende dag en Adriaan met z’n reis van verzorgingspost naar verzorgingspost. Tijdens het busritje van iets meer dan een uur bleef de regen lang in hevigheid naar beneden komen....totdat we Las Palmas bereikten. De laatste 10 a 15 minuten was het droog en het heeft daarna, ook tijdens de wedstrijd, niet meer geregend. Alleen was het toen nog even ruim 1,5 uur dwalen over de boulevard totdat we mochten starten....maar met een 17 graden was dat goed te doen.

Ruim een kwartier voor de start begint de spanning bij de organisatie en atleten langzaam op te lopen.....hierbij speelt de muziek een belangrijk onderdeel en dan is het aftellen van 10, 9, 8 naar 3, 2, 1....en weg zijn we over het strand van Las Palmas. Van de 1020 ingeschreven, zullen er maar 886 starten (788 mannen en 98 vrouwen) vanaf het mulle zand strand. Gelukkig is het aan de vloedlijn beter. Van de 2,5 km strand lopen we tussendoor nog zo’n 500 mtr over de boulevard - omdat we anders echt door de zee moeten- en draaien dan de weg op richting de eerste heuvels. Op 4 km doe ik voor het eerst mijn hoofdlamp aan om de gaten in de weg goed te zien en 500 meter verder zetten we de eerste passen omhoog. In 3 km stijgen we zo’n 200 meter waarna we echt steil dalen en terecht komen in één van de vele droge rivierbeddingen met een grote hoeveelheid van keien en stenen. Een eerste gedachte gaat terug naar onze vakanties in Slovenië waar ik tijdens bergwandelingen regelmatig van steen naar steen stap (ook losliggende stenen) om zo de enkelbanden en mijn balans te trainen. Zal het dan eindelijk gaan uitbetalen die trainingen... ook de vele km’s van de afgelopen weken. Maar helaas geniet ik er slechts van korte duur van, al voor de 10e km ben ik al enkele malen door beide enkels gegaan. In het donker is het toch iets lastiger te zien hoe de keien/stenen erbij liggen. Ik vang de klappen redelijk goed op, heb er gelukkig geen last van. Voel ook dat ik af en toe met de voorvoet van de gladde stenen afglij. Er ligt een dun laagje modder van de atleten voor mij op de stenen. En nog meer rivierbeddingen volgen elkaar op tussen dicht begroeide riet of bamboevelden. De doorkomsten door diverse dorpjes gaan helaas over de openbare wegen, wat dus inhoud....asfalt of beton paden. En als mijn achillespezen ergens geen zin in hebben is het langdurig lopen over dat soort wegen tijdens een trail. Na de 12e km beginnen we aan de eerste redelijke stijging over zo’n 8 km over single tracks, afgewisseld door (soms) gladde modderpaden, keien en beton. Ondertussen neem ik bewust elke 2e km een slok(ken) sportdrank. Om de 8 km een gel (afgewisseld na 2 gels een energiereep) en vast voedsel bij de verzorgingsposten die we regelmatig tegenkomen. Na 16,4 km in Arucas-Santidad Alta de eerste tijdregistratie (tijdslimiet van 3.30’) welke ik bereik na 2.07’ (gemiddelde van 7,81 km/u) en verzorgingspost waar ik mijn softfles bijvul en met een hand vol kaakjes verder ga. Ondertussen stuur ik een whatsappje naar de overigen zodat zij weten waar ik uithang op de route. Vanaf nu zullen de posten om de 11 a 12 km elkaar opvolgen. Achteraf zou blijken dat hier 13 atleten zouden uitstappen.

Wederom een lang stuk over asfalt, balen, maar gelukkig belanden we alweer snel op grind single tracks en gaan verder omhoog. Af en toe gaat het behoorlijk steil omhoog waardoor ik de MUUR (Bouillante Trail) of de Maboge Muur (Fantôme) al snel verklaar tot licht oplopende heuvels. Kolere wat gaat het steil omhoog. De spanning die hiermee op de achillespezen komt te staan, doet mij besluiten om zijwaarts omhoog te gaan lopen....even de spanning eraf halen. Even na de 20e km een lichte daling maar vlak daarna gaan we weer omhoog over de volgende 3 km. We zitten dan boven de +811 meter. Gelukkig ook door het eerste bosgebied. Ook hier weer diverse stukken over keien en stenen, waardoor de gevoeligheid van de ondervoeten (bal van de voet) er niet beter op worden. Op vlak terrein gaat het nog wel met tempo maken. Maar tijdens de afdalingen waarbij je regelmatig op de voorvoet landt....beginnen de eerste pijnscheuten langzaam op te komen. En dan was 4 km afdalen soms geen pretje. Na 27 km kom ik aan in Teror waar de volgende tijdsregistratie (limiet van 5.50’) welke ik in 3.55’ bereik (gemiddelde van 6,14 km/u). En ook hier weer een openlucht verzorgingspost, waar de vrijwilligers dik aangekleed zijn. Snel vul ik mijn softfles bij, neem een cola en ga snel verder om het niet te koud te krijgen. Hier zouden 18 atleten uitstappen.

We beginnen na dit plaatsje direct met een 5 km beklimming tot boven de +1100 meter (± 600 mtr stijgen) waardoor de nachtelijke kou merkbaar voelbaar is. Op deze mooie beklimming - zelfs in de nacht is dat goed ‘zichtbaar’ - passeren regelmatig enkele huisjes waarbij de honden constant blaffen vanwege de lange stoet atleten. Enkele malen gaan de single tracks door een cactusplantage, waarbij het dan goed opletten is dat je met je kleding niet achter de stekels blijft zitten. Verder zijn de groene heuvels een mooie afwisseling met de kale vlaktes van de eerste kilometers. Af en toe een klein stukje dalen om zo weer even op adem te komen, maar alweer gauw verder omhoog, waarbij ik van de nachtelijke kou weinig last heb. Mede doordat ik ben gestart in mijn Bonatti jas en broek. In een steile 2,5 km afdaling gaan de voorvoeten dan echt weerstand bieden, waardoor ik met zorg mijn voeten niet op elke kiezel zomaar kan neerzetten. We zitten dan op nog geen derde van de gehele trail. Toch ook hier weer lange stukken asfalt of beton wegen erin, jammer.... In het einde van de volgende beklimming begint plotseling de hoofdlamp te knipperen. Voor mij een teken dat de accu langzaam opraakt. Ik ben dan zo’n 6 uur bezig en zal nog mogelijk voor 30’ a 45’ afnemend licht tot mijn beschikking hebben. En dan komen we na 38,5 km aan in Moya-Fontanales bij de 3e tijdsregistratie (limiet van 8.40’) welke ik in 6.33’ bereik (gemiddelde van 4.53 km/u). Duidelijk merkbaar dat de lange beklimming zijn tol heeft geëist en dat de voeten mede de problemen geven. Ik besluit bij deze post binnen van een lange verzorging/rust te genieten. Ik laad met de powerbank mijn mobiel bij, verwissel de accu van de Nao hoofdlamp en hervul mijn lege waterzak met water en twee electrolyte tabletten. Neem wat stukken sinaasappel, cake en een beker cola. Na 30’ besluit ik toch verder te gaan, ondanks dat de voorvoeten blijven branden en achillespezen pijnlijk aanvoelen. Hier zouden 35 atleten uitstappen.

Na een behoorlijk stuk over vlak terrein (o.a. asfalt) maken we ons weer klaar voor een stuk route omhoog over 3 km lengte waarbij ik na 7.55’ (dus even voor 7 uur in de ochtend) een mooi uitzicht richting Las Palmas kreeg met de opkomende zon (zie foto). Daarna een technische afdaling over modder en keien - voorzichtigheid geboden - en toen alweer de mogelijkheid om de hoofdlamp uit te schakelen. Het was toen net 07.15 uur geworden (8.15 uur wedstrijdtijd). Toen een 1,5 km lange asfalt afdaling waardoor het tempo weer omhoog ging, om hiermee een zo kort mogelijk grondcontact te hebben voor de voeten. Gelukkig hielp dit wel iets. Via een gemeen afslag stukje (rechts in de bocht) doken we een single track op, waarvoor ik even later halt hield om wederom een foto te maken van de vallei.....hier zouden we dus in gaan afdalen en wel over 2 km, waarbij ik tweemaal in dicht struikgewas struikelde over een steen en wortel.....gelukkig kon ik mij staande houden. Alleen het schoppen van de teen tegen die uitstekende obstakels gaf geen fijn gevoel. Op deze afdaling was het ook weer sommigen inhalen en ingehaald worden. We moesten ditmaal niet het gehele stuk naar beneden, maar mochten aan de linkerkant de beklimming - over 2 km - weer inzetten. Ondertussen voelde het zonnetje alweer redelijke warm aan - en dat om 8 uur in de ochtend- maar wilde niet extra stoppen om de Bonatti broek uit te trekken, de verzorgingspost kwam er immers snel aan. Het km punt van de post controleerde ik telkens bij het vertrek van de vorige post. Nog een klein stukje over het asfalt tot we na 50,7 km aankomen bij Presa de los Pérez, vlak naast een stuwdam, de 4e verzorgingspost (limiet van 11.35) welke ik in 9.37’ bereik (gemiddelde van 3.74 km/u). Ik zit nog steeds met een 2 uur marge op de limiet...alleen begin ik me over mijn voeten grote zorgen te maken. Het afwikkelen maak ik nu bewust langs de buitenzijde van de voeten, om zo de bal van de voorvoet te ontzien. Hopelijk gaat dat maar goed. Ik doe hier wel mijn broek uit vanwege het zonnige weer, de Bonatti jas houd ik nog maar even aan.....het waait hier gigantisch over het meer. Vul snel de softfles bij en na een bekertje cola ga ik snel verder naar de overkant van de dam.....daar waar het zonnetje schijnt. Hier zouden 43 atleten uitstappen.

Als ik niet veel later rechts afbuig kom ik uit de wind en volop in het zonnetje terecht. Besluit direct even mijzelf op te warmen in de zon en daarbij de 2e helft van mijn energiereep te nuttigen. Dan volgt er een 5 km lange beklimming over zo’n 600 meter hoogte door het bosgebied, waarbij ik halverwege toch besluit om ook de jas uit te doen. Met regelmaat kom ik andere atleten tegen - sommigen lopen iets eenvoudiger omhoog, terwijl anderen de man met de hamer zijn tegengekomen. Op zo’n anderhalve kilometer onder de top (54,4 km in 11”.06’) hoor ik mijn naam - Adriaan is na de start van Jorien iets terug gereden ten opzichte van de route, om hopelijk mij ook nog even te zien - dat ik wel moet blijven doorlopen.... Neem even van de gelegenheid gebruik - bijpraten over voornamelijk de voeten - om wat te rusten. Vertel dat ook het afzetten de voorvoeten geen goed doen.....een zeer branderig gevoel. Na een tijdje nemen we afscheid, hij gaat weer op zoek naar Jorien en Reny....en ik.....ik ga verder omhoog. Ondanks dat we op een vulkanisch eiland lopen, is het wel een voordeel dat we een groot gedeelte door het bos lopen - oké, af en toe steken er wat stenen door de grond omhoog - maar bosgrond loopt wel een stuk beter dan die rivierbeddingen. Tijdens de afdaling merk ik doordat ik anders afwikkel, dat de knieën en heupen licht protest gaan geven. Iets wat ik er niet ook nog bij kan hebben....dus gaat de afwikkeling maar weer over de voorvoeten. Hopen op beter.....maar al snel merk ik dat het niet lekker gaat. Ik zie ook dat de looptempo’s naar beneden afzakken. Natuurlijk zitten er in deze sessie behoorlijke stijgingen. We zitten dan bijna halverwege de wedstrijd en voel mij nog steeds goed en sterk. De trainingsopbouw heeft dus tot nu toe optimaal gewerkt. We komen aan in Artenara na 63,3 km (startlocatie van Jorien) de 5e verzorgingspost (limiet van 14.45) welke ik in 13.15’ bereik (gemiddelde van 3.02 km/u), een half uurtje verloren op de tijdsmarge. De tijdsregistratie is wel een kilometer verder in het dorp. Alleen begin ik wel te overwegen om hier mijn DNF te laten plaatsvinden i.v.m. mijn voeten. Ik controleer de inhoud van de waterzak en vul deze met een liter water en één tablet bij. De softflessen vul ik bij, neem wat cola, cakeje, rozijnen en nog een paar cakejes. Terwijl ik het routekaartje en tijdschema bekijk, besluit ik om toch nog maar het racevest om te hangen en door te gaan voor de volgende sessie. Wetende dat het geen eenvoudige etappe zal worden ten opzichte van de vorige etappes. Hier zouden 17 atleten uitstappen.

Het is inmiddels alweer zaterdagmiddag geworden en weldra zal de temperatuur op zijn warmst zijn. Met de registratie in het dorp is de 4,5 km lange beklimming inmiddels ingezet. Na het dorp kom ik tussen enkele loslopende paarden en ezel te lopen. Na wat tikken van mijn stokken tegen elkaar, gaan zij gelukkig van het pad af en kan ik eenvoudig mijn pad vervolgen. Al snel merk ik dat het geen eenvoudige klim zal worden. Het is geen dicht bebost woud van bomen, maar een pad langs de vallei, waardoor de warmte een extra tegenstander gaat worden. De klim geeft een constant uitzicht over de vallei, waardoor de pittige klim, geen vervelende en tegenwerkende klim wordt. Bijna bovenaan neem ik wat rust voor weer een gelletje en heb uitzicht over de stad en volgende post Tejeda. Alleen zou dat nog zo’n 8 a 9 km duren. We klimmen nog enkele kilometers door en maken ons dan op voor een 6 kilometer afdaling. In Cruz de Tejeda maak ik een klein foutje - doordat er een bordje door de wind de verkeerde kant is opgewaaid- en ga lopend de ezels achterna. Na 50 meter wordt ik teruggefloten door een medestrijder (Spanjaard) en bedank hem hartelijk als ik hem weer bijhaal. We lopen hier een lang stuk door verbrande bomen naar beneden en jammer genoeg ook weer over een grote hoeveelheid keien en stenen. Vooral het laatste stuk is een behoorlijke aanslag, zelfs het gewoon lopen over vlak terrein is geen pretje. De voorvoeten en achillespezen branden enorm. In Tejeda na 76,35 km de 6e verzorgingspost (limiet van 17.25) welke ik in 16.45’ bereik (gemiddelde van 4.00 km/u), weer tijd verloren op de tijdsmarge, nog een kleine drie kwartier over. Ik vul de softfles bij, neem wat cola en notenmix. Terwijl ik het routekaartje en tijdschema bekijk - wat inhoud een gigantische klim met iets minder tijdsbestek - ...... besluit ik de organisatie te melden dat het hier voor mij ophoudt. Hier zouden nog 22 atleten uitstappen. Ik meld de anderen via whatsapp dat doorgaan geen optie meer is. Had ik wellicht niet beter zo’n 40 kilometer eerder (3e post) maar moeten stoppen......! Bij de volgende drie verzorgingsposten zouden nog eens 58 atleten uitstappen. Het duurt dan nog ruim een uur (17.00 uur) voordat we weggebracht worden met twee auto’s naar Garanon (startlocatie van Reny), daar zou ik moeten wachten tot tegen 20.30 uur voordat we met een touringcar vertrekken naar wat blijkt naar Tunte om daar eventuele uitvallers op te halen. Bij de overige uitvallers breekt langzaamaan paniek uit omdat we nog steeds niet door rijden. Wetende dat sommigen behoorlijk ziek en of onderkoelt zijn. Maar dan uiteindelijk - iets meer dan 7 uur nadat ik aangaf te stoppen - stapt ik bij Adriaan, Jorien en Reny in de auto. Al die tijd nog niet omgekleed en genoten van een behoorlijke avond maaltijd.

Mijn opgave in Tejeda na 76,34 km in 16.45' met +4266/-3236 mtr en 6367 kcal. Hartslag gemiddeld 113 (70 onder max) mede door de lange wandel sessies. Totaal zullen er 679 atleten finishen....een uitval van 23,36%, het meest van alle afstanden.

Nu een kwestie van goed (snel) herstellen en de voorbereiding alweer starten naar de Ultra Trail Vipava Valley over 106 km half mei in Slovenië. Tussendoor hoop ik de Rotterdam Marathon mee te kunnen lopen.

3e Wisent Winter Trail te Apeldoorn. Reny en ik hadden al eerder mee willen doen....maar het was er gewoon weg nog niet van gekomen. Alleen de laatste dagen die weersvoorspellingen.... gewoon het regenjasje meenemen dus en ....stap voor stap zou ons ook naar de finish brengen. Met Evert v/t H afgesproken dat hij naar ons zou komen, daar het ons een extra vroeg ritje naar Schiedam Noord zou schelen. Om 07.30 uur reden we gedrieën naar Astrid K zodat we al snel aan de anderhalf uur reis naar het Orderparkbos in Apeldoorn konden maken. Mooie herinneringen aan de MidWinter Marathon die hier toen startte. De gehele rit jammer genoeg met ruitenwissers aan, gelukkig stonden we dichtbij geparkeerd zodat we niet al te nat werden voordat we de kantine van CSV Apeldoorn binnenstapten. Na het ophalen van de startnummers kwamen we als bekenden Ingrid A, Cinta G, Remco en Caroline v/d Velden tegen. Niet veel later stapte de volgende TTOutdoor atleten binnen, Ron v/d B, Sharon v/d B en Maud S, ook voor de 23 km. Met een tijd interval van telkens een uur zouden de 16 en 8 km na ons starten. Hierbij zaten nog meer TTOutdoor atleten.

We sluiten met z'n allen achteraan de groep aan, om er zo een mooie lange duurtraining van te maken. Na de eerste km zie ik al een mondstukje van een Camelbag op de grond liggen, oprapen en na de finish afgeven. Ondertussen hebben we dan al enkele stevige klimmetjes gemaakt. Even na de 3e km staat Ron op ons te wachten, gezamenlijk lopen is toch wel gezelliger. Tussen de 5e en 6e km kan ik een flesje oprapen die uit een riem is geschoten. Ondertussen genieten we nog steeds van het droge weer (sinds de start al) en merken dat het tussen de bomen best wel warm is......kwestie van te veel kleding aan hebben, blij dat ik toch maar een kuitbroek aan heb getrokken...... De brede paden worden regelmatig afgewisseld door modderige single tracks, met een enkele keer overhangende bomen waardoor er flink door de knieën moet worden gegaan. Ook hier valt het op hoe goed alles is uitgezet, echt een overdaad aan oranje pijlen. Na 8,4 km de eerste splitsing op de route voor de 8 km lopers. Niet veel later trok Ron zijn eigen plan en ging er langzaam vandoor. De single tracks volgen met meer regelmaat op, waardoor het gewoon een kwestie van rechtdoor lopen was....dwars door de modder en plassen. Terwijl de dames (M & S) zoveel mogelijk deze probeerde te ontwijken. Ondertussen hadden we de bezemfietser rustig fietsend achter ons. Na een steile, gladde afdaling kon ik een tweede flesje uit de modder oprapen. Wel eerst even schoongespoeld in een waterpoel voordat ik het opborg in mijn racevest. Bij 13,5 km liep Ingrid de "niet" Vrolijke Loper mopperend naast ons en vroeg zich af waar nu de volgende splitsing kwam omdat ze wilde afbuigen......nog geen 250 meter verderop kwam die splitsing. Juist op dat moment werden we ingehaald door de eerste atleet van de 16 km..... Bij de 16 km vroeg ik wie we achter konden laten op het terrein van de Apenheul......de apen konden we luid en duidelijk horen schreeuwen. Bij de vijver mochten we een behoorlijke klim maken naar het uitkijkpunt over die vijver en na de passage door de tunnel, weer omhoog naar de klimtoren (gelukkig niet omhoog). Hierna merkten we dat we sommige alleen strijdende atleten begonnen in te halen. Op het moment dat Janneke S en Anne Marie v G ons bijhalen stond Evert met zijn handen in de modder te graaien....resultaat een mobiele telefoon. Op het moment dat ik hem wilde opbergen (had iets meer gelegenheid dan Evert) ging de telefoon over.... Vrienden van de eigenaar stonden 200 meter verderop te bellen....de eigenaar bleken we 500 meter eerder al zoekend tegen te zijn gekomen. Hier komen we Robert v G en Enide v V tegen. Nog even slingerend tussen de linten (crossloop of wielercross) terwijl het iets gaat miezeren en helaas iets verderop in de laatste klim op zo'n 300 meter voor de finish even een heftige stortbui, jammer..... maar het kan de pret niet drukken. Bij het sportpark worden we opgewacht door Ron, Ellen v/d M, Ton V, Margo T en Wendela v R. En stappen tevreden onder de finishboog. Na het douchen (oké, de dames hadden geen water) genieten we na met een kommetje erwtensoep (of twee) en oliebollen. Als we daarna zijn ingestapt en beginnen aan de reis.....begint het te regenen, tot we allang thuis zijn.

De finish na 23,67 km in 3.17'49" met +359/-348 mtr en 1110 kcal. Hartslag gemiddeld 112 (70 onder max) en een piek van 180 (in het eerste klimmetje). Er is geen tijdregistratie....dus geen uitslag.

5e editie Voorne’s Duin Trail te Oostvoorne. Het gaat alweer twee jaar terug dat Els Priester mij vroeg om te komen helpen met de VDT, gezien het feit dat ik met regelmaat mijn trainingen met de TTOutdoor groep in het gebied maakt. Het is dan jammer dat de 2016 editie niet doorgaat. Voor de zomervakantie komt dan het verlossende woord....of ik wil meehelpen met de 5e editie die op 3 december zal gaan plaatsvinden en vanaf begin augustus volgen diverse vergaderingen bij Els thuis plaats. Begin september loop ik met Reny Tertoolen de gehele route samen als training op de aankomende Indian Summer Ultra Trail, terwijl die dag het zonnetje behoorlijk schijnt en dat zonder verzorgingsposten, maar zo konden we direct de route uittesten. Ook verkregen we direct een redelijke richttijd op de eindtijd. ondertussen komt het voorstel van pre-trail waarbij ik de aanwezige atleten mag begeleiden door het Voorne’s Duin, nadat we eerst informatie verkrijgen van natuurgids Martien over het gebied waardoor we gaan lopen. Deze 3 dag en 1 nacht pre-trail worden goed bezocht, waardoor we elke keer met een gezellige wisselende groep atleten op pad gaan. Omdat we erachter kwamen dat de 15 en 29 km iets te kort waren zijn er nog enkele lussen toegevoegd. Hierdoor heb ik de aangepaste route twee weken geleden nog even gelopen en kwam toen uit dat de afstanden perfect waren. Met Ben van der Giessen toen de laatste lusjes nog even doorgesproken. In de laatste weken komen de eerste afmeldingen vanuit mijn groep binnen, tot dan zouden we met 64 atleten uit de groep gaan deelnemen. Ook uit de rest van Nederland komen er afmeldingen. Gelukkig worden een hoop startbewijzen overgedaan aan andere atleten waardoor we dan nog steeds tegen de 900 atleten hopen te mogen ontvangen aan het Oostvoornse Meer.

Zondagochtend gaat de wekker vroeg af...we zijn even na 08.00 uur bij Brunotti Beachclub voor de verdere indeling van de startnummer afgifte. Reny zou helpen bij de uitgifte van de 44 km voordat ook zij zou gaan starten. Rond 09.00 uur komen de eerste atleten binnen en begroet diverse bekenden. Ook even snel nog Marc van Dijk en Maaike van den Einden van Scarabee en Robin Kinsbergen van o.a. de Vuurtorentrail begroet. Maar veel tijd heb ik niet, daar ik snel naar de Tenellaplas (verzorgingspost 1) moet om te assisteren vanwege eventuele vragen over de locaties waar de vrijwilligers moeten staan op diverse posten. Ook hier kom je dan weer enkele bekenden - Tjarda Roemer, Naomi Streefkerk en Jean Pierre Jalhaij - tegen. Het is ondertussen alweer tien uur geweest en ik zal snel terug moeten rijden om nog op tijd aanwezig te zijn voor de start van 10.30 uur, waar ik zal starten als bezemloper samen met Jolande Ardon. En dan.....een file van auto’s omdat er een brandweerauto tegengesteld moet rijden.... Enfin met wat kunst en vliegwerk kan ik de auto snel parkeren op een toegewezen parkeerplek. Nog snel mijn racevest en racebelt om doen en met tas richting de startlocatie. Hierna nog even enkele bekende snel begroet, suc6 gewenst en naar boven naar de startnummer uitgifte. Er blijken dan nog een hoop enveloppen (44 km) nog niet opgehaald te zijn. Ik spreek snel af dat wanneer die atleten na het startschot nog starten, ze mij appen zodat we als bezemloper weten hoeveel er nog achter ons aankomen. Ik zal die app niet meer ontvangen....zonde van die achtergebleven startnummers....

Iedereen staat al in het startvak als ik weer naar buiten kom, sommige vroegen zich al af waar ik bleef. En met de laatste woorden van Els gaan we heerlijk genietend op avontuur.... eerst over de steiger boven het Oostvoornse Meer.... tot ik verschrikt opkijk en de eerste atleten na de steiger al direct verkeerd zie lopen over het asfalt, tegen alle atleten van de 29 en 15 km en toeschouwers in. We zijn immers met een trail bezig en geen asfalt loopje. Snel schiet ik naar voren en probeer iedereen schreeuwend te waarschuwen en zo terug te krijgen over het juiste parcours langs het water, over het drassige gras. Gelukkig loopt maar een klein groepje atleten door naar het mountainbike parcours, waar wij via de andere kant aansluiten. Na een kilometer lopen o.a. over het ATB parcour, op de dijk met voor ons Pieter Adriaanse en Reny. In het bos van Marion - na de grote boomstammentrap - valt mij een wijziging in de route op. We zouden hier nog een lusje ‘moeten’ maken richting het hotel... maar ik zie dat de huidige route wel perfect staat uitgezet. Oke, wijziging één is een feit....ook daarom is het maar goed dat we het gpx bestand niet hebben uitgestuurd (kon al niet i.v.m. het ATB parcour). Doordat de speaker over het meer goed te horen is - ook Els trouwens - krijgen we mee dat de eerste wave van de 29 km is gestart We steken de weg over en duiken het Kaapduin gebied in. Niet veel later hoor ik dat de start van de tweede wave een feit is. Zal mij benieuwen hoe snel de eersten ons bijhalen. Bij 5,5 km komen we op de route van de nacht per-trail uit, leuk herkenbaar. En niet veel later zit Arjan Breugem op zijn hurken bij een splitsing waar geen linten hangen - verdomme nu al - sommige zijn hier verkeerd gelopen, maar hij had al gezien wat de juiste route is en gaat ons voor. Bij het grindpad zie ik twee linten naast elkaar hangen. Meld direct aan Jolande dat ik er één lint iets terug ga hangen om de overige een betere doorgaan te bieden. Direct even dit even gemeld in de VDT app. Daarna even heerlijk op tempo achter de groep aan richting het vliegveld - ook hier een kleine routewijziging vanwege de hoeveelheid water waar we anders honderd meter doorheen hadden gemoeten.

Dan na het water weer een stukje onduidelijkheid, tevens sluit Evert van ‘t Hof bij ons aan. Ik verhang hier een lintje om dit zo een beter overzicht te geven voor de andere. Na het vliegveld komen we Tjarda tegen op haar post. Voorbij de 7e km staat JP als EHBO-er op de ATB weer enkele linten op te hangen. Niet veel later gaan we van het grindpad af langs de kikkerpoel over een singletrack....maar Jolande en ik zien in de verte alweer een lint hangen, dat we eigenlijk pas mogen zien als we daar rond de 37e km lopen. Hopelijk is het verder niemand opgevallen. Maar dat krijg je als je weet van hoe en wat, waar route.... Even na de 8e km komen we bij VP1 - bezoekerscentrum ZHL, Tenellaplas - waar ik mijn softfles bijvul, nadat ik hiervoor een gelletje nam. Terwijl ik wat rozijnen en weinig nootjes neem...waarschuw ik iedereen dat de eerste drie atleten onder leiding van Wim Padmos van de 29 km ons voorbij stuiven. Pieter is direct doorgelopen en zien we verder ook niet meer terug.

Reny gaat met Jolande iets eerder op pad dan Evert, waardoor ik nog even een colaatje naar binnen kan werken. Enkele bekende op de 29 km schieten voorbij en dan gaat Evert ook verder. Naast de Tenellaplas zie ik de eerste lege gel verpakking liggen....een extra taak als bezemloper....parcour schoonvegen. Vanaf het Bootpad stappen we sectie B in. We gaan verder richting het Brede Water en met regelmaat gaan we met z’n vieren iets meer langs de kant lopen om de 29 km atleten ruim baan te bieden. Leuk om zo weer enkele bekenden tegen te komen. Op dit lange rechte stuk had wellicht een eventueel extra stukje lint mogen hangen, maar ik ben dan ook wel iemand die het hufterproof zou willen uitzetten. Na zo’n 13 km zijn we verlost van de smalle paden zodat we niet meer opzij moeten stappen richting de tweede verzorgingspost nabij Forcial. Na 14,5 km komen we bij VP2 aan, waar ik wat cola neem en een stukje banaan. Doordat ik Evert nog steeds zie staan heb ik niet in de gaten dat Reny en Jolande al zijn vertrokken. We bedanken ook hier iedereen en melden dat we als laatste 44 lopers verder op avontuur gaan.

We beginnen aan sectie C, via Forcial en de Tweede Slag (800 meter over betonplaten, grind en klinkers) komen we uit op het strand - vinden aansluiting bij de dames - stukje van zo’n 4 kilometer lengte, waarbij de wind schuin van voren komt. Helaas krijgen we al snel het eerste stevige miezerbui over ons heen. Hier komen we Ben wandelend tegen, die heeft rond het Quakjeswater een behoorlijk stuk opnieuw moeten uitzetten met linten, daar deze door wandelaars zijn weggehaald. Ook staan Robin en Jacco hier ons voor nu, maar zeker voor de terugweg op te wachten. Als we voorbij het stuk zijn waar we straks weer het strand opkomen (op de terugweg rond 27 a 28 km), ga ik halverwege het strand lopen om zo van elke paal de linten te verwijderen. Hier is het mulle zand dan wel een aardig verschilletje met het harde gedeelte langs de vloedlijn. Even een flinke opgang over de duin heen (gelukkig wel over klinkers) naar het tunneltje onder de N57.... voor het volgende stukje zandduinen langs het Haringvliet. Dit vernieuwde stuk duinen gebied is een waardevolle aanvulling voor de VDT - al ben ik benieuwd hoe menigeen dit ondervindt - daar ik verwacht dat dit een geestelijke kraker zal worden. Terwijl we met z’n vieren rustig door dribbelen, omhoog wandelend bij elke duin, ga ik verder met het verwijderen van de lintjes en moet daar soms behoorlijk op mijn tenen gaan staan om erbij te komen....Ruud Ardon, Bedankt. Na iets meer dan 22 km (op mijn klokje vanwege het extra lopen voor de linten) komen we uit op de Schenkeldijk en geef hier aan de vrijwilliger al mijn meegenomen linten af, zodat het tasje weer bijna leeg is op de paar plastic Scarabee/La Sportiva bordjes na. Even later gaat deze over in de Duinweg en na het tunneltje onder de N57 draaien we linksaf naar het Quackjeswater. Snel even een whatsapp naar Annewien Renes dat de afzettingen weggehaald kunnen worden. We hebben dan zo’n 2,4 km asfalt gehad en ben benieuwd of atleten dit als een “probleemtje” of een ernstig punt vonden. Heb ondertussen wel een ideetje om dit te omzeilen.....maar dan krijgen we als toetje er wel een paar kilometer extra erbij in 2018. Op dit moment kan Evert het tempo van Reny en Jolande niet meer volgen en het gaatje is een feit. Gelukkig hangen de linten er nu nog wel in het bosgebied als we richting de camping De Houten Paardjes lopen, gewoon zonde dat Ben hier alles nog een keer heeft moeten uitzetten. Dan volgt het uitgestrekte duingebied richting de Swinsedreef (strandtenten Havana en Badlust) en dan bij 27 km, mis ik de aanwijzing om rechtsaf te slaan na de bankjes. De lintjes maar ook die van verderop zijn gewoon weg, verdomme. Doordat ik Reny met Jolande in de verte rechtdoor zie lopen ga ik hun gewoon (veiligheid) achterna, maar komen daarmee wel tussen een groep runderen te lopen. Gelukkig loop er net eentje van het klaphekje weg, zodat ik er met Evert toch door kan. Anders had ik toch iets moeten verzinnen..... Het feit is dat we hierdoor zeker één klimmetje minder maken en 300 meter eerder het strand opdraaien. Neem in elk geval wel het bordje mee van waar we het strand op hadden moeten komen en zal dit een kilometer verderop bij Robin en Jacco afgeven. Maak even kort een praatje met Robin en als Evert er weer bij is, Bedankt ik de heren voor hun diensten en ga verder omhoog de duinen in. Na een stukje klinkerpad krijgen we weer een mooi glooiend duingebied onder de schoen en naderen Reny en Jolande als we weer de Tweede Slag opdraaien. Reny vraagt of ik de wandelaars met hond ook heb zien lopen met linten in hun handen... helaas niet, want dan had ik ze direct bedolven onder een lading zand (alternatief van ‘de wind van voren te geven’). We volgen hier weer de route tegengesteld (het 800 meter stuk) naar de verzorgingspost. We treffen daar een gezellige drukte aan van enkele posters (o.a. Robin en Jacco) en ook Naomi - EHBO-er op de ATB van sectie C. Snel laat ik mijn beker vullen met heerlijk warme (iedereen moest zijn beker meenemen) bouillon inschenken, wat na diverse regenbuitjes er goed in gaat.

Reny en Jolande blijven niet lang hangen en iets later vertrekt ook Evert met mij in zijn voetspoor. Na het witte huis (31 km) mist Evert bijna de afslag naar rechts over een mooi single track pad met diverse boomstammetjes. Ik merk aan hem dat de vermoeidheid en daardoor concentratie er langzaam insluipt. Weet dat Evert bij mij in de trail groep loopt, vandaar dat ik hem goed ken. Daarna weer een lang zandpad tot aan het klaphekje. Even hiervoor gaat mijn mobiel af... Lorenzo belt met de vraag of ik al vlakbij restaurant Aan Zee ben..... helaas duurt dat nog zo’n 6,5 km, naar mijn inschatting nog 45’ lopen. Hij meld dat hij dan nog even een boodschap gaat doen en later terugkomt. We slaan linksaf en komen dan over het smalle planken pad - 20 cm breed - of de keuze van weer natte voeten als je ernaast gaat lopen. Rond de 33e km meld ik een sanitaire stop aan en laat hem rustig verder lopen. Als ik dan tien meter een scherpe bocht - onoverzichtelijk - naar rechts moet maken voor de route, krijg ik direct een wrang gevoel in de maag. Ik verwacht dus dat hij hier rechtdoor is gegaan, bij die extreem dikke boom. Met in elke hand een houten bordje en tasje met plastic Scarabee bordjes, zet ik de versnelling erin. Snel het klaphekje door, met vlugge stappen door de modderige passage, terwijl ik zijn naam luidt door het gebied laat schallen. Maar ik krijg geen reactie. Ik besluit dan nog even een stuk terug te gaan om te zien of hij wellicht ook terug is gekomen. Terwijl ik weer bij het hekje aankom, ga ik in gedachte de opties na over welke mogelijke paden hij zou kunnen nemen. Ik hoop erop dat hij bij de volgende splitsing rechtsaf zal slaan en zo de route die we eerder liepen van 9 t/m 12 km nu tegengesteld loopt. Snel meld ik het voorval nog even in de VDT app, zodat iedereen hiervan ook op de hoogte is.....mocht Evert de organisatie bellen... Ondertussen loop ik in op Jolande en Reny en die merken op dat Evert er niet bij is. Snel alles uitgelegd.....maar dan gaat mijn mobiel.....Evert vraagt waar ik hem voorbij ben gegaan. Ik leg het uit van de dikke boom etc. en vraag of hij rechtsaf is geslagen...Ja, dus en gelukkig weet ik daarmee waar hij ongeveer uithangt. Snel loop ik door tot aan het Bootpad waar naast de poster ook JP en Ellen (beide EHBO-er) op de ATB staan te wachten. Snel neem ik hen mee terug op de route richting Evert - op de ATB gaat het immers sneller - en vlak voordat het moment daar is waar ik hem verwacht vandaan te komen, komt hij ons al tegemoet. Ja, en zo kom ik dus wel aan mijn kilometers vandaag....als die extra stukjes, maar ach, wat moet je anders op een zondag.... Ik bedank ze alle drie en ga verder met Evert richting dat extra ingebouwde lusje. Vlak voordat we rechtsaf slaan zien we de dames weer het Bootpad opdraaien. Na dit lusje meld Evert dat het kaarsje door de wind en zand nu toch wel echt gedoofd is en ik probeer hem te blijven motiveren met....dit is grind dus rustig dribbelen, straks door het duin met mul zand gaan we weer wandelen, etc. Ondertussen krijg ik een whatsapp van Lorenzo waar we uithangen. Ik meld dat hij Reny toch bijna al moet zien en dat ik net voorbij het Inspectiepad ben. Als we op het strand bij paal 6,8 lopen meldt hij dat gezien de tijd zo weer moet gaan, maar Reny al heeft gesproken. Ondertussen dribbel ik even bij Evert vandaan om hem te bedanken dat hij ons toch komt opzoeken. Het eerste wat hij meldt....”Ziet er nog soepeltjes uit”, mag ook wel nadat we afgelopen woensdagmiddag nog onderhanden zijn genomen door hem. Als Evert erbij is nemen we afscheid en ik bedank hem nogmaals. En wij....wij gaan verder richting de Slikken van Voorne.

Wat na hoog water een behoorlijke glibber partij kan geven, maar gelukkig is het ditmaal niet het geval. Halverwege slaan we de duinen in en via een redelijk beloopbaar pad komen we aan bij de allerlaatste poster op de route Annewien. Ik vraag haar in de VDT app groep te melden waar ik ben - de gehele route heb ik zo het Team met regelmaat op de hoogte gehouden waar ik als allerlaatste loper uithing - we steken de weg over, maken de laatste afdaling richting het Baardmannetje. Bij het Oostvoorne Meer aangekomen kunnen we Brunotti zien liggen....héél ver in de verte en dan schiet snel die wens voorbij....waren we er maar al! Met de vorige keren dat ik hier liep waren de velden hier behoorlijk drassig en glibberig en daar moet ik er nu niet aan denken hoe het er zo meteen zal bij liggen. Mede gezien het feit dat er bijna 700 atleten (gezien het aantal in de uitslagen) voor ons al overheen zijn geweest. Maar tot mijn geluk ligt het er perfect bij - bijna droog, het is niet te geloven - waardoor de voeten niet telkens zullen wegglijden door het slijk. Nog een klein bochtje naar links door de struiken, dan proberen de voeten droog te houden als we bij het boomstammetje in het meer aankomen. Het laatste stuk over het verharde zand tot aan de paaltjes, waar we het allerlaatste toetje van de Voorne’s Duin Trail krijgen.....het mulle zand tot aan de finish. Al snel besluit uit het zand te gaan lopen en maar door de vloedlijn van het Oostvoornse Meer te gaan. Dit loopt dus een stuk beter....en ja...natte voeten krijg je er wel van. Dan nog de laatste meters mul zand, laat Evert (zoals het hoort) voor gaan en sluit daarna als allerlaatste loper het evenement af. Direct snellen we ons naar de witte party tent voor ons broodje worst, waar we ons al kilometers op verheugen.... zijn alle broodjes worst gewoon op.....een teleurstelling dus. Binnen navraag gedaan...ook niks meer. Felicitaties van bekenden nemen we graag in ontvangst en ga dan snel de tas pakken voor een warme douche. Alleen wat ik daar dan aantref doet mijn maag vier maal omdraaien. Ten eerste herzie ik mij weer op het strand...zoveel zand dat hier in de kleedkamer ligt en een pestbende dat men ervan gemaakt heeft....van alles wat. Ben toch zeer benieuwd hoe de douches bij ieder van die personen er thuis uit ziet.

Na het douchen even de tassen van Reny en mij in de auto geplaatst en toen heerlijk na gekletst met de overige Teamleden, vrijwilligers en bekende. Daarna optimaal genoten van de Brunotti Beachclub maaltijd, waarbij diverse momenten nogmaals werden opgehaald. Het was voor mij als bezemloper/teamlid een zeer mooie geslaagde dag na enkele maanden van voorbereiden met een Fantastisch Team en zeker waardevol aantal Vrijwilligers die de wind, regen en kou voor ons atleten hebben door staan.

Tevens kan ik als trainer van de TTOutdoor Trail groep terug kijken op fantastische prestaties van alle aanwezig atleten......en hopelijk komen daar in 2018 nog enkele bij.

De finish na 44,4 km in 6.18'35" met +199/-204 mtr en 2768 kcal. Hartslag gemiddeld 130 (50 onder max) en een piek van 183.

Totaal zijn er op de 44 km 11 (v) en 61 (m), op de 29 km 48 (v) en 160 (m), op de 15 km 182 (v) en 238 (m), op de 1000 mtr 26 kids en op de 500 mtr 16 kinds gefinisht.

Afgelopen zaterdag de 2e Indian Summer Ultra Trail te Rolde. Nadat ik vorig jaar wel ben gestart (5 dagen ervoor nog een zenuw bekneling in de heup) en had gehoopt het toch nog tot 65 km te kunnen volbrengen.....moest ik toen op 43km echt stoppen (had toen voor het gevoel al 12 km te ver doorgelopen). Toen direct besloten om in 2017 wederom te zullen meedoen. Binnen de TTOutdoor groep doen nog 8 atleten mee op de 127, 102, 60 en 27 km. De afgelopen weken heerlijk de extra kilometers kunnen maken inclusief een enkele trail (als test en/of training), naast de standaard wekelijkse trainingen. Hierdoor een goed gevoel voor dit avontuur gekregen.....het resultaat zal dan afhangen van de Dag zelf. De woensdag ervoor nog even het lichaam laten controleren op blokkades of andere belemmeringen en daardoor nog even goed gekraakt door Lorenzo S van Osteovisie. De dag voor de wedstrijd met Reny (60 km) aangekomen op camping De Weyert voor ons vierdaags verblijf in een chalet, waar later ook Dimitri L (102 km) en Joyce V (27 km) arriveerde. Eind van de middag nog even samen gezeten/bijgepraat met Pascal P (60 km), Audrey P (support) en Tjarda R (60 km). Na het avondeten zijn we onze startnummers op wezen halen, waar we Remco V (60 km) en Rob S (102) zagen/gesproken hebben en nog enkele andere bekenden.

En dan gaat om kwart voor vijf uur de wekker af......waarom dit tijdstip.....dan het besef dat ik straks om 06.00 uur zal starten met de overige deelnemers van de 127 (solo, duo en teams) en 102 km afstand. De 60 km atleten starten iets later om 09.45 uur en daarna de 27 en 14 km atleten. Snel het ontbijt klaar maken en tijdens het eten toch nog even de gedachte van Het Waarom..... Is het om de afstand van honderdzevenentwintig kilometer, het tijdsbestek (aantal uren bezig zijn), het pijnigen van het lichaam, het op karakter doorgaan.....of gewoon omdat een 100 meter sprint mij niet echt ligt! In de afgelopen jaren toch ontdekt dat duursport gewoon een heerlijke vorm van inspanning leveren is waarmee je meer over je eigen lichaam te weten kom. En omdat ik nog niet alles heb ontdekt, blijf ik voorlopig nog maar door gaan. En dan tikt de klok tot bijna 05.45 uur......het tijdstip dat we ons moesten aanmelden en het inleveren van de dropbag. Dus snel schoenen aan, racevest omhangen en in zo'n 45 seconden zijn we bij de startlocatie. Hier zien we Jorien v/d D die samen met Ingrid K de trail gaat lopen (127 km duo), Richard M (102 km), Rob G (127 km) en Marlon V (127 km). We tellen gezamenlijk af van tien, negen, acht...twee, één en los mogen we op avontuur door het mooie Drentse landschap.

Nadat we de camping achter ons hebben gelaten - passeren we hunebed D17 & D18 - loop ik met Jorien en Richard de eerste kilometers op, maar nadat het klokje weer piept, zijn we net twee km onderweg en zeg ik tegen hun dat ik een tempootje terug ga omdat dit in het begin toch te hoog is. En laat mij terug zakken nog voor we voor de eerste maal het Balloërveld opdraaien. Bij 8 km (Gasteren) neem ik een gel met water en moet een sanitaire stop maken (één van de totaal vijf). In de verte komen bekende stemmen dichterbij.... Dimitri en Rob S. Snel zet ik de achtervolging in op hun en na een kilometertje verhoog ik mijn tempo iets en wens hun een mooi avontuur toe. Vlak bij Anloo op een drassig veld snel ik Richard en enkele andere atleten voorbij om zo minder last te hebben van het water en modder waarbij we enkeldiep wegzakken. Bij de 15e km passeren we hunebed D11. Net voorbij de 18e km op het Landgoed Terborgh stap ik niet op een boomstronk (waardoor je dan een vreemde afdraaien met de voet maakt), maar er tegenaan.... hierdoor krijg ik een stevige schok van het linkerbeen in de heup, wat even een flinke pijnscheut geeft. Ik zie mij direct al uit de wedstrijd stappen, maar voordat het zover is probeer ik de eerste verzorgingspost op 20,8 km te bereiken. Al voor de post merk ik dat er geen belemmering is om door te gaan. Ik word geklokt na 2.18'12" en kom er André van D (127 km team) tegen. Ingrid was al vertrokken maar Jorien stond nog te wachten op mij met Adriaan en Geert Jan. Ik gooi de lege gel verpakkingen weg, hervul de softfles, neem een cola en wat suikerbrood. Omdat het nu redelijk licht is geworden berg ik de hoofdlamp op. Helaas stond er geen dixie, waardoor ik genoodzaakt was om de bosjes op te zoeken.

Met nog een stuk suikerbrood ga ik wandelend (om zo de iet wat stijf geworden pezen/gewrichten even los te maken) verder voor de tweede etappe over 22,4 km. Even nog snel contact met Reny via Whatsapp en dan weer hardlopend verder. Al snel passeren we voorbij km 22 hunebed D8. Rond 24 km neem ik een halve energiereep i.p.v. een gel. Bij het 26 km punt passeer ik Rob G terwijl we door drassige velden lopen (die dan even langs de kant staat) en verwacht hem dan snel aansluitend bij mij. Nog voor km 27 zie ik dat hier de Run Forest Run 27 km erbij komt, zien daarna hunebed D10 liggen en maken dan een kort klimmetje op de heide. Voorbij Oudemolen komen we uit bij het Gastersche Diep (30 km) waarbij het spoorzoeken is - om zo droog mogelijke voeten te houden - op de drassige grasvelden. Rond de 31e km is het drooghouden zeer ver te zoeken als ik tot aan mijn knieën in het water sta..... hoezo is er veel regen gevallen de afgelopen dagen! We soppen nog een kleine honderd meter door in het water, voordat we over een smal slingerend pad trekken met veel boomwortels en spekgladde stukken. We stappen na 32 km het Balloërveld met een gel in de hand weer op, waar ik niet veel later snel moet inhoud omdat een stel wandelaars met wolfshond niet snel genoeg de lange lijn terug haald. Vlak voor mij komt hij tot stilstand, waarbij de hartkleppen overuren maken. Na hun excuus en gemaakte ruimte kan ik weer verder. Ik haal een andere atleet bij en we zien een ander de verkeerde kant op lopen. Gelukkig kunnen we hem roepend bereiken. Bij 35 km even de verwarring i.v.m. enkele stopbordjes, maar heb door dat deze er staan voor de Run Forest Run 14 km route is. Af en toe krijgen we een stukje asfalt onder de schoenen. Het is jammer.... maar op zo'n afstand is het wel logisch om diverse gebieden aan elkaar te kunnen koppelen. Via het Loonerdiep - met op 40 km weer een gel - open we langs hunebed D16 en komen we weer in de buurt van Rolde en als we dan bij de locatie komen waar vorig jaar we de verzorgingspost stond zakt de moed even weg. Ik loop namelijk al vanaf 41 km zonder enige druppel vocht. Snel kijk ik op mijn tijdenschema en zie dat er nog een kleine anderehalve kilometer te gaan is. Ik sla rechtsaf en zie in de verte diverse mensen staan.... Ze klokken voor mij deze etappe in 2.39'22" een perfecte tijd i.v.m. de modder, waterpassage, etc, etc. Het gaat lekker. Gooi de lege verpakkingen weg, vul de softfles bij met water. De waterzak vul ik voor de helft en gooi er een elektrolyt tablet in. Theoretisch moet ik dat halen. Snel nog wat stukjes suikerbrood en krenkenmik.

Bedank de vrijwilligers en ga al etend verder voor de derde etappe over 20,5 km.....op naar Westerbork. Via de bossen rond Rolde gaan we verder naar het Zuiden en rond 46,5 km gaan we via een voetgangerstunnel de N33 onderdoor richting het Westersche Veld van Rolde. Het nemen om elke 8 km van een gel werkt goed. Zeker als ik na de tweede gel dan een halve energiereep neem i.p.v. een gel, om zo weer iets van vast voedsel in de maag te krijgen. Tegen het eind van dit gebied passeren we de 50 km! Een atleet zit gehurkt bij zijn racevest, hij komt bekent voor....maar kom niet op zijn naam. Even later komen we langs de Amerdiep te lopen....wat op sommige stukken iets schuin af liep waardoor ik genoodzaakt was om in het hoge gras te gaan lopen, om zo de heup niet verder te veel te belasten. Na dit stuk steken we de Amerweg over en gaan verder over het weiland. Bij het sluisje een klein stiekem heuveltje van hooguit 1,5 meter, dat de spieren weer even pijnigd. Daarna buigen we af naar het bos van Hooghalen via een zompig stuk gras. Merkbaar zit ik rond 55 a 61 km in de mentale dip....en op dat moment kijk je echt uit naar het volgende rustpunt en natuurlijk moet je het tempo erin zien te houden. Hierna moeten we wederom de openbare weg oversteken en ook hier weer verkeersregelaars die echt met veel plezier onze hobby mogelijk maken. Ik ben er niet één tegenkomen die met een zuur gezicht ons hielpen. Na deze oversteek lopen we vakantiepark Diana Heide op. Hier moest ik even uitkijken i.v.m. sommige gladde klinkers. Via een achteruitgang maakte we de doorsteek naar het Groote Zand. Dan slingeren nog wat door het bos waarbij we af en toe ook weer tot aan de enkels wegzakken. En dan in de verte staan enkele mensen mijn kant op te kijken, al staan ze er niet voor.....het is wel dat de verzorgingspost niet ver meer kan zijn. Ze klokken mij 2.44'29". Direct een bouillonsoepje naar binnen gewerkt en toen op zoek naar mijn dropbag met droge sokken en schoenen. De eerste drie etappes op de Speedcross 3 gelopen, de overige gaan we verder doen op de Mutant's. Softfles bijgevuld en bij controle van de waterzak bleek er nog net een slokje elektrolyt in te zitten, perfect gedaan dus. Nu weer vullen met 1,5 ltr water en sportdrankpoeder voor de volgende sessie. Terwijl ik hier zit stappen diverse atleten uit de wedstrijd.....oorzaken zijn te zoeken in blessureleed, leeg lichaam, etc. Ook zie ik Marlon V voorbij komen (die bleek ik dus rond de 50e km voorbij te zijn gelopen, terwijl hij iets uit zijn racevest haalde) hij heeft zijn dropbag bij de volgende post te hebben staan. Vlak daarna kom ik Jacolien S (102 km) tegen en kletsen gezellig bij. Na zo'n 35 minuten vertrek ik al etend met een stuk krentenbrood en gebruikmakend van mijn stokken.

Etappe 4 gaat over 20,9 km en hoop het tempo er redelijk in te kunnen houden om zo de tijdslimiet te kunnen halen op de volgende post. Dit is de reden waarom ik de stokken vanaf nu constant zal gaan gebruiken (tweezijdige afzet) om mijzelf in loopbeweging te houden en zo min mogelijk te wandelen. Maar eerst trekken we het stilte gebied in waar de 12 sterrenwacht schotels staan opgesteld, naast voormalig Kamp Westerbork. Ook hier is de storm van enkele weken geleden merkbaar, overal omgewaaide bomen. Zo ook de volgende twee die op onze route liggen en nog wel vlak achter elkaar. Met diep bukken tot bijna op de grond, kom ik er moeizaam onderdoor. Gelukkig had ik de stokken al in de handen, waardoor het overeind komen iets eenvoudiger ging. Toen begon het besef langzaam in te dalen dat de heup niet geheel fijn meewerkte. Was ik net nog blij met de droge sokken/schoenen...al gauw zakken we alweer enkeldiep weg in de modder.... Heel sporadisch kom je een enkele atleet - medestrijder - op de route tegen. Zij zijn iets rustiger gestart en kunnen daardoor nog even iets extra’s geven, andere haal ik weer in omdat ze nu hun mentale dip krijgen of er gewoon doorheen zitten. Maar elke keer vraag je aan een atleet die stil staat, hoe het ermee gaat of alles goed is. We zijn immers niet alleen maar met lopen bezig......we houden elkaar ten aller tijden in gaten. Via het Zwiggeltterveld strijden we door naar het 70 km punt en arriveren in de Boswachterij Grolloo. Het hardlopen/dribbelen wisselen we af met enkele stukjes wandelen i.v.m. de conditie van de ondergrond. Smalle single trackpaden, graspollen....of nog erger rond het 72 km punt. Alsof ze in de dagen voor de ISU nog even een aantal bomen zijn wezen kappen, over meer dan honderd meter liggen diverse stammetjes, dikke takken en nog meer boom afval over het gehele pad uitgestrooid. Hardlopen is hier geen optie, dribbelen op korte momenten...maar veelvuldig genoodzaakt om te gaan wandelen. Mede omdat de rechterhiel licht begint te irriteren. Even geen aandacht aan geven en gewoon doorgaan. Nog voor het 75 km de waarschuwing dat de houten vlonders door vochtigheid glad kunnen zijn en dat betreden voor eigen risico is......maar vandaag gaan we stug verder in het tempo en krijgen zo wel een mooi uitzicht over het Grolloërveld. Door de openvlakte bestaat de mogelijk dat je soms een atleet een stuk verderop op het parcours ziet lopen, zo nu ook....alleen dit postuur komt enigszins bekent voor. of zie ik het verkeerd door de intredende vermoeidheid. Ruim een kilometer verder haal ik hem en looppartner in. Van een afstand roep ik ze luidkeels toe “Allee, dat is nie de bedoeling, nie wandele, dribbele mot gij”. Zij draaien zich verrast en lachend om, ik begroet Pascal P en Tjarda R en praten al verder wandelend hoe alles vergaat en hoe het terrein erbij ligt. Een paar honderden meters verder - als we linksaf slaan - wens ik ze nog een fijne en mooi avontuur toe en ga al dribbelend er vandoor. Mede voor die tijdslimiet.... of is het gewoon verstandig om toch maar de afstand in te korten.... Iets verder steken we de N376 over en krijgen de aanwijzing rechts en linksaf te slaan. Direct begin ik te vloeken....enkele grote keien achter elkaar, ernaast een pad met vele kleine kiezels, dit kan ik totaal niet gebruiken met de heup en rechterhiel. Gelukkig kan ik rechts door wat modder mijn pad vervolgen, hierdoor geen ongelijke stappen op harde ondergrond. Aan het eind is er een nieuwe route gemaakt door het gras, omdat er op het bospad te veel water staat met modder sporen, over zo’n honderd meter. Twee ouders met kind lopen mij tegemoet en lezen op een bordje (dat zij van de andere kant benaderen).... 80 km. En zodra ze mij zien krijg ik de vraag of ik die 80 km loop.....terwijl ik passeer roep ik 127, zij roept hard NEE.... en ik bedenk dan....80 km.....dan zou ik hier moeten stoppen...? Naast de rijke bosgebieden, open vlaktes en via het Meindersveen, nader ik (gelukkig) de verzorgingspost. Bij aankomst begroet Andre van D mij. Ze klokken mij op 3.46’44” - hier zit dan wel de 35 minuten bij van de vorige verzorgingspost - en voor ik bedenk zeg ik hun dat ze mijn polsbandje (elke afstand heeft een andere kleur) mogen doorknippen. Niet dat ik stop, maar de beslissing neem om op deze post over te stappen van de 127 km naar de 102 km afstand, terwijl ik nog zeker 15 minuten de tijd heb om het lusje van 25 km (etappe 5) te gaan maken. En als ik dit lusje dan niet binnen de 4 uur zal maken, ik dan alsnog uit de wedstrijd gehaald zal worden i.v.m. de dan geldende tijdslimiet. Een mooie optie die is ingebouwd, waar ik dankbaar gebruik van maak gezien de heup en rechterhiel. De waterzak is nog redelijk gevuld voor de volgende bijna 18 km, nog even de softfles bijvullen, een pannenkoek, beker cola, en met krentenbrood ga ik weer verder. Heel toevallig spreek ik hier ook Bob v/d W, Ingrid K, Adriaan en Geert Jan. Bij het vertrek zie ik ook nog Yvonne met de kleine meid.

De laatste etappe 6 gaat over 17,8 en ik verwacht dat dit een lange sessie gaat worden omdat er een groot gedeelte ook in het donker gelopen moet gaan worden, met de aanwezige vermoeidheid. Al snel wordt ik een aantal maal ingehaald door team en duo atleten en vlak voordat ik aan het mountainbike parcours - op het Gasselterveld - begin komt Ingrid K (loopt de duo met Jorien v/d D) mij voorbij. Snel wens ik haar verdere sterkte toe. Met de klimmetjes die dan volgen ben ik blij dat ik nog steeds de stokken gebruik. Op het vlakke houd ik het tempo (zover daar nog sprake is) hoog, maar hier helpt het mij om bovenop de heuvel te komen...totdat ik wellicht iets te snel naar beneden ga en vlakbij de tweede heuvel de rechter afslag mis en rechtdoor ga. Hierdoor kom ik achter de andere heuvel terecht. Doordat ik dan even via het struikgewas heen loop, kom ik weer op de juiste route terecht.....te weten onderaan de trappen. Ik besluit niet terug te gaan en ga gewoon verder nadat ik mij ervan verzekerdheid heb dat ik nu niemand voorbij ben gegaan. Iets verder in het bos - terwijl ik twijfel om de hoofdlamp op te zetten - zie ik een atlete mij tegemoet lopen....Ingrid....zij en nog twee andere atleten hebben de rechter afslag gemist. Wellicht omdat de twee lintje hier laag bij de grond hingen. Het single track pad volg ik meer op gevoel dan met optimaal zicht op de ondergrond. Een stuk verderop besluit ik toch maar de hoofdlamp te ontsteken voor beter zicht. Ondanks dat we er al 90 km op hebben zitten, ben ik nog steeds (eigenlijk wederom weer) optimaal gemotiveerd om door te gaan en de finish binnen te gaan halen. Af en toe kom je atleten wandelend tegen die aan het eind van hun latijn zitten, mogelijk met een eventuele blessure. Altijd even kort groeten in het voorbijgaan, is ook een teken dat je aan ze denkt, dat ze er niet alleen strijden. Soms krijg je een groet terug. En dan net voorbij het 95 km punt....ik denk de verschrikking van menige atleet.....het aardappelveld....welke we tussen de ruggen - zo’n 20 cm hoog - door moesten lopen, maar net niet wijd genoeg om een heerlijk dribbelpas te kunnen maken. Er bovenop lopen was ook geen doen, dus met een speedmars doorgaan totdat we uitkwamen op een greppel. Hier dacht ik een soort graspol plateau gevonden te hebben en op het moment dat ik mijn gehele gewicht erop zet....glij/val ik verder naar beneden. Snel zet ik mijn andere voet aan de overkant neer, maar omdat de coördinatie niet meer zo optimaal werkt....wankel ik enkele passen de andere kant op....dwars door de brandnetels heen. De onderbenen en handen gaan er vol doorheen en belandt onder in de greppel. Het is duidelijk dat deze zo’n 150 cm diep is. Met behulp van de stokken weet ik mij er weer uit te werken. De volgende serie aardappelvelden volgen daarna..... Nadat we de weg zijn overgestoken betreden we de 100 km grens.....nog enkele km’s en we mogen gewoon stoppen. Maar eerst nog even een stuk bos, met gladde stukken gras/mos stroken en niet te vergeten diverse modder stukken tot voorbij de enkels. We steken nogmaals de N33 onderdoor en aan de andere kant bel ik snel even Reny, daar ik niet weet of ze mijn apps al gelezen heeft, zodat ze weet ik ook ik snel zal finishen. Geen gehoor, spreek snel iets in. Anderhalve kilometer verderop bel ik nogmaals, weer geen gehoor - ze kan natuurlijk onder de douche staan - maar nadat ik heb opgehangen, belt ze mij terug. Ze is net gefinisht en als ze hoort dat ik dan net het bordje van 125 km ben gepasseerd, blijft ze nog wel wachten. Ik verwacht die 2 km met zo’n 15 te kunnen volbrengen.....alleen blijkt het bordje verkeerd te staan...want het zijn nog 4 kilometers tot aan de finish. Deze etappe wordt geklokt in 2.48’ plus een beetje en wordt warm onthaald door Winfried Bats met de medaille. We hebben het over de zware conditie van het parcours, de omgevallen bomen, aardappelveld en dat laatste bordje op 125 km. Maar bevestig tevens na de mislukte poging vorig jaar van mijn kant, dit jaar de omzetting, dat ik hoogstwaarschijnlijk in 2018 wederom weer bij ben.

De finish na 104,2 km in 14.17'50" met +177/-180 mtr en 6321 kcal. Hartslag gemiddeld 124 (bijna 60 onder max) en een piek van 145. Helaas gaat het uitlezen van het horloge niet goed en ben nog bezig met Suunto Service om te achterhalen over het het hoe en waarom. Zondag net voor de middag met Reny, Joyce en Dimitri naar voormalig Kamp Westerbork gereden voor een rondleiding. En dan valt het wandelen niet mee. Hier troffen we Rob G en Ingrid ook nog. Daarna in Rolde nog even de D17 en D18 hunebedden bezocht.

Voor het avondeten zijn tezamen met Rob S, Yvonne en die kleine meid Louise naar de Chinees in het centrum van Rolde gewandeld vanaf de camping. Gelukkig was het tijdens het heen en terug lopen droog.

Maandag zijn we met enkele vertragingen op de rijksweg terug gereden. In de avond gewoon weer de LA2 training opgepakt, inlopen naar de baan, wel een halve training meegedaan (3x 1500 mtr over het viaduct i.p.v. 6x) en weer uitlopen naar huis. Bijna 14 km weer in de benen. Dit om de beweeglijkheid van de heupen te testen. Nergens meer last van... top dus, geen behandeling nodig.

Vandaag de 5e Hoge Veluwe Trail te Hoenderloo over een schitterend terrein. Vorig jaar kreeg ik nog een boze blik van Robin K, omdat ik toen aan de start van de Trail du Barrage te Engreux/België stond. Toen met hem afgesproken dat wanneer er een uitdagende Trail zou komen....ik bij hem kwam lopen en probeerde enkele atleten van de TTOutdoor groep mee te nemen. En dan maakt belofte......schuld. Dus vanochtend met Reny eerst nog even Astrid K en Bianca R opgehaald in Schiedam en toen door naar Hoenderloo. En dan baal je wel als je het laatste stukje rijden nog met enkele regenbuien te maken krijgt. Na het parkeren komen we Evert v/t H tegen en halen gezamenlijk onze startnummers op. Bij de tenten treffen we toevallig Robin die op de fiets komt aanrijden, maar tijd maakt voor een praatje. Ik feliciteer hem nog met zijn verjaardag en de verkoop van Brasserie Pub De Smidse. Bij en na het omkleden kom ik diverse andere van de groep tegen, als mede andere bekende.

Enkele minuten voor de start stellen we ons op in de achterhoede van het startvak.....en weg zijn de vorsten. Na de eerste 350 meter over het asfalt duiken we het bos in......op naar het avontuur en de uitdaging die Robin in petto heeft voor ons. Binnen 2,5 km hebben we al een paar korte klimmetjes te pakken en dat afgewisseld over bos en zandgronden. Het tempo zit er al redelijk in (5'15" a 5'20") en probeer dit zolang mogelijk vol te houden. Hiermee probeer ik de vermoeidheid te vervroegen om er tot op het eind een laatste verzwaarde training van te maken. Net voor de 4e km - terwijl we nog steeds licht dalen - komen we terecht op de open vlakte. Tevens blijf ik op dit los gelopen zandpad alles in het midden lopen, om nog even een extra krachttraining van te maken. Ook daar zijn diverse trails ideaal voor.... Nog voor de 8e km draaien we het bos weer in, met direct een eerste stevige klim - snel een gel naar binnen werken - en glooiend terrein, richting de eerste verzorgingspost op 8,8 km.

Met een handje noten vervolg ik mijn weg naar, voor mij de indicatie op 10 km. Tevreden met 55'47" en veel kan ik er toch niet meer aan wijzigen, gaan we door en de concentratie moet hoog blijven vanwege het ongelijke parkoer, vele takken en waterplassen, dan wel modderpoelen. Bij de 2e of 3e poel is het een drukte van atleten of ze er nu rechts of links voorbij willen gaan, waarbij ik het heel eenvoudig houd en gewoon dwars door het water ga..... En dan is het toch even schrikken als je kuit in het water verdwijnt tot aan de knie, oeps! Wel even uitkijken, want met twee weken staat de Indian Summer Ultra Trail op het programma.....en daar draait alles om. Voorbij de 12e km dribbel ik Jeroen A voorbij die het zwaar heeft (enkele km's terug door zijn enkel gegaan, maar zou de finish gewoon halen). Niet veel later komt Cor T voorbij - die ik eigenlijk allang voor me had verwacht - maar hij bleek weer eens te laat gestart te zijn. Rond de 14e km duiken we het volgende single track pad op op een stevig omhoog gaand pad. Wat we daar treffen is eigenlijk niet te belopen...op het pad liggen vele, vele putten/kuilen. Hierdoor moet je constant je paslengte blijven aanpassen en opletten dat je niet door je enkels ga. Dit is wat Robin vooraf vertelde......wilde zwijnen hebben een behoorlijke ravage aangericht. Het maakte deze HVT wel tot een unieke editie. Bij 15 km kwam een volgende stevige klim, waarna een lange daling volgde tot het laagste punt van de trail. Daarna volgde een gemeen oplopende route van zo'n 3 kilometer. De 20 km ging in 1.54'16" een iets rustiger gelopen 2e sessie, maar vanwege het glooiende terrein, een logisch gevolg. Vlak daarna op het uitkijkpunt stond Paul Johan de V plotsklaps voor mij..... terwijl hij dacht dat ik hem al eerder had ingehaald. Samen gaan we verder naar de tweede en laatste verzorgingspost rond de 22 km. Bij deze post zie ik Els P al in de verte staan en roep luid...COLA...... waarop zij verrast opkijkt en mij door verwijst naar Ben v/d G. Zij zijn hier namens de Voorne's Duin Trail als vrijwilligers op deze trail om mede te zien hoe alles hier in zijn werk gaat. TOPPERS zijn het.....net als vele vele vele andere vrijwilligers die er voor ons atleten zijn, APPLAUS waard.

Na het bekertje cola en een stuk banaan ga ik verder op pad en dat terwijl dat pad wederom omhoog gaat.....de eerste traptreden duiken op. In eerste instantie wil ik ze gaan tellen....maar met een blik op de volgende treden....laat ik dit snel achterwege. Achteraf zou blijken dat het geen doen was.....zoveel treden omhoog en omlaag....... Heb ze nog niet lopen vervloeken, maar.... Net voor de 23 kilometer bereiken we het hoogste punt van deze trail en dan hoop je dat we het klimmen hebben gehad. Zeker als we een kleine 300 meter verder weer het verharde grindpad opdraaien. Alleen zo'n 600 meter later wederom traptreden bij het beklimmen van de Franse Berg. Het dalen gaat via een redelijk steile trap en blijven voorlopig vlak lopen, met de speaker bij de finish die soms goed te horen is in de verte. Bospaden worden nog regelmatig afgewisseld met zandstukken..... En dan de verlossing.....FINISH 1 KM.....maar over vlak terrein zal het zeker nog niet gaan...totdat ik op mijn klokje al de 28 km aantik en dan de laatste 300 meter over grind en asfalt naar de finish ga.

In het finishvak kom ik Robin tegen en vlieg hem naar de strot vanwege het zware parkoer. Maar geef hem een dikke pluim voor het geheel..... het mulle zand, het werk van de wilde zwijnen (cadeautje) en de vele traptreden op het einde, maken deze trail tot een waardige tegenstander van de Trail du Barrage.

De finish over na 28,34 km in 2.48'13" met +193/-147 mtr en 1737 kcal. Hartslag gemiddeld 147 (35 onder max) en een piek van 180.

Wisenttrail (3e editie) over 34 km, waarbij sommige zich afvroegen.....waarom ik geen 54 km ging lopen. Drie weken terug zou ik eigenlijk de 100 km Trail des Fantômes hebben gelopen, maar vanwege te weinig trainings kilometers die omgezet naar de 48 km. En voor vandaag had ik niet die motivatie om de afstand nog om te zetten naar de langere afstand. Had dan ook veel eerder moeten starten... Had daarom afgelopen week wel keer extra getraind en gisteren nog een lange duurtraining van bijna 31 km gemaakt. Hierdoor wist ik dat het daarom zwaar zou worden. Maar voorlopig staat alles in het teken van de Indian Summer Ultra Trail over 7 weken.

Vanochtend samen - Reny (34 km) - met Adriaan en Jorien (34 km) vanuit Vlaardingen naar Ugchelen gereden, waar we na het parkeren even na 10.30 uur de wandeling maakte naar de startlocatie. Hier troffen we al diverse TTOutdoor atleten aan, andere volgende kort daarna. Tevens kwam ik ook diverse andere bekende tegen.

Om even voor 11.30 uur stapte ik met Reny het startvak in , waar bijna iedereen al stond. Nog even snel een ieder plezier toegewenst en weg waren de voorste atleten. De eerste 650 meter gingen over het asfalt zoals bekend, waarbij ik al snel met Jorien en Ingrid opliep. En dan het eerste klimmetje na 1,1 km, waarbij de beenspieren direct protesteerde.....maar in gestaag tempo lukte het om boven te komen. In de afdaling sloot Dimitri aan....maar ging er enkele kilometers verderop er langzaam vandoor. Bij een volgend klimmetje werd er van achteren "Arm inzet..." geroepen, waarbij ik wist dat het een bekende moest zijn. Reint liep redelijk dicht achter ons. Terwijl we achter een groepje liepen dat iedereen redelijk op hielden, door breed uit te lopen. Op zich niet erg, maar het toeval was dat de achterste lopers, er één was met een klotszak en de andere met zijn spaarpot (waarschijnlijk iets gekocht en al het losse geld in zijn rugzak geplaatst 😵. Even later bij hun een valpartijtje op het mountainbike parkoers, waardoor er een opstopping ontstond, want ze controleerde de gevallen atleet niet naast het parkoers, maar gewoon met 5 á 6 man op de route. Bij het 7,3 km punt het eerste verzorgingspost met alleen sportdrank en water, dus direct de softfles bijgevuld en door. Jorien stond hier op ons te wachten, zij was de groep al iets eerder voorbij gegaan. Door deze snelle actie liepen we nu voor de groep en konden weer redelijk ons tempo behouden op dit redelijk technische single track paden. Vooral vanwege de vele boomstammen vanaf de post. Ondanks het mooie zonnige weer zijn we blij dat we in het bos lopen, want anders was het een stuk zwaarder geworden. Ondertussen zien we de partners - Adriaan en Geert Jan - tegenkomen op de fiets met regelmaat. Voordat we het mountainbike parkoer op liepen hing er mooi briefje in de boom met de waarschuwing dat wij met de trail op hun parkoers liepen. 👍 Net voorbij de 13e km lopen we Ronald tegen het lijf langs de zijkant, dus ik stop even voor een check - even ervoor heeft hij een misstap/verzwikking gemaakt. Gaat nu even wandelen en beslist later wat hij gaat doen - wens hem sterkte en zet de achtervolging in op de dames en Reint. Na een fietspad oversteek volgen we automatisch een aantal van zo'n 5 atleten op enkele meters..... terwijl ik plotseling in mijn linker ooghoek een oranje bordje zie hangen. Hier merk ik dat we Reint uit het vizier hebben verloren. Snel roep ik naar voren dat men verkeerd ga, wat gelukkig iedereen hoort en we dalen direct een heerlijk stuk naar beneden. Het blijft ten alle tijden opletten bij splitsingen. Bij 16 km draaien we het eerste stukje heide op en al snel hoor ik een valpartij achter mij, Ingrid wilde wel eens duidelijk zien over welke ondergrond we nu liepen. Gelukkig geen schade en wondjes, dus we gaan in rap tempo verder in achtervolging op Jorien. Even later fietst Adriaan een stukje met ons mee over het zandpad tot Jorien de deur vlak voor hem dicht laat vallen 🙈, omdat ze dacht dat hij anders zou gaan rijden. We maken direct het geintje dat ze wel naar huis kan gaan lopen. We komen op herkenbaar terrein (van 2 jaar terug) en horen de speaker al door het bos, terwijl we toch nog een stukje moeten. Vlak voor de finish op zo'n 18,2 km, slaan we rechtsaf i.v.m. het extra lusje en met de 2e verzorgingspost ook hier alleen maar water en sportdrank. Ik wel mijn lege gel verpakking kwijt....maar totaal geen vuilnisbak te zien, absurd...... dan maar gewoon op de tafel. Softfles bijgevuld en dan staat Dimitri ineens voor mij. Waar zijn we hem voorbij gegaan...?...hij bleek hier net voor ons aangekomen te zijn.

Met z'n vieren vertrekken we verder en ik vraag hem hoe het gaat......zwaar, weer door zijn rechter enkel gegaan. Na het oversteken van de N304, terwijl we het bos weer in lopen, wenst hij ons Suc6 toe en trekt zijn eigen plan en gaat in een rustiger tempo verder. De paden zijn hier iets breder, maar nog steeds glooiend, gaan we verder op pad richting de heide vlakte. Met Ingrid laten we samen Jorien gewoon het gat met ons verder uitbreiden, zodat ook zij in haar eigen tempo door trekt. Nog voor de 24,5 km bereiken we de heide. Op de wat langere opgaande paden tussen de heide gaat het lopen zwaar. De vermoeidheid begint langzaam in te treden op deze zandpaden. Links in de verte zien we andere atleten - ook die van de 54 km - alweer op weg naar de finish gaan. Ingrid meld dat wanneer ik wil, gerust in mijn eigen tempo mag doortrekken. Lachend zeg ik haar dat ik blij ben dat ik nog dit tempo eruit krijg. Bovenop de heuvel zien de derde verzorgingspost al liggen.... alleen weer snel opletten op de smalle wandelpaden waarover wij snellen.... Op deze verzorgingspost gelukkig wel cola, banaan, ontbijtkoek, chips en wine gums. Na de bij gevulde softfles neem ik nog even bekertje cola en banaan.

Ik sluit na een tiental meter weer aan bij de dames. Tijdens de eerst volgende opgang over eigenlijk te smalle wandelpaden waarover wij gaan......je kunt er nauwelijks je voeten behoorlijk plaatsen, dus volop concentratie.... Trekt Jorien er langzaam vandoor en zien we haar weer bij de finish terug. Net vlak voor een stukje zandvlakte zien we Geert Jan nog staan. Als we na de zandvlakte het bos net inlopen - 29 km - hoor ik vreemd geluid achter me en bedenk dat Ingrid mogelijk gevallen kan zijn. In een vreemde houding probeert ze de kramp uit haar been te krijgen. Rustig opstarten en we gaan verder. Doordat we beide geconcentreerd doorlopen, weinig praten..... probeer ik toch met regelmaat even achterom te kijken of ze nog vlak achter mij loopt. En dan op een stukje van nog geen 50 meter, bij de oversteek van een breed bospad waar heel toevallig Adriaan staat ben ik haar toch kwijt geraakt. Zie een tiental atleten voorbij komen eer ik Ingrid zie. Ook daarna zal de kramp nog een keer opspelen. Probeer het tempo redelijk vast te houden terwijl we de zandpaden onder onze schoenen doorkruisen. Slingerend om een behoorlijke modderpoel (herkenbaar van 2 jaar terug) en komen we aan bij de N304, waar ook nu enkele van de vele vrijwilligers op hun vrije dag aan het werk zijn voor ons 👍 Nog een stukje fietspad en dan weer een bospaadje in, waarbij het opletten is vanwege de hoeveelheid boomwortels. En dan is daar dan eindelijk de finish....als afsluiter van deze mooie trail en zware trainingsweek.

De finish over na 34,77 km in 3.44'33" met +383/-380 mtr (in tijd +1.41'07"/-1.32'17" en 31'14" vlak terrein) en 1666 kcal. Hartslag gemiddeld 130 (50 onder max) en een piek van 148. Bijna 2,25 liter vocht weg gedronken, 3 gels en banaan. Tevreden over de S-LAB Wings 8 SG schoenen. Tot nu toe nog niet zoveel km's achter elkaar op gelopen.

Met deze trail komt het weekend totaal uit op 65,7 km en een stevige 135,68 km voor deze week. Zeer tevreden over de gemaakte trainingen in het geheel. Vasthouden en eventueel uitbouwen.

Afgelopen weekend de 8e Trail des Fantômes (onze 4e editie oprij) welke eind vorig jaar al in de planning stond voor de honderd kilometer afstand. Maar.... vanwege te weinig trainings kilometers in de afgelopen 2 a 3 maanden, vorige week zo'n beetje besloten - helaas - maar niet van start te gaan op deze afstand, mede daar de limiet op 18 uur staat, het parkoers op diverse locaties behoorlijk technisch is....en nu achteraf ...het regenachtige weer op die zaterdag. Tevens voelde het lichaam stram aan, waardoor ik afgelopen woensdag weer even goed onderhanden ben genomen bij Osteovisie.

Daardoor besloten maar te starten op de 48 km (zondag) of toch ook maar de 27 km op zaterdag??? Dit op zaterdag toch niet maar gedaan. Afgelopen donderdag zijn we via Valkenswaard - Trailrunshop Scarabee - gereden om bepaalde zaken door te bespreken. Oké, hoofdzakelijk ging het over de vakanties, maar daarna ook nog even wat vergeten materiaal gekocht. Toen doorgereden naar La Roche i.v.m. de vier nachten in hotel Le Midi. Vrijdagochtend hebben we de 19 km route wandelend verkent (zie het eerdere verslag). Zaterdag nog voor de middag op pad gegaan richting hotel Floreal, de startlocatie voor dit weekend. Vandaag stonden de 100 km (om 04.00 uur gestart), de 27 km en 12 km, waaraan 8 atleten van TTOutdoor aan meededen. Vlak voor de start van de 27 km wordt ik door Marc van Dijk gevraagd of ik even wil assisteren met het vrijmaken van de weg en het tegenhouden van de auto's over de eerste 500 meter met de ATB. Daarna dit ook voor de 12 km gedaan. Daarna was het wachten, lang wachten totdat iedereen van de groep binnen was. Tussendoor de overige uit de groep gezien en gesproken, die zondag gaan starten. Ook nog andere bekende atleten gesproken. Aan het eind van de race komt de melding dat er een loopster voor de laatste afdaling geparkeerd staat met een mogelijk gescheurde hamstring. Er was al actie gemaakt om haar op te halen, maar ze konden er niet komen/vinden. Ik hoor dat aan en vertel hoe ze (Paula IJ.) moeten rijden, gevolg is dat ik mee ga om de weg te wijzen om Carmen M. op te halen. Bleek een - mogelijk - overbelaste pees te zijn van bil tot knie. Bij terugkomst met Reny terug gelopen naar het hotel, avondeten en spullen klaarleggen voor de volgende dag.

Zondagochtend 06.30 uur opgestaan voor het aankleden en ontbijt. Toen een uurtje later vertrokken naar de start en kwam halverwege Johan, Ronald en Wilko tegen. Bij de start de aanwezige bij Scarabee stand begroet. En toen met Jorien, Dimitri, Evert en Dennis achteraan gesloten van het compacte lopersgroep. Ronald en Johan stonden verder van voren. Hierbij ook Marco G. en Tom M. nog even gezien. De optie van achteraan starten is dat je dan nooit te hard kan starten zoals in deze omgeving......en na 5 km gaat het over naar single track, waar ook gisteren lange wachttijden waren i.v.m. de overstap over diverse boomstammen. Je begint deze trail al direct met valsplat, gevolgd door een pittige klim, waarna het glooiend doorgaat. In de afdaling daarna gaat Dimitri onverwachts door zijn enkel, F...! Waardoor Jorien en ik ons even inhouden om hem bij te laten komen, zodat ik met hun verder kon volgens afspraak. En dan op 5 km het single track pad, gelukkig niet zo druk, dus even wachten, boomstammetje over en direct door. Na iets meer dan 6 km valt het mij op dat deze route afwijkt van de bewandelde 19 km. Niet veel later staan we aan de weg van La Roche naar Houffalize en slaan linksaf. Nu komt het erop aan dat de herinneringen van de vorige edities meewerken i.v.m. route herkenning. Wat in zijn geheel goed afgaat met wat zwarte vlekken tussendoor. Af en toe een kreet vlak achter ons... Dimitri gaat nog wat vaker door zijn enkel, maar ook met de andere voet. We gaan wat meer de hoogte in na 8,5 km en het wordt wat technischer. Nog voor de 10e km dalen we af naar de rivier L'Ourthe via de bomenknuffel methode. Het is steil en elke boom is een rustmoment, dan wel opvangplek. We volgen dan de rivier over leisteen, wortels, en boomstammen voor iets meer dan een kilometer voordat we lastige single track route omhoog volgen achter diverse atleten. Na een beekje oversteek en een iets steilere klim doemt op, schiet ik snel enkele voorbij. Een voordeel van het gebruik van stokken. Dan technisch afdalen en een lange kleine klim naar de verzorgingspost op 14,5 km, waar Adriaan op ons drieën staat te wachten en ik net nog Johan en Ronald zie vertrekken. Snel de softfles bijvullen met water en pak dan cola, cake en banaan om naar binnen te werken.

Na het vertrek is het dit jaar niet via de steile glijbaan naar beneden maar iets doorlopen en eenvoudig naar L'Ourthe. Voorbij de 15,5 km gaan we omhoog en wel langs de ketting die hier gelukkig hangt. Bij de wateroversteek nog voor de 17,5 km lopen we Ronald en Johan in de rug en gaan gezamenlijk verder op pad. Niet veel later zien we de splitsing met de 33 km route en weten daardoor dat we niet door de snelle lopers voorbij gestoken zullen worden. Net na de 20ste kilometer staat Adriaan weer langs de kant en wij dalen af naar de Barrage du Nisramont. Hier komen ook de herinneringen naar voren van de Trail du Barrage (begin oktober ook van Sportevents). Na de stuwdam gaat de route omhoog en komen we terecht bij de vele traptreden op dit stuk. Even later merken we dat we Dimitri, Johan en Ronald losgelopen hebben. Als we een stuk verder hun nog niet in het vizier hebben, gaan we door. Bovenop - net voorbij de 22 km - leg ik uit dat aan de overkant de start is van du Barrage en dat we zo lang gaan dalen en dan weer flink klimmen. Ondertussen sluit Dimitri weer aan. Na 23,5 km gaan we wederom langs de L'Ourthe richting de oversteek via een bruggetje (24,5 km). Even daarna verliezen we Dimitri wederom, mogelijk dat de enkels nu definitief opspelen. Net voorbij de 26e km krijgen we een tijdsregistratie bij de startlocatie van du Barrage en o ja... daarna technische stukken naar beneden en de vele wandelaars. Rond de 27e km zien we andere atleten aan de overkant lopen en bij pure toeval herken ik Marco G. daar. Snel roepen en hij ziet mij ook. Hij loopt dan zo'n drie kilometer voor ons en hij vraagt waarom ik zo langzaam loop....! Voorbij de 28 km wederom een bruggetje i.v.m. een oversteek. Bij 30 km een pittige klim omhoog en binnen de kilometer zig zaggend op tempo naar beneden. En dan gaat de telefoon hé....als ik beneden ben probeer ik hem snel op te nemen, maar helaas. Dimitri heeft gelukkig wel in gesproken, waarop ik hem direct terug bel. Of ik al bij de verzorgingspost ben, zodat hij weet tot hoever hij nog moet. Helaas nog niet en zal hem bellen als we dat wel zijn. We maken daarna weer een lange klim naar boven en komen het bos uit - weer herkenning - en gaan langs de akkers in dribbel naar de verzorgingspost voorbij het 33 km punt. Als eerste bel ik Dimitri, vertel dat Adriaan hier ook is en op het zal wachten. Hij zal uit de race stappen, verstandige keuze met die enkels. Snel racevest bijvullen, loop al even zonder vocht en plaats er een elektrolyt tablet erbij. Ook de softfles aftoppen, wat cola en met een plak cake wandelen we verder. Ronald en Johan zijn dan ook net aangekomen op dit punt.

Nadat we de weg zijn overgestoken zetten we de dribbel in om weer snel uit de zon te raken. Op sommige momenten is deze best wel warm, vooral als de wind wegvalt. Net voorbij de 34e kilometer sluit de 33 km afstand bij ons aan op de route en vlak daarna de wellicht "gevaarlijkste" afdaling van de dag. Bomen en takken liggen her en der verspreid op deze steile afdaling. Ik pak af en toe een tak of stammetje, maar ga meer door het bergvuil wat langs de zijkant ligt al skieënd naar beneden. Menigeen gaat hier op de kont naar beneden of valt onderuit terwijl men zich staande probeert te houden. Vlak voor mij zie ik Vrolijke Loopster Ingrid naar beneden glijden. Staand ging niet meer bij haar vanwege een verzwikte enkel. Bij de rivier was ik even snel de handen schoon en we gaan verder. Officieel nog 12 km en dan wat er nog extra bijkomt. Enkele honderden meters verder weer een lange stijging en natuurlijk weer gevolgd door een afdaling naar de rivier die we tot de 40e km blijven volgen, eer we weer omhoog gaan. De warmte ontneemt echt alle energie van je lichaam. De voeten voelen branderig aan, dus hou ik het tempo hoog om eerder te kunnen stoppen aan de finish. En dan een bekend gezicht langs de kant....Wilko zit daar niet zomaar langs de kant...kramp verplicht hem met regelmaat even te moeten relaxen. Ons zien doet hem weer in beweging zetten. Ik vraag nog snel of hij voldoende voeding bij zich heeft, anders had ik hem nog wel iets kunnen geven. Meld nog even dat het nog 5 km naar de post in Mâboge is, waar hij eventueel kan stoppen. Ook dat Johan en Ronald snel zullen volgen, die hem dan ook weer kunnen motiveren om door te zetten. Na 42,5 km zie ik de eerste huizen (hoog gelegen) van Mâboge....maar baal dat we weer iets omhoog moeten voordat de lange afdaling naar de laatste verzorgingspost gaat op 45 km, waar we Adriaan wederom zien staan. Wetende dat het hierna nog 5 km lopen is tot op de finish..... Neem wat cola en een flinke hand rozijnen. Adriaan verteld wie hij heeft zien vertrekken vanaf dit punt, maar nog niet de dames groep van de 19 km, inclusief André. En dan onverwachts komen ze daar de brug over, met ieder een big smile van oor tot oor.

Jorien en ik hebben genoeg gedronken/gegeten en vertrekken voor de allerlaatste beklimming van de MUUR, ondanks dat het hoogteverschil net geen 180 meters is, hakt deze er stevig in voor elke atleet. We gaan in ieders tempo omhoog en ik merk dat het nog vlot gaat. Tuurlijk is de vermoeidheid aanwezig en ben ik het zat, branden de voeten, voelen diverse spieren gevoelig aan. Maar dit alles is logisch te herleiden uit korte en weinige trainings kilometers. Een enkeling vraagt bovenaan de klim of het nu alleen nog maar dalen is....Sorry, maar neen.....nog een kleine 150 meter enigszins valsplat omhoog. Dan zien we Remco voor ons wandelen - ook hier heeft de kramp toegeslagen - spreken hem bemoedigend aan en vertellen dat de dames zo aan de klim beginnen. We dribbelen voort het bos uit, langs de akkers. Spreek Jorien toe om het tempo even hoog aan te houden totdat we zo'n 700 meter verder weer het bos in lopen, de zon zit nu achter de bewolking en daar moeten we van profiteren. Merk dan dat ik bijna door mijn gehele vocht voorraad heen ben. Nog even over dat ellendige bospad met die keien/stenen, maar we merken dat het langzaam iets afloopt. Dan de S-bocht....voordat we de allerlaatste zig zag route naar beneden volgen - wel oppassen i.v.m. de ijzeren pinnen die er staan - richting allerlaatste L'Ourthe oversteek. Aangekomen bij de rivier zien diverse bekende ons al aankomen en roepen onze namen. Met grote passen en in hoog tempo snel ik door het water naar de overkant en wordt eenmaal op de kant begroet. Als Jorien er dan ook is, gaan we verder naar die begeerde finish.

De finish over na 50,46 km in 8.30'57" met +1830/-1832 mtr (in tijd +4.09'45"/-3.03'19" en 1.17'53" vlak terrein) en 3476 kcal. Hartslag gemiddeld 130 (50 onder max) en een piek van 165. Bijna 4 liter vocht weg gedronken, 4 gels, energiereep, wat cake, banaan en rozijnen.

Zeer tevreden over de prestaties van de TTOutdoor atleten dit weekend. Jammer van de DNF (maken we volgend jaar goed), één 48 km starter werd een 33 km finisher, enkele kramp verschijnselen en diverse valpartijen. Maar de gezelligheid was top en hopelijk staan we volgend jaar met nog meer atleten aan de start.

Na de nachttrail van zaterdagavond was het nog even wachten op Stefan die mee terug zou rijden - althans Paola wilde niet op hem wachten... -, dan douchen op de camping.....en dan lig je in je bed om 01.30 uur. Wetende dat zondag de wekker weer afgaat om 06.30 uur i.v.m. de Vaalserberg Trail over 53 km. Maar alles had ik al klaar gemaakt en gelegd voordat we op pad gingen voor de nachttrail. Een half uurtje voor de start doe ik de schoenen aan, hang ik mijn racevest om.... en zet mij zelf in beweging (15 minuten wandelen) naar het Landal park waar de start plaatsvindt. Enigszins licht stuiterend zie ik Diem L. al ongeduldig zijn laatste handelingen verrichten. Percy van A. staat ook al klaar om te gaan en dan hebben we nog iets meer dan 10 minuten voor de start.

Om strak 8 uur gaan we op avontuur met eerst een rondje om de vijver, over finish (straks de allerlaatste klim) en start voordat we rechtsaf slaan het park aflopen richting het Drielandenpunt. Het eerste stuk gaat over het voetpad waarbij Diem op zijn klokje ziet dat het tempo best wel stevig en nog geen 500 meter verder is hij er al vandoor. Voor het 2e km punt draaien we het gras op en zie ik hem langzaam verder weglopen bij mij. Percy loopt dan al veel verder van voren. We maken richting de Boudewijntoren al enkele pittige klimmetjes, waarbij ik die omhoog in speedmars tempo neem. De dag is immers nog lang en hoop wel binnen de 8 uur te finishen. Zo rond de 5,5 km de eerste verzorgingspost waar ik Diem weer aan tref met de mededeling dat het tempo toch iets te fors is en hij voorlopig bij mij blijft lopen. Na wat cola en zoute chips gaan we verder voor een lusje over Duits grondgebied. Via glooiend terrein naar beneden tot net voorbij de 10e km - in 1.14'22" - en dan weer omhoog naar de Boudewijntoren voor de tweede verzorgingspost op 12 km. Vul weer even de softfles bij, neem er wat cola en plak cake.

Terwijl Diem nog even wat vuiligheid uit zijn schoenen haalt, wandel ik rustig verder en pakken samen het tempo verder op. Nog steeds voelen de benen slaperig aan. Nog voor de 14e km als we de weg oversteken, trekt Diem er stilletjes vandoor. Ik maak tevens geen aan stalte om hem bij te houden. Het lichaam geeft aan dat er af en toe iets meer rust nodig is van de inspanning. Ondanks het benauwde warme weer dat na bijna 2 uur wedstrijd weer voelbaar begint te worden, is het wel gunstig dat we deze trail voor een groot gedeelte in het bos lopen. Tevens staat er vandaag meer wind dan gisteren. Na 16,5 km begin ik te merken dat de enkels de diverse kiezels en keien niet meer zo eenvoudig opvangen..... oppassen dus. Coördinatie moet ik nu voorop stellen, boven het uitlopen van dit evenement. Ook de beklimming daarna gaan zwaar en moeizaam. Gelukkig een stuk redelijk vlak en dan een lange afdaling, waarbij merkbaar dat het ideale daal tempo bij lange na niet haalbaar is. Hierbij merk ik tevens dat de benen slap aanvoelen en niet over de benodigde kracht bevatten. Via de gpx file is te achter halen dat ik snel zou kunnen overstappen naar de route terug en hierdoor het lusje van 23 km kan overslaan. Doordat ik deze route 2 jaar geleden ook al liep, zijn bepaalde stukken herkenbaar en wellicht ook nadelig. Na 20,6 km - 20 km gaat in 2.40'00" - kom ik bij de derde verzorgingspost aan, waar ik zowaar Diem aan tref. Ik liep dus niet ver achter hem! Hier vertel ik hem van mijn besluit....dat ik de 30 km verder ga volgen. Snel bel ik naar Reny of zij de caravansleutel aan Marc kan geven, zodat ik mij bij aankomst kan douchen. En zo niet lang moet wachten voordat zij finisht. Voordat ik verder ga vraagt Diem of hij even mijn bekertje kan lenen voor wat cola..... hij is de zijne vergeten. Waarop ik zeg dat hij hem gewoon kan meenemen, daar ik tot aan de finish - nog 9 km - toch geen verzorgingspost meer tegen kom. Met een plak cake wandel ik verder samen met nog een atleet die het genoeg vindt.

Al kletsend trekken we er samen op uit....de paden op en paden af. We bespreken de gemaakte trails en aankomende doelen. Na de lange klim naar 23,8 km meld mijn medestrijder dat hij het nog iets rustiger aan gaat doen en wandelt verder, terwijl ik een rustig dribbel tempo inzet. We komen nu wat vaker aan de bosrand te lopen, waardoor de warmte meer voelbaar is. Richting de 27e km kom ik weer terecht in het hoge gras gebied, waarbij we ook nog over de zoveelste omgevallen boom moeten stappen. Dan nog even een stukje asfalt, de smalle passage tussen de druivenranken en langs de golfbaan van Landal. Terwijl ik aankom bij de vijver, hoor ik Hans enkele namen oproepen - van diverse 23 km atleten die net het rondje vijver hebben gehad - waaronder Joyce, Reny.... En de laatste zullen nog maar net het park af zijn , terwijl ik de allerlaatste klim naar de finish maak. Verrast roept Hans om "De eerste van de 53....O, het is Ronald.....", al snel maak ik duidelijk dat ik zeker niet de eerste finisher ben, maar dat ik ben afgebogen voor de 30 km route. Hierna even bij de tijdregistratie de correctie laten doorvoeren.

De finish over na 29,81 km in 4.04'20" met +803/-798 mtr (in tijd +2.11'14"/-1.33'08" en 19'59" vlak terrein) en 1672 kcal. Hartslag gemiddeld 128 (55 onder max) en een piek van 161.

Totaal met drie trails: 75,11 km gelopen in 8.58'22" met +1895/-1863 mtr en 4291 kcal verbruikt.

Na de trail op zaterdagochtend stond er s' avonds de X-Trails Night Trail op het programma, waarbij we met de 19 km drie kwartier eerder zou starten dan de 10 km van Reny. Haar vuurdoop met nachttrailen. In eerste instantie de optie dat ik tegen het eind haar zou benaderen waardoor we samen verder konden gaan. Maar begin van de avond besloten het rustig aan te doen en daardoor met Stefan H. mee te gaan lopen. Tevens benieuwd wat Evert zou gaan doen....mee gaan of er vandoor gaan. Bij de startnummer uitgifte lopen we Marc van D. tegen het lijf inclusief hoofdlamp.

Om 21.45 uur werden we losgelaten....nog niet geheel donker, maar in het bos was de hoofdlamp toch wel snel nodig. Al in de eerste afdaling ging Evert er vandoor en velen met hem, waardoor we al redelijk snel in de achterhoede liepen. Net voorbij het tweede kilometerpunt meld Stefan dat zijn heup weer opspeelt, F... Even wat langer wandelen, dribbelen....en dan komt zijn besluit om mogelijk te gaan stoppen. Even snel uitgelegd hoe het snelst terug te lopen naar de start en dan laat ik de rem vieren, eens kijken wanneer ik de eerste atleten bij haal, we lopen op dat moment helemaal achteraan. Van het stijgen moet ik het niet hebben, maar met dalen gaan echt alle remmen los.....zelfs in het donker. Na drie kilometer gaan we op pad voor een lusje van 9 km door Duitsland. De één na de ander ga ik voorbij, soms even rustig erachter blijven vanwege het single track pad. De blauwe borden met reflectie pijlen vallen goed op, waardoor verkeerd lopen in het donker zelfs onmogelijk is. Dit was ook een angstig punt van Reny....of ze de pijlen wel zou zien. Voordat ik er erg in heb, schiet ik Evert voorbij en wens hem nogmaals Suc6 toe. Na het lusje gemaakt te hebben, krijgen we na zo'n 12,5 km een verzorgingspost. Ik denk een bekertje cola te pakken... maar krijg snel de waarschuwing dat het Drielandenbitter is....op zich kan het lekker zijn, maar niet tijdens een trail.

Na een banaan en wat chips ga ik verder. Waarbij diverse paden zelfs in het donker herkenbaar zijn van vorige twee edities....toen nog tijdens de proloog en/of Vaalserberg Trail. Het werd ondertussen wat stiller op de route, maar af en toe haalde ik nog iemand in. Totdat ik ergens rond de 14e km de laatste lopers van de 10 km inhaal. En dan ga je berekenend verder.... wanneer loop ik Reny in de rug. Tegen de 16e km kijk ik dan even op mijn mobiel, wellicht heeft ze toch besloten om niet te starten......zenuwen geven soms rare wendingen. Geen bericht.... alleen dat Stefan toch besloten heeft door te gaan, TOP. Dus weer snel verder.... misschien in de laatste kilometer. Nog steeds gaat het in speedmars omhoog en op veiligheid naar beneden.....maar op vlak terrein gaat het gas erop. Al in de verte is Hans te horen als speaker van Sportevents. Nog een laatste stuk over het gras - hopen dat er niet ergens een putje verborgen zit. En dan de Wilhelminatoren, 35 meter hoog......met de finish bovenop het platform. Mooi ontvangen door Roy met een Drielandenbitter.

De finish over na 19,27 km in 2.16'40" met +600/-567 mtr (in tijd +1.09'10"/-1.00'49" en 6'20" vlak terrein) en 1125 kcal. Hartslag gemiddeld 137 (45 onder max) en een piek van 156.

Achteraf wellicht spijt dat we niet een paar dagen extra eraan hebben gekoppeld, maar ten tijde van het boeken zat ik al aan het maximale ingevulde vrije dagen over 2017.... Niet wetende dat ik nu voldoende vrije tijd heb! Vrijdag halverwege de ochtend de caravan achter de auto gekoppeld en met enkele miezer buien op weg naar Vaals, maar hoe verder we kwamen....hoe droger het werd. Voor mij dit jaar de derde opeenvolgende deelname aan de X-Trails. Nu maar drie wedstrijden i.p.v. vier, de vrijdagavond is (helaas) vervallen. Na het installeren van de caravan nog heerlijk kunnen genieten van de middag/avond zon. Begin van de avond nog even een wandelingetje in de omgeving gemaakt.

Rond kwart over negen kwam Evert langs om gezamenlijk vanaf de camping naar de startlocatie te gaan, het is een kwartiertje wandelen (inclusief een klimmetje), waar we eerst nog even het startnummer op moesten halen. Tevens het in ontvangst nemen van de Scott sweater i.v.m. ons X-Trails deelname. En toen relaxed wachten op de start van 10.00 uur. Na het startschot was het direct omhoog lopend naar de uitgang en nog iets verder, voordat we een lange afdaling kregen over het asfalt (van een km) en toen het ruiterpad op, maïskolfveld door. Herkende toen de route weer van vorig jaar bij 2,5 km en dat we deze nu tegengesteld gingen lopen. Perfect dus..... alleen die afdalingen, worden nu klimmetjes. Na 4,5 km wordt ik vanaf het terras geroepen door Bob v/d W., die samen met Ienskje bij 'T Hijgend Hert stonden. Niet veel later, wanneer we een verbindingsstuk over asfalt hebben, kruisen we de wielrenners van Limburg Mooiste en gaan verder naar Vijlen. Op een zeer smal stukje, wat ook behoorlijk overgroeid is met struiken, loop ik in op twee andere atleten, maar vertel ze het rustig aan te doen.... veiligheid gaat immers voor. We zitten op 7 km, dus tijd voor een gel. Straks ook op 14 km en daarna op 20 km. Hierna loop ik een stuk op met Peter K. totdat ik hem enkele kilometers verder toch weer kwijt ben geraakt. We hebben hier wederom een kort klimmetje richting diverse akkervelden, waarbij we nu met de ATBers van Limburg Mooiste meelopen over een lang grindpad. De 10 km gaat dan in 56'34". Net voor de 11e km dalen we weer. Na het oversteken van de weg, hebben we op 11,5 km de eerste en enige verzorgingspost op de route. Snel een colaatje en met zoute chips en stuk banaan ga ik weer verder.

Weer iets dalen en ditmaal geen waterpassage, heerlijk over enkele grasvlaktes. Rond de 12,5 km moeten we helaas een stukje door Mechelen, maar hierna lopen we weer in het open veld, zonder noemenswaardige beschutting tegen de zon.... die weer heerlijk zijn warmte afgeeft. Bij 14 km kom ik tussen enkele koeien te lopen en zodra ik dichterbij kom.....gaan de dames ook hun pas verhogen en maken enkele rare sprongen. Natuurlijk moet je dan via een draaihekje op nog geen meter van deze dames passeren. Heerlijk volgen we onze weg naar Camerig met af en toe pittig klimmetje onder de zon. Bij 19 km duiken we eindelijk het bos in, een voordeel om een omgedraaide route, zodat we komende 4 kilometer beschut in het bos lopen. Niet dat het tempo dan weer automatisch omhoog gaat, want ook hier zitten er soms stevige lange stukken omhoog bij. En daarbij blijft het uitkijken voor eventuele wortels. Maar gelukkig viel dat hier nu mee.....het is geen passages zoals in de Ardennen. Wel oppassen op het moment dat we met de ATBers een paar meter mee dalen met hun. Gelukkig had ik er geen één bij mij in de buurt. Daarna een dicht begroeid stuk naar beneden waarbij het even flink opletten was vanwege de aanwezige modder en kiezels. In de laatste 1,5 km door de straten van Holset met weer de wielrenners en toen nog een stuk over het asfalt - waarbij het tempo tot onder de 5 minuten dook - richting het Landal park. De laatste 700 meter valsplat omhoog en nog een smerige allerlaatste klim naar de finish.

De finish over na 26,03 km in 2.37'22" met +492/-498 mtr (in tijd +1.24'39"/-1.06'16" en 6'27" vlak terrein) en 1494 kcal. Hartslag gemiddeld 148 (35 onder max) en een piek van 168.

Halverwege vrijdagochtend de caravan achter de wagen gehangen en op weg naar de Ardennen in Zuid België, voor 2e Trail des Trappistes - Reny de 28 km en ik de 53 km, in het gebied rond Florenville. Na enkele vertragende stukken op de E411 vanwege werkzaamheden, kwamen we even voor drie uur aan op camping la Rosière. De caravan netjes geplaatst naast die van Ad en Nely (die er al een week staan) die samen de 19 km gaan lopen. En schuin tegenover het tentje van Percy en Hetty. Alleen Percy gaat lopen, de 38 km. Nadat alles stond nog even gezellig samen gezeten voordat het avondeten voor ieder op tafel kwam. Tijdens de afwas kwamen Mathieu en Nanna langs (hij de 28 en zij de 19 km) tijdens hun wandeling. Daarna zijn wij nog even rond gaan lopen over de camping en richting de startlocatie in Florenville. Hierbij liepen we Willem en Ineke tegen het lijf (Willem loopt de 28 km, Ineke schiet morgen de plaatjes). Vanaf de rand van dit plaatsje hadden we een schitterend uitzicht over de vallei, waar je met ondergaande zon even van MOEST genieten. Later op de avond alle kleding klaargelegd, racevest in orde gemaakt......klaar om te starten.... althans de volgende ochtend dan....

Om 06.45 uur gaat de zoemer van mijn mobiel....tijd om op te staan. Daarvoor al diverse malen wakker geworden van alle drukte die de vogels maken terwijl zij wakker worden. Even voor half acht begint het langzaam te miezeren, dit zal op sommige stukken extra voorzichtigheid moeten geven i.v.m. de gladheid. Gelukkig hield het alweer snel op en zou het voor de rest van de dag droog blijven (vanuit de wolken tenminste). Had nog een half uurtje om even te relaxen, het lichaam voelt goed aan - dus hoop ik op een eindtijd van tegen de zeven uur en dient deze trail als test voor de aankomende Trail des Fantômes - afgelopen woensdag nog even alles laten checken (i.v.m. de val tijdens de UTVV) door Lorenzo van Osteovisie, wat ook nodig bleek. Om even na kwart over acht zijn we samen op het gemak naar de start gelopen voor het ophalen van onze startnummers. Daarna was het nog twintig minuten wachten voor het avontuur begon. Vlak voor de start nog even een ampul magnesium en een slok sportdrank voor de smaak.....athans, als er wat uit komt. F..., er komt niets uit......en weg mogen we.

Vijfentwintig meter verderop staat Reny te wachten en kijkt verrast op als ik bij haar stop. Snel het probleem uitleggen, terwijl ik alles aanpas. Als laatste loop ik het plaatsje uit en sluit bij de laatste huizen achteraan aan. En.....er komt nog steeds niets via de slang mijn mond in, GVD... Vanwege het single track pad is er niet echt gelegenheid om te stoppen i.v.m. de lopers achter mij. Bij 2,5 km komt de gelegenheid bij een bankje, zodat ik niet weer diep moet bukken... trek de gehele waterzak eruit en sluit alles weer goed aan.....we hebben nu wel vocht. Wederom moest ik de aansluiting met de overige weer maken. Er lopen dan wel geteld slechts vier atleten achter mij. Gelukkig zit ik wel snel bij enkele lopers en werk mij rustig verder naar voren in het deelnemersveld. Voordeel hierbij is dat ik wel de ruimte heb. Wanneer het pad redelijk omhoog gaat verandert het hardlopen in een speedmars. Hierdoor kan ik het hoge tempo goed vasthouden. Rond de 4e km is de eerste afsplitsing, de 11 km buigt hier af en wij dalen flink. Het is nog wel opletten dat ik geen misstap maak, want dan zal de kwetsbare plek (i.v.m. de val met de UTVV) snel van zich laten voelen. Bij 5,6 km weer een lange klim en haal weer een enkele atleet of een klein groepje in. En dalen weer richting de Semois. Bij 8 km haal ik de eerste gel tevoorschijn - (de overige nam ik op 16, 32, 40 en 48 km, op 24 km nam ik een energie reep) en met de eerste hap..... sta ik aan de oever van de Semois. Op 8,2 km maken we de eerste oversteek door redelijk stromend water, waarbij het water tot aan het kruis kwam. Aan de overkant is de tweede afsplitsing......de 19 km buigt rechtsaf, de rest gaat naar links, nog even vlak, maar daarna omhoog tot aan de eerste verzorgingspost, iets voor de 10e km. Vul hier de softfles bij met water....ehhh, er komt sportdrank uit! Er staat echt Eau/Water op de sticker. Snel plakken ze de sticker af met ducktape en vul de softfles, vanuit een ander vat, nu wel met water. Neem nog een bekertje cola en plak chocolade cake en ga al etend verder.

Wederom een klein stukje langs de openbare weg, voordat we het bospad weer oplopen - 10 km in 1.07'15" - en een steile lange afdaling naar het laagste punt van de route +278 mtr, met korte snelle pasjes schiet ik weer diverse atleten voorbij. Hierbij moet ik oppassen dat ik mijzelf niet voorbij loop. Door de nog aanwezige bladeren is het moeilijk te zien of er wortels, dan wel stenen en keien onder liggen. Het is immers op goed geluk naar beneden gaan en vertrouwen op je intuïtie dat je juiste beslissingen neem. Direct gevolgd door.....een lange klim, korte afdaling en wederom een langere klim. Elke pas omhoog gaat van hardlopen over in speedmars. Tot op heden bevalt mij dit uitstekend en met de speedmars haal ik zelfs enkele dribbelende lopers in..... Na de 15e km blijven we redelijk lang hoog op een plateau lopen. Er zit wel iets van dalen/stijgen in, maar niet zolang als in het begin. Op 19,5 km de tweede verzorgingspost....vul de softfles bij met water, neem een frisse cola en die gaat er goed in, nu het zonnetje goed warm begint te worden. Vlug nog wat rozijnen en met een plak cake ga ik verder.

De 20 km gaat in 2.13'41", wat mooi constant is met de eerste tien km. Bij elke post staat goed aangegeven hoeveel km het nog is naar de volgende post en hoeveel tot aan de finish. Daarna een lange afdaling waar ik het tempo lekker kan vasthouden, met af en toe een foto makend. Voor de 22 km haal ik voor het eerst de stokken tevoorschijn i.v.m. zig zag single track stijgend pad....en een kilometer verder.... tijdens het opvouwen slingerd de punt van de stok in de linkerkuit. Gevolg een behoorlijke striem (later een blauwe plek) en kramp rond die plek. Iets verder op een betonnen rand nabij de spoorweg overgang berg ik de stokken op en werk de kramp uit de kuit. De stokken zou ik de overige 30 km niet meer gebruiken.....maar geven wel weer een goede ballast training. Op 23,7 km de splitsing met de 28 km afstand, wetende dat de finish dichtbij is....maar toch nog zover om te lopen..... De eerste atleten van de 38 km afstand komen voorbij, zij zijn een uurtje na ons gestart. En we klimmen nog langzaam 3 km verder, voordat we zo'n 100 meter snel dalen over 500 meter afstand. Op 27,4 km de laatste splitsing met de 38 km afstand, waardoor we weten dat we voorlopig geen andere atleten zullen treffen. De 30 km gaat in 3.24'28" en direct loop ik tegen de derde verzorgingspost aan... standaard ritueel, eerst alles bijvullen (water) en dan zelf bijvullen, middels een beker cola en een goed gevulde hand rozijnen. Hier kom ik Joost Hoopstein met vrienden tegen. We groeten, kletsen even en snel ga ik dan weer verder.

Even dalen en dan weer stijgen naar het hoogste punt van dit avontuur, rond 32,4 km op +431 mtr. Via glooiende bospaden en single tracks, waar we vaak in het schitterende bos lopen en nauwelijks vergezichten krijgen, maken we bij 38 km weer een lange afdaling tot aan de Semois en lopen dan enkele honderden meters langs de openbare weg weer dezelfde meters omhoog. Gelukkig slaan we rechts het bos weer in. Voor de 40 km steken we geduldig en goed bewaakt door vrijwilligers de weg over en dalen weer af.. De 40 km gaat in 4.34'37". Snel bereken ik dat het mogelijk moet zijn om rond de 6.30' te kunnen finishen. Dat zou een half uur sneller zijn dan ik vooraf dacht, top dus. 500 meter verder komen we bij langs de rivier te lopen over een glooiend parkoers, heerlijk in de volle brandende zon. Regelmatig drinken is en blijft een must, om de concentratie hoog te houden. Net voorbij net marathonpunt steken we middels een brug de rivier over. Hier sluiten de 38 km atleten weer bij ons aan. (Althans de meesten zullen al op weg naar de finish zijn). We maken weer een klim tot we aankomen op de vierde een laatste verzorgingspost op 44,5 km. Softfles half bijvullen, wat cola en met rozijnen in de hand al etend dribbel ik verder over het single track parkoers.

Door het dalen moet ik de rozijnen behendig naar binnen werken en controle houden op de route, welke slingerend door het bos gaat. We bereiken de voorlaatste (behoorlijke) klim naar de 48e km. En dalen dan af naar de tweede oversteek door de Semois op 49 km, ditmaal tot net boven de knie. Aan de overkant zien we de 28 km atleten aansluiten op onze route, zodat het weer iets drukker wordt met atleten. De 50 km gaat in 5.44'30". Met nog zo'n drie kilometer en wellicht iets meer moet die 6.30' zeker haalbaar zijn....wie weet nog iets sneller! Vlak hierna steken we weer de weg over en bedank de vrijwilligers die er voor ons staan. En dan zie ik de kerktoren van Florenville al staan. Direct bedenk ik dan dat we nog een aardige slinger door het dal zullen maken, om zo het juiste aantal km's te maken. We lopen eerst aan de ene kant van het spoor en via een viaduct daarna aan de andere kant. Maken dan een lange afdaling over kiezels en boerenland naar de Semois voor de derde en laatste oversteek door de rivier. Ditmaal maar tot aan de kuiten. Met nog een kilometertje te gaan, nemen we een klein lusje over camping La Rosière, alvorens we de allerlaatste klim naar de finish maken. Eerst 300 mtr redelijk stijgend en daarna nog een 'smerige' trap naast de kerk.....en dan valsplat naar de finish. Waar ik (en ieder ander) door Hans [speaker] enthousiast wordt binnengehaald. Snel neem ik enkele stukken watermeloen en een behoorlijk glas cola, alvorens ik mij weer naar beneden begeef naar de camping voor een verfrissende douche. Na het douchen ga ik wederom naar de finish om Reny op te halen. Haar loop ik op de finishlocatie net mis, waardoor ik direct terug ga en haar tref bij de kerk.

De finish over na 53,96 km in 6.09'44" met +1200/-1200 mtr (in tijd +3.11'23"/-2.23'22" en 35'16" vlak terrein) en 3022 kcal. Hartslag gemiddeld 141 (40 onder max) en een piek van 183. Ondanks dat ik als laatste was gestart, heb ik mij redelijk naar voren toegewerkt. Van de 161 finishers, als 86e over de streep. En als 9e in mijn leeftijdscategorie van de 20 mannen. Het was een perfecte test voor half augustus..... Trail des Fantômes.

Vorig jaar mei/juni de Ultra Trail Vipava Valley al op facebook ontdekt en tijdens onze vakantie in augustus vanaf camping Menina, in een kleine 2 uur hier naar toe gereden om de eventuele zwaarte van de omgeving te zien. Bij het toerist bureau toen informatie opgehaald voor ons verblijf rond de wedstrijd periode. Toen het ergens in september mogelijk was om in te schrijven voor de derde editie, dit direct gedaan voor Reny (25 km met +1485 mtr) en voor mij de 100+ km - de exacte afstand lag nog niet geheel vast, kon ook 110 worden - met +5550 mtr. Ook het aantal hoogtemeters kon nog wijzigen. Afgelopen dinsdagmiddag zijn we op ons gemak vertrokken naar een onbekende bestemming ergens in het Zuiden van Duitsland. Alles afhankelijk van de verkeersdrukte en mogelijke werkzaamheden op de route. En dat hebben we geweten.....op een gegeven moment dacht ik meer vrachtwagens dan personenauto's te zien en hopelijk zijn dan alle werkzaamheden verdwenen want anders is het over 2 maanden met de caravan van opschieten weinig sprake. Het is rond 19.00 uur als ik een hotelkamer boek in het 85 km verderop gelegen Wiesensteig, via de A8 nog voor Ulm.

De volgende ochtend was het even voor zevenen wakker worden en bij het omhoog halen van de rolluiken.....blijkt alles witgekleurd te zijn.....het heeft gesneeuwd en doet het dan nog steeds. Gelukkig zien we tijdens het ontbijt dat de wegen vrij zijn van sneeuw, alleen straks eerst het klusje auto sneeuwvrij maken. Er blijkt meer dan 5 cm op de auto te liggen. Met ijskoude vingers gaan we op pad... terwijl het nog steeds door blijft sneeuwen. Dit zou nog zo'n twee uur door blijven gaan. Daarna ging dit over in regen.... Gelukkig werd het droog toen we Oostenrijk binnen reden richting Salzburg. Alleen voordat we Villach naderden, mochten de ruitenwissers alweer aan het werk. Het uurtje reistijd in Slovenië - om Ljubljana heen - is het bijna niet droog geweest. Even na 17.00 uur parkeren we de auto naast ons verblijf Apartment Thomas in Vipava. Na kennismaking met eigenaar Thomas is het snel auto uitladen en op zoek naar een restaurant, waar we verrast zijn met vis en vlees.

Op donderdag was het uitslapen, brood en wat boodschappen halen. In de middag nog even een wandeling gemaakt naar de ruïne van het Vipava kasteel en Nanos plateau. Jammer van de regen - totaal verzopen - maar heerlijk bijna 10 km gelopen in 3.07' met +563 meter en het laatste stuk van de route naar de finish gelopen. Op vrijdag in de ochtend even boodschappen gedaan in Ajdovscina (tevens mijn startlocatie) en aan het begin van de middag wederom de schoenen aan en op richting de finish locatie (tevens start van de 25 km) van Kamp Tura voor het ophalen van onze startnummers. Van de 129 ingeschreven deelnemers hebben er 101 een startnummer toegewezen gekregen (20 in mijn leeftijdscategorie), afkomstig uit 13 landen. In totaal zullen er iets meer dan 400 deelnemers (uit 20 landen) aan de drie afstanden meedoen. Er zullen 18 checkpoints op de route aanwezig zijn, waarvan er 12 ook dienst doen als verzorgingspost. Onderweg hebben we met drie tijdslimieten (inclusief de finish) rekening te houden, de 44 km in 11 uur, de 75,3 km in 21 uur en de finish in 35 uur. Voor de 50 km alleen een finishlimiet van 15 uur. Terwijl er voor de 25 km geen limiet is.....althans....men zal voor de limiet van de 100+ afstand binnen moeten zijn. Eind van de middag komt Iztok Kolenc aanzetten, hem zo gek gekregen om ook mee te doen aan deze trail. De intentie was ook de 100+ km maar hij koos voor de 50 km. Hij had zijn startnummer al opgehaald, moest nog even tussendoor de sleutel van zijn appartement ophalen en kwam daarna bij ons eten.

Ik ben net voordat de wekker om even voor vier uur zou gaan al wakker....Race day. Aankleden, ontbijten en laatste check van materialen....nog even Reny wakker maken (deur moest toch weer op slot) en haar sterke en veel plezier toegewenst met haar 25 km trail. Buiten stond er een frisse wind, maar doordat het voor mij maar 5 minuten wandelen was naar de basisschool waar we konden instappen voor de bussen, was het goed te doen in korte broek. In de school konden we drie dropbags afleveren (op 51, 76 en finish) waarvan ik alleen de 51 km zou gebruiken ivm kleding wissel voor de nacht. Om tien over vijf de bus in voor klein kwartiertje rijden naar Adjovscina waar om zes uur de start plaatsvindt, op een hoogte van +106 mtr. Op een winderige plek stappen we uit, totdat ik bus twee door zie rijden en erachteraan ga.....blijk dat we zo'n drie honderd meter verder moesten zijn bij een oude vestigingsmuur. Daar waren ze nog volop bezig alles op te bouwen. En dan aftellen naar nul zodat we op weg konden voor een rondje door de vallei.....rustig beginnen want al snel gaan we de hoogte in.

Na zo'n 500 meter kijk ik even achterom en zie een stukje achter mij alleen de sweeper nog maar lopen, de weg gaat langzaam omhoog. Heerlijk om die al direct in mijn nek te voelen. Net voorbij de kilometer stappen we het bos in en omdat we beschut lopen, doe ik direct de Bonatti jas uit. Langzaam begin ik enkele atleten in te halen, terwijl ik mij toch nog inhoud. Rond 4,5 km gaat het brede bospad over in single track en direct steiler omhoog bij elk stap, we zitten dan op +325 mtr. De 5 km gaan in 45'19". Na 6,5 km beginnen we aan het zigzag lopen, reden dat we echt meters maken. Zo'n 300 meter verder de eerste checkpoint en waterpost op +856 mtr. Omdat we over de bergkam heen zijn is de sterke koude wind goed voelbaar, waardoor ik iets verder achter enkele bomen mijn jas weer aandoe. Op het Gora plateau is het continu glooiend parkoers. De 10 km gaat in 1.49'12". De tweede checkpoint en eerste verzorgingspost is op 12,6 km in Ottica, vul hier de softfles bij, neem wat cola, rozijnen en zoute chips.

Hierna weer een stukje asfalt voordat we het bos weer induiken. Het gaat weer even iets verder omhoog....een bergpiekje tussendoor. Op 16,5 km weer een checkpoint, prima geregeld om zo eventuele verdwalers sneller terug te vinden. Helaas volgt dan een asfaltweg van ruim 1,5 km. En vlak daarna nog 200 mtr. Maar we gaan dan echt klimmen naar Mali Golak het hoogste punt van de route. De 20 km gaan in 3.36'07". Even hiervoor Reny nog een app gestuurd om haar nogmaals Suc6 te wensen. Na de 21 km wordt het steiler en vlak voor de 22 km sta ik op de top van Mali Golak op +1497 mtr. Jammer van de bewolking anders had ik de Triglav (+2864 mtr, hoogste berg in Slovenië) in het noorden kunnen zien liggen. Op 24 km geen gel (elke 8 km) maar energiereep, om.de maag ook iets anders te gunnen. Daarna een lange 3 km redelijk technische route naar beneden. Waarbij het soms gokken was of de landing op die kei verstandig zou zijn, want hij kon immers los liggen. Het pakte allemaal redelijk goed uit....totdat ik een schreeuw achter mij hoorde. Een Italiaan maakte dus een verkeerde keus en kwam hard op zijn bil terecht. Even gevraagd of alles OK was en toen snel door. Na weer een top op 29 km te hebben volbracht, waarbij je op diverse momenten mooie vergezichten de vallei in had, kregen we voordat we de vallei indoken nog één beklimming te doen. De 30 km ging in 5.50'23".

Maar eerst op 32,5 km weer een checkpoint/verzorgingspost, softfles bijvullen, cola, soep, banaan en rozijnen. Hierna direct weer een 2 km klim naar de volgende top van deze ochtend. Op sommige momenten is het heerlijk om te dalen, lekker het gemiddelde tempo weer iets verhogen. Dansend tussen de kiezels, keien en rotsen door, terwijl er ook enkele wortels ontweken moeten worden. Alleen op een enkele passage is het gewoon weer voetje voor voetje omdat het aan de ene kant te steil gaat of er te veel losse stenen liggen. Even voor de 36 km komen we terecht aan de wand van dit plateau en gaan verder over de rotswand van twee voeten breed. Rechts de berg....dus links de vallei, die tussen de bomen door zichtbaar is. Maar een verkeerde stap met de linkervoet......en op sommige plekken is het dan toch zo'n 70 meter naar beneden. En een vlakke route is het zeker niet, over 3 km lengte. Ergens halverwege begint de maag zich te laten horen. Gelukkig kon ik even veilig stilstaan om de Snelle Jelle te pakken. Na dit stuk was het snel afdalen, alleen op sommige boerenpaden lagen zoveel vuist grote keien, dat daar het tempo ook naar beneden moest om de voeten, enkels en benen te sparen. Al geruime tijd branden de voeten vanwege vele vele kilometers over kiezelpaden. En dan is het eigenlijk het lichaam de controle over het voortbewegen laten overnemen ten opzichte van het geestelijk bewustzijn. Anders had ik wellicht al kilometers terug de schoenen uitgedaan. Rond 45 km vragen twee Italianen hoe ver het nog is naar de volgende......eh.....hoe leg je het uit, daar ik geen Italiaans spreek en zij maar drie woorden Engels. Gelukkig helpt het kaartje op onze startnummers en de afstand op de klokjes een hoop. Voorbij de 46 km een zeer pittige afdaling dat ze veilig hadden gesteld middels gespannen touwen tussen de bomen. Mocht je uitglijden dan had je een touw in je handen en kwam je niet terecht in de korte watervalletjes die ernaast liepen. Daarna door drassige grasvelden van de regendagen hiervoor. Moest toen denken aan alle afdalingen die ik nu gehad heb.....om die in de regen te lopen....... Bij 48 km een stuk asfalt en passage over de rijksweg, om zo aan de andere kant van de vallei verder te gaan. Een paar honderd meter verder bij de lokale voetbal vereniging van Batuje de volgende checkpoint/verzorgingspost.....en blijkt hier de dropbag te staan (niet op 51 dus). Racevest af en powerbank te voorschijn halen om het horloge bij te laden in het half uurtje dat ik hier wilde zijn. Heerlijk even de schoenen uit. Sokken, broek en shirt wisselen. Nu verder met een langere broek en dikker shirt ivm de aankomende nacht. Tevens een nieuwe lading gels en energie reep. Ook had ik twee flesjes erin gestopt, cola en water met elektrolyt. De eerste direct opgedronken, de ander ging mee voor de komende 5 km. Ondertussen even zitten whatsappen....Reny was al gefinisht in een schitterende tijd.

Na deze pauze - van net boven het half uur - de eerste kilometer in speedmars afgelegd om de benen en heup weer te laten wennen. Was ook tevens over het asfalt..... Daarna op het boerenpad het tempo verhoogd en in de afdaling dit nog iets verder opgeschroefd. Vlak voor de 50 km (ging in 10.17'23") passeren we het treinspoor en wederom verder over asfalt. Ook hier is het dus moeilijk om routes aan elkaar te koppelen. Het gaat nu 2 km omhoog via de weg, voordat we het bos weer in mogen. Aan deze kant van de vallei zijn er vele diverse momenten dat we langs druivenranken lopen. Vandaar dat we met regelmaat even een stuk asfalt onder de schoenen krijgen. Op 53 km een kleine misstap over een beekje zorgt voor een paar natte tenen....wat ook weer voor verkoeling zorgt. Het pad gaat hier omhoog.... steil omhoog over een eigenlijk onbegaanbaar schuin pad. Maar goed elke voet voor de andere plaatsen brengt mij ook omhoog. En ondanks dat ik in het bos loop is de warmte merkbaar...het zweet gutst van mijn hoofd. Ruim een kilometer hoger lopen we een dorpje binnen...en wederom asfalt, van iets meer dan een kilometer. En dan is het op zo'n moment toch wel weer even lekker om de voeten gewoon te kunnen plaatsen, zonder uit te kijken voor kiezels etc. Maar voornamelijk tussen de druiven zijn het van die kiezelpaden waar de tracktoren dagelijks rijden. Vlak voor de zoveelste checkpoint en verzorgingspost in Vrtovce, gaat de 60 km in 11.57'18". Ook hier weer softfles bijvullen, cola, banaan en zoute chips voordat ik verder ga met twee Italianen voor mij die ik snel voorbij loop. Elke post weer is ruim bezet met medewerkers.

Ongemerkt loop je dan weer 2 km over asfalt, voordat je langs druivenranken de grindpaden omhoog pak. Net voor de 62 km pakken we een stuk bos waarbij het single track net anderhalve voet breed is. En dan ook nog gedeeltelijk bezet wordt door struiken.... Maar na 300 meter wordt het een stuk breder en dalen we weer af. Tot het moment dat ik mijn linkervoet op een "losse" steen plaats (deze zat nog gedeeltelijk in de grond....maar velen voor mij hadden hem wellicht al los gewrikt).... ik schiet door met mijn voet en maak daardoor een duik naar voren, terwijl het pad verder omlaag gaat. Versuft heb je dan het besef dat je languit over het parkoers ligt. Kramp in de rechterkuit vanwege de positie hoe het been ligt, maar de tenen kan ik bewegen, zo ook die van de andere voet. De vingers bewegen allemaal.... behalve de linker wijsvinger...het topje en nagel kloppen als gekken. Het voorzichtige buigen lukt moeizaam....in elk geval dus niet gebroken. De eerste gedachte: F U C K.....hoe... waarom.... Lichamelijk doet er van alles pijn....geen schade aan de waterzakken, stokken en mobiel. De Italianen komen erbij en vragen direct of het gaat, Si Si (Mijn twee woorden Italiaans) en passeren mij. Iets verder haal ik hun weer bij en haal ze in een volgende afdaling. Dan een korte steile klim waarin ik hun laat passeren en in hun kielzog mee ga. Het scheelt vaak een hoop tussen tempo maken of tempo volgen. Alleen moet ik ze toch laten gaan. Merk dat het rechterbeen zich niet gedraagt volgens de standaard normen. De passen worden korter, maar ook lijkt het dat de voet iets meer naar buiten staat. Goed opletten dat dit de komende kilometers gaat verdwijnen. In Erzelj is er weer een checkpoint/verzorgingspost op 67 km. De laatste paar km heb ik eigenlijk alleen maar last gekregen. Ik app snel even met Reny ivm de gedachte om te stoppen. Ik kan immers geen blessure op gaan lopen aan mijn been/benen als Personal Trainer. Daarbij is het nog tevens 40 km tot aan de finish met nog diverse pittige beklimmingen. Zelfs alles wandelen is dan geen doen. Ook al heb ik dan nog 21 uur de tijd voordat de limiet is verstreken. Ik meld mij met de DNF - zet dan mijn horloge pas stil - zij bellen direct een auto, zodat ik terug gebracht wordt naar de finish. Daarna informeer ik Reny met de genomen actie. Ik doe mij te goed aan het eten en drinken wat er op tafel staat. Iets meer dan een half uurtje duurt het voordat het busje er is. En ze verontschuldigen zich dat ze niet eerder konden komen. Een buurman van deze post had al aangeboden als het nog lang zou duren hij mij terug zou brengen....mooi voorbeeld van Sloveenen. Langzaam gaat de zon dan onder.....

Twintig minuten later zijn we op de locatie, waarop één van de organisatie leden in het busje verteld dat ik dus volgend jaar moet terugkomen om dan wel de finish te halen. Met de dropbag in de hand wandel ik in 20' de berg af naar ons appartement. Merk dan dat het been nog steeds tegenwerkt, lichamelijke nog eigenlijk niet eens verrot ben (natuurlijk wel tijdens enkele beklimmingen), heerlijk geniet van de douche en warme maaltijd. Die avond besluiten we alweer om plannen te maken om deze 100 Ultra Trail Vipava Valley nogmaals te starten.

Ditmaal een DNF na 66,77 km in 13.24'14" met +3557/-3323 mtr (in tijd +7.32'59/-4.43'02" en 1.08'13" vlak terrein) en 5048 kcal.

Na de inspirerende Trail in Motion film en terugkomst in de stacaravan, direct de racevest en overige spullen in orde gebracht, was het nog even relaxen... maar bij half twaalf lag ik dan toch echt wel plat. Want om kwart voor zeven ging de wekker alweer af en dan is het tweede geluid wat je hoor de regen die op het dak als muziek in de oren klinkt.... niet dus! Snel eruit, aankleden, ontbijten en dan is het alweer tien over half acht (20' voor de start) op naar het centrum van Hollum - wel in een dribbel tempo - voor de start van de 2e wedstrijddag van de Vuurtorentrail, ditmaal over 60 km. De overige uit de TTOutdoor groep starten om 11.30 uur voor hun 35 km trail. Aangekomen bij.....en dan is er niemand te zien....Te Laat.... neen, gelukkig stond iedereen binnen bij De Zwaan. En enkele minuten voor de start worden we door Robin naar buiten gestuurd, nog snel een groepsfoto met Ronald v N, Aad T en Robin K en niet veel later tellen we af van tien tot nul.....En weg zijn we, weer de eerste kilometer over het asfalt....Maar weer neem ik dat grasstrookje, terwijl Ronald v N, Aad T en Joop W over het asfalt doorgaan... Dan weer het bos in bij de Vuurtoren waar ik de heren laat gaan en mijn eigen tempo verder kies. Op de 4e km doe ik mijn racevest af, regenjasje uit en eenmaal opgeborgen ga ik verder terwijl ik dan nog het racevest moet hangen. We blijven het zelfde slingerende en glooiende pad volgen tot aan de 7,2 km. Hielden we gisteren het linker pad aan....voor het mooie vandaag het rechter om zo aan het andere eind van Ameland te komen. Over tientallen meter staat het pad geheel onder water, dus iedereen langs de zijkant verder om droge voeten te houden..... althans voor zo lang mogelijk is. Over glooiend terrein tussen oude heidestruiken gaan we verder naar het Oosten en dan net voorbij het 8e km rechts en links afslaand...Vlak terrein, voor ons tenminste op dit moment. Neem hier direct de 1e gel (zal die elke 8e a 9e km doen) en loop langzaam op Joop W in. Net voorbij de 10e km, welke gaan in 1.01'39", de eerste verzorgingspost bij de camper van Bob en Ienskje v/d W, maar dan moeten we eerst een houten hekje over klimmen en dan smaakt de cola en kruidkoek toch echt lekker. Hier tref ik Aad T weer en samen met Joop W gaan we verder met nog steeds de wind in rug. We zitten nu ter hoogte van Bakkum.

Op dit moment hebben we de motivatie er nog steeds goed in zitten....Droog weer en de wind in de rug....wat kan men nog meer verlangen. Na 12,75 km even het dijkje omhoog, klaphekje door de dijk (mooi vlak) voor 1,5 km volgen. Dit geeft naar beide zijde mooi vergezichten. Het zonnetje mag dan wel niet schijnen, maar hier doe je het wel voor.....Nederlands Trots (landschap) hardlopen ontdekken, dit moet toch de mooiste hobby zijn. Na de dijk weer zo'n verschrikkelijk glooiend stuk terrein tot aan het bos....Dat hoop je dan....Foutje, bedankt Robin! Behoorlijke stukken omhoog. Via een groenstrookje komen we terecht bij een duinkam dat tegen Nes aanligt en hier - 17,6 km - moeten we over een ijzerdraad afzetting heen klimmen (geen prikkeldraad). Mooi glooiend vervolgen we onze weg en dan op 18,6 km een pittige klim over klinkers die er glad bijliggen vanwege de regen. Daarna volgt het bos boven Nes met een meeste interessante route ooit meegemaakt. Doordat er een hoeveelheid aan linten aan en om de bomen zitten, kom je er achter wat de gedachte achter dit stuk route is. Daar er op de grond totaal geen wandelpad aanwezig is. Gewoon slingeren tussen de bomen en uitkijken voor de afgebroken takken. Zo tegen het eind van de 19e km komen de eerste regen druppels naar beneden, maar omdat we nog steeds in het bos lopen valt het redelijk mee. De 20 km gaat in 2.10'29". Niet veel later meld ik Aad dat ik mijn regenjas ga aantrekken, nu we nog beschutting hebben en als we straks weer in het veld lopen, en het regent harder.....Hij stopt ook en doen onze jas aan. Nog geen 100 meter verderop zeggen we dag tegen het bos en trekken verder over de volgende duinrand voor 1,5 km met enkele pittige beklimmingen en afdalingen. En dan een stuk groen tapijt over het prikkeldraad, prima geregeld dus, want we moeten er overheen. Ten hoogte van Buren. Na nog een stukje bos, krijgen we op 22 km de tweede verzorgingspost waar ik weer een cola en ontbijtkoek neem. Op mijn vraag waar de volgende post is, krijg ik te horen dat het deze weer is....We zullen er dan 40 km op hebben zitten.

Daar we hier redelijk in de vol wind en regen staan blijven we niet te lang hangen en gaan er gauw vandoor. Wederom na het bedanken van de vrijwilligers. Een paar pittige duinen met bordjes die moeilijk te zien zijn, komen we een halve kilometer verder aan bij het volgende bos waar het zeer goed opletten is dat we wel op het juiste pad blijven lopen. Tot tweemaal toe zitten we heel even verkeerd. Of we daardoor nu te veel of te weinig lopen, zullen we aan het eind pas weten. En dan die zandduinen.... Ter hoogte van Kooiplaats. Er lijkt gewoonweg geen eind aan te komen, en veel meters zijn het telkens niet omhoog....2, 3 of 5 meter een enkele keer....Maar de bovenbenen beginnen het ondertussen wel spuugzat te worden. Vooral omdat de hersenen het signaal afgeven dat we nadat we over de helft zijn....terug moeten met wind tegen. Een typisch karakter loopie dus! Net voor de 27e km zienwe de Waddenzee liggen en mogelijk in de verte Friesland. We worden bijgehaald door Maroula I, die ik alweer enkele jaartjes tegenkom op diverse Trails. We draaien linksom endoen woeste pogingen om de schoenen droog te houden op deze drassige velden en plassen. Het is duidelijk....we zijn aangekomen op de Oerd. De komende twee kilometer is het niet meer zaak van hoe houd ik droge voeten, maar meer van tot hoever zak ik weg op sommige stukken en hoe diep zijn de plassen, mocht ik de sprong erover missen..... Tussen de twee bruggetjes die over de Oerdersloot liggen is het goed opletten om niet uit te glijden op het slijk, maar de ondergrond is redelijk goed te belopen. Daarna volgt een kilometer - eigenlijk over het fietspad - maar daar ben ik niet voorgekomen, dus via het grasstrookje volg ik mijn weg verder. De 30 km gaat in 3.26'45". Dan enkele hoge duinen, waar we bijna verkeerd gaan. Het lopen gaat me nog steeds lekker af, het tempo is nog redelijk te noemen gezien de omstandigheden.....maar straks terug en dan.....? Als ik omkijk zie ik Joop W en Aad T nergens..... mogelijk dat ze straks aansluiten. Op 32,2 km maken we over gladde klinkers de klim omhoog naar de Oerdhut en besluit dit wandeld te doen....Kan nu geen risico nemen, we zitten op het verste punt van de start af.... Via het grindpad kom ik bij 33,5 km op het strand terecht....FxxK, het gevecht gaat nu dus echt beginnen... tegen de wind in. Maroula neemt wandelend haar voeding in en ik loop haar voorbij. In de verte zie je diverse atleten ook alleen of gelukkig met z'n tweeën in gevecht zijn met de wind. Ongeveer na andere halve kilometer haal ik enigszins gemakkelijk een loper bij. En als ik enkele passen later omkijk of hij kon sluiten....Zie ik dat er drie atleten bij mij uit de wind lopen, waaronder Maroula. Gelukkig komt de derde atleet dan even (ja, even.. enkele honderden meters) mij uit de wind houden. Een kilometer voordat we het strand afdraaien haal ik weer een loopster in en tik haar aan om aan te sluiten. Helaas is een van de andere er vanaf gewaaid.... mogelijk toch een te hoog tempo. Ondanks dat we het strand hebben verlaten, blijft de wind ons parten spelen. Het bos na de 39 km geeft even verlichting. Maar daarna in de duinen geven de bovenbenen protest. De 40 km gaat in 4.39'05" en direct de derde verzorgingspost. Het moment om de waterzak bij te vullen met water, er zit nog zo'n 150 ml in. Eenmaal vol gooi ik er een elektrolyt tablet in. En nu kijken of ik dit in 20 km leeg kan drinken. Met twee stukken ontbijtkoek vervolg ik mijn weg naar het Westen.

Bij het eerste klimmetje moeten de benen weer even wennen, dus rustig omhoog. We maken nu grote sprongen voorwaarts, daar we nauwelijks slingeren door het gebied....Maar zo goed als rechtdoor lopen. In de 41e km een smal pad waar goed opletten is, gezien het prikkeldraad rechts van ons. Op het marathonpunt komen we weer in het bos terecht, waar ik eerder mijn regenjas aantrok. Bij Landal Ameland State is het niet anders dan dat ik ook even over de klinkers moet. Gelukkig gaat het snel over in glooiende duinen, het bos en lange grindpaden. Bij 45 km volgt dijkje van iets meer dan een kilometer, welke schuin naar rechts afloopt. Dodelijk vermoeiend om het ideale pad te vinden. Dan een stuk gras met wel of geen bestaand pad, enfin we gaan gewoon door....telkens richting het volgende bordje of lint.. We komen weer op de dijk te lopen (zie 13e km) en hier tussen de 46 a 47 km komt de mentale tik en tegelijk de opkomende hongerklop. Om de honger te stillen neem ik direct het laatste stuk van de energie reep. Die mentale tik kom ik eenmaal op het strand - net voor de 49e km - weer te boven.....Het uitzicht doet immers wonderen. Als ik een kilometer later het strand afloop...Lijkt het erop dat ik de supporters herken...Ja wel, Reny, Anita, Marije, Adriaan en Ad staan mij op te wachten.... Heerlijk, dat doet je goed na de eerdere mentale tik. We wandelen verder naar de camper van Bob en Ienskje, net voor de 50e km. Snakkend naar cola kijk ik rond op de tafel....Niets te vinden, dus de vraag aan Bob of er nog cola is....Helaas niets meer.....Tot hij zijn privé blikje tevoorschijn haalt. Hij vult mijn beker met enkele slokken, dit doet een mens goed.

Ik bedank hun beide, de supporters en ga verder, klimmend over het hekje en door het mulle zand. De 50 km gaat dan in 6.10'45". Na de 51e km komt het parkoers bekent voor.... hier liepen we gisteren de 18 km trail. Het ellendige is dat ik ook daardoor precies weet wat komen gaat. Na de houten vlonders stap ik voor de 53e km de voorlaatste maal het strand op, gelukkig nu ook keihard zand over 1,5 km lengte. Dan iets meer dan een kilometertje mul zand en het allerlaatste stukkie strand op 55,6 km. Maar dit zullen de zwaarste anderhalve kilometer strand worden....De wind is inmiddels aangesterkt - althans voor mijn gevoel - en omdat ik weet wat er nog komen gaat, ga ik wandelend verder na 500 meter te hebben geprobeerd hier tegen in te beuken. Op 56,6 km de laatste verzorgingspost en de dames komen van hun post naar beneden gelopen, zodat ik niet omhoog moet lopen. Neem twee stukken ontbijtkoek en bedank ze hartelijk voor hun inzet. Één van de dames is Cynthia- partner van Ronald v N - die urenlang op deze winderige locatie staan.

Na 57,2 km draaien we weer het laatste bos in bij de Vuurtoren en wordt bijgehaald door de volgende atleet. Kort en snel nemen we de route door en hij zegt er klaar mee te zijn en snelt door......hem meld ik dat we nog een pittig stukkie voor onze kiezen krijgen. Net voor de 59e km loop ik weer op hem in.....Dit had hij niet meer verwacht en samen gaan we verder, tot ik op de Bosweg kom en het tempo verhoog....Niet over de weg... Maar weer over de grasstrook tot in Hollum, waar Adriaan mij tegemoet fietst. Tevreden en goed verrot kom ik met 60,45 km over de finish na 7.37'57" met +868/-865 mtr (+3.07'26"/-2.22'05") en 3958 kcal. Een gemiddelde hartslag van 50 onder max en een piek van bijna 30 onder max. Totaal 78,64 km gelopen dit weekend met +1052/-1052 mtr en 5024 kcal. Supporters Bedankt en tevreden over de behaalde TTOutdoor resultaten.

Robin en alle vrijwilligers BEDANKT voor deze grandioze Trail.

Vrijdagochtend op ons gemak naar het hoge Noorden - Holwerd - gereden om daar de boot naar Nes, Ameland te nemen. Toen we de snelweg afgingen voor het laatste half uurtje binnendoor, zaten we achter een VW busje die mij bekent voor kwam en met het nemen van enkele bochten werd dit vermoeden alleen maar sterker. Toen we stopte voor de ingang van de boot, bleek ik gelijk te hebben....Ronald van Nigtevecht en Cynthia. Tijdens het wachten en de overtocht zelf weer even goed bij gekletst. Dit weekend zouden wij dezelfde afstanden gaan lopen. Eenmaal aangekomen in een zeer winderig Hollum op het recreatiepark Koudenburg - 2,5 uur te vroeg - zijn we direct even het plaatsje in geweest voor een overheerlijke lunch. Daarna naar de Vuurtoren waar je nauwelijks enige beschutting tegen de wind had en door naar het strand..... althans dat was de bedoeling. Er stond zo'n gigantische (storm) wind vanuit Terschelling dat we bij het uitstappen van de auto....Het zand al tussen de kiezen opmerkte.... toch nog even naar de duinrand gewandeld en met de rug in de wind even staan uitwaaien. Daarna naar het recreatiepark om in te checken voor de stacaravan. Het was nu wachten op enkele andere uit de TTOutdoor groep die vanmiddag en avond zouden komen. De overige zouden zaterdag tegen de middag arriveren. Begin van de avond met Anita S, Remco V, Marije den H en Michel S even gezellig uit eten geweest. Toen we onze startnummers gingen ophalen kwamen we Jorien v/d D en Adriaan K tegen die nog een hapje moesten gaan eten. Bij het ophalen van beide startnummers was onduidelijk welke ik moest gebruiken voor de 18 en/of 60 km....Na controle was ook dat opgelost. Daarna kwam iedereen even mee naar de caravan om de tactiek van de komende weken naar de marathon door te spreken.

De volgende ochtend heerlijk rustig opgestaan, ontbeten en racevest in orde gebracht. Even over twaalven de deur achter ons dicht gedaan en wandelend (400 mtr) naar het hotel waar de overige zitten van de TTOutdoor groep en direct door naar de start....Alles bij elkaar zo'n 16' wandelen. Bij de start al direct bekende gezien waaronder Marc van Dijk (Scarabee Trailrunshop). Zolang mogelijk nog mijn jasje aangehouden voor de start en toen om 12.45 uur mochten wij (Reny, Anita en Jorien) voor de 18 km van start gaan. Adriaan ging 15' later van start voor zijn 12 km.

Zoals bekend zou de eerste kilometer over het asfalt gaan... maar dat was eenvoudig op te lossen na 300 a 400 meter, door in het groen strook náást het asfalt te gaan lopen. Gisteren had ik al medegedeeld dat ik bij de dames zou blijven om zo iets van duurtraining te maken en daarmee iets van energie uit te sparen voor de trail van zondag. Maar na die ene kilometer begon dan ook echt het Ameland avontuur, direct slingerend over glooiend terrein door het bos naar en rond de Vuurtoren. Waarna we het uitgestrekte duinengebied boven Hollum zouden gaan doorkruisen. Bij de zesde kilometer verlaten we dit duinenstuk en bevinden ons dan naast ons recreatiepark. Hier staan Remco, Marije en Michel ons op te wachten. Nog voor de 7,5 km volgen we een twee spoor door oude heide struiken, die overgaan in een slingerend modderspoor. Snel het fietspad oversteken en door over het glooiende pad op de dijk. Links zie je de "snellere" atleten alweer terug lopen. Nog voor de 9e km draaien we om en gaan terug richting de Vuurtoren en finish... richting de vogel uitkijkpost. Bij 10,5 km gaan we het strand op, maar blijven langs de duinen lopen over gelukkig hard zand. Bij de 12e km trekken we de duinen weer in en komen hier weer Remco, Marije en Michel tegen met hun camera's in de aanslag. We lopen dan nog steeds met z'n vieren bij elkaar en volgen nu een zware ruime kilometer mul zand stuk achter de duinen. Hierna gaan we dan ook daadwerkelijk langs de vloedlijn lopen over ongeveer 1,5 km lengte.

Halverwege dit stuk staat de enige verzorgingspost bij Beachclub The Sunset, waar Jorien de enige is die wat te drinken haald. Bij kilometer 15 lopen we alweer achter de duinen en zullen als afsluiter weer behoorlijk wat klimmetjes onder de schoen krijgen in het bosgebied over slingerende paden. Hier komen we Marc v D weer tegen die er 'vermoeid' bij stond, vanwege zijn begeleidende taak als sweper. Toch netjes dat sommige zich voor die taak weten op te geven. Vlak daarna zien we Nely vd V, Carla S, Ad vd V en Leo S staan met de mobiel in de aanslag. Top. De laatste kilometer is gelijk aan de eerste waardoor ik wederom bewust in de grasstrook ga lopen.....op weg naar de finish in het centrum. Achter de dames (mijn atleten) finishend. Heerlijk ontspannen de 18,19 km gelopen in 2.17'31" met +184/-187 mtr met 1066 kcal. Met een gemiddelde HS van 60 slagen onder max en een piek van 40 slagen onder max.....Dus prima gedaan. Ook nu treffen we weer diverse bekende in het finish/supporters vak.... Tjarda R, Mark G en Pascal v N., Zal niet iedereen noemen.... Niet veel later treffen we nu achter de kinderwagen en morgen ook op de 60 km Aad T, Eline en Xavi. Of zou hij alvast oefenen voor na de wedstrijd....

Robin bedankt bedankt voor dit stuk genot en ook alle vrijwilligers tot zo ver......straks nog even de Trails in Motion film en dan echt tot morgenochtend voor deel twee.

Zaterdag 11 maart.... en dan om 06.00 uur gaat de wekker.....Met lichte tegenzin stappen we uit bed, nog even ontbijt klaarmaken en even na zeven uur op naar Astrid K en dan de rijksweg op naar Nijverdal voor een kleine twee uur tuffen met het opkomende zonnetje in het gezicht. Even na negenen stappen we het zwembad/sportcomplex Het Ravijn binnen en beginnen aan onze eerste klim van de dag...shit het klokje registreert de hoogte nog niet, verloren +meters dus.... naar de eerste etage voor het ophalen van het startnummer en kleedruimte. Zelf ben ik bijna 2 uur voor mijn start al aanwezig.....Maar Reny en Astrid starten drie kwartier voor mij in de tweede wave op de 25 km. Niet veel later zie ik ook Evert van't H rondlopen, wachtende op zijn start. Nog even de gebruikelijke foto's schieten en om 10.15 uur zijn ze weg voor hun avontuur.

Bij het teruglopen naar binnen kom ik eerst Jorien v/d D de onderaan de trap tegen...Dus samen naar boven. Eenmaal boven komen we niet veel later Stefan H en Rob S tegen. Met z'n vieren gaan we straks van start op de 50 km, we hebben nog even de tijd om het rustig aan te doen. Buiten komen we onze twee supporters van de Dag tegen Adriaan (Jorien) die gaat ATBen en Paola (Stefan) die gaat wandelen met de hond. We maken ook nu even de gebruikelijke foto's voor de start, begroet enkele bekenden. Om 11.00 uur scherp worden we weggeschoten door Bertus die met zijn grote groep vrijwilligers er weer een Fantastisch Trail feest van gaan maken voor ons. BEDANKT. Na 150 meter vanaf de start gaan we direct zo'n 20 meter omhoog en komen hoog boven het zwembad uit door het bos met veel wortels te lopen. Wat na 1,5 km weer langzaam naar beneden gaat en verder gaat over goed te belopen bospaden. Stefan laat ons uitlopen en gaat op zijn eigen tempo verder. Slingerend door het bos totdat we op 6 km de Luttenbergerweg oversteken en hier de route weer bekend voorkomt. De vraag reist dan of de eerdere km's nieuw waren dit jaar! Aan de overkant dalen we het bospad naar beneden af. Leuk om te zien welke looptechniek sommige atleten over zich hebben. Die schieten langs je heen, waarvan je weet dat je ze hoogstwaarschijnlijk later weer tegen zult komen. Zo'n 65 meter gaat het pad omhoog over zo'n 400 a 500 meter ( wat nog 3 maal gebeurt binnen de 3 km) en die bewuste atleet halen we in tijdens het hoog lopen. Op elke 8e km zal ik vandaag een gel nemen. Ondertussen hebben we Adriaan dan al zeker 4x gezien. De eerste 10 km gaan in 1.03'02". Vlak voor de 12e km stappen we een mountain bike parkoers op, wat niet alleen slingerend, maar iets verder ook glooiend onze route blijkt te zijn. Vlak voor de 13e km de eerste verzorgingspost en i.v.m. het maken van een foto kijk ik even op de whatsapp....Stefan meld dat hij terug gaat...F..K, zijn heup speelt weer op. Na wat stukjes appelkruimelvlaai en het bijvullen van de softfles gaan we verder op avontuur.

Rond 14,3 km steken het watertje Boksloot over en volgendit bijna een kilometer over het fietspad....Neen, dus, gewoon in het grasstrookje ernaast gelopen. Vandaag alleen asfalt om de route over te steken! Op de kruising Ossenkampweg/Steenhaarweg slaan we weer het bos in en op dit punt sluiten de 75 km atleten weer bij ons aan. Zij hebben dan een extra lusje van 25 km gemaakt. Het bospad met enkel plassen ligt er lekker modderig bij,aar is nog goed te belopen. Rond de 16e km gaan we over de Eelerberg wel ik ook deze keer in een stevig druppel tempo omhoog ga. Bovenaan is het even inhouden voor Rob en Jorien, zodat we gedrieën verder gaan. Ik wil mij zo lang mogelijk inhouden i.v.m. het opbouwen van het duurvermogen. De 20 km gaan in 2.07'32". Rond de 21e km lopen we langs het avonturenpark Hellendoorn, probeer ook hier zoveel mogelijk weer in het gras - schuin aflopend - mijn weg te vervolgen. Vlak voordat we weer de Luttenbergerweg oversteken komt de fotograaf die langs de kant ligt, bekent voor, groet hem, zeggen een paar worden en ga snel achter Jorien aan. Rob heeft het al even goed naar zijn zin en loopt een stukje voor ons uit. Voor mij het eerste signaal dat Jorien het zwaar heeft. Op 22 km duiken we de (zand) Kuil in....Om er aan de overkant, omhoog lopend weer uit te komen. Vertel haar dat het nog 3 km is tot aan de volgende verzorgingspost bij de start/finishlocatie. Maar eenvoudig zal het niet worden. Voor mijn een nieuw aangelegd mountain bike parkoers dat in het begin lekker glooiend is....Maar in het laatste stuk behoorlijk slingerd en nog veel erger glooiend onder onze schoenen komt. Nog even een stuk naar beneden en de eerste bijna 25 km zijn een feit, in 2.35'43" afgelegd. Even bijpraten met Reny, Astrid en Evert. Ook zie ik hier enkele bekende. We doen ons te goed aan het eten en drinken. Met Jorien neem ik nog even iets meer rust, mede omdat ze verteld dat ze het zwaar heeft en mogelijk nog een stukje mee gaat. Rob er wel al direct vandoor gaat, volgens zijn eigen planning.

I.p.v. omhoog te gaan, blijven we voor iets meer dan een kilometer het - wederom (vervloekende) - glooiende mountain bike parkoers volgen totdat we het tunneltje onder het spoor doorgaan en de N35 oversteken naar de Sallandse Heuvelrug. Na de 27e km gaan we verder over slingerende single track paden die behoorlijk glooiend bij liggen. Dit rondje van 25 km behoord dan ook tot het meeste pittige lusje.... Bij 28 km vraag ik haar of het nog gaat en of ze al terug gaat. Ze wil nog iets verder mee.... Omdat het hier zo mooi lopen is. We lopen hier rond het Uitzicht Holterberg. Rond de 30e km - in 3.38'57" - draaien we de opvlakte weer op met schitterende vergezichten. Niet veel later een pittige afdaling tussen heide struiken door tot kniehoogte, waarbij je niet kunt zien waar je de voeten plaatst. Alles op goed geluk en intuïtie. Vlak voor de 35e de derde verzorgingspost, waarop Jorien hoopt dat ze hier kan afbuigen om snel naar de finish te gaan met Adriaan. Maar helaas zitten we nu op het verste punt van de finish af. We overleggen (misschien iets te lang) wat het beste is. Over de weg liet ik niet toe, gelukkig Adriaan ook niet. Dus was er maar één optie....verder met mij dus.

Na afscheid genomen te hebben van Adriaan die nu naar het 43 a 44 km punt zou gaan, gingen wij nu ook verder Waarbij ik het tempo bewust is bijstelde naar 6'50 a 7'00 p/km. Langzaam voelde ik dat de benen iets zwaarder begonnen aan te voelen, dus verder op karakter en wetende dat deze Trail in dienst staat voor het eind april evenement in Slovenië. De 40 km ging in 4.35'11" met een merkbaar gevoel van een opkomende hongerklop. Waarop ik Jorien vraag om de Snelle Jelle uit mijn racevest te pakken. Merkbaar dat ik sommige beklimmingen redelijk goed aan kon totdat we iets verder Adriaan zagen zitten rond de 43,5 km. Hij meld dat Rob zo'n 11 minuten geleden al gepasseerd door kwam. Jorien gaf direct aan dat het voor haar genoeg was, zij zou de kortste weg terugnemen. Hierop gaf ik aan dat ze de voor ons liggende beklimming zou missen. Na ons afscheid ging ik in een dribbel verder en liep dit ook zowaar omhoog. Die zware benen waren perfect op tijd verdwenen. Een mooie optie om eens te testen of we de km tijden van dicht tegen de 7'00 aan te scherpen. Rond dit punt had ik er al een minuutje vanaf gesnoept. Tot op de vierde verzorgingspost op 45,5 km. Weer even snel een colaatje naar binnen gewerkt. Jacolien S begroet is vandaag als vrijwilliger aanwezig was.

Door in een hoog tempo wetende dat de route redelijk vlak zal worden ondanks dat de ondergrond nog veel zal wisselen tussen bospad, grind, steenslag en gras. De tempo's gaan richting 5'30" a 5'15", eigenlijk niet voor te stellen dat het nog mogelijk is na de eerste veertig plus kilometers. De trainingsarbeid van de afgelopen weken gaan dus wel zijn uitwerking tonen, perfect dus. Ik heb ze niet geteld, maar wel wetende dat ik al een hoop atleten heb bijgehaald in de laatste kleine 5 km. Weer steken we de N35 over en gaan onder het spoor door. Gelukkig gaan we nu wel tussen de bomen door (gelijk aan de eerste 1,5 km) en niet over het mountainbike parkoers. Ook hier gaat het iets sneller dan de 5'15" waarbij ik uiterst geconcentreerd moet blijven vanwege de vele boomwortels. Vlak voor de laatste afdaling passeer ik nog Frank H (sorry dat ik je toen niet herkende..... boomwortels) en vlieg naar beneden op weg naar de finish.......En dender rechtstreeks in de armen van Bertus - die elke atleet opwacht - en feliciteer hem met het evenement.....Maar vervloek het wel....

Met 50,06 km in 5.35'46" met +513/-510 mtr (+2.15'56"/-1.38'57") en 3002 kcal duurt het wel even voordat ik weer redelijk op adem ben. In de laatste 6,5 km heb ik de achterstand op Rob teruggebracht naar 1'26"......Versnellen is dus wel degelijk mogelijk.

Na het douchen, bijpraten afscheid nemen van sommige gaan we op weg naar huis met een voedsel stop in Voorthuizen. Had een tafel gereserveerd bij Brasserie Pub De Smidse van Robin Kinsbergen. Alleen zullen we de volgende keer niet alleen de tafel maar ook direct de kippen reserveren.....Bleek dat sommige al gevlogen waren. Na heerlijk en goed gegeten te hebben, nog even gezellig na getafeld te hebben met Robin. Gingen we ruim 3 uur later verder op pad naar huis. Na Astrid thuis afgezet te hebben, kon ik de auto even voor 23.30 uur tot stilstand brengen. Daarna was het tas uitruimen en weer direct inpakken i.v.m. de zondag.

Op zondag was ik al even voor zessen wakker en stapte daardoor maar even later eruit. Om even voor 07.30 uur al aanwezig te zijn in Sporthal Holy voor het Spinning Event Villa Joep (doel geld op te halen tegen Neuroblastoom Kinderkanker) waar ik namens TTOutdoor 4 fietsen had voor de acht uur spinning met diverse atleten uit de trail en marathon groep. Wederom een lange dag waarbij ik van 11.00-12.00 en 15.00.16.00 uur op de fiets zat.

Zondag 26 februari vond de 6e Trail by the Sea plaats ditmaal weer vanuit Renesse - wel zonde dat dit in het centrum is en niet dichterbij het strand i.v.m. De straatklinkers - tevens ook mijn 6e deelname aan dit loopje door en over schitterende natuurgebieden. Eerder al het aanbod van Jorien v/d D gekregen om eens gereden te worden i.p.v. dat ik altijd rij. Maar om niet te veel tijd te verliezen hebben Reny en ik daardoor Astrid K opgehaald en naar Jorien gereden. Ingrid K zou daar ook heen komen. Tijdens de oversteek naar de Zeeuwse eilanden begint het dan te regen....Maar dat zou vandaag toch niet bedoeling zijn.... gelukkig wel de regenjas in het racevest gestopt. Die jas kan in geval van een blessure ook van dienst zijn om je te weren tegen het frisse weer, koude wind. Na het parkeren blijkt het gelukkig in Renesse mee te vallen met de regen, zou het dan toch droog blijven. Nog voor we het Dorpshuis binnen stappen begroeten ik al diverse atleten uit mijn groep - we zullen met 10 atleten vandaag starten op de marathon en 18 atleten op de 23,5 km (achteraf bleek dit 25 km te zijn). Eenmaal binnen kom ik om de paar meter veel bekenden uit de groep, trail en triathlon (wat ik lang heb gedaan) tegen. Velen bedankt voor de bemoedigende woorden na het slechte nieuws dat ik afgelopen donderdag ontving, TOP. Na het ophalen van startnummer en t-shirt even verder bijpraten met enkele uit de groep, maar met een blik op het horloge, moest ik toch opschieten om mij om te kleden. Ook daar kom je dan weer enkele bekenden tegen, wat ook zo is in het startvak, heerlijk achterin het laatste startvak. Vandaag rustig starten - zeker na de training van gisteren met LA2 (marathongroep) op de Brielsebrug waar we 6 rondjes liepen over het 3,3 km parkoers, hierbij +168 meters gemaakt - waarbij Dimitri L al aangaf dat hij graag met mij wilde meelopen.

We staan nog lekker ontspannen te kletsen als we merken dat de ruimte om ons heen wat meer wordt.... Reden is dat het startschot al even is gegeven, wens iedereen bij mij in de buurt veel genietende km's toe en stap de start/finishlijn over. De eerste paar honderd meter gaan over de straat - zonde - voordat we een bospad opgaan. Iets verderop weer een stukje asfalt, gelukkig kunnen we rechts onverhard lopen. Tot aan de 2e km lopen we richting de duinen en het strand. Hierna volgen we 2,5 km de duinen, om rond de 4,5 km het strand op te gaan, voor zo'n andere halve kilometer....Met de wind tegen, ditmaal geen stormwind, maar een gewoon briesje! Bij het weer terug wandelen omhoog naar de Verklikkerduinen krijgen we het ellendige betonplaten pad met 10% stijging voor onze kiezen. Gelukkig kan ik het grootste gedeelte in het smalle zand en grasstrookje naast het pad lopen. Dan al de eerste verzorgingspost.

Daarna het bekende slingerende en glooiende single track pad (evenwijdig aan Nieuw-Haamstede) tot voor de 9e km waar we weer het strand op gaan. Hier neem ik de eerste gel met water in, zal dit ook op 18, 27 en 35 km doen. De 10e km gaat in 1.04'18". En met het omhoog wandelen we de duinen in, lopen we Edwin H, Ronald te L en Johan S voorbij en krijgen we weer die betonplaten, tot we rechtsaf slaan naar de Meeuwenkolonie, weg van de vuurtoren Westerlicht. Heerlijk de lange stukken omhoog door het mulle zand, maar wat omhoog gaat.....moet ook weer naar beneden. Op naar het bosgebied, wat we rond de 12,5 km bereiken, rond het plaatsje esterschouwen, waar we volgens het routekaartje heel veel slingerende paden zouden gaan belopen. Via een aardige beklimming bereiken we bovenaan de verzorgingspost, waar we afscheid nemen van de andere afstandlopers.....En dan wordt het ineens een stuk stiller op de route....

We slingeren lekker door het bos heen, waarbij diverse malen goed te zien is dat we heel wat lusjes gaan maken omdat je verderop weer atleten ziet lopen, terwijl wij links of rechts afslaan. Vlak voor de 16e km mogen we wederom het strand op voor enkele honderden meters. Bij het strand af lopen, bovenop de duin....Blijven we even van het wijdse uitzicht genieten en duiken naar beneden het bos in. Heerlijk dwalen over lang gestrekte paden, welke soms vernietigend zeer doen aan de bovenbenen, dan wel de hamstrings. Optimaal genieten dus, dit zijn de trainingen waarvoor we het doen. Sommige passages komen weer herkenbaar op het netvlies, wetende wat er mogelijk komen gaat. En dan te weten dat ik hier alweer een jaar niet geweest ben. Richting de eerste Derrieput bereiken we het 20 km punt in 2.14'36", waarbij de tijd vandaag zeker ondergeschikt is. Rond het halve marathon punt lopen we voor de laatste maal over het strand, nu zo'n 500 meter. Via betonplaten (400m) bereiken de volgende verzorgingspost. Hier kom ik Anne ten H tegen, die meld dat Esther S net weer verder gaat. Ik zal haar niet meer tegenkomen.

Het slingeren met soms een heerlijke afdaling is een verademing na de pittige klim die er aan vooraf ging. Voor de 24e km draaien we rond het Klimbos Westerschouwen. Niet veel later komen we Adriaan K (partner Jorien) op de ATB tegen, vanwege het redelijke weer is hij toch komen kijken. Dus even tijd genomen voor een praatje, hij komt ons immers special opzoeken. Bas D en Bart Z lopen ons hierdoor voorbij. Bij 28 km weer terecht bij de verzorgingspost waar eerder de andere afstand zich splitste van ons. Hier merken we dat Johan S vlak achter ons loopt, hierna vervolgen we gezamenlijk onze weg.

Als ik opmerk dat we hier eerder over het zelfde pad tot aan de Meeuwenkolonie ook gelopen hebben, zie ik aan de blik van Dimitri of hij water ziet branden. Bij de ingang slaan we nu rechtsaf en lopen langs de bosrand verder. Johan neemt na een klimmetje even zijn moment van rust om de knie te ontzien. Slingerend lopen wij tweeën door tot we bij 30 km - in 3.29'30" - Adriaan we zien staan. Even later gaan we het klaphekje door de Meeuwenkolonie weer op, ditmaal zonder de hoge zandduinen. Tussen de 31 en 32 km komt Johan ons voorbij en stoomt door naar de finish. Tevens lopen we hier in op Aad T die gelukkig aanpikt en verder met ons mee gaat. Onverwachts lopen we langs een kudde wilde paarden die op hun gemak staan te grazen. We maken een klein lusje door het bos bij Burg-Haamstede en beklimmen de daar wezige bunker en trap met zo'n 75 treden. Langs de campings Groenoord en Groenewoud krijgen we ons enige modder stuk. Er ligt nauwelijks enige modder. Jaren terug kon je schoenen niet meer zien, zoveel modder dat er lag. Jammer dat we bij de Biesterveldwegje een behoorlijk lang stuk over de weg worden geleid. Gelukkig kan ik in een smal strookje ernaast door het groen lopen....In elk geval doe ik de enkels er geen plezier mee. Aan het eind slaan we linksaf het veerooster over de open vlakte op naar Renesse. Dit lange pad van 2,5 van verhard gravel is wederom een aanslag bij mij op de hielen, dus ook hier op het grasstrookje ernaast lopen wat nog een beetje vlak eruit ziet. Rond de 40 km - 4.40'49" - weer die straatklinkers en stoep tot we gelukkig bij de Vroonplas het park inslaan en dan weer een herkenbaar pad op stappen.... de laatste 500 meter zijn ingegaan en zie Dimitri langzaam aanzetten richting de finish. Ik kijk achterom waar Aad blijf en verlaag even mijn tempo om hem bij te laten komen en stappen gezamenlijk over de finish.

Na 41.02 km in 4.47'42" met +532 mtr en 2593 kcal was het wederom een prima trainings weekend met 60,6 km. Tevens tijdens de Trail goed kunnen nadenken hoe we de komende periode verder gaan inrichten....

Prima aanzet voor de aankomende Trails in maart. Na afloop nog heerlijk genoten van de aangeboden snert en even bijgepraat met de nog aanwezige bekende. Tevreden over de behaalde prestaties in de groep, wat verdere mogelijkheden gaat bieden later in het jaar. Ook onze supporters langs het parkoers nog Bedankt. En dan op de weg terug in de auto..... wederom die regen......Vandaag met lopen niets van gemerkt.

Nadat ik eerder had besloten om dit jaar niet deel te nemen aan de 5e Petzl Night Trail van MudSweatTrails te Bergschenhoek over 15, 25 of 42 km, kon ik eenvoudig mijn hoofdlamp uitlenen aan Stefan H die met zijn collega de 25 km zou gaan lopen. Tot ik afgelopen woensdag van hem de vraag kreeg of ik nog tijd en zin had om toch maar wel mee te doen, gezien het feit dat zijn collega ziek (beterschap trouwens) op bed ligt. Nu had ik toch het voornemen om te gaan kijken naar de 15 atleten uit de TTOutdoor groep, dus i.p.v. kijken vanaf de zijkant, dan toch maar meedoen. Gewoon samen lopen. De benen voelen immers goed aan na de Night Trail van vorige week. Iets meer dan een uur voordat onze start is kom ik met Stefan aan bij Outdoor Valley in Bergschenhoek en zien de marathon lopers nog net rond de eerste 500 meter gaan. Ik haal mijn startnummer op en laat deze nog even omzetten naar mijn eigen naam. Daarna is het begroeten van vele bekenden uit mijn groep, organisatie, regio en verder trailend Nederland. Wordt door Marc W van MST aangesproken met de microfoon onder m'n neus en krijg enkele vragen gesteld over mijn deelname en mijn lopers groep.

Het is 19.00 uur en de eerste startwave van 100 atleten maken zich op om te starten in groepjes van zo'n 10 personen om de 30 seconden. Ik zit met Stefan en Evert van 't H in de derde wave welke om 19.14 uur gaat beginnen. Als we een minuut later aanschuiven om te starten..... blijken we al de laatste 25 km lopers te zijn? ? ? Zijn er zoveel afvallers of zijn er grotere groepen gestart.... waardoor iedereen eerder op het parkoers loopt. Met de eerste kilometer hebben we het eerste klimmetje naar het spoortunneltje al gemaakt. Bij de derde kilometer lopen we langs de auto en steken de Hoeksekade over richting het golfterrein. Jammer dat we hier over het asfalt worden geleid, dus naar links en verder via het gras.....Het is immers een trail. Omhoog naar de golfheuvel en bij de ingang er weer uit. Evert loopt langzaam bij ons weg. Dan noodzakelijk via het fietspad - we zitten op 6 km - verder naar het Lage Bergse Bos.....waar niet verder de splitsing met de 15 km is. Hier meld ik dat we de laatste zijn. Verrassend is het rond de 7e km waar een nieuw stukje parkoers is geplaatst, wel jammer dat we via het asfalt worden gestuurd.... wederom loop ik ook hier via het gras. Bij 8,5 km ga we voor mij het mooiste gedeelte van dit bos in, over slingerende, glooiende grindpaden met diverse bruggetjes. Daarna volgen enkele brede paden tot we bij het honden training centrum uitkomen...10 km. Daarna volgen we de bekende route, mede daar ik hier al 5 jaar meedoe, maar ook met de groep regelmatig train. Rond de 14,5 km is het punt dat de 15 km lopers er weer bij gekomen zijn.....Maar gezien de tijd moet iedereen hier al geweest zijn. Nog even het lange zandpad, nu met sneeuw bedekt, weer de Hoeksekade oversteken en terug bij het Hoge Bergse Bos. Bij 16,5 km in de klim omhoog op de kale berg, begint Stefan goed last te krijgen van zijn blessure....We doen het rustig aan omhoog. Bovenop waait een gure frisse wind en op sommige stukken is het behoorlijk glad. We gaan extreem voorzichtig verder...Het seizoen is nog maar net begonnen. In de afdaling moeten zelfs naast het parkoers gaan lopen om niet onderuit te gaan. Alle lopers hebben de route mede glad gelopen. Bij 17,5 km komen we aan op de verzorgingspost waar ik een beker cola, pinda's en bij het verder gaan ook wat winegums neem. Tevens geef ik hier de gevonden flessenriem en witte pet af. Hier hoor ik ook van Marc G van MST dat er nog twee atleten later gestart zijn.

Via een zijpad en het bruggetje, slaan we rechtsaf en gaan verder via het ruiterpad....althans...Ik pak het grasstrookje dat er vlak naast ligt. Benieuwd hoeveel hier het fietspad hebben genomen..... Bij 18 km de splitsing met de marathon afstand en we zien enkele alweer terugkeer van hun extra lusje. Bij 18,5 km draaien we het mountain bike parkoers weer op naar de trofee en skiheuvel. Ook hier is de ondergrond ijsglad. En dan de klim via het kapot gelopen gras omhoog naar het uitkijk plateau...Maar niet geheel tot bovenaan, via het grindpad naar beneden en naast de skiheuvel wederom omhoog tot op het plateau. Op de trap naar beneden ga ik bijna onderuit op de bovenste tree....maar kan nog net mijn balans houden. In de steile gras - modder - afdaling, gaan wij uiterst links lopen om zo min mogelijk uit te glijden. Het begint dan rustig aan te sneeuwen. Bij 20 km gaan de mountain bike afdaling omhoog en slingeren daarna richting het Z pad, welke we gelukkig afdalen. We steken over naar de heuvel met het spoortunneltje, in hevige sneeuwval en volgen hier het gehele mountain bike parkoers. Op naar de laatste - kale - heuvel.....En wederom klimmen. Stefan vraagt mij of ik zijn stokken wil pakken (welke hij op advies had meegenomen ter ontlasting van zijn blessure) en beginnen aan de gladde klim, daling, klim en laatste afdaling. Via de parkeerplaats lopen we nog een klein lusje en vlak voordat we het bruggetje naar de finish nemen, herken ik de marathon loper Cor T.....en groeten elkaar nog even gauw. Laat Stefan als eerste over het bruggetje gaan en stap daarna over de finish na 25,21 km in 3.15'26" met +243 mtr en 1598 kcal.

Daarna was het eerst auto sneeuw vrij maken en voorzichtig naar Schiedam voor Stefan en om 23.30 uur zette ik de auto thuis stil...Was het douchen en spullen verder klaar zetten voor een dagje naar Schoorl. Hier zouden zo'n 20 atleten uit de LA2 groep de Groet uit Schoorl gaan lopen.....En ik....lekker uitlopen door het bos- en duingebied.

Na jaren begin februari deelgenomen te hebben aan de Petzl Night Trail te Bergschenhoek over 24 a 25 km met wat hoogtemeters.....besloten om dit jaar eens een nacht trail in de Ardennen te gaan doen, waardoor het aantal hoogtemeters automatisch iets hoger zouden uitvallen. Na de Bouillonnante Trail in 2015, toen we om middernacht starten voor de 104 km, nu maar eens aan het begin van de avond beginnen en wellicht wat langer in het donker lopen. Redelijke tijd terug ingeschreven voor de 40 km From Dusk till Dawn Night Trail met +1084 mtr, inclusief een rivier oversteek...... en dan is het verrassend om enkele dagen voorafgaand aan het evenement te lezen dat we van een totaal van 43,1 km met +1312 mtr mogen gaan genieten. Optimaal genot dus! Niet lang na het inschrijven nog een B&B geboekt op 1600 meter afstand zodat ik na de finish lekker kan uitwandelen, douchen en nog even mijn ogen dicht kan doen, om het lichaam te laten herstellen (zeker na de Osteopathie behandeling van afgelopen donderdag, waarbij alles weer even werd - uitgelijnd - gecheckt) voordat we morgen terug rijden naar huis.

Zaterdagochtend redelijk op tijd opstaan daar er om 09.00 uur eerst nog even de marathon LA2 groep moest worden begeleid op de fiets, voor hun een 30 km LSD looptraining, voordat ik met Reny afreis naar de B&B La Notaire in het plaatsje Bomal. Alle spullen/materialen had ik gisteravond al ingepakt, zodat we ontspannen, maar direct na het traininggeven om 13.00 uur op pad konden gaan. Nabij Bergen op Zoom beginnen de eerste spetters op de voorruit uiteen te slaan, wat een kilometer of tien voordat we stoppen dan ook uiteindelijk ophoudt. De gedachte speelt op over hoe het parkoers er straks dan wel niet bij zal liggen.... Even voor de klok van 16.00 uur arriveren we bij de B&B waar ik dan nog ruim 1,5 uur kon relaxen, omkleden en eten (900 kcal saté babi), voordat we op het gemak wandelen naar de start. Hoewel relaxen....op het eind dan toch nog opschieten omdat de tijd voorbij vliegt. Als we nog geen 300 meter hebben gewandeld, stopt er een auto naast ons.... "Allee, moet gij meerijden naar de start..." Waarbij graag van het aanbod gebruik maken en achteraf gezien héél blij mee waren, want de weg liep alleen maar langzaam op. Op de parkeerplaats bedanken we onze Belgische vriend nogmaals en groeten Ingo v/d B en Jean Pierre L die net voor ons aankwamen. Direct maakt Ingo de opmerking dat hij niet blij met mij is....hij had graag met Marc van D willen gaan lopen, maar mede op mijn 'advies' is hij toch maar thuis gebleven. Achteraf een zéér verstandig besluit Marc! Binnen haal ik mijn startnummer en chip op en na betaling van de borg krijg ik ook de tracer waardoor ik de gehele race online te volgen ben. Na een korte overpeinzing trek ik toch de Bonatti broek en jas uit en ga in 3⁄4 broek, thermoshirt met loopshirt (beide lange mouw) van start...wel met de windstopper handschoenen. Voor de start kom naast ik Stella P, ook Vrolijke Loopster Ingrid tegen.

We worden gevraagd om ons bij de start te begeven... maar zelfs de voorste blijven daar nog enkele meters vandaan staan, zodat we vanaf deze positie gaan na het aftellen....groet nog snel Reny in het voorbij lopen. Zij gaat terug naar de B&B en ik verder heuvelop...Na 150 mtr linksaf...bam de eerste klim, +70 mtr in de eerste 500 mtr - dat gaat nog wat worden vannacht - uitkijken waar ik mijn voeten zet in de door regen uitgesleten pad en blij dat ik mijn stokken mee heb meegenomen. Direct gevolgd door een 150 mtr afdaling over gladde modder prut, langs die dikke takken van bramenstruiken....die zo lekker op de enkels en schenen slaan. Later zouden we dit nogmaals meemaken. Ondertussen zijn we in het centrum van Bomal belandt waar we de eerste 600 meter over asfalt en klinkers maken. Bij de 3e km gaan we weer omhoog, zigzaggend, zodat het niet direct steil is. Glooiend volgen we onze weg wederom over zo'n 600 mtr asfalt (hopelijk gaat dit niet te vaak voorkomen) en komen weer in het bos terecht, zodat we na de 6e km steil afdalen via enkele traptreden - spekglad hout - met een grote hoeveelheid prutmodder, van die grijzige kleur....Die zo lekker plakt! Op 6,3 km steken we de N86 over, maar goed dat er een verkeersregelaar onderaan de afdaling staat en klimmen over de vangrail, om verder af te dalen. Een korte klim en afdaling, voordat we weer flink mogen klimmen over onmogelijke paden met een grote hoeveelheid keien welke in de afgelopen jaren zoveel zijn betreden dat ze met de minste regen spekglad worden. Ongeloofelijk dat sommige geen behoorlijk profiel onder hun schoenen hebben en maar voluit klagen over de conditie van het parkoers.... In de afdaling neem ik de tijd om de eerste gel met water te nemen (zal dit elke 9 km nemen) en komen we op 9,4 km uit bij de eerste verzorgingspost. Vul de softfles met water bij, neem wat cola en een klein handje rozijnen.

We steken de weg - beveiligd - over en beginnen aan een lange 1,8 km lange klim over maar +100 mtr. We blijven lange tijd bovenaan op de heuvel lopen waardoor het iets frisser begint aan te voelen. Even na de 12e km een gerommel in de darmen, waarschijnlijk de combinatie van de sate babi, gel en cola, wat resulteert op 14 km met een run tussen de bomen en struiken. Opgelucht vervolgen we de route....wel dat het groepje waarbij ik liep nu verdwenen is. Niet veel later komen we weer in de buurt van Bomal. Op sommige momenten trekt de mist sterk op waardoor de functie van de hoofdlamp geheel verdwijnt doordat ik hem op reactive heb staan, maar met een constante lichtbundel is het ook niet fijn lopen. Op zo'n vlak stuk als dit helpen de stokken mooi om het tempo te verhogen en goed aan te houden. Na de volgende steile afdaling, mogen we flink klimmen en komen op 17,3 km de splitsing tussen de '40' en '20' km afstanden tegen, daarna nog verder omhoog zodat we na een totale klim van 3 km boven zijn. Hier op 18 km neem ik de tweede gel, de darmen houden zich dan rustig. Iets later een korte afdaling en....oeps een water oversteek op 20,6 km. Gelukkig enkeldiep, maar een aanslag op de pezen door het ijskoude water. Echt tempo maken lukt daarna noet omdat we weer een heuvel over moeten, met als resultaat dat er nogmaals een wateroversteek is aan de andere kant. Een paar honderd meter verderop op 22,6 km de 2e verzorgingspost, dus softfles bijvullen, cola, banaantje en wat rozijnen. Ingo staat daar en laat zich terugbrengen naar de start, balen.

Samen met Rob K beginnen we aan de iets meer dan één kilometer lange klim over zo'n honderd meter. Ook hier geldt...Wat omhoog gaat moet ook weer naar beneden en wel via een 1,5 km lange single track afdaling met overhangende groene takken en gelukkig maar op een enkele plek.... die bramenstruiken. In de klim daarna loop ik ongemerkt iets bij hem weg, wetende hij weer bij kan komen als ik op 27 km de derde gel neem. Tijdens het innemen begint de lichtbundel te flikkeren...de accu begint op te raken...we zijn dan al 4 uur bezig. Nog een half uurtje en ik heb geen licht meer. Schuilend tegen de wind, achter een boerenschuur, doe ik mijn racevest af, pak mijn extra lamp voor licht, schakel de hoofdlamp uit en verwissel de accu, voor weer voldoende licht. Na alles opgeruimd te hebben, zet ik de achtervolging in op Rob die iets verder opzoek is naar een volgend lintje. Hij had een ander gebruikt lintje gevonden. Terug op de route kwamen we wel goed op de route te zitten. Tijdens de passage, slingerend tussen behoorlijke rots formaties, blijk ik Rob weer achter mij gelaten te hebben. Niet veel later blijken we zo'n 4 km ophoog gelopen te zijn. Dit drukt enorm op het looptempo en de eindtijd. Maar ach...voorlopig heb ik het nog naar mijn zin en geniet volop. Via brede grindpaden bereiken we na 30,8 km de derde en laatste verzorgingspost dus water bijvullen, colaatje en wat rozijnen is wat het vannacht mij op de been houdt. Tot nu geen trek in een Snelle Jelle. De gehele Trail neem ik elke kilometer al een slok of twee van de sportdrank. Net voordat ik verder ga komt Rob aan.

In de afdaling moeten we tegen het eind linksaf slaan door de berm.... alleen loop ik mijzelf vast tegen het prikkeldraad, had dus drie meter terug aan de andere kant van het prikkeldraad moeten gaan lopen. Aan het eind van de 32e km bereiken we het hoogstepunt van de Trail. Het lopen begint zwaar te worden, na elke kilometer wandel ik even honderd meter voordat ik verder dribbel. Via diverse akkers dan de laatste behoorlijke klim met aansluitend een bijna 6 kilometer afdaling naar het laagste punt op 41 km. Ondertussen is het niet meer de moeite waard om de hoeveelheid aan plassen te ontwijken, maar blijf wel goed opletten in de wederom constante modderprut. Dan volgt er weer een lange sessie over het asfalt, wat dan even heerlijk is na alle modder, als we dit tot aan de finish konden krijgen, maar..... In de laatste twee kilometer gaat het weer iets omhoog en weer die diepe modder in het bos met vele stammetjes....de modder is door menige atleet flink mals getrapt. En dan de contouren van de finish locatie...waar nog even een lusje gemaakt moet worden voordat ik de finish uitgewoond bereik na 43,51 km in 6.22'31" met +1245 mtr en 2495 kcal. De eindtijd kunnen we dan opdelen in stijgend 3.14'10", dalend 2.35'10" en een totaal van 33'11" vlak terrein gelopen.

Gelukkig is er een stevig soepje voor iedere finisher. Na het inleveren van de chip en tracer...app ik Reny (onderweg ook een paar maal gedaan) dat ik binnen ben en dat ik eraan kom, waarna ik het lichaam weer in beweging zet om dribbelend naar het B&B te lopen. Eenmaal binnen is het douchen, wat eten/drinken zodat we even na 02.30 uur naar bed gaan....Met de wekker op 8 uur...... s' Morgens zie ik een app van Rene L dat hij mee gemist had bij de start en vroeg hoe het was gegaan. Dacht bij thuiskomst app ik hem wel terug....Tot we de eetkamer inlopen en hij daar gewoon zit te ontbijten met zijn vrouw, dus volop bijgekletst. Na het ontbijt, tassen in de auto en op weg naar huis. Op naar de volgende Trail in Zeeland.... Trail by the Sea.

Vorig jaar deelgenomen aan de eerste (modderige) editie Meerdaalwoud Trail over 26 km (ook 12 en 19 km) waarop we toen na afloop zeiden.....Hier komen we terug om het nieuwe seizoen te starten vanwege de "eenvoudige" kilometers en laag aantal hoogtemeters. Voor dit jaar is er door Sportevents een afstand bijgeplaatst, waardoor er nu een keuze is uit 9, 14, 21 en 28 km met op de langste afstand een totaal van +381 meter. Zes weken geleden waren we hier ook in de buurt aanwezig voor de Bello Gallico Trail over 80 km, waarbij we in de eerste 10 km een gedeelte door dit bosgebied liepen. We zouden eerst met z'n zevenen vanuit TTOutdoor deelnemen, maar enkele gingen het helaas toch niet halen. In 2018 de herkansing....

Het sportieve weekend begon gisteren met een rustig loopje van 10,5 km, direct gevolgd door het controleren van de 30 km LSD route op de ATB van volgende week zaterdag, voor de LA2 marathongroep. Aan het eind nog even wezen kijken bij de laatste loodjes (bij drie tempogroepen) van de 25 km marathon testloop door de Broekpolder waar een hoop LA2 atleten aan meededen. Hierdoor kwamen de fiets kilometers op 42,2 km.

Vanochtend gaat dan bruut de wekker af om zes uur, gelukkig hebben we de tas gisteravond al ingepakt.....zodat we om 06.45 uur kunnen wegrijden naar Bierbeek te België, waar we om 10.00 uur mogen starten voor de 28 km. Om 08.30 uur rijden we de parkeerplaats op, waar de vrijwilligers nog hun positie moeten innemen! Daarna startnummers ophalen en direct door naar sportcafe voor een 'bijkom' bakkie. Niet veel later lopen Sjaak V en Tanja D (28 km) binnen en schuiven gezellig aan. Daarna volgen Audrey P, Pascal P (28 km) en Tjarda R. waardoor het tafeltje eigenlijk te klein is, maar ach....We hebben gezamelijk maar weinig ruimte nodig. Na het omkleden is het sporttas in bewaring geven....Maar de rij die er staat, pfff....terwijl ik sta te wachten komt Willem v/d V (28 km) en Ineke aanlopen.. nog voordat ik mijn tas overhandig kan Reny haar tas aan mij geven, zodat ze niet in de rij moet gaan staan. Het is dan nog zo'n 5 minuten voor de start...even een groepsfoto en dan gewoon lekker achterin aansluiten. Rustig starten (mwa...) en dan na een paar km het tempo opschroeven.....Dat dan zo lang mogelijk volhouden. Eens kijken of de januari inzet nut heeft gehad....anders pakken we het de komende maanden anders aan.

Door speaker Hans tellen we af van tien naar de start en we mogen gaan genieten.... althans als we de eerste zes honderd meter over de kinderkopjes overleven. Gelukkig zijn deze niet al te glad, maar al snel duik ikhet smalle aarde strookje in omdat het net even lekkerder loopt. Daarna draaien we de akkers op en via een diep uitgesleten pad gaat het langzaam omhoog. Jammer dat sommige niet gewoon rechtdoor blijven lopen, maar het nodig vinden om vlak voor je langs te schieten, zowel van links als van rechts. We zijn nog geen 1,5 km op weg waarbij ik door zo'n actie net te laat zie waar ik mijn rechtervoet plaats.....Deze schiet naar binnen weg en ga hard onderuit op de rechterknie en handen...... Bij de eerste vier passen merk ik geen last te hebben aan de knie, waardoor ik het tempo weer terug pak heuvel op. Gelukkig duiken we snel het Mollendaalbos in, waardoor we genoodzaakt zijn om achter elkaar te blijven lopen.....kan ik mij in elk geval niet over de kop lopen. Gelukkig heeft de dooi zijn werk goed gedaan, geen bevroren ondergrond, maar volop modder....In de mooiste vorm, papperig. Die alle kanten op spat wanneer je erin stapt. Het horloge piept....De 2e km hebben we gehad, tijd voor een slok sportdrank (wat ik elke kilometer zal doen) i.v.m. de inspanning en toch wel warme weer. Het gaat glooiend verder en de 5e km gaat in 27'59", steken na 5,5 km via een bruggetje de N25 over. Hierbij komen we nu in het Meerdaalwoud terecht. Aan de overkant staat Ineke met haar camera al klaar. Snel even haar bedanken en vragen of ze ook geniet. En dan die steile klim naar de 6e km (+103 mtr)...toch maar even een paar wandelpassen....heel blijven is het motto voor de wedstrijd van volgende week. Gelukkig zijn er ook enkele grindpaden die we moeten nemen, kunnen we even bijkomen van het glibberen in de enkel diepe modderstukken. Op 8 km neem ik de eerste gel met voldoende water, de overige op 16 en 24 km. Gevolgd door een 1,3 km afdaling naar +58 mtr. Wat weer overgaat in een lange klim van iets meer dan 2 km, korte daling en weer een klim, zodat de 10e in 56'02" gaat. Lekker vlak gelopen dus. Dan direct de technische afdaling waarbij je goed moet opletten....zeker met al die wandelaars... Die net iets langzamer dalen. Na de 11e km een keien pad om gek van te worden.....Hier is totaal niet opgelet hoe ze die keien neergegooid hebben....Shit, ze liggen ook in de lange afdaling...... Hierna volgt een klim naar 12,4 km waar zich de eerste verzorgingspost bevindt. Snel een beker cola, chocolade reep....even een boom bevochtigen, voordat ik met een stuk banaan - al etende - verder ga.

Daarna door naar het laagste punt op de route, +34 mtr. Hierna volgen binnen vier kilometer een drietal pittige beklimmingen elkaar snel op. De 15 km gaat in 1.27'54". Waarbij ik elk in de tweede helft pas overga op speedmars i.p.v. dribbelen. Rond de 17e wederom een herkenning van vorige jaar....Toen raasde ik de helling af en miste links de route..... Dus nu direct het juiste pad gekozen. Even voor de 18,5 km de tweede verzorgingspost, nu de softfles bijvullen voor de gel straks. Weer een bekertje cola en bij vertrek een halve plak cake.

Ditmaal een kort stukje kinderkopjes, de N25 weg oversteken - beveiligd door verkeersregelaars- en een stevige kuiten bijtende helling omhoog. Niet veel later weer wat single tracks met veel uitgesleten modder gootjes. De 20 km tik ik af in 2.00'47" iets langzamer in het 2e 10 km stuk, maar wel met 2 verzorgingsposten. 500 meter verder lopen we het bos uit via de volgende lang oplopende klim tussen de akkers door. Nu is het frisse winderige weer goed voelbaar. Mooi dat we snel linksaf slaan en de wind in de rug krijgen, terwijl we over een grind/zandpad lopen. Merkbaar dat het moeizaam gaat, geeft het horloge de bevestiging....een tempo van 5'10" p/km.....Niet zo gek dus! Bij 23 km draaien we het bos weer in voor een afdaling. Dan een kilometer klim naar het hoogste punt....+113 mtr op 25 km - 2.30'43" - waar ik Ineke weer tref. Verrast vraagt ze hoever ik al ben.....Nadat ik het bevestig, meld ze dat ze op de verkeerde locatie staat.....moet Willem dus nog maar even wat langer naar haar uitkijken. Daarna dalen en nog een redelijke klim, voordat we de laatste afdaling maken over kinderkopjes en dan.....die allerlaatste kinderkopjes klim naar de finish.....

Het klokje stop ik na 27,43 km welke ik volbrengen in 2.44'13" (5'54" p/km) met +423 mtr en 1450 kcal op een gemiddelde HS van 148 (35 onder max). Heerlijk intensief gelopen..... Op naar volgend weekend in de Belgische Ardennen.

Dit zou de afsluitende (uitloop of herstel) trail van 2016 moeten worden..... alleen door een paar DNF's en zeker na de laatste tijdens de I.S.U. 125 vanwege een blessure, wordt deze 50 Miles dus een serieuze Trail over 80 km, niet alleen als test, maar vooral als uitgangspunt voor de drie evenementen in 2017. Na een probleem met de vergunning op de eerste locatie, moesten Stef en Tim (organisatie) even alle zeilen bijzetten om in een totaal ander gebied een compleet nieuwe route van de grond te zien krijgen. En wel te verstaan over 48, 80 en 160 km... Oké de 160 km gaat 2x over het rondje van 80 km, maar dan nog....het is geen rondje door het park in onze woonwijk!

Na het avondeten op de zaterdag vertrek ik met Reny naar en via/met Astrid, Jorien en Ingrid richting het Zuiden...op naar België. Na zo'n 160 km rijden komen we aan bij het hotel in Leuven, waar ik voor de dames een overnachting heb geboekt i.v.m. hun 48 km start op zondagochtend om 07.00 uur in de ochtend. Vanuit de TTOutdoor groep doen de volgende atleten ook mee aan de 48 km: Carla, Michel, Remco, Remon, Stefan en Willem. Na de check-in ga ik mee naar boven zodat ik mij kan omkleden, duurde wel iets langer als je Stefan en Paola, Tjarda, Pascal en Audrey op de gang tegen kom. Niet veel later staan we allemaal weer in de lobby voor een 10' ritje over de laatste paar km naar de start en finish locatie in Oud-Heverlee. Daar aangekomen moesten we onze racevesten laten checken....wat allen nodig is voor het rode achter lampje en halen we alle vijf onze startnummers op, even later neem ik afscheid van hun en wens ze voor de volgende ochtend sterkte en veel loopplezier toe. Onder tussen zijn de eerste vijf van de 160 km al binnen. Terwijl zij terug rijden naar het hotel voor hun (zenuwachtige) nachtrust.....maak ik mij verder klaar voor de start die komen gaat om 00.00 uur!

De afgelopen 7 weken heb ik - i.s.m. de behandelingen van Lorenzo bij Osteovisie - toegewerkt naar deze Trail. Hierdoor veel minder loop km's dan gewenst gemaakt, maar het kon nu eenmaal niet anders. Het zal niet zo zijn dat het sportjaar 2016 valt of staat met deze trail. Alle 19 dit jaar gelopen trails (inclusief de DNF's) zijn geslaagd, dan wel mooie leermomenten geweest. En met deze zal dat ook zo worden voor de nieuwe aankomende trails in 2017 en hopelijk jaren daarna. Motto voor de zondag is vooral niet te hard van start gaan en ditmaal zeker zo constant mogelijk te blijven lopen. De tijdslimiet geeft immers een gemiddelde van 5 km/u aan. Dus met een tempo van 7' p/km, kom je uit op 8,5 km/u. Iets sneller per km geeft mij ook weer iets meer tijd speling op de drie verzorgingsposten. Geschatte streeftijd acht ik van 11.00 uur.

Ik zal vertrekken met de Salomon Speedcross 3, teensokken, driekwart broek en daarover de Bonatti regenbroek. Thermoshirt lange mouw, skinfit korte mouw shirt en sleeves. Met daar overheen de Bonatti regenjas i.v.m. de kou van de nacht. De windstopper handschoenen, buff over het hoofd als bescherming op die plaatsen waar het lichaam het snelst afkoelt. Een extra hoofdband gaat op voor de Petzl Nao lamp. In de S-Lab 12 ltr racevest nemen we naast de Black Diamond stokken (te gebruiken om het tempo erin te houden bij enige vermoeidheid) en extra Nao accu, 5 gels (250 ml water p/gel), 2 energie repen, 1,5 ltr sportdrank (plus extra poeder voor 1,5 ltr) en 3/4 ltr elektrolyt voor de eerste 40 km. Via een drop-off bag die wordt afgeleverd bij de 2e verzorgingspost kan ik alles in het zelfde aantal weer aanvullen voor de 2e helft. Ook indien nodig droge kleding en schoenen kan aantrekken. Dit geeft ook direct weer dat je bij het lopen van langere afstanden, rekening moet houden met minimaal een dubbele set kleding voorraad voor elk weer type. Ontspannen met diverse bekende bijpraten over dingen die zo komen gaan, gelopen trails en zelfs die in 2017 op het programma staan terwijl we wachten op de start en het avontuur dat nog komen gaat.

Zo'n 10' voor de start gaan we naar buiten en het valt op dat het heel fijn sneeuwt.....Eerder is het de dichte nevel van de mist die meer dwarrelt. Om klokslag middernacht valt het startschot en we mogen direct beginnen met een steile klim over klinkers omhoog.....ja, zeker..... genieten van het aankomende avontuur door het Meerdaalwoud en Dijleland. Als we aan de overkant van het water lopen slingeren we over vlonders richting het Kouterbos verder omhoog. Aan het eind van de 5e km, in het Meerdaalwoud, zie ik een behoorlijke groep atleten weer terugkomen op de oorspronkelijke route... Optie verkeerd lopen dus. Het begint al snel op te vallen dat er redelijk wat asfalt onder de schoenen door gaat....Aan de andere kant wel logisch daar er snel een route uitgelegd moest worden en de stukken verbind je dan met asfalt passages. Door de mist neerslag worden de kinderkopjes......bijna een derde van het gehele asfalt traject, gevaarlijk glad in afdalingen. Zeker bij de eerste kennismaking voor de 14e km ga ik bijna onderuit. Voorzichtigheid is dus geboden..... telkens in het kantje lopen dus. Na een rondje door het Rondebos, met enkele aardige beklimmingen, komen we in 2.14' aan op 19,4 km de eerste verzorgingspost in Ottenburg. Na een check van de bidon, waterzak en softfles, moet alleen de softfles bijgevuld worden. Ook doe ik een nieuwe droge buff op mijn hoofd. Neem een beker cola en cake voordat ik iedereen bedankt en verder ga na zo'n 20' binnen geweest te zijn.

Binnen 100 meter loop ik een atleet voorbij......En zal dan verder niemand meer tegenkomen tot aan de volgende post op 35,9 km..... Er volgen enkele pittige beklimmingen in het Rodebos. Afgewisseld met lange open stukken over akkers. En dan slaat het noodlot toe op 29 km, ik loop aan de linkerkant en daar er langs de kant staat een auto met open deur, terwijl het bij de huizen aarde donker is. Ongemerkt loop ik door tot ik bij de splitsing niets meer zie. Ik loop de 100 meter terug en zie dan rechts aanwijzingen rechts staan....Ik ga daar omhoog en kom weer op de zelfde weg uit. Hierop activeer dan de navigatie en vindt al snel de juiste route terug tussen twee heggen. Resultaat is dat ik nu 1,2 km extra op de klok heb staan. In het Margijsbos word merkbaar dat de accu van de hoofdlamp zwakker wordt, even goed uitkijken waar we lopen en vlak daarna loop ik de laatste 160 km atleet voorbij, nadat ik hem eerst vroeg hoe het hem vergaat. En dan op 37,1 km in Loonbeek de 2e verzorgingspost, na 4.35', waar mijn dropoff tas zal liggen met voeding en droge kleding. Eerst even snel mijn horloge koppelen aan de powerbank voor extra stroom. Verwissel de hoofdlamp accu. Dan snel droge bovenkleding aandoen om het niet extra koud te krijgen. Droge broek en sokken is niet nodig, andere schoenen ook niet. Vul mijn waterzak, bidon en softfles bij met water. In de waterzak weer even sportdrank aanmaken. Daarna nog wat bijkletsen met bekende - Jean-Pierre, Harry, George en Kristof - die al binnen zijn of komen. Helaas hier hier enkele uitvallers vanwege menige kiezel en keien die op het parkoers liggen. Na wat gegeten en gedronken te hebben, alles weer even inpakken, om dan na 45' weer buiten te staan voor de langste etappe van 24 km. De neerslag is nog altijd aanwezig en op de akkers met soms wat straffe wind is het nooit fijn wanneer je deze tegen heb.... maar ach, dit hoort er ook bij...net als al die kinderkopjes. Rond Vossem en Leefdaal, 50 a 55 km komt dan weer het besef en vraag waarom je aan dit soort acties ook begin....gewoon omdat de moed en drive langzaam tegen gaan staan. Ook doordat ik op dit stuk weinig atleten tegenkom en het is het langste stuk. Na achten begint het dan redelijk licht te worden en als ik dan even voor half negen de hoofdlamp dan definitief uit doe, valt het op dat de mist door het ochtendgloren is verdwenen. En dan via een pittig fel klimmetje bereiken we het 3e verzorgingspost in 8.40' op 61,7 km vlak voor Oud-Heverlee. Even een droge buff, water bijvullen. Sportdrank aanmaken, een colaatje en 20' later sta ik weer buiten.

Voor de laatste 20 km gok ik een kleine 2,5 uur nodig te gaan hebben. Hierbij kruizen we enkele malen de snelweg E-40 middels enkele donkere of slecht verlichte tunnels. En slingeren door het bosgebied van Oud-Heverlee richting de finish. Ondanks dat de stukken valsplat omhoog zwaar vallen, kan ik op de vlakken stukken nog steeds tempo's van 6'30" tot 6'15" eruit werken. Rond 72 a 73 komen de eerst twee atleten van de 48 km mij voorbij en gok dat hun tijd tegen de vier uur zal worden. Even daarna loop ik in op een Belgische atleet, die het net al ik zwaar heeft, en vraagt hoever het nog is omdat zijn horloge is uitgevallen.....Als ik zeg nog zo'n 6 km kan hij dat niet bevatten en de moed zakt verder in zijn schoenen. We stimuleren elkaar zo'n 5 km tot aan de 80e km waar hij dan mijn tempo niet kan bij houden. In afwachting op de laatste herkenbare 500 meter (waar we ook over begonnen) moet ik mijzelf blijven pushen om het tempo hoog te houden en dan daar het punt en tevens laatste klim. En dan nog twee deuren verwijderd van de finish in zaal Roosenberg boven op het podium, waar Stef de medaille omhangt en mij feliciteer voor de gemaakte presentatie.

Na 82,31 km stop ik mijn horloge met 11.31'50” op de teller met 4020 kcal en +970/-950 mtr. Zeer tevreden daar de blessure niet is teruggekeerd. Natuurlijk heb ik onderweg wel iets gevoelt, maar door aanpassing van de passen/tempo kan ik dit mooi pareren. Snel douchen en dan enkel uren waren tot iedere bekende binnen is gekomen. Totaal 5 gels met 1,3 ltr water, 1 ltr elektrolyt, halve energiereep, 2,75 ltr sportdrank en 1 ltr cola (inclusief na afloop)....

Wat tegenvalt is de hoeveelheid asfalt op de route - wellicht tussen de 30% a 40% - maar we mogen deze keer er geen wanklank van maken wat ze hebben zeer puik werk geleverd in een zéér kort tijdsbestek. PROFICIAT. Tevens aan alle vrijwilligers die het weekend bezig zijn geweest. En dan is het weer tijd om naar huis te rijden.....Op zoek naar een bed....na een nacht overgeslagen te hebben.....

Zaterdag 19 november de dag dat ik de Lommel Trail wel volledig zou gaan lopen......juist "zou", want 4 weken geleden gooide een beknelling in de linkerheup de gehele planning in de war. Kon toen niet de I.S.U. 125 km volbrengen (maar 42 km gelopen) en daarna was het rusten met diverse osteopathie behandelingen (6 stuks in 4 weken) van #Osteovisie door Lorenzo. Deze dag stond weer de 55 km in de planning, waarbij we (Reny - 35 km) nu een huisje hadden gehuurd op Center Parcs De Vossemeren, samen met Stefan (35 km) & Paola (9 km) en Astrid (35 km) & Dick (9 km). Vanwege het herstel de afstand omgezet naar de 35 km en de beloofde gedaan om samen met andere te gaan lopen. Doel werd nu voor mij om te gaan finishen, vooral niet meer schade oplopen en daarmee de km's uit te breiden i.v.m. de aankomende Bello Gallico over 80 km.

Vanochtend even over tienen vertrokken naar de start waar we diverse atleten uit de #TTOutdoor groep tegen kwamen. Door speaker Hans werd iedere atleet (107 voor de 35 km) welkom geheten en bij de start met veel plezier het parkoers op gestuurd. Binnen de eerste 100 mtr viel mij al direct op dat we een 'vreemd' parkoers insloegen tussen de huisjes door. Na 200 mtr werden we door organisator Tom van de Kids Trail route gehaald en op ons juiste pad gezet. Toen langs ons huisje en via de voetgangerspoort aan de achterzijde van het park er af. Even de weg oversteken en langs de weilanden naar de bossen en atb routes. Op dat moment liep ik met Remco en Michel redelijk achter in bij de laatste 10 atleten. Zingend "Er is er morgen één jarig....." liep we Sjaak en Tanja voorbij (fijne verjaardag nog Sjaak) en een paar honderd meter later werden we door een behoorlijke groep snellere atleten voor bij gestoken, zij waren in de eerste 1,5 km dus ergens al goed fout gelopen. Ondanks dat we met een trail te maken hadden ging menigeen ruim om de plassen heen waarbij de voeten soms schuin weggezet moesten worden. Om de heup en bekken vandaag daarmee niet te veel te belasten ging ik vanaf de eerste plas er recht doorheen.... wetende dat we toch geen droge voeten zouden houden. Rond de 3,5 km staat Stefan langs de kant, waarbij ik het van zijn gezicht kan aflezen....zich verstapt in t kleine heuveltje, dus last van zijn blessure. Hij wil de 15 km volgen tot.... Snel schakelen en overleggen want dit mocht niet plaats vinden. Oké die 15 en dan de 9 km erachteraan als het nog gaat of..... meegaan met de 35 km en kijken van verzorgingspost tot verzorgingspost en eventueel bij de brug over het kanaal direct naar de finish en daar het lusje van 9 niet te lopen. In elk geval samen lopen en het tempo laag houden.....dus samen verder op pad voor de ingeschreven afstand. Een kilometer verderop lopen we Nederland binnen en komen op de grens (5 km punt) parkoerbouwster Mildred op de ATB tegen, waarna we het Venakkerbos in lopen met een stuk voor ons Michel en Remco. Heerlijk slingeren we door, terwijl ik de eerste gel neem, naar de eerste verzorgingspost na de 9,5 km waar Ineke en Geert Jan op hun partners wachten...... terwijl die ver voor ons liepen. Ook van de vrijwilligers horen we dat we behoorlijk voorin de wedstrijd lopen....er blijken een heleboel atleten ergens verkeerd rond te lopen. Benieuwd wanneer ze ons voorbij komen. Vlak voordat we verder gaan komt ook Reny aan bij de post, zonder Astrid, nog even en ze loopt zo op mij in bij een volgende trail.

We groeten iedereen en gaan met z'n vieren verder. Remco wil niet te hard gaan om het vol te kunnen houden en Stefan 'mag' niet harder om het zo binnen de perken te houden en blessurevrij te finishen. Op de open stukken tussen de akkers door voelt de wind goed fris aan. Het is daarom gelukkig dat we veel tussen de bomen lopen, afwisselend van wandelpaden en atb paden. Even voor de 13e km passeren we grenspaal nr 193, terwijl we weer op de grenslijn lopen. Enkele meters verderop stappen we het volgende atb parkoers op waarbij diverse diepe putten tot knie diepte gevuld met water liggen. Bij grenspaal nr 194 (vlak voor km 15) stappen we België weer binnen, voor een 2 km rechtstuk naar de 2e verzorgingspost. Het blijft vreemd om trail lopers over het asfalt te zien lopen, terwijl er een breed zandpad naast ligt over de zelfde lengte. Neem ook hier wat cola en krentenbrood, voordat we het eerste zware stuk over een bijna drie kilometer glooiend mountainbike parkoers aanvallen. Behoudend lopen we elk stuk voorzichtig omhoog.....de linkerheup houdt het tot nu toe goed...nu nog de 2e helft. Bij 20 km gaan we via de loopbrug het kanaal Bocholt-Herentals over en op weg naar de Lommelse Saraha. Vorig jaar haakte ik hier af i.v.m. de blessure.....en nu heerlijk nieuw terrein ontdekken. Na 2,5 km slingerend en glooiend terrein langs het kanaal, slaan we linksaf richting Heeserbergen (25,5 km) om op 27 km uit te komen bij de 3e verzorgingspost met o.a. Peter. Even gezellig bijpraten voordat we verder gaan over een zanderig atb route richting de klimtoren.

Maar eerst nog een dikke kilometer door het zand en toen de TOREN. Hier vond een een aparte tijd challenge plaats....tot aan de top en weer snel terug naar beneden. Gelukkig was het rustig op de treden waardoor ik in een redelijk stevig tempo de toren kon doen....met veiligheid voor de heup. We lopen daarna verder naar het kanaal, waarbij we weer een glooiend mountainbike parkoers volgen totdat we rechtsaf slaan (de 9 en 15 km gaan rechtdoor) voor een lusje van een kilometer. Als we weer naar boven lopen voor het volgende stuk van 2 km mountainbike parkoers, komen we Dick (partner van Astrid) op zijn veldracefiets tegen. Snel vraag ik hem hoe zijn 9 km trail is gegaan. Met een glimlach verteld hij dat er optimaal genoten is van de route. De heren melden dat de km's er nu wel gaan inhakken, benen voelen zwaar aan. Rond de 32 km merkt ik dat alles lekker soepel gaat, automatisch gaat het tempo iets omhoog. Enkele meters verder kijk ik achterom...Michel loopt vlak achter mij, iets verder lopen Remco en daar achter Stefan. Ik roep hun beide toe in eigen tempo dit stuk te volbrengen en dat ik bij de brug wacht, waar we overheen moeten. Met een glimlach dwaal ik over dit glibberige modder stuk. Het lichaam werkt goed als vanouds, heb dus een goede keuze gemaakt vanochtend. Er zijn wel vermoeide benen, maar dat is weer vanwege een trainingsachterstand. We nemen de brug naar de overkant en gaan nog een kilometer slingerend naar de parkeerplaats naast de ingang van het park. Stefan meld dat het asfalt zijn blessure geen goed doet en moet gaan wandelen. Hij stuurt ons door. De laatste kilometer lopen we over het park, wat niet anders kan dan over het asfalt. Nog even een rondje om het zwembad complex en dan is daar de finish na 35,8 km. We finishen net boven de 4.37' en binnen de minuut komt daar ook Stefan aanzetten. We feliciteren elkaar en de andere finishers van de 9 en 15 km. Heerlijk gelopen met Stefan, Remco en Michel, bedankt mannen....het heeft gewerkt. Totaal 1892 kcal verbruikt over +103/-114 meters onder perfecte weersomstandigheden.

Tom feliciteert mij en vraagt hoe het ging. We hebben het over dat vele - mogelijk 2/3 - van de atleten zijn verkeerd gelopen, waarop ik meld dat alles perfect stond uitgezet en ik had geen gpx in mijn horloge staan, gewoon vertrouwen in Mildred en Co. Wel gehad over enkele verbeter punten. Niet veel later neem ik het besluit om Reny te gaan ophalen. Hans weet dat ik dit vaker doe en meld dit dan ook als speaker. Na nog geen 700 meter kom ik haar al tegen en lopen samen terug naar de finish. Eenmaal binnen feliciteer ik haar en ga op zoek naar mijn laatste 35 km atleten. Op zo'n 1,5 km kom ik eerst Dick op zijn fiets weer tegen, met daarachter Carla met Astrid. Omdat zij samenlopen neem ik het besluit om op zoek te gaan naar Pascal omdat ik verwacht dat hij er niet ver achter zal lopen. Een paar honderd meter verder komt hij aan wandelen... Dus ik draai om en zet hem aan tot dribbelen. Al kletsende gaat het heerlijk naar en over het park. Tevreden stapt ook hij over finish...... Hiermee heb ik zo'n 5,1 km extra in de benen zitten. En dat voelt goed.

En dan.....dan is het wachten op Dimitri die nog bezig is op de 55 km route. Voor de benen is dat net even te veel, maar na een kleine 40 minuten komt ook hij over de finish. Klasse gedaan Diem. En nu is het tijd voor een douche in ons huisje. Tom, Mildred en alle vrijwilligers...BEDANKT.

De volgende ochtend voelen de benen goed maar zwaar, vooral bij het opstaan. Dus omkleden en even voor 10 uur stap ik op de ATB voor een stukje uitfietsen. Gedeeltelijk over de route - terwijl de linten en borden al weg zijn - en soms over het asfalt. En dan moet ik omdraaien want over een schietterrein wil ik niet rijden. Dus extra meters en als de storm weer iets aanzet kraken de bomen.... totdat er achter mij een dikke tak afbreekt en naar beneden komt zetten. Het besluit staat vast....over het fietspad naar het park. Bij de ingang kom ik Tom tegen die lopend de linten langs het kanaal ging opruimen. Daarna nog even een rondje over het park en stop voor de deur met 28 km op de teller. Na het douchen een super gevoel in de benen... geen zware benen. Na het lunchen, pakken we in en rijden rond half drie het park af naar huis.

Zaterdag 29 oktober moest het gebeuren... uitbreiding van de tot nu toe gelopen afstand van 104 km (2015 Bouillonnante) naar 125 km. Alleen kwam daar de maandag voor de wedstrijd een kleine verandering in. Vanwege een beknelling in de linkerheup kon ik nauwelijks op dat been staan, buigen en zitten. Gelukkig en blij kon ik na een paar uurtjes al terecht bij #Osteovisie voor een behandeling door Lorenzo. Zonder beknelling de week doorgekomen en op donderdag nogmaals even behandeld, waardoor ik de hoop op starten weer geheel zag zitten. Op vrijdag afgereisd naar Eext alwaar ik een complex had afgehuurd voor (12 personen) een gedeelte van de 19 #TTOutdoor atleten. 's Avonds nog even de startnummers in Rolde opgehaald en daarna was het spullen klaarmaken/ leggen voor de volgende ochtend.

Zaterdagochtend....4 uur en de wekker gaat af....pfff, dat went ook nooit, opstaan, maaltijd van 600 kcal klaarmaken, naar binnen werken en rond de klok van kwart over vijf de auto's in en op naar start. Daar was het al een aardige drukte en weerzien met bekende trailers. Heerlijk achteraan gestart nadat ik 'mijn' atleten - 1x 100 solo, 2x 100 duo, 2x 125 team en 1x 14 km heel veel geluk en suc6 had gewenst.

De eerste km echt rustig gestart en toen het pad weer iets breder werd, heb ik het tempo opbouwend naar een goed voelend tempo opgebouwd. Hierdoor kwam ik bij Jorien (100D)en Wilma (125T) te lopen. Niet veel later kwamen we bij Ad (125T). Dit voor een 4 a 5 km volgehouden over de Drentsche Aa en hun toen toch maar stilletjes er vandoor laten gaan. Merkte dat het tempo langzaamaan iets werd verhoogd en dat kon ik niet gebruiken op nog geen 10% van de gehele Trail. De ondergrond wisselde snel van asfalt (vele verbindingsstukken), naar zand- en bospaden, grasstroken en akkers. En dat al in de eerste etappe. Rond de 8e a 9e km wil ik eigenlijk de eerste gel nemen, maar heb nog steeds een vol gevoel van het ontbijt. Niet doen dus, dan maar op 17 km. Heerlijk genieten dus, althans het asfalt dan wat minder.... maar er is altijd wel een stukje gras waarin te lopen is langs die asfalt stroken. Van Gasteren ging het naar Anloo de eerste verzorgingspost, welke via Landgoed Terborgh werd benaderd. En daar staan dan ook Jorien en Wilma nog te wachten met de overige Team lopers. We hebben er dan bijna 21 km opzitten. Op mijn gemak neem ik een paar plakken krentenbrood.

Twijfels of de hoofdlamp al af kan omdat het al aardig licht is, maar dat wil ik eerst even testen in het bos. Een kilometer verder stop ik bij een hunebed (D08) om de hoofdlamp op te bergen. Rond de 25 km even verwarring daar ik linksaf de linten zie hangen, maar ook het bordje Verboden in te lopen... Toch maar die 3 meter terug en rechtdoor langs de runderen die ongestoord verder grazen. Vlak daarna buigen we af bij hunebed (D10) gaan over glooiend zand terrein verder. Via de Oudemolensche Diep gaan we verder naar het Gastersche Diep en krijgen daar de eerste natte voeten vanwege enkele waterpoelen. Doordat de enkels continue het ongelijke terrein opvangen, begint dit langzaam door te werken naar de linker hamstring. Niet veel later begint ook dijbeenspier aan de binnenkant door te trekken naar de lies..... Daar zat ik verdomme niet op te wachten...en dat terwijl we aankwamen bij het Balloërveld - de militaire zandbak - waar wij ook doorheen mochten dwalen. Dit werd meer afzien dan genieten. Langzamer lopen en op Rob wachten, die de 100 km zou volbrengen, om hem nog een stuk te begeleiden (misschien wel tot aan 63 km)....ging niet werken. Ik kreeg meer last. Dus dan maar weer het tempo iets omhoog brengen. Vlakbij Balloo had ik in het achterhoofd de beslissing al genomen om bij de volgende verzorgingspost te gaan stoppen. Had enkele km's terug al een app gestuurd naar Reny om mijn jasje voor zekerheid mee te nemen. Nu wist ik dat het ook nodig was..... Gewoon stoppen, klaar ermee...het lichaam veilig stellen voor de aankomende Trails.

We komen te lopen langs de Loonerdiep een mooi slingerend watertje waar je eigenlijk gewoon geen oog voor heb omdat je te veel op het parkoers moet letten... En dan nogmaals een hunebed (D16), misschien een leuk idee om de route langs alle hunebedden te laten gaan. Niet veel later komt dan de post aan. Bij de controlepost meld ik mij direct als DNF aan. Waarop zij vragen of ik het zeker weet....Helaas wel. Enkele bekende die het hoofd zien hangen vragen direct hoe het gaat - wetende van de blessure eerder die week - en balen ook dat de handdoek op de grond ligt, over en uit. Laat mij terugbrengen naar het huisje en na het douchen neem ik de taak van chauffeur op mij om het dames team naar de wisselpunten te rijden. Hierdoor kan ik ook weer diverse atleten aanmoedigen met hun strijd om de finish te halen. En verder genieten van deze mooie zonnige dag....het had immers ook kunnen regen.....

In totaal heb ik nog zo'n 41,8 km weggelopen in 4.44.03 met 2162 kcal. Van de 44 atleten hebben er 16 de 125 km finish gehaald, 15 zijn er afgebogen naar de 100 km finish. En 13 kregen een DNF achter hun naam.

Zondag 16 oktober, Devil's Trail DAK Drunense Duinen over 11,11 - 22,22 en 33,33 km stond in het teken of de benen goed waren hersteld na de Trail du Barrage vorig weekend en of ze al iets van tempowerk aankonden.. Eén van de voordelen van het op tijd vertrekken is dat wanneer het verkeer iets tegen zit - zoals die file na de aanrijding op de A59 voor Waalwijk bij pompstation Het Labbergat, waardoor wij ongeveer 600 mtr langzaam aan moesten rijden via een gedeelte over de vluchtstrook - je bij aankomst in rust je startnummer kunt ophalen. Reny zou vandaag de Lucifer Trail over 11,11 km en ik de Moenen Trail over 22,22 km gaan doen. Direct even bij de organisatie gemeld van het ongeluk, want mogelijk dat sommigen te laat zullen komen. Later komt de melding dat de start een kwartier wordt uitgesteld. Op de parkeerplaats op het boerenland naast de manege, komen we Els en Peter, Anne en Esther tegen. De dames doen de Helse Trail over 33,33 km en de mannen de Lucifer Trail.

Per afstand lopen we vanaf de finish locatie (manege) naar de start waar de briefing plaatsvindt. Een 400 mtr lopen na de start een kleine opstopping i.v.m. een hekje, maar daarna direct verder over gras en direct het bos in over single track paden, maar ook direct enkele stappen omhoog. Binnen 1,5 km hebben we dan aardig wat klimmetjes gemaakt en dalen glooiend naar beneden. Even later komen we uit bij het fietspad en het ruiterpad ernaast... jammer dat ruim 85% toch op het asfalt blijft lopen over een behoorlijk lang stuk! Voor de 6,5 km lopen we het duinen gebied op met direct een klimmetje omhoog. Daar maar even een foto van gemaakt. Ploegend door het mulle zand met nog 3 klimmetjes bereiken we na 8 km de eerste verzorgingspost bij restaurant De Roestelberg. Even daarvoor was ik al begonnen aan een gelletje.

Na de post direct weer een lange klim door het zand om de oversteek te maken van zo'n kilometer naar het bos aan de andere kant van de Loonse Duinen. Ook hier wisselen de single tracks met de wat bredere wandelpaden af en door aan de zijkant te lopen was het enigszins nog redelijk te belopen. Door een lang recht stuk tussen de 11e en 12e km verslapt de concentratie op het volgende omhoog lopende single track en volg ik een atleet,die mij net inhaalt, over zo'n 15 meter de verkeerde kant op. Nog voor de 13e km draaien we weer de duinen op, waarbij iedereen voor mij een behoorlijk stuk naar rechts afsnijdt i.p.v. eerst nog links langs het bos te blijven lopen, over een licht oplopende duin en dan pas afdalen naar de open vlakte. Daar even de tijd genomen voor een overzicht foto. Bij 14,3 km krijgen we de steilste zandklim (Oké, hij is maar 11 meter...maar de zwaarte begint langzaam te tellen). Het duurt dan nog een kilometer voordat we het bos inlopen. Slingerend, over glooiende bos/zandpaden, volg ik moeizaam de route. Tot nu toe weinig last gehad van het warme zonnige weer, daarbij wel elke km een minimale slok sportdrank genomen. Na 17 km gelukkig een kort stukje zand. Maar goed dat ik de gaithers om de schoenen heb gedaan, anders had er aardig wat zand in gezeten. Voorbij de 18e km krijgen we een stuk heen en weer route over een smal pad (2x 350 mtr) naar de volgende verzorgingspost. Daar een stuk banaan genomen voor wat extra energie. Bij de 19e km wil ik weer een slok nemen.....maar er komt niets meer uit, oké de resterende 3 km moeten we overleven zonder enige slok... moet te doen zijn. Wat direct volgt is weer een 2 km zandstuk langs de bosrand over glooiend terrein. De benen gaan het merkbaar zwaarder krijgen. Het naar boven lopen gaat niet echt lekker meer. Wellicht dat de km's van gisteren erbij toe dragen. Na een kilometer bospad kom ik uit op 22 km en verwacht de finish dan al te zien.....maar ook deze is nog niet te horen, slik.... Even voor de 23e km herken ik de omgeving, wetende dat de finish nog een stuk verder is.... Vrijwilligers houden netjes alle auto's tegen om de oversteek te kunnen maken. Trouwens overal stonden enthousiaste vrijwilligers op de route, Klasse. En dan de laatste meters langs de paarden de paardenhal inlopend over de finish.

Voldaan, maar moe een totaal van 23,7 km (1,5 km meer) in 2.30'48" met +121 mtr en 1474 kcal. Een mooi weekend gehad met op zaterdag de 27,4 km looptraining en een goed gesprek bij Scarabee. Nu op naar de Indian Summer Ultra Trail eind oktober.

Zondag 9 oktober gaat om 7 uur de wekker af en we blijven nog even liggen voordat we eruit gaan, we kunnen het rustig aandoen gezien het feit dat het een kleine 20 minuten rijden is. De temperatuur buiten schommeld net boven het vriespunt in Houffalize... maar het zou vandaag gelukkig wel een droge en zonnige dag worden, dus wat trekken we aan of nemen we nog extra mee. Gelukkig is mijn start van de 31 km pas om 11.00 uur. Reny mag met haar 22 km om 12.30 uur starten. Bij het ontbijt zien we Astrid (22 km) en Dick (gaat fietsen in de omgeving) en spreken af wanneer zij vertrekken naar de start, Reny ziet haar bij de start en ik na de finish. Even voor 10.00 uur parkeren we de auto en wandelen we zo'n 800 mtr naar het secretariaat voor het ophalen van de startnummers. Halverwege komen we Joop (31 km), Aad (31 km) en Stefan (31 km) tegen. Bij het afhalen van de nummers zien we Paula (22 km) weer als vrijwilligster in actie. Hier treffen we ook Willem (31 km) met Ineke en Ingrid (31 km) met Geert Jan. Dan nog even snel de bestelling ophalen bij Marc van #Scarabee..... snel?..... na het bijpraten moet ik mij dan toch snel klaar gaan maken voor de aankomende start. Wim van #Sportevents legt uit via de speakers dat we niet direct hoog gaan starten......maar eerst flink dalen, 180 graden draaien.....pfff.

En dan tellen we af en met 190 atleten mogen we het avontuur beginnen met dalen over ongeveer 200 mtr voordat we weer langs start/finish komen en nog iets verder omhoog moeten met 13% stijgen! Even lekker rustig inlopen is er op sommige trails tegenwoordig niet meer bij. Ik loop dit stuk samen met Willem op, Aad zit dan al voor ons. Daarna een lange afdaling naar de L'Ourthe - ditmaal met een lage waterstand - die we een groot gedeelte van de tocht zouden volgen. Bij de 3e km een flinke opstopping vanwege enkele bomen die over het pad liggen. Dus flink door de benen zakken, rekening houden met het racevest, om aan de andere kant te komen. Iets verderop nog een paar bomen waar we dan overheen moeten. En dan voor de 4e km draaien we weg van de rivier en doen we de eerste van 7 klimmen, zo'n +120 mtr over een goede km lopen. Merk dan pas dat Willem niet meer achter mij loopt. Gevolgd door een lange afdaling in hoog tempo, waarbij de boomwortels en kiezels snel werden genomen, terug naar L'Ourthe voor de eerste oversteek, waar we inmiddels goed op temperatuur het koude water in mogen tot net boven de enkels. Direct trekt die kou via achillespezen richting de kuiten, maar door weer gauw het ritme op te pakken, verkrampen deze niet, alleen de achillespezen werken niet direct mee in de 2e klim een paar honderd meter verderop. En dat is best lastig op een 1,75 km lange klim over +140 mtr (de hoogste klim vandaag). Gelukkig gaat het in de 2e helft een stuk beter waardoor er toch meer ontspannen gelopen kan worden. Vlak voor de 1e verzorgingspost op 8 km, zie ik Ineke en Geert Jan voor de 2e maal, komend uit het bos in de volle warme zon. Hier even snel een gelletje naar binnen gewerkt, softfles bijgevuld en direct weer door. En ook hier weer snel afdalen naar beneden, één van de fijne onderdelen die ik gelukkig beheers. Hier lopen we aan de overkant waar we zo'n 6 km terug ook liepen. Op sommige stukken gelukkig over redelijk goed begaanbare paden, terwijl we ook soms even een stuk technisch over rotsen, leisteen en bomen moeten klauteren. Rond de 12,5 km hoor ik Wim via de speakers aan de overkant de atleten van de 22 km aanmoedigen omdat zij net gestart zijn. Daarna begint de klim naar de locatie waar we de dag ervoor nog hebben gewandeld op weg maar de Barrage du Nisramont. Heerlijk op tempo de trappen naar beneden genomen. Bij de 2e verzorgingspost bij de dam even wat cola en stroopwafeltjes genomen welke al wandelend over de parkeerplaats opgegeten werden.

Bij de kruising was het oversteken en met een klein sprongetje weer het bos in naar het water. Hier zaten Ineke en Geert Jan alweer. We waren begonnen aan het gewijzigde rondje van 9 km i.v.m. een jachtpartij in een ander gedeelte. Optimaal kunnen genieten van iets meer dan 3 km langs het water, waarbij je je soms zou kunnen afvragen wanneer ze bepaalde stukken weer gaan herstellen als redelijke wandelpaden. Zelf er weinig problemen mee gehad omdat je kort grond contact heb. Maar de hoeveelheid bomen die er al zeer lang liggen.... En dan weer die beklimming omhoog langs de ketting (wie is hier niet omhoog geweest met een trail). Rond de 20e km gaan we voor de 2e maal de L'Ourthe over (toen ook bij de Fantômes) eerst een stukje technisch over de gladde keien met het stromende water, dan over het eilandje en weer door het water. Daarna de volgende klim van +80 mtr over 800 mtr, waarbij we even boven blijven lopen voordat we nogmaals dalen naar de rivier. Niet veel later moeten we weer omhoog met handen en voeten. Maar om bij de 3e verzorgingspost te komen op de 24e km moeten we wederom +80 mtr omhoog over een km lengte. Al deze beklimmingen gaan wandelend omhoog, gewoon omdat dribbelen niet haalbaar is.....we moeten immers de finish wel halen.

Na deze post - weer even een cola genomen - dalen we slingerend naar beneden en sluiten aan bij de 22 km atleten, die even daarvoor de Barrage waren overgestoken. Voordat ik mij bedenk over wat er komen gaat, herken ik het bruggetje en weet dat we omhoog moeten.... slingerend tegen de +70 mtr heuvelop. Terwijl deze andersom heerlijk te belopen is. Eenmaal boven gaan we een 200 mtr via een steile afdaling glijdend naar beneden, normaal lopen is geen optie. Enkele 22 km atleten komen af en toe voorbij, waarbij ik moet inhouden om niet elke keer mee te gaan in het tempo....we moeten immers nog ruim 4 km langs het water voordat we het laatste stukje omhoog gaan naar de finish. Rond 29 km steken we via een bruggetje - wel opletten want diverse planken zijn verdwenen - het water over en slaan linksaf. Het laatste stuk gaat glooiend op en neer steeds verder omhoog. Plotseling loop ik Aad in de rug die het zwaar heeft vanwege zijn kuiten, maar met nog een kilometertje te gaan moet het nog wel te doen zijn. Niet veel later is het even schrikken als een mountainbiker mij tegemoet komt, gelukkig stopt hij wel, zodat ik eenvoudig door kan. Met zware benen stap ik na 4.28'28" met +1010/-998 mtr over 31,5 km over de finish. Totaal 2327 kcal verbruikt. Marc van Dijk stapt op mij af om onder de zonnebril te kijken hoe de ogen erbij staan....in elk geval een stuk helderder dan na de Trail des Fantômes.

Nadat iedereen uit de groep binnen en gedoucht was, kon de auto even voor 18.00 uur gestart worden voor het ritje van 3 uur naar huis..... Op naar de DAK Drunense Duinen Trail van komende zondag.

Zaterdagochtend met Reny vertrokken om Anne-Marie V. en Geera P. op te halen, voordat we op weg gingen na La Roche-en-Ardenne. Gelukkig schoot alles goed op om zo toch nog op tijd te zijn voor de start van de 27 en 12 km. Bij aankomst even de Scarabee stand bezocht (i.v.m. de bestelling) en even bijgepraat zover dat ging met al die klanten. Toen de startnummers opgehaald voor de trail van morgen. Ondertussen kwamen we meer TTOutdoor atleten en andere bekenden tegen. Met de 12 km deden 4 atleten uit de TTOutdoor groep mee, welke we na hun start nog even bij de klim van Mâboge (7 km punt) zijn gaan opzoeken. Opzich geen probleem daar het zonnetje heerlijk volop scheen. Jorien v/d D. en Adriaan K. kwamen we daar tegen na hun rit vanuit Vlaardingen. Wachtend in Mâboge op André B., Wilko H., Johan S. en Ronald t L., hebben we ons volop vermaakt, waarbij we nog diverse anderen tegenkwamen zoals Jasper R., Anne t H. en Peter P. Op een gegeven moment zien we de heren op de heuvel aan de andere kant de afdaling inzetten en kon het niet lang meer duren voor ze bij ons zijn. Met een glimlach van 360° kwamen ze over het bruggetje naar ons toe. Voordeel van bij een verzorgingspost te staan, is dat je gelegenheid heb om even bij te praten, voordat zij aan de laatste klim begonnen richting de finish. Voor elke afstand is dit het laatste stuk van de routes. Wij zijn direct terug gegaan naar de wateroversteek op zo'n 350 meter voor de finish om de heren te zien. Na een gezamenlijk drankje zijn wij doorgereden naar hotel Les Tilleuls in Renteux. Na de check-in was het weer spoedig terug rijden naar La Roche voor het avondeten bij La Stradella met nog een aantal erbij. Even voor 22.00 uur terug in het hotel en tijd voor het klaarmaken/leggen van de spullen voor het avontuur van morgen. We nemen mee op pad 1,5 ltr isotone sportdrank, 0,5 ltr water met elektrolyt en 0,5 ltr alleen water i.v.m. de gels op elke 9e km, 2 snelle jelle's en wat magnesium. De bedoeling zal zijn om op elke kilometer een slok te nemen van het aanwezige vocht.

05.30 uur gaat de zoemer af, nu al en dat na een onrustige nacht in een vreemd bed. Gauw de waterkoker aanzetten voor het ontbijt, op het gemak aankleden en na een uurtje sta ik beneden te wachten op Jorien en Adriaan voor het ritje naar de start. Daar treffen we Rob S., Paul Johan d V. en Dimitri L. al snel aan. Kom daar ook weer enkele bekenden tegen die ik gisteren nog niet zag. Terwijl we nog rustig staan te kletsen zie ik de voorste atleten al vertrekken en meld dat we mogen beginnen met HET avontuur van de dag. Had in de loop van de week voorgenomen om de eerste 20 a 15 km het rustig te houden om zo te zien, merken en voelen welke uitwerking de Eiger nog heeft op de spieren en pezen. Wetende dat het vlakke parkoers zich bevindt in de eerste 30 meter na de start en het daarna alleen maar steil of vals plat omhoog gaat, afgewisseld met dalen. Bij de eerste klim - na het slootje - ga ik wandelend verder met Jorien. Dimitri en Paul Johan trekken er met hun stokken direct vandoor.....in gedachte wens ik hun veel sterkte toe en wellicht tot in het laatste gedeelte van de trail of aan de finish. Rob loopt een klein stukje achter ons in zijn eigen tempo. Daarna blijft het glooiende parkoers onder de Mutant's gaan. Vanwege de hoeveelheid aan rotsen, steenslag en asfalt (verbinding stukken) niet gekozen voor de Speedcross 3. Tot aan het eerste single track stuk op 5,2 km voelt alles goed aan, maar wil alles nog verder rustig uittesten. Een kleine opstopping vanwege enkele bomen waarover geklommen moet worden. Daarna volgt de passage door het brandnetel veld, nu met een breed platgelopen pad. Op 6,2 km beginnen we aan de volgende serieuze klim (+200 mtr) naar 8,3 km. Halverwege meld Jorien dat ik gerust door kan/mag gaan in eigen tempo, vertel dat het straks wel zal gebeuren. Na een eerste modderpassage zie ik tegen een boomstam een telescoop stok staan... mogelijk door een atleet verloren. Resoluut besluit ik hem mee te nemen naar de eerste verzorgingspost. Ondertussen is Rob ons voorbij gegaan en zie ik Adriaan langs de kant staan. Herkenbaar zijn toch ook weer bepaalde stukken van de route. Zo ook vlak voordat we de N860 rond Mâboge, 13e km, over steken. Toen kwam de route van rechts naar de N860. Even later gaan we Rob weer voorbij en kunnen we lekker tempo maken op de aflopende weg. Voorbij de 14,5 km gaat het pad weer geleidelijk omhoog - weer zo'n herkenbaar stuk - een technisch stuk over rotsen van Le Cheslé zal zo volgen richting een afdaling naar de L'Ourthe. Vlak voor de rotsen trek ik rustig in tempo door en ga alleen verder. Wetende dat Jorien in eigen ontspanning haar weg zal volgen. De ruime kilometer die we langs het water lopen over schuine stukken leisteen, rosten en veel boomwortels en ongevallen bomen ga ik heerlijk op tempo. Net voor de 18e km, halverwege de klim, stuit ik plotseling op Paul Johan,hij had wat kopstootjes met enkele bomen gemaakt. Maar hij had het zwaar in de beklimming met zijn stokken. In een gestaag tempo neem ik hem verder mee naar boven. Tot we een kilometer verderop alweer gaan dalen en wetende dat dit niet zijn sterkste kant is, verlies ik Paul Johan in mijn spoor op de route. Laat ik daar bijna onderaan op een steen gaan staan waar menige atleet al op heeft getrapt.....en bij mij schiet hij los. Hierdoor schiet ik met beide benen naar beneden en de linker elleboog op een wortel. De rug wordt beschermd door het racevest. Beneden spoel ik de wond direct schoon met water en ga direct verder met de volgende klim naar de eerste verzorgingspost op 20,5 km. Tref hier ook weer Adriaan. De waterzak is nog half vol, prima tot aan de volgende post. Beide softflessen zijn leeg en vul deze bij met water en overstim long energy. Neem nog wat cola en ontbijtkoek.

Niet veel later volg ik mijn weg richting de steile afdaling naar het water..... Maar twijfel... het lijkt als of de route doorgaat gezien de voet afdrukken, ik neem de gok en jawel, daar weer een routebord, pfff. Een paar honderd meter later sta ik toch ook weer onder die afdaling. Bij 23 km de eerste watercrossing door de L'Ourthe op een stuk met sterke stroming en veel rotsen. Even een lastige passage daar ik nog steeds geen stokken gebruik. Bij het bukken om onder een boom door te gaan, waarbij je diep moet hurken, duw ik met het opstaan een afgebroken tak tussen de schouderbladen. Daarna volgen een paar korte klimmetjes naar de Barrage van Nisramont welke we na 26 km bereiken en via deze stuwdam steken we het water over en via twee beklimmingen en diverse traptreden hebben we uitzicht over de stuwdam. Vanaf de 28e km blijven we volgens de Ardennen termen redelijk vlak lopen voor de komende 6 km. Rond de 32e km passeren we de start locatie van de Trail de Barrage (start op 9 oktober), dus ook hier weer vele herkenbare stukken. Bij de volgende piep van het klokje zie ik de tijd van de 33e km, welke in bereik na 4.44'. Daarna toch maar even gestopt om een klein steentje die tussen tenen bleef dwalen eruit te halen. Rond de D'zeû La Corneille volgen twee pittige beklimmingen elkaar kort op. Na het bos van St. Houbiert, 37 km, dalen we naar het bruggetje van Vieux Château naar de volgende verzorgingspost op iets meer dan 42 km. Voor de 40e km zuig ik de laatste druppel uit de waterzak. Gelukkig heb ik de softfles nog. Op de verzorgingspost haal ik de waterzak uit het racevest, motto om zo wat extra rust te pakken, Vul deze met water en twee tabletten elektrolyt. De softflessen met water en overstim. Tevens haal ik nu pas de stokken te voorschijn, niet vanwege de beklimmingen, maar vooral om het tempo hoog te gaan houden, daar een eindtijd van onder de tien uur theoretisch mogelijk blijkt.

Vanwege de warmte die nu goed voelbaar is, besluit ik tevens maar mijn pet op te doen met de klep in de nek. Na een afdaling naar de rivier, welke we ruim 2 km volgen, komt een klimmetje rond Profond Wé met een technische steile afdaling en een slingerende Z afdaling naar de zijrivier Gué. Toch jammer dat enkelen niet de officiële route volgen, maar rechtstreeks naar beneden denderen... Hierna komt alweer een lange klim (hierna nog drie stuks). Gelukkig kunnen we dan even afkoelen omdat we straks uit het bos komen en langs de akkers lopen. In de lange afdaling en oversteek van de N843 staat Adriaan alweer. Hier een steentje wat er net inschoot bij de enkel verwijderd. Daarna weer in tempo door....al begon de maag zich te roeren. In de afdaling weinig merkbaar, maar wel besloten om geen gel meer in te nemen om erger te voorkomen. Wist dat ik met elektrolyt en overstim het mogelijk kon opvangen. In de daarop lange klim van Bernival merkte ik met de inname elke km dat elektrolyt iets te scherp was voor de maag.... Stoppen dus daarmee en voornamelijk verder met overstim. Na de 53e km gaan we weer dalen naar de rivier. Na 600 mtr langs het water gaan we aan de andere kant van de heuvel omhoog....de voorlaatste klim. Het duurt wel lang voordat je weer een medestrijder ziet, ook doordat de overige afstanden pas bij Mâboge erbij komen. Kan redelijk het tempo vasthouden, maar weet wel dat het na 10 uur wedstrijd zal worden...toch een zwaar technische route. Met regelmaat komen bepaalde stukken ook zo ver op de route bekend voor. Gelukkig is de concentratie nog goed scherp, hierdoor kan ik over rotsen en wortels goed tempo houden. En dan die afdaling naar Mâboge.... gelukkig.....meer atleten op de route. Bij deze derde verzorgingspost weer eerst de softflessen gevuld en toen weer een colaatje....bleek ook het laatste beetje te zijn. En er moeten nog zoveel atleten komen....

En dan......die ellendige steile klim - bijna recht omhoog - welke ik voor mijn gevoel zeer goed verteer...maar wel een diepe indruk achter laat in het lichaam. Hierna is het focus op de horizon en zoeken naar de borden. Hierbij geen oog voor andere atleten daar dit mogelijk tempo verlies zou kunnen geven. En dan het bordje met nog 1 kilometer te gaan....bos in, bos uit...en dan rechts af de allerlaatste afdaling naar de tweede oversteek. Roep nog even een dame terug omdat ze de verkeerde kant op gaat. Met de stokken zet ik verder aan naar beneden, langzamere atleten voorbij schietend. En dan de L'Ourthe, hoe gaan we er door... na twee stappen, schakel ik direct over naar een behoorlijke dribbel, om zo snel de oversteek te maken en daarbij nauwelijks de gladheid van de stenen op te merken (dit was de dag ervoor goed te zien). Verlies hierbij wel een softfles, maar deze wordt door een toeschouwer opgeraapt. Met de inzet van de stokken snel ik naar de finish welke ik vlak achter twee TTOutdoor atleten op de 19 km bereik.

Met een totaal van 67 km stop ik de tijd na 10.38'14" als 74e van de 114 finishers met +2539/-2533 meter en een verbruik van 4356 kcal. Totaal 158 starters en aan de finish 15 DSQ en 29 DNF.

Moegestreden probeer ik te gaan zitten, schoenen/sokken uit (nodig om de twee eeltblaren te luchten op beide grote tenen, waar ik gelukkig doorheen heb kunnen lopen) en dan even liggen wordt ik te hulp geschoten door mijn atleten met meloen, sinaasappel en een toetje. Even later, na ontvangst van de felicitaties, die ik hun ook geef....loop ik naar de organisatie om te vragen naar een tussentijd van Reny rond Mâboge, waar ze tien minuten ervoor met Anne-Marie was doorgekomen. Maak een schatting van een uurtje lopen tot aan de finish (wat achteraf precies klopt). Even daarna komt mijn laatste atleet Rob, na beide dames, ook voor zijn 65 km afstand over de finish. De organisatie roept dan om dat er volgend jaar weer een unieke afstand van 100 km zal plaatsvinden... waarop Hans direct vraagt of ik er dan bij ben....Hmmmm. En of ik er ook bij ben met de 100 Miles in Spa volgend jaar.....in elk geval met de 50 Miles.

We ruimen op, zeggen bekenden gedag en gaan op weg naar de douches en het avondeten in La Roche. Na het eten vertrekken we even na 21.30 uur naar Vlaardingen.... er moet immers de volgende ochtend gewoon weer gewerkt worden......neem wel het besluit om een uurtje later te beginnen.

Eiger Ultra Trail 101 km met +6700 meter. Het is zaterdag 16 juli en om 03.00 uur gaat de wekker. De dag ervoor startnummer opgehaald - we starten met 10 atleten vanuit de TTOutdoor groep -, waarbij de verplichte materialen getoond moesten worden om te mogen starten en 's avonds na de briefing (288 Nederlanders doen mee) verder alles al klaar gemaakt aan drinken (2 ltr water ORS en 0,5 ltr sportdrank), voeding (o.a. elektrolyt tabletten, ORS poeder, 16 gels en 5 snelle jelle's) en overige spullen klaar gelegd.

Nu een kwestie van aankleden, ontbijten en op weg naar de start...het is dan 03.45 uur. Het is al een behoorlijke drukte als ik 20' later aankom wandelen. Lever de tas met extra schoenen, kleding en voeding in voor op het 53 km punt in Burglauenen. Begeef mij daarna naar het startvak en tref daar o.a. Aad Terwiel en Bob van der Weg en andere Hollanders.....nog 8' te gaan. De 1e editie was door zeer slecht weer ingekort tot 83 km, de 2e editie was extreem warm (waardoor ik, mede door de hoogtes, op 35 km toen misselijk werd en in Berglauenen stopte na 52 km) en vorig jaar werd de wedstrijd vanwege onweer enige tijd stilgelegd. En dan is het om 04.30 uur dan eindelijk zo ver, we mogen van het avontuur gaan genieten, althans zover dat mogelijk zal zijn....in de afgelopen dagen is er behoorlijk wat sneeuw gevallen en voor vandaag zou de zon mogelijk ook zijn vernietigende werk kunnen gaan uitvoeren.

Het begint al direct lekker glooiend door Grindelwald (+1032 mtr bij de start), na 2,5 km gaan we het bos in en gaat het slingerend omhoog richting Grosse Scheidegg na 8 km op +1959 mtr. Zelfs in het donker komen bepaalde stukken herkenbaar terug van 2 jaar geleden. Dit soort dejavu's heb ik vaker vandaag. Het zonnetje komt langzaam achter de bergen te voorschijn. Hier alleen een stuk banaan genomen, drinken was nog voldoende aanwezig. Rond de 11e km zien we de eerste sneeuwvelden liggen, maar het pad is gelukkig schoon. Bij First gaat het pad iets verder omhoog, voordat we afdalen naar Bort na 17,4 km op +1566 mtr - over grind en asfalt paden - met aanduidingen van 20c/o, hoewel ik soms het gevoel heb dat het meer is. Maar het is heerlijk tempo makend. Bij Bort even al het water aanvullen. Hier kom ik Bas Dessens tegen en we wisselen even de ervaringen uit.

Daarna iets stijgen en dan weer dalen over onverharde paden..... totdat de klim naar First begint. Rond de 18e a 19e km hoor ik een paar Nederlandse stemmen achter mij van o.a. Marc Weening. We wisselen enkele woorden voordat zij doortrekken naar Faulhorn, immers de gondel naar First ligt er om technische redenen uit. Even later staat Marc met de camera in de aanslag. Bedankt voor de foto. Ondanks dat het nog vroeg is, begint de warmte al aardig op te zetten als we het bos uitkomen. Via de canyon cliffwalk hebben we de verzorging bij First na 22,9 km op +2167 mtr in 4.25'42". Foto's maken, een snelle jelle en spreek daar Piet Wuijster.

Direct weer glooiend volgen we de route naar Bachalpsee op +2265 mtr en dan verder omhoog naar Spu en onderlangs Reeti, over een technisch stuk van grote stukken rotsblokken op weg naar Feld, 28,9 km op +2020 mtr. Ook hier al enkele sneeuw passages maar goed beloopbaar. Bij het binnentreden van de koeienstal/ verzorgingspost direct water aangevuld. De grote zak vul ik aan met ORS poeder en de softfles met een tablet elektrolyt. En daar tref ik Aad ook aan. Niet veel later stapt André van Dorp (51 km) binnen. Nadat zij vertrokken zijn ga ik ook weer op pad voor de lange klim over dik 3 km naar Faulhorn.

2 jaar terug heeft deze klim mij de das om gedaan, dus het motto was: rustig naar boven gaan met enkele rustmomenten, aangezien we al boven de tweeduizend meter zaten. Tijdens de klim kregen we goed te zien hoe er geklommen moest worden.... links en rechts werden we voorbij gelopen - soms opzij gezet - door heuse berggeiten. Vlak onder de top van de Faulhorn na 33,8 km op +2670 mtr in 7.40'53", weer de aanmoediging van Marc. En bij de tijdcontrole staan daar Jorien van den Doel en René Verkade (beide 51 km) zij zijn mij in de klim dus voorbij gegaan. Niets van gemerkt, mogelijk dus tijdens een rustmoment. Voordat we door kunnen naar de verzorging moeten we zo'n 15' wachten door de enorme drukte. Even wat bouillon en wat zoute pringels genomen. En dan begint het avontuur door de sneeuw, eerst slingerend naar beneden, balend dat ik net achter enkele niet afdalers liep.... het ging dus voetje voor voetje.... totdat ik vrijspel kregen. Tempo opvoerend richting Egg, maar merkte al snel dat het lastig zal worden. Veel 51 km atleten die nog frisser zijn en sommige die er voorbij wilde, dus een drukte. Maar vooral de voeten die na plaatsing vaak een willekeurige kant op schieten en dan moet je weer snel je balans terugpakken, maar ook je snelheid behouden. De stokken die vast blijven steken in het ijs, dus elke keer met een flinke ruk eruit trekkend. En veel, heel veel skiën - doordat de voorste voet door glijdt - kan je met de achterste blijven afzetten. Natuurlijk met diverse risico's van onderuit gaan, wat gelukkig niet gebeurde. Bij Egg na 38,6 km aangekomen zie ik nog net Jorien en René vertrekken. Aad staat daar nog en blijkt 2x onderuit gegaan te zijn, hierbij wat verwondingen aan zijn hand te hebben door het vallen. Water bijvullen en weer gaan.

Tijdens het doorlopen rustig een snelle jelle naar binnenwerken wat maar gedeeltelijk lukt, maar wat binnen is komt er niet meer uit. Hierbij gaat Aad mij voorbij. Lopend over de Oberberghorn hebben we rechts een mooi diepte beeld over Interlaken en beide meren. En dan met de trap omhoog.... Je even omhoog trekken aan de leuning en ketting. In de afdaling haal ik Aad weer bij en we lopen gezamenlijk Schynige Platte na 46 km op +1988 mtr binnen, waar we Jorien en René spreken. Water weer bijvullen wat zeer noodzakelijke is vanwege de warmte, wat cola en weer die zoute pringels.

Ik vertrek eerder naar Burglauenen dan Aad en hou het in de knollen velden nog even rustig, maar daarna gaat het gas erop. Dwars door het "Ardennen" bos dalen we springend naar beneden, waar een hoeveelheid aan wortels liggen, maar tussen die wortels bij elke boom, diepe putten, weinig aarde. Maar ditmaal minder modderig dan 2 jaar terug, dus geen glijwerk. En dan die klim weer, wederom een stuk omhoog, gevolgd door een technische afdaling, waarbij de organisatie nu, maar ook op eerdere plekken, waarschuwingsborden heeft geplaatst. Met twee anderen dalen we snel af, diverse inhalend, waarbij de knieën langzaam beginnen te klagen, zij willen het iets rustiger aandoen. Bij rustplek van Burglauenen na 53 km op +905 mtr, hoor ik Kim Baner vanaf de zijkant roepen, direct gevolgd door de speaker die meld dat de winnaar na 11.39' over de finish is gekomen. En ik.....ja, ik moet nog een stukje na 11.43'08" wedstrijd of...... twijfels om verder te gaan. Hier staan René en Jorien met Adriaan, zij voor hun laatste 9 km. Ik haal eerst mijn bordje pasta en app dat ik Burglauenen heb gehaald in gezonde toestand.... in hoeverre ik nog van gezond verstand kan spreken, hahaha. Via de app komen vragen of ik nog verder ga, want FUCKING HELL wat is het zwaar, zwaarder dan de vorige keer dat ik deelnam. Twijfels om door te gaan, we moeten immers direct weer stijgen en dat op het warmst van de dag. Na het verwisselen van schone sokken en aanvullen van voeding.....besloten om toch maar de gok te wagen en 'gewoon' door te gaan. Na een rust van 45' en de navraag bij Aad wat hij doet, komt de melding dat hij in elk geval stopt.

Met zware benen begin ik (ja, waar begint men eigenlijk weer aan...) aan de klim (naar ongeveer +1600 mtr) via Wiggen richting Wengen, eerst nog over asfalt en al gauw op grind en weer het bos in met veel wortels en ook hier diverse stukken die als gevaarlijk te boek staan. Gelukkig krijgen we op dit stuk ook nog even een cadeautje.... afdalen over asfalt voor enkele km's lang, dus tempo maken en met behulp van de stokken (gelijkmatig afzetten) kan het tempo stevig hoog gehouden worden, waarbij ik moet uitkijken mij zelf nu niet voorbij te lopen. Op snelheid loop ik Wengen binnen na 62 km op +1283 mtr in 14.26'50". Hier vul ik weer water bij, neem snel een beker cola tot mij en vertrek toch weer snel. Heb in totaal nog drie uur de tijd voor de deadline in Mannlichen. Moet immers een duizend meter stijgen over 6 kilometer, ga ik dat halen....de motivatie schommeld, het is immers nu of nooit meer!

Na een stuk door het plaatsje zelf, trekken we al snel het bos in en ik neem al snel weer een gel, maar voel dat de maag van zich laat horen, snel even gehurkt achter een rots gooi ik alle ballast eruit. Het gaat moeizaam en elke stap voelt zwaarder aan in het bos. Een enkele deelnemer zie ik weer terugkeren naar Wengen, daar is de strijd bij gestreden....alle moed is opgegeven. Bij het passeren knikken we moedig naar elkaar. Woorden zijn hierbij niet nodig, oogcontact zegt meer dan een heel verslag..... Niet veel later stap ik het bos uit en beland boven de boomgrens op weg naar de lawine vangers die hier staan opgesteld om in de winter Wengen te beschermen tegen lawines. Merkbaar is de warmte van de middagzon, Fuck... echt killing!! Alle aanwezige energie vloeit weg. Tevens zijn de voetzolen gevoelig, de knieën gaan tegen werken, maar de hamstrings en bovenbeenspieren doen nog wel hun werk, maar niet meer van harte. We slingeren er tussendoor en ik moet mij nu echt bepaalde doelen (afstanden) opleggen om niet nog meer pauzes in te lassen. Het gebeurt mij nu te vaak dat ik op adem moet komen. Wat wel de gelegenheid geeft om de ingestelde regel van elke kilometer een slok te nemen te verhogen naar enkele honderden meters. Het drinken lukt wel, maar het eten niet en daarmee krijg ik te weinig energie naar binnen. Vlak onder de top weer een fotograaf van de organisatie....zal een fraaie plaat worden. En dan nog iets meer dan honderd meter, de zon verliest zijn sterkte en vanuit Grindelwald waait een koude wind over de top heen, het is er koud. Mannlichen is bereikt na 68 km op +2230 mtr in 16.43'36". En het lichaam......is leeg..... futloos.

Nadat ik ga zitten wordt ik aangesproken door het medische team dat aanwezig is. Hoe ik mij voel etc., logisch, het is immers een helse tocht naar boven. Diverse anderen hebben al een omgeslagen deken of liggen zelfs verpakt in aluminiumfolie met dekens in de tent. Na enig zelfberaad neem ik het besluit om te gaan stoppen, heb immers nog wel 45' over om door te mogen gaan. Ik ben leeg en zal dit nooit meer bij gegeten krijgen en daarop volgt dan concentratie verlies, wat vanaf nu in opperste paraatheid moet zijn....de nacht valt in. Na 17 uur wedstrijdtijd moet er met verlichting worden gelopen. Een official vraagt nogmaals of ik het zeker weet, voordat ze de chip verwijderd. Direct verteld ze mij dat ik de gondel - 100 meter verderop - kan nemen naar Grindelwald Grund. Reny informeer ik over het stoppen en we spreken af dat ze mij komt ophalen bij de finish met een jasje. Door slecht ontvangst loopt de communicatie niet optimaal. Eenmaal beneden krijg ik van een organisatie lid een autolift naar de finish voor het ophalen van mijn extra tas. Met mijn 16 km finisher wandel ik terug naar de caravan, waar ik snel een warme douche neem en dan nog even bij kom van het gehele avontuur.

Totaal 68 km gelopen in 16.43'36" met +4954/-3758 meters, een max HS van 159 (ruim 20 slagen onder max) en een gemiddelde HS van 124. Verbruik van 5761 kcal. Ondanks het eerder stoppen, toch echt heerlijk genoten van dit avontuur en ga ik hem nogmaals doen.....Neen, in elk geval niet de 101 hier.

Trots op de TTOutdoor atleten die vandaag hun finish hebben behaald;

Zondagmiddag, 45 minuten voor de start, loop ik met Reny mee naar de start van de 22 km....haar trail evenement en mijn herstart van de dag. Diverse lopers uit de TTOutdoor groep blijven het vreemd vinden (ze hadden mij al gesproken of het gehoord dat ik was uitgestapt en weer van start zou gaan) mij te zien staan bij hun in het startvak. Nog voordat we van start wordt er melding gemaakt dat ik mijn 5e trail start van dit weekend ga maken. Ook nu maken we een klein rondje over het park en maken de zelfde route richting de verzorgingspost op 5 km, boven op het Drielandenpunt. We verdelen ons in twee groepjes en bekijken hoelang dit stand zal houden. Zelf ga ik mee met Ad, Nely, Michel en Remon. Reny vertrekt met Astrid, Anne-Marie, Jorien en Carla. De overige Leo, Remco, Anita,Petra, Wendela en Adriaan zwaaien ons uit, maar starten een uurtje later voor hun 11 km trail. In het veld na de 2e km merk ik dat het afdalen pijnlijke doet aan de spieren als ik in het tempo van de groep mee ga....en laat mij daarom in een hoger tempo naar beneden snellen. Eenmaal daar aangekomen is het gewoon even wachten totdat zij er ook zijn. Ad zijn we dan allang kwijt. Ik wijs hun op het punt waar Stefan de fout in ging, waarop zij direct voorzichtiger gingen lopen. Ook nu weer is het behoorlijk benauwd in het bos naar boven toe richting de 5e km. Na een paar maal ze hebben gewezen om de beklimmingen gewoon in een speedmars tempo omhoog te gaan wandelen, is het voor ze duidelijk dat het minder energie/kracht kost. Bij de verzorgingspost sluit niet veel later Jorien toch bij ons aan. Tevens staan hier de partners van Anne-Marie en Petra ons op te wachten met camera's. TOP mannen. Waar ik vanochtend nog een lusje van 16 km maakte (dit lusje lopen de 38 km atleten trouwens ook) vervolgen we nu onze weg via diverse single tracks naar beneden met af en toe een pittig klimmetje. Na ruim 6,5 km zien we de borden waar de 11 km afstand afbuigt en wij verder mogen over diverse pittig stukken, waarbij we nauwelijks het bos uitkomen. Wel merk ik dat er af en toe lichte miezer regen valt. Als we bijna halverwege de afstand zijn merk ik dat het afdaling minder snel gaat dan de overige....de vermoeidheid gaat opspellen en ben zeer benieuwd wanneer deze definitief gaat toe slaan. Ook nu weer neem ik elk uur een gel in, daar ik dit echt nodig zal hebben.

Na ruim 13 km treffen we de tweede verzorgingspost op de bekende plek waar ik vorig jaar ook Simone, Marco en Kristof tegen kwam/ mee liep/ aanmoedigde. Helaas waren zij er nu niet bij.... Na een korte afdaling en dubbele lange klim, kwam er tussen 15 en 16 km 80 meter daling met direct een 70 meter klim...heerlijk voor de eenspieren, die na de ochtend het wellicht niet eens waren met de beslissing om nogmaals van start te gaan. Het parkoers bleef immers op en neer gaan tot aan de finish. Van de overig begon Remon het ook zwaar te krijgen en ben daarom wat meer achter in de groep gaan lopen om hem te ondersteunen, want alleen achteraan lopen in een groep gaat tegen het eind anders dubbel zwaar wegen. Tevens hem erop gewezen het in de afdaling iets rustig aan te gaan doen, omdat vanwege de vermoeidheid de signalen van de hersenen naar been en vooral voet spieren minder snel reageren dan dat ze behoren te doen, waardoor de kans op blessures heel eenvoudig opspelen. Helaas begon de miezer regen over te gaan in een flinke lange regenbui die nog lang duurde. Nog voor het 19 km is de locatie waar de 11 km atleten weer instappen op onze route. Vooraf iedereen nog gewaarschuwd over het knollenveld, viel het dit jaar reuze mee - althans van mijn kant - en liepen we afdalend verder richting de finish. De 3 overige liepen telkens iets verder uit op Remon en mij, maar wachtte netjes na enkele honderden meters op ons. Vlak voor de finish heb ik iets afstand genomen van hun vieren, omdat het hun afstand was waarvoor zij gingen en als trainert neem je dan gepast enige afstand van hun vreugde. Door de speaker wederom genoemd als de enige atleet die vijfmaal van start is gegaan, na op de 60 km te zijn gestopt.

Totaal 23,5 km in 3.06'12" afgelegd met +613/-607 mtr. Wachtende op de dames die afzonderlijk af elkaar binnen kwamen druppelen.

Dit weekend over '5' starts een totaal van 99 km gelopen met +2338/-2280 mtr en 4800 kcal verbruikt. Nog even een 600 a 700 meter teruggelopen om Reny op te halen toen Anne-Marie al binnen was en zo samen over de finish gegaan.

Het X-Trails weekend is helaas niet geworden wat ik vooraf ervan gehoopt had, maar heb wel de nodige km's kunnen en mogen maken. Maar ben zeer tevreden over de resultaten van de TTOutdoor atleten (een aantal gaan aansluiten) die mee zijn gegaan dit weekend. Maar weer zonde van de 2 blessures:

Zondagochtend gaat de wekker om 06.00 uur, lig dan zo 5 uur in bed en goed geslapen.... totaal NIET. Heel veel wakker gelegen vanwege een houseparty ergens in de omgeving. Het was t gesprek van voor de start, bleek op zo'n 7 km afstand (effe opgezocht) in Bocholtz te zijn en omdat de wind onze kant op stond, was het dus geen perfecte voorbereiding. Maar goed spullen klaar gemaakt, ontbeten...Reny weer wakker gemaakt voordat ik even voor half acht vertrok. Op het Landal Park aangekomen zat Stefan Hulsing al op mij te wachten, hij zou meegaan voor zijn langste vuurdoop. Vooraf weer even sommige van Sportevents.be gesproken, je leert elkaar toch ook weer kennen, zeker door ook deel te nemen aan de andere evenementen. Met een kleine 65 atleten vertrokken we klokslag om 8 uur voor eerst een klein rondje op het park en toen naar de uitgang richting het Drielandenpunt. Na 1,7 km asfalt trokken we de glooiende akkers in richting de eerste verzorgingspost op het 5 km punt. Dit hield wel in dat we van +185 mtr naar +318 mtr moesten. Al snel zitten de fotografen van Sportgraf langs de kant, waarna we afdalen naar de eerste twee draaihekjes. Omdat het mij niet uitmaakte stap ik gewoon in het stroompje water.....maar Stefan maakte een sprongetje erover, spijtig beland hij bovenop een hoef afdruk en gaat behoorlijk door zijn enkel. Rond de 3e km spoor ik hem nog aan om tempo te blijven houden - we moeten immers 7 km/u lopen om de limiet te halen....en mogen dan niet verder afzwakken - maar hij blijft er last van houden. Ik wijs hem erop dat hij bij 5 km teruggebracht kan worden en als het later weer gaat hij wellicht op de 22 km kan starten. Achter ons loopt dan nog 1 atleet. Na 4,5 km vertelt hij dat ik mijn eigen race kan gaan lopen....hij kan geen vaart maken. Bij die verzorgingspost vertel ik ze alvast dat hij eraan komt en ga snel verder op "jacht" naar eventuele lopers voor mij. Al snel heb ik 3 atleten bijgehaald. Na een uur lopen heb ik al wat tijd goed gemaakt en heb zit op 8,2 km....1 km voorsprong dus. Heb besloten de gel's op elk heel uur in te nemen en niet elke 9e km, om zo de energie bodem voldoende op niveau te houden. Na de 11e km ben ik nog 3 atleten bij voorbij gesnelt en dan voornamelijk in de afdaling. Al snel gaan we van België naar Duitsland en wordt ik voorbij gereden door de atb van de organisatie.... Er zijn voor de 2e maal deze ochtend aanwijzingen (linten/borden) weggehaald. Ongelofelijk, weet er immers alles van met mijn eigen cross evenementen. Zit dan in de klim naar het hoogste punt van 334 mtr. We lopenlangs een spoorlijn, onder tunnels.....en ik zie lange tijd niemand, ook geen bewoners. Doordat niet alle linten zijn terug gehangen of alweer weggehaald, vraag je je soms af of je nog in de juiste richting ga. Het klimmen gaat zwaar, maar op 16,5 km heb ik er 2 uur opzitten, en merk dat de vermoeidheid gaat toeslaan. Het slaapgebrek gaat zij tol eisen....F U C K.

Daar gaat dan de gehele planning van jaar opbouw, van trail naar trail...van de X-Trails naar de Eiger naar de Indian Summer.... Gelukkig kom ik een medestrijder tegen in een steile klim naar de 19e km, maar helaas zit Jeremy Graulus er ook doorheen (pijnlijke bovenbenen en ook het slaapgebrek). In de lange klim naar de tweede verzorgingspost op 21 km neem ik de beslissing om te gaan stoppen....niet vanwege een blessure (tuurlijk werkte de hamstrings in het begin even tegen en ook geen misselijk gevoel) maar gewoon het futloze gevoel dat het een limiet gevecht tot kwelling gaat worden...met wellicht een blessure tot gevolg omdat je risico's gaat nemen in de afdalingen. Stukje eigen kennis van mijn kant... Het parkoers van vorig staat redelijk goed op het netvlies. We melden samen dat we eruit stappen, drinken en eten nog even wat, ...maar gaan wel lopend terug gaan naar de start, een kleine 4 km afdalen over de weg. De kerkklok slaat 11.00 uur, dus de 38 km afstand gaat van start, die we met nog 1 km te gaan hebben, nog voor de akkers tegenkomen. Zowel hij als ik groeten bekende en wensen hun sterkte met hun avontuur. Aangekomen bij de start melden we ons af met als reden het slaaptekort, ook zij hebben er last van.

Tevens laat ik weten dat ik wil starten op de 22 km straks om 14.00 uur. Met wat rust wil ik toch nog wat km's maken i.v.m. opbouw. Terwijl ik bij kom bij de Scarabee stand, krijg ik de melding dat ik van start kan op de 22 km. Heb er nu 25,9 km op zitten in 3.15'.21" met +645/-640 mtr.

Op naar de camping, douchen, eten en wat rusten en dan weer terug.

Zaterdagavond om 22.15 uur was de derde start - een nachttrail - over 16 km, met een gedeelte door Duitsland. Wel jammer voor de organisatie dat linten en boorden daar weggehaald zijn. Na de start - met de meeste TTOutdoor lopers/supporters langs de kant - vertrokken alleen Paul Johan en ik richting onze camping, waar de andere lopers stonden voorbij het 1 km punt. Daarna was het in 1,5 km zo'n 60 mtr klimmen. Gevolgd met 45 mtr dalen over ook 1,5 km. Tot nu toe liepen we samen op, alleen in de steile klim liep hij soepeler bij mij weg....wederom op asfalt. In het glooiende gedeelte van bijna 4 km was het goed tempo lopen tot 5'30" p/km. Alleen die 60 mtr klim over 800 mtr hakte er even in richting het kasteeltje. Bij elke beklimming is het gewoon een kwestie van een stevig speedmars tempo. Ook hier weer volop herkenning van dit gedeelte van de wedstrijd van vorig jaar.....daarna de zeer technische afdaling door een greppel met keien, kiezels en aardig wat modder....waar ik ook weer met een glimlach naar beneden snel. In de laatste 100 mtr schiet ik Paul Johan voorbij, die het zichtbaar niet naar zijn zin had... Immers veiligheid gaat voor, dus geen probleem. Enkele meters daarna de enige verzorgingspost op 10 km. Snel een bekertje cola en gelijk door.....hoe eerder ik klaar ben, des te sneller ik slapen kan.

Ook hier weer een stuk asfalt terwijl de route verder omhoog (75 mtr) ging tot aan de 12,5 km. Hierna stapten we verder over de ochtend route, duidelijk herkenbaar door de lichtbundel van de hoofdlamp. Niet veel later liep er iemand in gelijke trent met mij mee.....bleek dus Paul Johan te zijn. Waarna we samen met door's van 5'25" a 5'20" p/km verder gingen. Tussen het maiskolfveld door en later in tegengestelde richting van de ochtend route. Ik weet het....kan er niets aan doen dat ik alles redelijk eenvoudig terug herken. Dat hoge tempo blijven we vasthouden tot aan de finishlijn... Eigenlijk gekke werk.....maar mede door het vele asfalt - trail onwaardig (sorry) - was het wel lekker om snel klaar te zijn.

In 1.36'22" met +298/-296 mtr, was het even wat drinken en toen terug wandelen met Reny naar de camping (1500 mtr), snel douchen....zodat we nog net voor 01.00 uur op bed lagen.

De volgende ochtend moest er immers alweer om 08.00 uur gestart worden...

Zaterdagochtend 10.00 uur, de start van de 2e etappe over 26 km. Rustig achterin gestart, daar het ondanks de nevel, al aardig benauwd is. Ellen ging niet van start i.v.m. een blessure aan haar grote teen (en die na de proloog, nogmaals te hebben gestoten). Na de eerste 2 km over glooiend asfalt, begon het 1e klimwerk door het bos. Even daarvoor iets versnelt om zo Jorien niet mee te laten gaan (ze moest immers haar eigen, rustiger tempo gaan lopen). De warmte was goed blijven hangen, wat het ook extra zwaar maakte. Na de 4e km (+280 mtr) werd de daling alweer ingezet naar +100 mtr op 8,5 km. Het is ook hier over de weilanden heerlijk dalen op snelheid. Met een kleine klim op 9 km, was het eigenlijk verder dalen tot aan de 12 km (hier stond Adriaan op de fiets te wachten). Daarna was het zo'n 60 mtr stijgen tot voorbij de 13 km, waarna de enige verzorgingspost op 14,5 was. Toen ik bijna weg wilde gaan kwam Paul Johan aanzetten. In de klim verder omhoog zo rond de 15e km liep hij mij voorbij. Tussen 16 en 18,5 km - met veel asfalt - was het op en aflopen.....maar vanaf de 19e km ging het vanaf +160 mtr zo'n 100 mtr verder omhoog over 2 km lengte. Ondertussen was er geen sprake van een bakoven, maar een hete luchtkanon, want de temperatuur schoot omhoog in alle benauwende vormen.... En dan liepen we over smalle paden, soms zo schuin dat je naar beneden gleed richting het prikkeldraad en/of schrikdraad. Daarna volgde weer een pittige afdaling naar km 24 (inclusief een hobbel...), waarna de laatste 2 km weer glooiend omhoog ging tot aan de finish.

Ondanks de extreme benauwdheid goed (redelijk) constant gelopen in 2.44.17 met +494/-478 mtr's over de finish.

Daarna was het uitrusten en rustig blijven....zelfs bij het avondeten met de groep als het eten zo'n 2 uur later wordt uitgeserveerd.

Wetende dat Stefan al 2x navraag was gaan doen..... oké, het bommetje barste...ten gehore over het gehele terras...... Dit terwijl Paul Johan en ik 's avonds nog de nachttrail hadden....

Vanmiddag aangekomen op camping Gastmolen te Vaals (vorig jaar goed bevallen, dus dan ga je terug). Hierbij al vier TTOudoor atleten (bijna dan) die zondag ook gaan lopen gesproken. Rond de klok van 18.30 uur rustig op weg naar het drielandenpunt waar de start van de proloog voor de X-Trails zou gaan plaatsen vinden. Daar troffen we Tjarda al direct aan. Paul Johan was ook vroeg aanwezig, daarna volgde Cinta, Jorien, Ellen en Cor, als direct bekenden. Met het ophalen van de startnummers kregen we de herinneringen al mee. Zo' n 20 minuten voor de start de slippers geruild voor de Mutant's van La Sportiva. Rustig achterin het veld gestart en na 500 mtr het tempo opgevoerd in de afdaling, met direct voor de 1e km een klimmetje met lange afdaling tot voorbij de 2e km nu een behoorlijke klim begon, hier Cinta voorbij gegaan, ....wel in zijn geheel rustig dribbelend omhoog tot voorbij 2,5 km. Daarna een afdaling zo'n 800 mtr waarbij Paul Johan en Cor bij mij wegliepen. Toen in de korte steile klim toch even de speedmars ingezet achter Cor aan. Na 4,5 km de volgende behoorlijke klim, met eenmaal boven nog een klein hobbeltje erbij. Toen volgde een kilometer lange afdaling naar 6,5 km om direct weer omhoog te gaan, gevolgd in een 700 mtr afdaling. Wetende van vorig jaar dat de laatste steile opgang - ging hier Cor weer voorbij - richting de Wilhelminatoren was. Gelukkig konden we even bijkomen op de parkeerplaats - grindbak - en toen.....de klim omhoog via de vele (heb ze niet geteld) traptreden tot bovenop. Dit jaar hadden we het geluk dat het niet zo warm was, nu wel lichte miezer regen...maar nog wel benauwd in het bos. Deze afstand met een softfles in de hand gelopen, wat goed werkte om zo elke 2 km even een slok te nemen.

Tevreden over de tijd - 49.32 - over 8 km met +288/-259 mtr (organisatie +295/-291 mtr).

Nu lekker herstellen voor de 26 km van morgen om 10.00 uur.

Vrijdagmiddag/avond alle voorbereidingen getroffen – racevest opbouwen, sportdrank, kleding (wat wel of niet aandoen), chamionchip - daar er op zaterdagochtend weining tijd voor was en zou zijn. Iets vroeger dan de gehele week maar naar bed gegaan daar de wekker op 02.00 uur stond... wie verzint het. Water opgezet voor een 600 kcal ontbijtje van havermout met vruchten/rozijnen, aangekleed en toen liep de klok tegen 03.00 uur.... tijd om twee huisjes te zakken om Rob Gordijn op te halen voor een wandeling van een kilometertje richting het busstation. Daar aangekomen was het al een behoorlijke drukte van atleten. Volgens inschatting zouden er zeker 6 a 7 bussen vol vanuit hier vertrekken. Ook uit andere locaties reden er bussen naar de start. Om 03.25 uur gingen we op pad naar het zuidelijkste punt van La Palma om daar zo’n 55 minuten later aan te komen.... het was dan nog 11⁄2 uur voor de start, maar gelukkig geen koud en nat weer. Een uur voor de start gingen de hekken open voor controle of iedereen wel zijn verplichte materialen bij zich had, te weten: hoofdlamp, rood achterlampje, minimaal 1 liter vocht, aluminium deken en mobiel. Maar ach, erg secuur waren ze niet daar ik gewoon tussen twee controleurs door kon lopen. Ik had wel alles bij me... Met nog ruim 50 minuten te gaan stonden we 5 meter achter de startlijn (±71⁄2 meter breed) opgesteld. Rob had immers aangegeven om goed voorin te gaan staan i.v.m. de drukte en het ongekende geduw/getrek om zo goed mogelijk in positie te komen.

Om 06.00 uur was het dan zover, we mochten los... en als wilde Spaanse stieren was het direct duwen, opzij zetten van menigeen om weer net even voor je voorganger uit te komen. Het was direct enkele meters omhoog, klein lusje langs de vuurtoren waar iemand – bezig op zijn mobiel, maar hij dat keitje niet zag – frontaal plat ging. En toen... toen werd het nog erger dan bij de start, we moesten immers een 2 meter breed pad op, met diep wegtrappend fijn grind. Natuurlijk ging menig atleet ook naast het pad verder, alleen daar lagen ook grote rotskeien tussen. Na zo’n 600 meter lopend naast het pad, zie ik in een flits iets blauws gaan, met een blik naar beneden merk ik op dat één van de softflessen is verdwenen, dus dan maar die paar meter terug lopen om hem aangereikt te krijgen van een medestander. Ondertussen zaten er al diverse kleine steenjes in de schoenen en sokken. Ik merkte toen dat ik Rob al niet meer bij mij in de buurt had lopen. Na ongeveer 11⁄2 km liep ik Els Priester en Jolande Ardon in de rug, terwijl het zwoegen blijft door het grind op weg naar Vulcan San Antonio (waar we eerder van de week hadden gewandeld) en toen door naar Los Canarios de eerste verzorgingspost en tijdcontrole op 7 km met ruim +710 meter. Doorkomst hier in 1.12’36” en vanaf dit punt mochten de stokken voor het eerst gebruikt worden.

Na de Walk of Fame in Los Canarios enkele traptreden en toen het steile klimmetje over mooi aangelegde keien. Gelukkig dat het droog was want anders.... Bovenaan de weg overstekend en het bos in op weg naar de volgende verzorgingspost/ tijdscontrole op zo’n 91⁄2 km afstand. Zo tegen de 8e km even langs de kant gestopt om de hoofdlamp op te bergen, daar deze voorlopig niet meer nodig was. De route ging heel af en toe op een vlak of aflopend stuk, maar voor het grootste gedeelte gewoon (soms valsplat) omhoog, waarbij de route ging over bestaande wandelpaden, ditmaal geen grind, maar fijn los boszand, waar je zo lekker iets in wegzakt. Wat door de droogte heerlijk stuifde. Tussen de bomen door kwam het zonnetje behoorlijk opzetten, maar daar deze iets in de rug zat, was het nog niet nodig om de zonnebril op te zetten. Met het naar boven lopen vertelden beide hamstrings mij dat het huidige tempo zo goed was, ze hadden immers afgelopen donderdag ook iets gedaan en vonden het best zo. Aangezien de hoogtemeters bleven stijgen werd het langzaamaan ook iets frisser met soms een stevige wind vanuit het Westen, logisch gevolg als je door de bewolking heen gaat. De vingertoppen sloegen wit uit van de kou. Tevens werden de knieën (banden) stijver, mogelijk ook door die koude wind. Tot het moment daar was dat we boven de wolken liepen.... weer volop in het zonnetje. Omdat we langs diverse vulkaantoppen liepen en we vrij zicht hadden, leverde dit fantastische vergezichten op. Met als hoogste punt voor dit gedeelte rond de +1915 meter. Aangekomen bij Las Deseadas - +1828 meter - op 161⁄2 km de tweede verzorgingspost/ tijdscontrole. Hier de softfles bij laten vullen en met een beker cola weer op pad gegaan. Doorkomst na de post in 3.12’05”.

Een paar kilometer verder werd het duidelijk dat we meer gingen dalen, dus wederom de bewolking en kou in. Op één van de volgende toppen kregen we een mooi uitzicht richting het 51 km punt Roque de Los Muchachos... nog iets meer dan 30 kilometer te gaan! Nu toch maar even gestopt daar een klein steenje vervelend in de weg zat. Maar direct ook de andere schoen geleegd. Verder op weg over gelukkig niet al te hoge pieken ditmaal naar El Pilar, hard werkend om de tijdslimiet van 5 uur te halen voor de afstand van 24,3 km. Zo rond de 20e km begon ik de eerste signalen vanuit de maagstreek op te vangen. Een teken dat je in eerste instantie probeert te onderdrukken, maar terugdenkende aan de Eiger Trail van 2014, had er toen ook last van bij mogelijk het snelle steigen van de hoogtemeters (toen met extreem warm weer). Op dat moment kwamen de eerste atleten van halve marathon (oke, 24 km trail) flitsend voorbij, zij waren immers 2 uur later gestart...! Niet veel later weer een herkenbaar stuk van de route.... ook van een wandeling. Dus nog een kleine 3 kilometer tot El Pilar, wat met een blik op het klokje betekende dat de limiet gehaald wou worden. Tot nu toe kon ik op de aflopende stukken – vaak met met keien en kiezels – het tempo behoorlijk aanzetten. Natuurlijk met de veiligheid in het achterhoofd. Had immers al diverse atleten in afdalingen onderuit zien gaan. Nog voordat de locatie van El Pilar, derde verzorgingspost/ tijdscontrole, zichtbaar werd door alle bomen, was deze wel duidelijk te horen door de speaker en toeschouwers. El Pilar - +1440 meter - bereikt in 4.21’24” op 24,3 km (ruim 38’voor de limiet). Direct de waterzak bij laten vullen, mogelijk dat met verdunde sportdrank de maag zou herstellen. Nog vlug enkele slokken cola naar binnen gewerkt en direct op een wat rustige plek de mobiel gepakt.

Al doorlopend Reny in Los Llanos de Aridane gebeld, want de mogelijkheid bestond dat de tijden niet snel online werden doorgegeven. Direct doorgegeven dat het een zware kluif zou gaan worden i.v.m. de maag. Zou nu eerst een snelle jelle naar binnen gaan werken en hopende dat dit hielp. Op haar vraag hoe het was kon ik maar één ding uitbrengen FUCKING HELL wat een zwaar avontuur, voornamelijk vanwege de losse grind- en zandpaden. Rond dit moment moet Jolande mij ongemerkt voorbij zijn gegaan. Al wandelend de ontbijtkoek naar binnen gewerkt over een licht glooiend stuk van de route, wat goed was om redelijk te herstellen. Een paar kilometer verderop toch nog maar even de bosjes ingedoken voor een squat houding.

Niet veel later en een hobbel in het parkoers verder stappen we de vierde verzorgingspost/ tijdscontrole van El Reventon - +1420 meter - op 31 km in 5.05’41” volledig in de wolken. Deze vrijwilligers hadden het er maar zeer zwaar mee. Een paar honderd meter verder liepen we meer in het open terrein, wat met die harde wind – bij mij althans – behoorlijk koud aanvoelde. In gedachte ga je dan weer terug naar het eerste moment dat die maag voor problemen zorgde. We liepen toen ook in de kou.... zou het dan in combinatie met... het blijven vraagtekens. Maar ik was wel blij dat ik ’s morgens toch nog een thermohemdje onder mijn shirt had aangetrokken. Direct op een beschut plekje toch maar weer even mijn regen/windjas te voorschijn gehaald, daar we bleven stijgen tot net boven de +2000 meter en continue in de bewolking. Hier krijg ik het zwaar met elke stap omhoog, mede door het feit dat ik weinig aan gels naar binnen wil en/of kan werken i.v.m. het herstel van de maag. Maar zo nu en dan neem ik wel de verdunde sportdrank en wat kleine hapjes van de energie reep. Had al eigenlijk een eerste reep in zijn geheel moeten wegwerken over de eerste 30 a 35 km. Althans volgens de gemaakte planning. Terwijl ik verder omhoog ga is duidelijk hoorbaar ergens in de wolken dat een helikopter zeer dichtbij gaat landen. Dit zou mogelijk kunnen inhouden dat we verplicht ergens moeten wachten vanwege het gevaar om omgeblazen te worden. Maar hoeverder ik kom, ook duidelijk wordt dat hij weer weg vliegt. Er blijkt hier een extra verzorgingspost te zijn ingericht. Gooi hier het kleine beetje sportdrank weg, laat er weer 11⁄2 liter water ingieten en voeg de extra meegenomen poeder sportdrank toe. Straks afwachten of de maag het wil accepteren. Voorbij het 40 of 41 km punt in een bocht naar rechts kijk ik toevallig (op gevoel) naar achteren en zie daar Els aankomen. Verrast vraag ze mij wat er aan de hand is. Ze had mij duidelijk hier niet verwacht. Zij verteld dat ze Jolande maar door heeft gestuurd – mogelijk dat Jolande rond El Pilar mij voorbij is gegaan in de drukte – i.v.m. het tempo verschil. Ik vraag Els of ze Rob nog heeft gezien, mede dat het mogelijk is dat hij ook nog voor mij zit. Maar nee, zij is hem een tijdje terug voorbij gegaan. Zoals bij elke verzorgingspost wordt dit vooraf gegaan door een bordje dat het nog 500 meter duurt voordat deze komt, maar na deze aanduiding vraag ik tijdens een afdaling aan Els of mijn belevening van deze 500 meter toch net even iets langer is. Blijkt dat zij dit ook heeft.... maar of ik er soms langs wil, daar ik gemakkelijker (normaliter) naar beneden kan lopen dan zij. Geef aan dat het goed is zo. Aangekomen bij de vijfde verzorgingspost/ tijdscontrole van Pico de La Nieve - +2038 meter - op 421⁄4 km in 8.38’57” in de volle zon, is het heerlijk om even in het zonnetje te gaan zitten met een beker cola en wat stukken meloen. We hebben het erover dat het nu nog verder klimmen wordt in de zon, waarop Els vraagt of ik haar pet wil pakken, om zo geen zonnesteek te krijgen. Terwijl ik de laatste slokken neem, ook mijn pet gepakt, gezien het feit dat ik nog steeds zonder hoofdbedekking loop. Gezien de tijd en het innerlijke lichaamsgevoel, weet ik dat het krap wordt om de volgende limiet te gaan halen. Maar proberen ga ik het zeker.

Direct met het vertrek weer steil omhoog, wel tussen de bomen, alleen na een paar honderd meter, weer die open vulkaanvlaktes. Ditmaal langs afgezet gebied (hekwerken) en gelukkig zonder spanning erop, daar sommige vanwege hun balans dit als steuntje gebruikten. We vervolgden de route boven de bomengrens in het zonnetje tot vlak onder menige bergtop. Ook hier weer duidelijk wat een perfecte organisatie er is neergezet. Op diverse punten staan 1 a 2 vrijwilligers de boel in de gaten te houden langs de route. Bij sommigen is duidelijk dat ze tot het 112 rescue team behoren. De meters blijven maar omhoog klimmend, steeds verder omhoog.... stap voor stap, meter voor meter. Lettende op de kilometer tijden merk ik halverwege deze etappe dat de tijdslimiet niet gehaald zal gaan worden. Het zal rond de 45e kilometer zijn geweest dat ik toch nog maar even een gel naar binnen heb gewerkt... het is immers nog een 6 a 7 km tot aan Roque de Los Muchacos. Wanneer we weer eens het hoogste punt hebben bereikt, gaat het pad weer naar beneden en probeer ik weer iets van een tempo versnelling erin te gooien. Wat wel redelijk lukt, daar het toch weer iets sneller is dan het gebruikelijke speedmars tempo. Totdat enkele honderden meters verderop het pad weer gaat stijgen naar de volgende top. Dit gaat nog een aantal maal door totdat ik aankom bij de zesde verzorgingspost/ tijdscontrole van Pico de La Cruz - +2294 meter - op 47,4 km in 10.27’16”. In gebrekkig Engels/Spaanse proberen ze me duidelijk te maken dat ik de volgens post niet op tijd zal halen. Neem nog enkele slokken cola en ga toch door. Twee Duitsers die hun chip al hebben ingeleverd en naar het busje lopen (op 100 meter) maken mij ook duidelijk dat ik het nooit ga halen. Ook hun vertel ik dat de komende 4,4 km in 33 minuten op vlak terrein nog wel te doen zal zijn op deze afstand, maar hier No Way. Maar ik wil immers naar Roque de Los Muchachos, waarom? Geef het maar een naam, het zit immers in m’n kop en gelukkig krijg ik de gelegenheid om het te mogen doen. Volbrenging van een bepaalde afstand? Sport- of Trailverdwazing....

Op pure motivatie en doorgezet karakter gaan we door en wat ik 8 kilometer terug al wist.... halen doe ik het toch niet. En nog geen kilometer later wordt mij ook zeer duidelijk waarom niet.... Lijkt wel of hier het zwaarte stuk parkoers op de route ligt. Over deze laatste 4,4 kilometer moeten we nog 51⁄2 pittige beklimmingen omhoog maken... en dat met het feit dat alle energie zo goed als uit het lichaam is verdwenen, terwijl ik wel met regelmaat drink in dit warm geworden weer. Wetende, met nog twee beklimmingen te gaan dat ik moet stoppen, vloeit ook de motivatie om door te gaan weg. Maar door het aanspreken van je eigen kunnen en karakter, wisselen de voeten elkaar nog steeds af, waardoor de vooruitgang erin blijf zitten. Gelukkig is de concentratie op dit moment nog steeds scherp (mede door te blijven drinken van de sportdrank) want ook hier zijn diverse passages naar beneden niet eenvoudig om te nemen. In de Laatste meters is al hoorbaar dat ze de boel aan het afbreken zijn, wat logisch is vanwege de stevige wind die er hier waait en de ruim verstreken tijdslimiet. Ik ben dan ook zo’n 47 minuten te laat. Dus een DNF achter de naam. Wel houden ze netjes nog een tafel beschikbaar met drinken en eten voor ons als laatste lopers. Wetende dat er achter mij ook nog minimaal twee atleten de laatste loodjes afleggen. De chip wordt snel van de schoen geknipt en ik vraag direct waar de bus staat voor het vervoer naar beneden. Daar aangekomen is hij geheel leeg... dat wordt lang wachten dus. Maar beneden mij zie ik een andere bus al wegrijden, probeer hem met zwaaien tegen te houden. Doordat de chauffeur van de lege bus hem roept, stopt deze direct. Er zijn dan twee opties..... via de asfalt weg naar de bus kan een paar honderd meter zijn, of via het ruige terrein (geen wandelpad te zien) even die 15 meter naar beneden lopen/glijden. In deze bus zitten dan ook al Els en Rob. Els haalde de limiet ook niet en Rob blijkt er op 47,4 km eruit gehaald te zijn. Het ritje terug naar Los Llanos de Aridane duurt dan nog bijna 2 uur uur door de bergen en ik voelde de misselijkheid wel sterk opkomen door al het geslinger in de bochten. Gedurende de rit dan dus maar de ogen dicht om erger te voorkomen. Onderweg kruisen we nog enkele malen het parkoers, maar zien geen bekende lopen. Bij aankomst bij de bushalte weer even contact gehad met Reny (had ik na het stoppen ook al bericht) en opgezocht langs het parkoers waar ze stond met Peter (24 km) van Els en Ester (24 km) en Anne. Daarna was het nog een klein kilometertje terug lopend naar de casita. Wel alles weer omhoog. Noem het jammer/ zonde/ ontevreden dat de finish niet gehaald is, maar zeker niet teleurgesteld over de gemaakte kilometers/ parkoers en zeker opgedane ervaring hier op La Palma.

De 51,8 kilometer zijn afgelegd in 11.47’46”, waarvan 39’02” op vlak terrein, 2.24’07” op dalend terrein en een flinke 8.44’37” op stijgend terrein. Pittig parkoers... Ja, dus. Hierdoor +4001/ -1603 meters gemaakt en daarvoor 3794 kcal verbruikt.

Gelukkig geen blessure opgelopen, en nu dus goed herstellen om over drie weken te starten met de X-Trails te Vaals. Van de 1819 ingeschreven atleten zijn er 1557 die ochtend gestart. Op diverse posten en door de tijdslimieten is 13% uitgevallen, zijn er 1355 atleten die de finish hebben bereikt.

Zo’n anderhalf uur voor de start zijn we al aanwezig in Tazacorte waar de Vertical KM van start zou gaan. Hierbij hadden we de gelegenheid om een klein stukje van het parkoers omhoog te gaan lopen, waardoor we een mooi uitzicht over de startlocatie kregen. Daarna ook nog even om de baai gelopen met uitzicht over zee, voordat we een terrasje pakten. Toevallige zagen we Rob Gordijn (we lopen zaterdag de Ultra) en Ingrid voorbij lopen... dus nog even bijkletsen. Een half uurtje voor de eerste start om 17.00 uur, even snel teruggelopen naar de auto voor het omkleden en weer snel terug, daar Reny met Rob en Ingrid een stuk naar boven zou gaan lopen. Voorafgaand aan de race had ik thuis al geopperd dat een eindtijd van rond de anderhalf uur redelijk haalbaar moest zijn, alleen na onze wandeling over de route, had ik deze nog gauw met een half tot één uur bijgesteld dit i.v.m. de zwaarte en eventuele warmte.

Bij het naar binnenlopen van het startvak, kwamen de namen op een groot beeldscherm naar voren, waarop zichtbaar werd dat ik om 17.10’00” van start mocht gaan. Nog gauw wat extra energie naar binnen gewerkt middels een gel. Elke atleet kreeg de eer die ze toe kwamen daar er om de 30 seconden iemand vertrok. Tevens was het eventuele passeren op de smalle stukken hierdoor een stuk eenvoudiger. Nog voor de start vertelde ik blij te zijn met de stevige wind die vanuit zee kwam, dit gaf koeling over de bergwand waar we tegenop moesten. Na nog geen 100 meter vlak, werden de eerste passen al omhoog gezet... eerst op een paar brede traptreden met grijze tegels, mooi vlak om nergens voor te moeten opletten.... maar al snel ging dit over in keien, kiezels en rotsblokken die als een trap naar boven gingen. Het zal zo’n 300 a 400 meter zijn geweest dat Reny, Rob en Ingrid langs de kant stonden, waarbij ik niet veel later het gedribbel moest omzetten naar een speedmars tempo. Elke stap was er weer één omhoog, sommige stukken waren 5 meter of zelfs 10 meter voordat er weer een 180 graden draai gemaakt moest worden. En even stilstaan om op adem te komen was er in principe niet bij.... de gehele klim – zeker tot El Time – was zo goed als gevuld met toeschouwers. Maar kon het niet laten om toch en toe een foto te maken. Nu hadden we begin van de week samen al de route enigszins gewandeld en stonden op een bepaald moment naar beneden te kijken..... hier kwam ik nu na 1.1 km aan (op mijn klokje). En wist dus direct wat een helse klim er nog moest komen. Op sommige enigszins vlakke stukjes ging het speedmarsen met de handen op de bovenbeenspieren over naar het gedribbel, Veel was het achter elkaar niet, 2 a 3 meter, hooguit een 4 meter. De eerste huizen werden weer zichtbaar... maar daardoor ook de steile stukken asfalt tot aan El Time.

Bij El Time een gigantische drukte – mede omdat men er met de auto eenvoudig kon komen – en gelukkig ook een verzorgingspost, gauw even de polsen gekoeld. Via een betonnen opgang richting het 3 km punt met chipmat. Doorkomst in 38’ vlak en omdanks de warmte/ inspanning, snel doorrekenen naar een eindtijd optie van onder de 1.45’ Nu zou het echte geklauter gaan beginnen, geen asfalt meer of eventuele traptreden, maar gewoon de vulkaanberg zoals een berg van vulkaan steen behoort te zijn. Niks van keien naast elkaar gelegd, maar gewoon daar waar ze al jaren liggen, los of vast. Vanwege de verkenning weet ik dat er ook nog een paar stukken rechtaan of iets aflopend moeten aankomen, waar het tempo weer iets omhoog kan en gelukkig ook kon worden gemaakt. Elke 500 meter werd middels borden aangegeven en ten opzichte van mijn klokje, liepen de afstanden telkens iets verder uit elkaar. Maar het voordeel was wel dat ik bij elk bord besloten had om iets te drinken, daar de wind steeds vaker ging stilliggen waardoor het enkele malen niet meer uit te houden was. Rond de 4e km nog snel even een 2e gel ingenomen.Ook hier op dit tweede gedeelte hadden diverse mensen de gelegenheid genomen om ons aan te moedigen, wat zekers zeer welkom was. Vaak heeft men het er wel eens over dat het opvolgen van de km’s vaak lang duurt.... op de vlakke weg.... dan wil ik men direct uitnodigen voor dit soort evenementen. Bij de 6e km weer een duidelijke herkenning van het parkoers, hier zit weer een kleine 30 meter een soort van trap, dan moet er wat aarde met grind volgen en betonstuk en de bevrijdende finish.

Volgens de organisatie moeten het er 7,6 km met +1160 meters zijn, terwijl ik kom op 6,95 km... maar verdrietig ben ik er niet om. Eindtijd in 1.32’29 met +1158/-14 meters.

Daarna was het even bijkomen, een belletje naar Reny en op naar de bus voor een transport naar beneden..... althans we vertrokken zo’n half uur later en de rit duurde bijna een uur.... altijd moeilijk om met een bus over net te smalle paden te moeten gaan. En nu snel herstellen en opmaken voor het Transvulcania Ultra avontuur van aankomende zaterdag.

11e Trail La Bouillonnante te Bouillon/België. Voor mij de derde op één volgende deelname in dit schitterende gebied. Na de 56 km en 104 km – tijdens de jubileum editie – had ik mij voor nu ingeschreven voor de kortere afstand van 29 km. Daar ik over twee weken mijn slag mag slaan tijdens de Transvulcania Ultra Trail op La Palma.

Naast Reny hadden zich nog 6 andere atleten uit de TTOutdoor groep zich voor dit evenement ingeschreven, terwijl we zouden overnachten in Hotel de la Poste (Relais de Napoleon III). Na nog een ochtendje werken, zijn we direct vertrokken om zo de drukte op de Ring van Antwerpen en Brussel te ontlopen. Met een kort oponthoud kwamen we tegen drie uur aan bij het hotel. Na het aanmelden en tassen op de kamer te hebben gezet, nog even een rondje gewandeld langs de Semois en rond het kasteel. Terugkomst stonden Willem en Ineke v/d V. naast de auto van Evert v/t H. Terwijl Evert zijn auto ging parkeren en inchecken, zijn wij met z’n vieren tegenover het hotel op het terrasje even wat gaan drinken. Ellen en Wendela sloten later aan. Waarop het toen wachten was op Sigrid M. en Mathieu A. Voordat we gingen reserveren voor het avondeten kwam ik Audrey en Pascal (29 km) tegen, werd ik aangetikt door Els (73 km) en vlak daarna Sjaak (73 km) en Tanja (29 km). Begin van de avond kwam Jorien v/d D. en Adriaan K. aan toen we naar het kasteel gingen voor het ophalen van onze startnummers. Hierna was het haasten naar de pizzeria Il Padrino waar we gereserveerd hadden..... maar 15 minuten later aankwamen, maar ach het duurde toen nog zeker 10 minuten voordat we konden gaan zitten. Na een gezellig avond met goed eten en drinken, was het een kwestie van de straat overstekken – 5 passen – om bij het hotel te komen. Toen was het nog even de spullen klaar maken (voeding/vocht) en leggen voor de volgende ochtend.

Gedurende de nacht een paar keer wakker geworden vanwege de regenval, welke goed hoorbaar was op de daken naast onze kamer. Om 5 uur zou Ellen starten voor haar 73 km trail.... deed mij weer de herinnering aan 2015 terugbrengen over het in de nacht lopen met je hoofdlamp over moeilijk te belopen paden omhoog en zeker naar beneden. Na een goed ontbijt zijn we een half uurtje voor onze – Jorien, Evert en Willem – start vertrokken voor een korte wandeling naar het kasteel, bovenop de heuvel. Na een kort briefing in het Frans op het kasteelplein werden we om 09.15 uur weggeschoten voor ons avontuur over 29 km door het Ardennen gebied. Om 10.30 uur gingen Reny en Sigrid voor hun 29 km in de 2e wave van start. Vlak daarna mochten Wendela van start gaan voor de 13 km.

Heel even zouden we de hoofdlamp kunnen gebruiken in de tunnel van het kasteel, voordat we naar beneden liepen en linksaf sloegen richting de rivier. Hier merk ik al dat Evert en Willem hun eigen tempo kiezen, zodat Jorien wellicht voorlopig met mij mee gaat. Nog voor de eerste km stappen we van het asfalt af en de kinderkopjes op, welke glibberig en glad aanvoelde. Langs de Semois doorkruisen we de camping en komen even tot stilstaand, na 2,6 km, i.v.m. de eerste van tien (behoorlijke) beklimmingen. Net als voorafgaande jaren gaan we hier in wandelpas achter elkaar, heel gemoedelijk omhoog. Wel is het duidelijk dat niet iedereen de juiste route omhoog volgt, maar rechtstreeks omhoog gaat. En dan na afloop klagen dat ze minder meters gemaakt hebben. Door de regenval tijdens de nacht is de ondergrond in een groot modderpoel veranderd, wat het lopen enigszins zwaar maakt. Na de afdaling beginnen we eigenlijk direct aan de volgende klim welke geleidelijk omhoog loopt over een lengte van 2 km die we in een stevig wandel tempo volbrengen. Hardlopend/dribbelen zou nu te veel energie kosten, welke we aan het eind nog hard nodig zullen hebben. Bovenop als we rechtsaf slaan om weer de gang naar beneden in te zetten, staat Adriaan op de ATB op ons te wachten.... althans, hij kwam ook net aan. Op de meeste heuvels en vaak ook tijdens de rit naar boven of naar beneden, heb je een schitterend uitzicht over de vallei. Even na de 7e km terwijl we door dicht struikgewas lopen, blijft Jorien haken achteren een soort wortel/liaan.... en valt languit voorover. Gelukkig geen beschadiging aan benen en handen... al is zo’n modderbad ook niet alles, er is dus geen plekje huid meer zichtbaar op de handen. Vertel haar dat het pad zo weer naar beneden gaat en dat ze bij de rivier haar handen kan wassen.

Rond de 111⁄2 km komen we na een afdaling Adriaan weer tegen. Een 2 km verder op stond Ineke ons op te wachten. Tijdens dit soort trails zijn er maar weinig lange vlakke stukken te vinden om echt even goed te herstellen. Want ondanks het soms wel lekker naar beneden loopt, is en blijft uiterst goed opletten dat je voeten correct plaatst, niet te hard naar beneden gaat...... en net niet die afslag naar links of rechts niet mist, terwijl je rechtdoor ga.... Met regelmaat heb ik Jorien enigszins getest op haar uithoudingsvermogen, door heuvel op dribbelend te zeggen dat we doorgaan tot aan het volgende afzetlintje..... welke toen nog maar een paar centimeter leek, terwijl bij aankomst het een meter lang was. Ook naar beneden het tempo iets verder opvoerende, zeker wanneer het niet zo technisch was. Tot nu toe hadden we onze stokken nog niet gebruikt, die kwamen straks wel van pas bij de “Mur” – the Wall.

Na de 16e km in Frahan hebben we onze eerste van twee verzorgingsposten waar naast water, cola en sportdrank, ook nog ontbijtkoek, banaan, tuccies, muesliereepjes, rozijnen, kaas te verkrijgen. Dus eerst even de softfles met water bijgevuld – na ruim de helft te hebben gedronken bij de eerste gel op de 9e km – toen wat cola genomen met de musliereep, daarna twee handjes rozijnen. Terwijl we doorgaan pak ik bij Jorien haar stokken vanaf haar racevest, zodat zij die kan uitvouwen. Op haar vraag of ze die van mij moet pakken, pluk ik ze zelf vanaf mijn racevest.... de armen zijn nog redelijk soepel om die beweging te maken. Nadat we de brug over zijn hoor ik Jorien roepen dat haar stok kapot is.... Eh... neen, je had hem verderuit moeten trekken totdat je die klik hoor. O ja..... Enfin enkele meters later kijken we omhoog tegen de Mur op..... Laat Jorien weten dat ze op eigen eigen tempo omhoog moet gaan, na enkele meters merk ik dat ik langzaam op haar uitloop. Na het eerste gedeelte wacht ik even op haar, zo ook na het tweede en derde stuk omhoog, waarbij sommige passages tegen de 60% gaat. Bovenaan staan Adriaan en Ineke op ons te wachten. We kletsen even bij totdat Jorien ook boven is gekomen, waarna we verder gaan.

Hierna kwamen de zeer technische stukken op de route. Maar wel duidelijk zichtbaar is dat de trappen op de route zijn vervangen door nieuwe, inclusief een kooiconstructie. Op dit stuk nemen we de route via het touw wat goed gaat, al merk ik wel dat de voeten van Jorien sneller gaan dan het lichaam, waardoor ze even onder uitgaat. Ondanks dat Jorien aangeeft er langzaam doorheen te gaan zitten, vertel ik haar wat zo weer gaat komen omdat meerdere stukken weer herkenbaar op het netvlies komen. Op 24 km komen we aan op de tweede verzorgingspost, waar ik alleen twee stukken van een energieblok neem. Hierna gaat het steile pad weer verder naar beneden richting de Semois voor de oversteek door het water. Het wordt al snel duidelijk dat het water hoog staat wanneer ik de atleten voor mij tot aan middel in het midden van de rivier zie staan. Bij het plaatsen van het eerste been merk ik hoe koud het water wel niet is.... de enkel en knie slaan direct op slot. Ik schat de water temperatuur in op zo’n 3 tot hooguit 5 graden. Ook bij het volgende been precies hetzelfde... de kou is nauwelijks te verdragen. Langs het touw over het water volgen we onze weg, waarbij de grote rotsblokken en keien niet te zien zijn door de sterke strooming. Voor mij gaat een atleet iets te veel van het rechte pad af, waardoor het touw verder van mij af gaat en deze los laat. Jorien houd deze nog wel vast en gaat daardoor gedeeltelijk kopje onder. Bekomen van de schrik, neem ik de stokken van Jorien over zodat zij zich beter in balans kan houden, zonder ook rekening te moeten houden met die stokken. Aan de overkant zetten we snel de wandelpas erin om ons weer warm te krijgen, wat met die koude weer ook niet geheel eenvoudig gaat. Ruim anderhalve km verderop gaan we voor een tweede maal de Semois over, ditmaal tot aan de knie. We maken daarna nog één lange klim omhoog voordat we mogen afdalen naar de voet van het kasteel, waarbij we over de middeleeuwse trap weer omhoog mogen naar de finish.

Voldaan over deze mooie trainings investering voor over twee weken, loop ik even voor twee uur in 4.44’14” over de finish na 29,9 km met +1420/-1437 meter. Hierna gaan we snel terug nar het hotel voor een warme douche om weer goed op te warmen, want de benen voelen nog steeds zeer koud aan van de twee waterpassages.

Na een kleine 45’ ben ik weer terug bij het kasteel om de overige binnen te halen na hun avontuur, hoor over het avontuur van Wendela en al gauw komt Willem als eerste, met op de voet gevolgd door Evert. Ook hun stuur ik direct door naar het hotel om warm te worden. Tanja volgd daarna.

Tussendoor zie ik vele bekende op de 73 km binnenkomen – Stella, Sjaak en Robin – en daarna volgt Reny..... Pascal.....Sigrid. Later blijkt dat de organisatie de waterpassages eruit heeft gehaald voor de veiligheid van de overige atleten i.v.m. de kou van het water en de vermoeidheid van de komende atleten. De omleiding scheelt maar enkele tientallen meters. Tussendoor komt Robin mij vragen of ik nog even wil blijven wachten totdat Ronald v N. finisht om hem te vertellen waar hij naar toe is gegaan, om warm te worden. Natuurlijk is dat geen probleem. Een tijdje later komt ook hij binnen. En dan tegen de klok van half zeven komt ook Ellen moegestreden van haar 73 km over de finish.

Vlak voordat we allemaal naar het hotel gaan zien ik ook Els nog finishen. Zeer tevreden over de TTOutdoor pretaties op dit zware technische Ardennen parkoers in Bouillon

5e SallandTrail over 75 km te Nijverdal. Na vorig jaar deelgenomen te hebben met z’n vieren van TTOutdoor, gingen we vandaag op met een 100% verdubbelling. Met acht atleten (4x 25 km, 2x 50 km en 2x 75 km) zouden we gaan genieten van deze trail. Doordat de start voor de 75 km redelijk vroeg plaats zou vinden, was het noodzakelijk om de wekker vroeg af te laten gaan..... om 05.00 uur dus. Gelukkig wel alles de avond ervoor ingepakt en klaar gezet. Om 05.40 uur stond ik bij Raoull H. (50K) voor de deur, daarna richting Ellen v/d M. (75K) – oke even verkeerde straat ingereden en als laatste naar Stefan H. (50K), voordat we de rijksweg opreden naar het wijze Oosten van Nederland. Een uur later zouden Reny T., Anne-Marie V., Astrid K. en Sigrid M. volgen.... daar hun start pas om 10.15 uur zou zijn. Onderweg de zon zien opkomen met schitterende kleuren van diep rood onderin en oranje aan de bovenkant...... ook dat is genieten van de geboden mogelijkheden die de natuur ons bied. Bij Nijverdal aangekomen vertellend over hoe, wat en waar.... mis ik de afslag rechts en moeten dus door rijden om bij Nijverdal-Oost de afslag te kunnen nemen. Daarna komen we toch redelijk op tijd (07.50 uur) bij sport- en zwembad complex Het Ravijn aan. Direct even het startnummer opgehaald voordat we begonnen aan een bakkie leut. Wederom het begroeten van Bertus en diverse bekende. Daarna naar boven voor het omkleden en gereedmaken voor de start. Eenmaal buiten was het snel doorlopen om in het zonnetje te komen, daar het in de schaduw nog best fris was.

Lekker achterin het veld opgesteld met Ellen en Rob G., gewoon weg omdat ik voorin en in het midden gewoon niets te zoeken heb. Wilde proberen een constant tempo te lopen van 10 km/u of wel 6’00” p/km, hierdoor sneller te lopen dan 2015. I.v.m. het feit dat het vandaag wel eens warm kon gaan worden had ik naast de 1,5 ltr sportdrank, ook nog extra poeder voor het aanmaken van 3 ltr sportdrank meegenomen, welke ik op een verzorgingspost kon aanmaken. Ook omdat we na iets meer dan 100 mtr direct een redelijke klim omhoog maken die in de eerste kilometer tot 20 mtr oploopt. Daarnaast gaat die eerste kilometer over vele boomwortels en enkele stronken. Na 1,5 km gaat het weer rustig naar beneden en steken we snel het fietspad over, om evenwijdig aan dit pad verder te gaan (oke, sommige gaan over het pad...) waarna we het bos verder induiken over diverse slingende wandel- en mountainbikepaden. Bij 5 km zetten we de eerste lange klim in over zo’n 800 mtr (+25 mtr) waarna we de Luttenbergerweg oversteken. Hierna volgen we nog we driemaal het schaakbord door linksaf te slaan (naar beneden lopend) dan 2x rechtsaf (naar boven lopend), etc. Deze stukken zijn telkend zo’n 500 a 600 mtr met af- en oplopend +18 mtr. Weer zo herkenbaar van vorig jaar. In de laatste afdaling liep ik Julia R. voorbij. Voor het herstel volgende nu enkele km’s redelijk vlak parkoers. Op 9 km de eerste gel met water ingenomen. Het omgeploegde gedeelte van vorig jaar tussen 10 en 11 km lag er dit jaar goed bij. De 10 km ging in 59’33” (2’30” langzamer dan 2015) maar tot nu toe perfect dus. Even na de 12e km stapte we op een wellicht vernieuwd mountainbike parkoers waar de klimmetjes van enkel meters toch iets teweeg bracht in de linkerhamstring. Dus de volgende klimmetjes maar even wandelend in enkele stappen omhoog, om erger te voorkomen. Bij 13 km de eerste van vele verzorgingsposten. Hierbij de softfles bijgevuld en met een stukje vlaai doorgewandeld tot de vlaai was weggewerkt.

Bij het oversteken van de Nieuwe Twentseweg, volgt er op 141⁄2 km fietspad en een klein stukje asfalt over 1000 mtr (gelukkig alles in het graskantje ernaast kunnen lopen! Op 151⁄4 km is er de splitsing naar rechts voor de 50 km en 25 km lopers. Wij maken hier nog een lusje van 26 km in Noordelijke richting. Na een korte bospassage, verlaten we het bos en gaan verder over akkers en natuurgebieden. Even na 16 km moeten we over kippegaas en prikkeldraad stappen – gelukkig wel met een opstapje aan beide kanten. Hier volgt een slingerend pad door een natuurstrook langs water, waarbij het goed uitkijken is voor de graspluimen. We stappen nog tweemaal met opstapje over kippegaas en aan het eind (bijna 2 km) zonder opstapje erover. Op het zandpad neem ik de 2e gel in bij 18 km. Bij het oversteken van het Overijsselsch Kanaal moeten we 300 mtr over het fietspad, helaas is het grasstrookje te slecht om over te lopen. Gelukkig wordt dit weer goed gemaakt door de grasstroken langs de akkers. Even na de 20e km moeten we 2 slootjes oversteken, wat eenvoudig te doen doordat men ijzerendelen hebben neergelegd. De 20 km ging in 1.59’02” (iets meer dan een minuut langzamer t.o.v. 2015) Na de weg overgestoken te hebben, mogen we haaks een omgeploegd akker veld over. Uitkijken dus om niet te struikelen.... Nog voor de 21e km worden we het bos weer ingestuurd, we zitten hier op +4 mtr... op weg naar de Lemelerberg. De komende 15 km (tot aan 36 km) is het constant klimmen en dalen voor Nederlandse normen. Bij 21 was het 20 mtr omhoog om daarna te dalen tot +5 mtr. Hierna ging het +45 mtr rond de 23 km. Bij de verzorgingspost op 24 km weer de softfles bijgevuld en ontbijtkoek genomen.

Ondertussen waren de darmen aan het rommelen geslagen, wat er na een stuk lopen uit moest. Vanaf de post op +18 mtr ging het naar de Lemelerberg met +58 mtr. Even snel wat data gegevens; Weer dalen naar +29 mtr voor de hoogte klim op zo’n 27 km naar +77 mtr waarna 50 mtr dalen, om direct de klim in te zetten richting 281⁄2 km naar +59 mtr. Ondertussen de 3e gel weggewerkt. De 30 km gaat in 3.08’15” (11⁄2 minuut langzamer, de linker hamstring werkt iets meer tegen). Toen naar +14 mtr voor op 31 km naar +54 mtr. Hier liepen we over diverse wandelpaden met schitterende vergezichten, met een pittig klimmetje dwars door een onlangs gekapt gebied, gezien de hoeveelheid takken en stronken. Heerlijk om te doen. Hierna volgde nog twee klimmen van +11 mtr naar +25 mtr, zakkend naar +10 mtr naar +29 mtr voor voorlopig een laatste daling naar +5 mtr waarna we tussen de akkers weer licht omhoog liep naar de verzorgingspost net voor de 35 km (was ook de post op 24 km). Softfles vullen en met een stuk ontbijtkoek en banaan wandel ik dit al etend verder.

Na 35 km, nog voor we Lemele aansnijden – kijk ik uit naar Adriaan.... vorig jaar stond hij hier op de atb..... maar helaas dit jaar niet – in het plaatsje geeft de lokale thermometer 7 graden aan... oeps en het moet nog middag worden...... Helaas lopen op dit verbindingstuk over asfalt. Tot dat ik de ruiter met paard ben gepasseerd en ook in de grasstrook kan lopen. Later slaan we linksaf de akkers op richting het Overijsselsch Kanaal. Na het kanaal gelukkig een breed stuk gras, dus geen asfalt voordat we op een zandpad uitkomen. Hier besef ik mij dat ik eigenlijk 2 km terug – op 36 km – alweer een gel had ‘moeten’ nemen, dus neem ik deze nu maar. Na het zandpad een klinkerpad, maar met een onbeloopbaar groenstrook.... balen dus. Gelukkig duurt dit maar een paar honderd meter. Voorbij de eerste boerderij slaan we linksaf en mogen gebruik maken van de akkers. En dan een bordje... over 500 mtr een verzorgingspost. Na het springen over een slootje lopen we over natuurcamping Eelerberg waar deze post is. Ook hier weer softfles vullen, ontbijtkoek en doorgaan. De 40 km gaan in 4.13’19” (41⁄2 minuut sneller dan vorig jaar).

Rond de 41e km komen we weer terecht op de route die de 50 en 25 km atleten ook hebben genomen...... nog zo’n 9 km tot aan het zwembad, de volgende verzorgingspost en finishlocatie. Het parkoers wisseld hier af tussen wandel- en mountainbikepad. Tevens moeten we nog enkele oplopende stukken verwerken. Zo gaan we na het marathon punt van +11 mtr naar +37 mtr. Het zijn geen hoge stukken, maar van die langzaam oplopend stukkies, waarbij het altijd uitkijken is voor de wortels die de natuur beschikbaar stelt. Voor de eerste keer hoor ik mountainbikers van achter naderen. Ik stap opzij en zij bedanken hiervoor hartelijk.... zoals het ook gewoon moet zijn. De linkerhamstring begint nu langzaam door te trekken naar de lies. Hierdoor moet ik het tempo iets terugnemen, terwijl het nu zo lekker gaat. Bij km 44 gaan we van +8 mtr naar +35 mtr. Terwijl we over een lang en langzaam oplopende zand/grindweg lopen komen aan bij avonturenpark Hellendoorn (47 km). Hier neem ik de 5e gel. Een kilometertje verder lopen we Hellendoornseberg op - +46 mtr – voordat we de beruchte PUT in mogen. Ongeveer 10 meter dalen en weer direct omhoog. Maar voordat ik de laatste meters maakt moet ik toch even opzij stappen voor twee paarden (met ruiters gelukkig) die naar beneden gaan. Eenmaal boven gaat de route langzaam verder omhoog tot +51 mtr. Daarna daalt deze licht en in een bijna rechte lijn lopen we naar het stuk parkoers waar we die ochtend pas op zo’n 600 mtr zaten. Iets verderop heb je mooi zicht naar beneden op het zwembad/finishlocatie. Hier geeft het klokkie aan dat we op 50 km zitten, wat aangeeft dat ik 5.22’42” onderweg ben – 7 minuten sneller dan vorig jaar en dan alweer het tempo hebben laten gaan. Ondertussen had ik de beslissing al genomen om geen risico verder te nemen i.v.m. de Transvulcania Trail op La Palma begin mei, door te gaan stoppen. Al lopend richting de finish staat organisator Bertus drukwijzend dat ik het andere poortje moet nemen i.v.m. doorgang voor de volgende 25 km over De Sallandse Heuvelrug. Van vorig jaar weet ik dat die 25 km zwaarder aantikt dan de eerdere km’s. Na de finish bedankt ik Bertus voor het (wederom) schitterende parkoers, vele vrijwilligers en vertel hem over de hamstring en Transvulcania. Hierop geeft hij mij groot gelijk.

Totaal komt er deze maal 50,62 km op de teller te staan in 5.26’24” met +498 meters. De snelheid is goed op dit parkoers, alleen nu nog iets meer specifieke heuveltraining gaan invoeren. In het zonnetje check ik even de mobiel voor berichten van de dames. Hierop bel ik met Reny dat ik ze zo nog wel even wil spreken voordat zij weer naar Vlaardingen vertrekken. Moet ik niet doen... ze zijn net klaar met douchen, moeten zich nog afdrogen en aankleden.......waarop ik vertel dat ik ben gestopt op 50 km. Doen jullie het maar rustig aan..... doe ik nu ook. Niet veel later zie ik Ellen aankomen bij de post. Roep haar naam niet, om haar niet in twijfel te brengen..... 3 minuten komt zij naast mij zitten. Van de week heeft ze iets op haar voet laten vallen, dit begon nu problemen te geven met het afwikkelen, waardoor ook zij er nu maar 50 loopt. De drie dames komen met een glimlach naar buiten gelopen.... ze hebben tevreden en heerlijk gelopen. Doordat Ellen en ik nu zijn gestopt neemt Reny de beslissing om met mij mee te rijden en te eten. Had immers een tafel gereserveerd onderweg naar huis. Direct maar even gebelt om het tijdstip te verplaatsen en met een plekje erbij. Nog even heerlijk gezwommen in het zwembad en gedoucht, waarna het wachten was op Raoull en Stefan. Na hun finish en douchebeurt, de auto gestart voor een uurtje rijden naar Voorthuizen, voor een heerlijk trailmaaltijd in Brasserie/Pub De Smidse van Robin Kinsbergen. Hartelijk ontvangen door Robin en personeel begonnen we aan ons voorafje, voordat de eigenlijke schranspartij begon..... Heerlijk genoten van het gezelschap en tussendoor met verhalen van Robin, hebben we ons behoorlijk vol gegeten, vingers veelvoudig afgelikt van de hele kip. Hmmm. En trailwaardig vertrokken we bijna zo’n vier uur later weer naar huis.

Na ieder thuis afgezet te hebben, was het nog even rustig onderuit zittend wat apps en andere social mediaberichten doorkijkend.... toch alweer na middernacht geworden. Moe van een lange actieve dag terugkijkend naar tevreden #TTOutdoor atleten; Astrid, Anne-Marie, Reny en Sigrid (via socialmedia gezien) op de 25 km en Raoull en Stefan op de 50 km op geen gemakkelijk parkoers. Ellen en ik toch ook wel over de gemaakte 50 km’s i.p.v. de gewenste 75 km.

Bertus en vrijwilligers BEDANKT voor de geboden kans en Robin voor de gastvrijheid in De Smidse.

5e Trail by the Sea over 42,2 km te Burg-Haamstede, tevens voor de 5e maal aan de start.... en nu maar hopen dat het ook een 5e finish zal gaan worden. Net als een paar weken terug ook nu weer in het teken van het duurvermogen (belasting) van het lichaam. Met de looptraining van gisteren – inclusief de wind – kwam ik uit op 261⁄2 km. Wat als mooie basis voor vandaag zou gelden. Tot op heden gaat alles voorspoedig en blijft de eventuele griep mij bespaard, maar goed.... doe er ook zoveel mogelijk voor om dat buiten het lichaam te houden. Vanochtend met Reny via Anne-Marie V. naar Astrid K., waar ook Sigrid M. aanwezig zou zijn en toen met vier dames en voiture naar Zeeland. Mooi op tijd aan gekomen waardoor ik dichtbij kon parkeren, zodat we een kleine 500 meter moesten lopen tot aan de kleedkamers etc. Naast de TTOutdoor atleten (aan het eind) was het ook weer het begroeten van Leo B., Mark W., Debby P., Michel de M., Sjaak V., Kim B., Marco G., Simone H., Anjo M., Marcel S., Remco v/d V., Caroline v/d V., Andre v D., Jeroen A., Sander v V., Robert v/d T., Richard M., Rene V. Janna B., Ronnie D. en alle andere die ik vergeten ben..... Sorry.

De start om 11 uur was even chaotisch – met de marathon startte ook de 14 km – daar deze op het smalle was naast de ingang naar het voetbalveld... en iedereen moest achteraan aansluiten, dus over het smalle groenstrookje langs de waterkant. Waarbij we van geluk mochten spreken dat er niemand in viel. Lekker achteraan gestart met Sjaak en Marek, i.v.m. het rustige opstart tempo vanwege gisteren. Er stond een stevige wind, maar het was gelukkig droog en zit zou zo blijven tot na de finish. Ondanks dat we begonnen met een trail, is het wel vreemd/ jammer dat de eerste 21⁄2 km plaatsvonden over klinkers en asfalt. Zeer zonde. Daarna konden we heerlijk gaan slingeren richting het klimbos Westerschouwen, totdat we na 3,75 km alweer de klinkers op moesten (voor 350 mtr) richting de start locatie van vorig jaar bij Paviljoen Duinzigt, om daar de trap naar boven te nemen voor de volle zandstraling. Dus snel de buff omhoog getrokken tot over de neus, om geen zand binnen te krijgen. Met de wind van achteren in de zij trokken we 750 mtr over het strand. Terwijl de meesten richting het waterkant liepen, bleef ik redelijk onder de duinrand lopen omdat het daar zeker ook nog goed te lopen was. Met het over de duin lopen kwam het volgende betonnen stuk (4 00 mtr) wat op enkele plekken was stuifzand. Zodat rond de 5,4 km het daadwerkelijk avontuur kon gaan beginnen met het optimale geslinger en klimmen door dit unieke bosgebied op Westerschouwen. Ondanks de stevige Zuidwesterwind die over Zeeland waaide, waren er toch ook nog een hoop dagjes mensen aan de wandel of fietsen. Mogelijk toeschouwers van enkele medelopers. Totdat ik opeens een bekend gezicht van Claudette Salomons tegenkwam.... zag ik dat wel goed.... in gewone kleding? Maar een kleine 100 mtr verder stond George Daams met een “DOOR LOPEN” A4tje in zijn handen. Schitterend even ons komen aanmoedigen in onze strijd tegen de elementen. Rond de 8,6 km de eerste verzorgingspost waar ik even stopte voor de inname van een gel met voldoende water van de organisatie en ging verder op stap met een stuk ontbijtkoek. En dan wordt er van achter geroepen.... hé daar loopt Ronald.... daar moeten we voor zitten! Dus ik draai om, om zo Bas en Koen voorbij te laten, hahaha.

Na de Derrieput draaien we na 11,8 km weer het strand op. Door de storm en de opkomende vloed wordt het steeds moeilijker lopen over het steeds smaller wordende strand. Bij de drie golfbrekers is er voor de strandwachters een ruime doorgang, waar iedereen doorheen kan. De één met natte voeten en doordat ik telkens even sprintje aantrek..... haal ik het met droge voeten. Mogelijk dat het voor diegene die achter mij kwamen alleen nog met natte voeten lukte. En dan zou de halve marathon die een 3 kwartier later van start gingen het nog moeilijker krijgen. Na iets meer dan een kilometer mochten we weer het strand af. Gelukkig kregen we nu een iets minder zwaar parkoers onder de schoenen, maar dat betekende niet dat er geen klimmetjes inzaten. De hamstrings werkte nog wel mee.... maar het ging niet van harte. Daardoor werd het noodzakelijk om de klimmetjes omhoog te gaan wandelen. Ook deze trail stond immers in het teken van het uitbouwen van de trainingsduurbelasting voordat ik de 16e km aantikte, werd ik voorbij gelopen door de eerste 2 atleten van de halve marathon..... wetende dat zij 3 kwartier later gestart zijn, pfff. Op 16,8 km de tweede verzorgingspost waar ik snel even weer een stuk ontbijtkoek nam en direct doorging.

Een paar honderd meter later kwam ik wederom George en Claudette tegen. Wat moeten de omstanders wel niet gedacht hebben toen ik riep “Ga toch weg met je DOOR LOPEN” recht op George aflopend. Gevolgd met “Aan de overkant is het een stuk gezelliger” en liep recht naar Claudette voor een knuffel. Iets verder op (17,2 km) liepen we het bos definitief uit de openvlakte op, waar de wind vrij spel had..... maar gelukkig wel enigszins in de rug. Bij 18 km de tweede genomen met water. Het lopen door enkele mulle stukken zand viel gelukkig mee, zodat het vrij eenvoudig was richting de Bunker rond de 19e km. In de afgang naar de spliting tussen de 42 km en 21 km, haalde in Jeroen A. nog in, hij zou de 21 km volmaken. Rond camping Groenewoud – 21 km – en de woonwijk was het slingeren over rechte stukken met voornamelijk modder passages en een wateroversteek van enkele meters. Bij vakantiepark Schouwenduin – 22,4 km – was het jammer dat we hier over de weg moesten. Gelukkig was het groenstrookje langs de kant redelijk te belopen. Deze weg zou doorgaan tot aan het strand. Voordeel was dat na 500 mtr er een grindpad begon naast de weg/ fietspad. Nadat we de camping(s) voorbij waren en weer in het open veld kwamen, stond de wind aan de linkerkant.... dit zou wat worden op het strand. Bij 24,4 km liepen we het strand op, tegen de aangesterkte wind of eigenlijk storm in. Met het hoge water hadden we maximaal een meter of 2 om te lopen, met de hoge duinen naast ons. Enkele waren hier aan het wandelen geslagen, terwijl ik de dribbelpas erin probeerde te houden. Een blik op het klokje gaf een tempo weer van 7’50” a 7’55”p/km en dat schuin tegen de wind in hangend. Gelukkig duurde dit stukje strand maar 11⁄2 km. Hierna wederom een langstuk beton en klinkers tot aan de verzorgingspost op 27,7 km, jammer dat dit lange stuk. Vlak voor deze post de derde gel ingenomen. Hier een groot stuk ontbijtkoek genomen, voor meer vastigheid in de maag.

De klinkers volgde nog een 500 mtr omhoog oplopend, tot we linksaf mochten slaan het single track pad in richting de Meeuwenkolonië. Maar eerste konden we voor de vierde maal het strand op bij 29,6 km voor nog een kilometertje buffelen tegen de storm in. Hierna volgde 400 mtr over beton inclusief een 10% klim, waarbij het beton ook nu weer glad aanvoelde. Na de 31e km begon het zware ploegwerk door het mulle zand in de Meeuwenkolonië voor iets meer dan 2 km. Hier kwam Richard M. mij voorbij daar hij net iets beter liep. Later zouden we regelmatig van plaats wisselen. Tijdens de aankomende Sallandtrail over 75 km, komen we elkaar weer tegen. In het bos naar de vierde verzorgingspost gaven de hamstrings licht verzet tegen de klimmetjes. Bij de post een stuk banaan, ontbijtkoek en cola genomen en direct doorgewandeld tijdens het eten.

Na 351⁄2 km tot aan 38,3 km liepen we tegengesteld over de route terwijl dit zeker niet over vlak terrein was. Was het eerder nog heerlijk lang naar beneden lopend.... nu moesten we die lange klim omhoog maken. Bij 39 km beginnen we eerst over mul zand, daarna grind en het grootste gedeelte over licht verende bosgrond, wat een goed gevoel gaf aan de spieren en gewrichten. Hoe ellendig is het dan wel niet als we vlak voor de finish nog zo’n 500 mtr over klinkers onze weg moeten volgen.

Over de finish gestapt na 4.46’45” met +1049 hoogtemeters. Tevreden over het gehele weekend met 67,8 km en een week totaal van 110 km.

Vraagstuk is wel of ik volgend jaar hier terug kom vanwege de vele stukken beton, asfalt en klinkers. Maar één ding is zeker dat de organisatie staat. Prima vrijwilligers op het parkoers, voldoende verzorgingsposten (al is wel te merken dat er minder te verkrijgen is dan vorig jaar), perfect uitgezette route. Bij de start/ finish locatie een gratis kop koffie of thee, bordje erwten of tomatensoep. Zelfs de douch gaf nog warm water, toen ik er onderstond.

Vandaag met diverse atleten uit de TTOutdoor groep het avontuur van de Trail by the Sea beleeft, waarbij een enkeling zijn afstand gedurende trail wijzigde en rustiger aandeed i.v.m. de gezondheid. Paul Johan de Voogd, Ellen van den Maagdenberg, Ingrid Klop, Ronald te Lindert, Johan Struijs, Willem van der Vaart, Leonie Rijk, Ton Verheezen, Nely van der Valk, Stefan Hulsing, Wilko Heijmans, Evert van ’t Hof, Anne-Marie Visser, Reny Tertoolen, Astrid Kraan, Sigrid Matla, Renata Dekker-van Laar en Ingrid de Roode...... BEDANKT voor jullie aanwezig..... hopelijk hebben jullie volop genoten!

4e Petzl Night Trail over 25 km gisterenavond te Bergschenhoek. Na een eerste editie met sneeuwval, de tweede met regen en vorig jaar met gladheid waarbij ik toen onverwachts onderuit ging. Was het de vraag wat we ditmaal konden verwachten. Onderweg langs zag ik de thermometer al staan op 11 graden en dan wetende dat het niet snel zou afkoelen. Auto nog kunnen parkeren op de standaard plek. Binnen was het nog rustig met een kleine 11⁄2 uur voor de start van 19.00 uur. Altijd gezellig even bijkletsen met enkele vrijwilligers als Ingrid, Debby, Kim en Kitty. Niet veel later even bijgekletst met MST (Jeroen Krosse en Marc Weening). Daarna heerlijk even een klein uurtje rustig in de auto gezeten om de drukte te ontzien, mede door de de 31 km training met #LA2 van hedenochtend. Even voor zeven uur stap ik weer het terrein op waar het nu vele malen drukker is geworden en kom daar diverse bekende tegen. Dit jaar een vernieuwde startprocedure, waarbij iedereen zelf uitmaakt op welk moment men wil starten. Maar wel in groepjes van 7 a 10 atleten per keer om de 15 seconden. In de eerste km’s wordt al snel duidelijk dat het starten om de 30 seconden een betere verdeling op het parkoers geeft.

Ik start in de 3e of 4e wave met Ellen, Ron, Patrick en nog vier andere. Al na een paar honderd meter bungelt de waterzak van Ron ter hoogte van zijn enkels..... dat ga je krijgen al je de rugzak op zijn kop op je rug plaats... de rits gaat dan vanzelf open.... Even snel geholpen, waarbij Ellen en Patrick het overnamen en ik verder kon. Nog voor de 1e km maken we de eerste klim richting het spoortunneltje, waarbij we direct naar beneden mogen, om via het bruggetje over te steken. Na zo’n 1,3 km komen we uit op het vergane ruiterpad voor een 400 meter. En dan is het jammer dat je 95% van de atleten het fietspad zie gebruiken..... waar heeft men zich in hemelsnaam voor ingeschreven! Dat we op sommige momenten niet anders kunnen omdat we de weg over moeten steken, oke. Dit is dus ook het geval na 2,6 km als we het terrein van Golfbaan De Hooge Rotterdamsche op gaan, waarbij we duidelijk te horen hebben gekregen dat we hier specifiek op de paden moeten blijven. Dan is het wel zonde dat enkele het beter schijnen te weten en de bochten/hoeken moeten afsnijden voor die ongeveer 5 a 10 passen extra. Langzaam komt Cor mij voorbij en vraagt of Reny met de 15 km meedoet - ‘helaas’ niet – daar ze veilig in het theater. Van vorige edities en trainingen is het bekent dat hier een aardige klimmetje ligt, wat na 3,75 km voelbaar is. Even omhoog, dan weer naar beneden om via een ander pad weer omhoog te moeten. Aan de andere kant van het heuveltje heeft parkoerbouwer Ronnie Duinkerken (totaal perfect parkoers) het zelfde ingebouwd.... omlaag, omhoog, omlaag..... Hierna lopen een een stuk over het fietspad, simpel om dat het niet anders kan. Na zo’n 6,8 km de splitsing van de 15 km en 25 km, waarbij ik linksaf sla. Voor een passage door het Lage Bergse Bos. Na de 8e km neem ik de eerste gel met water. Via diverse paden – slingerend, breed of smal – en een hoeveelheid bruggetjes over bekend terrein, lopen we tussen de 11e en 13e km langs de buitenrand van het bos. Ondanks dat we door het terrein van de runderen lopen kom ik er geen een tegen het lijf. Niet veel later loopt Andre groetend voorbij. Na zo’n 151⁄2 km lopen de 15 atleten ook weer mee over hetzelfde parkoer richting het Hoge Bergse Bos. Langzaam begin ik een licht krampgevoel in de darmen te krijgen. Hopelijk kan ik dit nog ruim een uur onderdrukken. Over het zandpad naar de Hoekskade loop ik achterop een aantal verdwaalde Roparun atleten met hun gehele kerstboom verlichting om. Jammer dat de organisatie hier niet ingrijpt. Doordat ik (en wellicht vele met mij) loop met een reactive lichtbundel – bij tegenlicht of reflectie, verzwakt mijn lichtweergave – sloeg mijn lamp geheel uit, zoveel reflectie kreeg hij terug. Ook al die rode lampjes behoren gewoon uit te zijn. Hierna ook atleten gezien met arm en enkel verlichting.... ja zo gaat wel de gehele Night Trail gedachte verloren. Maar ach, laten we het houden op het feit dat deze atleten gewoon bang zijn om in het donker te lopen....

Na 17,3 km wordt de volgende klim ingezet naar de top van de verbouwde berg. Eenmaal boven gaat het grotendeels over het mountainbike parkoers met enkele mooie 180 graden keerpunten. Vanaf dit punt heb je ook redelijk zicht op de skiheuvel waar vele lampjes in het rond dansen. Ook is te zien dat sommige atleten de laatste 30 meter over het water afleggen. Aan de voet van de heuvel op 18,1 km is de verzorgingspost ingericht met vele bekenden achter de kraam. Op dat moment gaat het aardig te keer in de darmen, maar neem toch nog een gel in voor het laatste gedeelte. Op dit lange pad richting de Rotte is het eigenlijk een schande dat iedereen over het asfalt loopt en niet officeel door het ruiterpad of dan wel het grasstrook (waar ik ook loop) ernaast. Gelukkig kan ik na 600 meter rechtsaf slaan om aldaar even de bosjes in te duiken. Opgelucht kan ik verder en heb er geen last meer van. Aan het eind slaan we rechtsaf richting het mountainbike parkoers waar het tussen de bomen slingerend omhoog en omlaag gaan. Na dit bos stuk – waar de gigantische beker staat – gaan we op weg naar de lange klim langs de skiheuvel. Het eerste gedeelte over het steile stuk waar het op de atb al pittig is, we zijn dan net de 20 km gepasseerd. Na het bosje slaan we haaks linkaf tegen de de graswand omhoog naar het uitkijkpunt. Mede door enkele atleten voor mij, neem ik de route aan de andere kant van de afzetting om zo eenvoudig mijn tempo te kunnen houden. Eenmaal boven gaat het via de traptreden naar beneden en rechtsaf. Via de glibberheiling, glijden we de laatste 5 meter tot op het gras zonder ook maar een pas te moeten zetten. Via het smalle mountainbike pad – in tegengestelde richting – komen uit bij het bruggetje waar we straks over moeten, maar nu nog even naar boven gestuurd worden. Om de hamstrings toch engizins te sparen, wordt de wandelpas stevig ingezet. Daarna gaat het weer slingerend omlaag en even omhoog, om via mijn slinger route (#TTOutdoor trainingen) naar beneden te lopen. Niet veel later loop ik Rob in de rug die het zwaar heeft en – na het bruggetje – lopen we over de voorlaatste heuvel over het mountainbike parkoers richting de laatste heuvel waar we voor de verzorgingspost ook al liepen. Hier lopen we ook weer in tegengestelde richting over het mountainbike parkoers. De hamstrings is er op dat moment ook wel klaar mee voor vandaag. Vlak voordat ik beneden ben komt Raoull naast mij lopen (is natuurlijk een stuk later vertrokken) en lopen samen een stuk samen op. In de laatste 200 meter krijgen we nog een aardige kluif te verduren vanwege een dikke drap aan modder. Door het tempo nog in een redelijk tempo te houden, lijkt het allemaal wel mee te vallen. Vooral bij het zien van diegene die aan het wandelen zijn en hun voeten nauwelijks omhoog krijgen. Door de modder is het smalle houten bruggetje over de laatste 30 meter in het begin behoorlijk spekglad.

Na 25,39 km stap ik na 2.44’45” over de finish met +226 hoogtemeter. De vermoeidheid valt mij niet tegen na een totaal van 561⁄4 km op de dag. Deze test is voor mij best wel geslaagd. Niet door mijn enkels gegaan, geen blessure opgelopen. Perfect.

Vanochtend in het Voorne’s Bos/Duingebied heerlijk over 12 km uitgelopen – kon meteen de schoenen schoonspoelen van de Night Trail – vanwege het uitzetten van de aankomende #TTOutdoor Trail Training, volgende week zondag. Natuurlijk voelde de benen zwaar aan, maar kon het tempo er redelijk inhouden. Totaal van deze week komt daarbij op 1051⁄2 km.

1e Meerdaalwoud Trail over 26 km te Bierbeek (België). Na een redelijke nacht is het voor een zondag toch wel erg als de wekker om 06.00 uur gaat. Voor 7 uur staan Reny en ik op de stoep bij Astrid Kraan, waarna het doorrijden naar Sigrid Matla is, voordat we afzakken naar het zuiden ter hoogte van Brussel en Leuven. Om 08.50 uur staan we op de parkeerplaats naast het sportcomplex De Borre voor het afhalen van de startnummers en omkleden. Aangezien de loopafstand tussen kleedkamers en auto maar zo’n 150 meter plaatsen we de tassen in de auto, voordat we ons richting de startlocatie begeven. Daar komen we Tjarda Roemer tegen. Vlak voor onze start van de 26 km hebben we het nog even over..... tijdslimieten, tempo’s, maar vooral het GENIETEN!

Na de start is het een paar meter omhoog voordat we verder gaan over kinderkopjes (bijna 600 mtr) en direct naar beneden, terwijl het nog steeds druk is op een smal modderpad tussen twee akkers, haal ik toch redelijk wat atleten in terwijl we omhoog lopen. Heerlijk om te zien dat de meesten de modderpassages behoorlijk proberen te ontlopen...... als of men nog nooit een trail heeft gelopen. Nog voor de 2e km lopen we het bos in en direct wordt duidelijk wat er vandaag ons te verwachten staat. Modder, vochtige modder en kleverige modder........ Genieten dus.

Rond de 4e km wordt het wat rustiger met atleten, waardoor ik het tempo iets laat zakken, gezien het feit dat we toch ook met regelmaat valsplat omhoog moeten. Bij de km 7 komt de eerste “klim” die ik wandelend omhoog ga. Hamstrings zijn nog iets gevoelig en ook mede door de training van gisteren. Maar voor de rest gaat alles lekker, ook kwa tempo, wat nog steeds redelijk goed vast te houden is. Op km 9 neem ik de eerste gel in. Bij de 10e km weer een kort klimmetje met vlak daarna de eerste verzorgingspost waar ik eerst de softflas bij vul met water voordat ik mijn beker vul met cola en een plak cake neem, alvorens verder te gaan.

Ondanks de hoeveelheid modder krijgen we ook enkele grind- en kiezelpaden onder de schoenen, alleen was het uitkijken in de modder voor de verloren keien en boomwortels. Natuurlijk waren er momenten dat je atleten terug zag lopen om hun verloren schoen uit de modder te halen. Rond de 121⁄2 km in een behoorlijke afdaling zit de vaart er wederom goed in, al is het wel goed uitkijken vanwege de boomwortels en volg – mede door de opgebouwde snelheid – de bocht naar rechts..... maar zie even later geen bordje..... ook geen enkele trailschoenafdruk, bingo...... ik loop dus vertrek. Draai mij om en loop de ± 100 meter terug. Ik had dus linksaf moeten slaan. Op dit momenten lopen we over de grens van Vlaanderen en Wallonie.

De wat pittige klimmetjes ga ik wandelend omhoog om zo de tocht te kunnen volbrengen en te blijven genieten van de omgeving en natuurschoon. Op sommige stukken is de modder zo dik dat je tot aan de kuiten weg zakt. Terwijl dat vaak wel de kortste route is om te lopen en vele andere er omheen lopen, terwijl die paden schuin aflopen en vol liggen met wortels. Net voorbij de 17e km komt 2e verzorgingspost waar even iets langer stil blijf staan om de 2e gel in te nemen. Met een plakcake wandel ik verder om deze goed weg te kauwen. Niet veel later komen de 19 km atleten weer aansluiten nadat ze eerder waren afgebogen. Net voorbij de 19e km buigen zij linksaf, terwijl wij rechtsaf slaan voor een extra lusje buitenom. Rond de 20e km verlaten we het bos en dwalen we tussen de akkers verder langzaam omhoog. Twee km verder op gaan we het bos weer in en sluiten aan bij de 12 en 19 km atleten. De laatste ruime km gaat over betonplaten en wederom die kinderkopje..... maar nu omhoog richting de finish. Gelukkig het grootste gedeelte droog gelopen.

Na 25,82 km en +389 hoogtemeter en een grote hoeveelheid modder stap ik na 2.42’29” dan over de finish. Tevreden over het tempo dat ik er vandaag in heb kunnen houden en vooral ook na de dikke 36 km van gisteren. Een geslaagde test. Nu even kijken hoe het de komende dagen gaat i.v.m. de aankomende test tijdens het volgende weekend.

Daarna was het wachten op de Dames die nog met hun avontuur bezig waren en wetende dat de tijdslimiet op 4 uur was gezet.... en dan deze omstandigheden....... Na 3.53 kwamen Astrid en Reny de heuvel op richting de finish en een 10’ later Sigrid en Tjarda. Na afloop nog even met z’n vijven in Waarloos iets wezen drinken en voor de dames een patatje....... natuurlijk kon ik mee eten. Ondertussen was het weer gaan regen en dat op die Belgische wegen....... totdat we bij Breda achterin de file duiken...... langzaam rijdend duurt de file tot aan knooppunt Zonzeel waar we de rijksweg af moeten en via een omgeving weer voor de Moerdijk op de A16 komen....... Resultaat een vertraging van 45’ voordat we thuis zijn.

4e Poort naar het Heuvelland Trail over 30 km te Beek (Limburg). Na de lange dag van gisteren i.v.m. de organisatie van de RunningPoint Cross Competitie, was het vandaag nog iets vroeger opstaan om zo op tijd in Beek aanwezig te zijn. Even over half acht reden Reny en ik weg richting Schiedam – wel nog even de auto volgetankt – om daar Astrid Kraan en Stefan Hulsing op te halen. De dames gingen voor de 16 km trail, terwijl Stefan met mij voor de 30 km ging. Vanuit de TTOutdoor groep zouden ook nog Johan Struijs, Wilko Heijmans, Janneke Slingerland, Monica Eshof en Rob Steenhoek mee gaan doen. Gelukkig was het lekker rustig op de weg naar het Zuiden, waardoor het goed opschoot.... alleen dat opkomende zonnetje recht door de voorruit heen was slaapverwekkend.

Om 09.45 uur parkeerde ik de auto op 25 meter van de ingang van het vernieuwde AV Ceasar complex. Eenmaal binnen was het gezellig druk, zodat we onze startnummers gauw in ontvangst konden nemen. Onder het genot van een bakkie was het even bijkomen van dit ritje. Niet veel later stapte Sjaak Vlaspoel en Tanja Dokter binnen, wat toch altijd beter kletst, dan via social media. Daarna kwamen Marco Gouwens, Simone Heemskerk, Maroula Imkamp en de eerder genoemde TTOutdoor atleten. Altijd gezellig vooraf met bekende bij te praten.

Even voor 11.00 uur de jas in de auto gelegd, racevest omgehangen en opstellen achter de startstreep in afwachting van het startschot. Zelf besloten om met Stefan mee te lopen, daar de benen nog zwaar aanvoelde na die lange dag staan van gisteren. Na een 300 meter over de skatebaan die om de atletiekbaan ligt, via een grindpad en de weg oversteken. Liepen al snel op een boerenlandweg dat langzaam omhoog liep, wat al gauw overging in gras en modder totdat we na 21⁄2 km boven waren om weer diverse meters te dalen. Na een stuk van 500 meter asfalt/beton draaide we het grindpad weer op, om vlak daarna de akkers over te steken. Via een graspassage kwamen we op het 4 km punt weer op het fietspad terecht waar we verder op, veilig de weg over konden steken. Na dit 600 meter asfalt stuk gingen we verder naar het heuvelachtig stuk rond de Keutelbeek. Stefan voelde zijn kuiten langzaam vollopen..... wat op zich ook niet gek was, daar we tempo’s liepen van rond de 5’45”. Rond de Keutelbeek heeft men echt de stukken stijgen en dalen goed opgezocht. Hier zat de eerste wijziging ten opzichte van vorig jaar in, toen zat een gedeelte na de heuvel er in. De hamstring liet zich weer direct van zich spreken. Dus was het voorzichtig omhoog lopen op de steile stukken. Na dit 11⁄2 km stuk was het even bijkomen over 150 meter asfalt. Na het rechtsaf slaan werden we op het grindpad – richting de appelgaard – nog voor het 7e km punt al ingehaald door de eerste loper van de 16 km...... die wel een kwartier later was gestart! Maar ach.... die zal de omgeving niet in zich opnemen. Na de appelgaard gaat het pad langzaam naar beneden richting het park van Gemeente Beek. Was wel even vergeten dat we in het park ook nog wat omhoog moesten – achteraf bleek dat dit stuk er toen niet in zat – voordat we “berg” op moesten. Op 9,3 km mochten we eerst en stuk via trap treden en daarna op nog wat valsplat omhoog. Toen volgde het eerste stuk naar beneden via het touw. Gevolgd door een kruipactie onder een boom door en weer direct omhoog klauteren. Toen volgde een glooiend afdalend stuk waar we enkele stronken moesten ontwijken en ook weer behoorlijk diep bukkend onder een volgende boom door. Heerlijk voor die bovenbeen spieren na al dat geklim/gedaal. Had vooraf al verteld wat ons op deze berg te wachten stond, dus ws het geen verrassing dat we hierna weer omhoog mochten lopen totdat we bijna weer terug waren bij de traptreden. Via het slingerende bospad gingen we richting de andere zijde van deze berg, daar naar beneden..... om via de weg weer omhoog te gaan naar de eerste verzorgingspost bij de Scouting van Beek op net voorbij de 10e km. Tijdens het omhoog lopen was ik al begonnen met de inname van een gelletje. Hier volgt Marco niet veel later.

Na deze post volgde een tweede afdaling via een wat langer touw. Hierna was het weer veel slingeren op het single track stuk, inclusief een sprongetje een beekje. Wat toen opbrak waren de vele (vaak) ongelijke traptreden omhoog. Na een korte doorgang tussen de gaarden, kwamen we weer uit op de zelfde weg oversteek. We hadden dus een lusje van zo’n 7 kilometer gelopen. Stefan merkte op dat het schuin wegzetten van zijn voeten op de diverse stukken, bij hem ging tegenwerken in zijn heup. Op het volgende stuk van 200 meter was het goed uitkijken op gliggerige ondergrond met prikkeldraad aan beide kanten.... maar zonder kleerscheuren hadden we dit ook weer overleefd. Allen de aanklevende modder kregen we goed van de schoenen af over het 300 meter voetpad/straat stuk. Via een haast ontvindbare passage naast een huis, doken we weer een bosgebied in met aardig stijgende stukken over gras richting de 12e km. Marco liep ons hier rustig voorbij. Rond 12,3 km stonden onze supporters Hetty Struijs en Anjo Heijmans ons voor de tweede maal op te wachten voor de foto. En ja Hetty.... ik wandelde daar even op de betonplaaten. Na dit 300 meter stuk kregen we het volgende grind/kiezelpad onder de schoenen. Hiervan wist ik dat we voorlopig geen zware modderstukken meer zouden krijgen, zodat Stefan we goed kon herstellen met zijn heup. Ook wetende dat er nog steeds een redelijk tempo in hadden zitten. Via een lang naar beneden lopend stuk was het even heerlijk om zo bij te komen van al het klimwerk. Niet veel later moesten we rechtsaf slaan en begonnen het grindpad weer langzaam omhoog te lopen. De eerste bordjes i.v.m. de splitsing van de twee routes werden aangekondigd. Hier op 13,4 km (we waren toen 1.31’00” onderweg) gaf Stefan te kennen om geen verdere risico’s te nemen en zou daardoor afbuigen richting de finish. Zijn doel ligt immers in juli tijdens de Eiger Ultra Trail. Na hem de auto sleutel te hebben overhandigd, zodat hij direct kon douchen, wenste ik hem verder sterkte toe.

Hierna het tempo vasthoudend omhoog volgehouden, waarbij ik Marco – net bezig met een gelletje – groetend voorbij liep. Na deze ruim één kilometer lange klim omhoog (merendeel asfalt) doken we de boerenakkers op. Wel gelukkig erlangs over de paden en niet door de klei. Hierbij het tempo nog iets verder opgeschroefd, daarbij kijkend wel effect dit zou gaan krijgen op de spieren. Af en toe moet je je zelf eens uittesten wat de mogelijk zijn en/of kunnen worden. Voordeel is natuurlijk wel dat ik enige kennis van de route had van vorig jaar. Zou wist ik dat het voorlopig redelijk vlak tot licht omhoog lopend zou zijn over de komende 2 km richting Spaubeek. Daar volgde weer ik korte flauwe klim omhoog van zo’n 400 meter, met wederom een vlakke passage van totaal 21⁄2 km. Ook hier hadden ze een extra stukje ingebouwd voordat bij de steengroeve naar beneden liepen. We zonden dat we hier over een lang stuk asfalt moesten. Voordat ik beneden was de tweede gel ingenomen rond de 20e km. Toen weer via een onverhard pad omhoog aan de andere kant van de steengroeve. Door het verhoogde tempo liep ik met regelmaat de ene na de andere atleet voorbij.... het lange duurwerk is dus nog duidelijk aanwezig. Voorbij de 21,6 km doken we de Diependaalsweg naar beneden over zo’n 1200 meter. Dit stuk ligt wat ze dus een weg noemen, maar meer een afwateringsgeul mogen noemen, ligt bezaaid met kiezels, keien, losse stenen en boomstronken. Weer een mooi stuk om de reflectie te checken van de beenspieren dan wel de enkels. Na dit stuk stond de tweede verzorgingspost voor ons klaar. Hier kwam ik Maroula weer tegen, die blij was dat ze dit stuk had overleefd. Na een half bekertje cola weer direct vertrokken om het tempo er goed in te houden.

Wel ellendig dat we direct weer een lange klim omhoog moesten maken. Na een korte afdaling kregen we op 24,3 km de volgende verrassing..... i.p.v. vorig jaar over de weg naar beneden richting de heuvel van Spaubeek, moesten we nu over een single track wat behoorlijk glooiend omhoog/omlaag liep onze weg vervolgen.... met een constant uitzicht op de weg beneden..... Tot de behoorlijke klim omhoog de heuvel op. Bijna bovenaan hoor je dan iemand roepen, dat je wel moet lachen.... totaal niet door dat het Jean Paul Vincent is die foto’s staat te maken. Aan de andere kant weer even naar beneden en nu wel opletten – daar ik vorig jaar door verkeerd af te slaan extra meters maakte – en weer direct omhoog richting Jean Paul voor extra foto’s. Nogmaals bedankt. Toen weer naar beneden om Spaubeek te doorkruizen en aan de andere kant de klim weer omhoog te maken. Lopend langs diverse akkers gaat wederom het tempo iets omhoog daar ik langzaam naar beneden loop. Ook hiervan geven de spieren geen protest. Daarna weer een lang stuk asfalt, waardoor je weer iets kan herstellen van de afgelopen inspanningen, maar we houden nog wel het tempo erin en gaan nog steeds enkele atleten voorbij.

Hierbij lopen we weer over een eerder gelopen stuk van zo’n 15 km terug. Op dat moment is de speaker al te horen vanaf het finish terrein, wetende dat we volgens de geklokte afstand nog maar zo’n 11⁄2 km te gaan hebben. Dit is het stuk waar de 16 km atleten ook weer het zelfde stuk begaan. Maar wat nu..... we moeten rechts afslaan.... oeps een nieuw stuk erin. Links boven mij zie ik plotseling Johan voorbij gaan. Nog even doorbijten op deze klim en daal passage voordat we weer de grasvlaktes van de koeien over mogen steken. Ondertussen is het zonnetje verdwenen en wordt het alsmaar frisser. Terwijl de Suunto 30 km aangeeft, is de finish nog lang niet inzicht. Maar de paden zijn goed te begaan, bekent terrein, wetende dat we er zo zullen zijn. Met nog 100 meter te gaan wordt je naam al door de speaker genoemd – terwijl het startnummer op mijn racevest achterop zit – altijd mooi dat bekende je naam bij hem influisteren. Met de laatste vijf a zes stappen achterwaarts ga ik de finish over om zo de chip zijn werk goed te laten doen. Na het begroeten van enkele TTOutdoor atleten gauw de tent in voor een vlaaipunt en dan douchen.

Zeer tevreden over het geheel, mede omtrent de dag van gisteren. Totaal 31.19 km in 3.21’12” met +569 hoogtemeters gelopen. Wel jammer dat er totaal zo’n 61⁄2 km asfalt, beton of klinkers in zitten, maar ach, ook wetende dat het soms heel moeilijk is goed openbaar terrein te vinden en hopen dat enkele privé terrein willen openstellen.

Ook de overige TTOutdoor atleten hebben optimaal genoten van de omstandigheden en vooral het perfecte weer.

4e Voorne’s Duin Trail over 36 km te Oostvoorne. Noem het maar onze thuis Trail (de dag versie dan, Petzl Night de nacht versie) daar deze op een half uurtje rijden is. Tevens ook een favoriet trainingsgebied door het Voorne’s Bos en Duingebied. Doordat Reny zou gaan starten op de 20 km, welke 45 minuten eerder van start ging, zijn er rond 08.40 uur weggereden. Hierdoor stapte we tegen 09.15 restaurant paviljoen De Duinrand binnen. Na het ophalen van onze startnummers was het even tijd voor een bakkie. Ondertussen Els Priester begroet die nog lekker druk bezig was om alles in orde te krijgen voor de aankomende twee starts. Ondertussen druppelde diverse leden van mijn TTOutdoor Trail groep binnen en diverse andere bekenden die we met regelmaat tegenkomen op Hollandse en buitenlandse trails. I.v.m. de drukte bij de uitgifte van de startnummers werd de 20 km start zo’n 10 minuten uitgesteld. Toen nog even Els aangeschoten of de lange afstand ook later ging starten, wat niet het geval bleek te zijn.

Om 10.40 uur ging een zeer grote groep atleten voor de 20 km van start, waaronder een groot gedeelte van TTOutdoor. Enkele hadden hun afstand om laten zetten van de 36 km naar de 20 km. Mogelijk voor hen een verstandige keuze. Weet niet of sommige een DNF lieten noteren, maar in elk geval haalden 306 atleten de finish. Daarna weer snel naar binnen en omkleden voor mijn eigen start om 11.15 uur met nog een paar overgebleven TTOutdoor atleten. Ook hier enkele bekenden die iets later aankwamen.

Even voor de start met de overgebleven atleten - ± 60 - naar buiten richting de start. Door enkele werd al achterom gekeken waar de rest bleef....... dit kleine groepje aanwezige was het maar. Dit betekende dat het ondanks de weersomstandigheden ook onderling zwaar zou gaan worden op het stand met de wind tegen, tenzij men bij elkaar bleef en hielp. Vooraf gemeld dat ik het vandaag echt rustig aan zou gaan doen i.v.m. de hamstring(s)..... ik liet iedereen ook passeren voor we de start over gingen. Al na 200 meter de eerste drassige passage, waardoor we al natte voeten kregen. Het viel gelukkig mee. Na 1 km draaide we het zandpad op richting het ‘oude autostrand’, hierbij het tempo weer iets verder laten zakken totdat ik nog een vijftal atleten achter mij had lopen. Nog voor de 2e km de eerste duinklim door het mulle zand omhoog. Hierna een bekend stuk over gras/aarde...... maar ach wat is er niet voor mij niet bekend in dit gebied. Zelfs de route(s) van de vorige edities staan op de harde. Aan het eind van het pad kom ik samen te lopen met Marco Gouwens met in zijn kielzog Simone Heemskerk en Arjo Ouwens. Al kletsend vervolgen we onze weg over de paden. Op sommige velden is goed te zien hoeveel water er in de afgelopen dagen is gevallen. Twee weken terug met het geven van een trail training waren deze vijvers er nog niet. Op 4,3 km komen we op een stuk van zo’n 150 meter te lopen waar we straks na de 31,5 km weer lopen. Niet veel later komen we terecht op een heerlijk single track stuk wat mooi slingert door het bosgebied, waarbij het zeker niet vlak lopen is. Ook hier is het uitkijken voor de diverse boomstammetjes op de grond of kopstotend boven de grond. Hier in het bos is het heerlijk lopen zonder dat we enig last hebben van de wind. In de verte zien we enkele atleten voor ons lopen die we met elke pas weer iets dichter naderen. Op 9 km neem ik de eerste gel met water in. Totdat we vlak voor de eerste verzorgingspost iemand zien hinkelen, een duidelijk gevalletje van verzwikte enkel. Terwijl hij probeert door te hollen, vertel ik dat het beter is om te gaan wandelen, daar de post nog maar zo’n 500 meter ver is en hij anders meer schade toebrengt. De 10 km gaan in 1.04’41”.

Bij de post op 10,6 km vul ik mijn softfles bij, neem wat cola en een handje pinda’s met rozijnen. Na iets meer dan 3 minuten groeten wij de dames en gaan verder op avontuur richting het strand. Zonde van deze 400 meter over de weg..... hier moet toch iets op te vinden voor zijn. Daarna nog zo’n 300 meter over klinkers waar we merken dat de wind stevig tot hard te keer gaat. Snel pak ik een buff uit mijn racevest en doe deze om mijn nek, voor mond en neus. Hierdoor komt er geen stuifzand naar binnen. Ongemerkt lopen Marco en ik enkele tientallen meters voor Simone en Arjo, waarop ik meld om even halt te maken zodat zij achter ons uit de wind kunnen lopen. Ditmaal staat de wind gunstig.... niet recht voor ons, maar schuin rechtsvoor. Marco neemt de koppositie wat met de nog steeds gevoelige hamstrings goed uitkomt. Niet veel later zien we een hardloper langs de waterkant ons tegemoed komen, ik roep nog... “kijk de eerste loper....” Waarop Marco meld dat hij zonder nummer loopt, zal dus wel niet. (achteraf bleek dit wel het geval en liep hij 9 km voor ons uit) Na zo’n drie kilometer laat Marco zich afzakken en sluit aan de achterkant weer aan. Ondertussen houden we onze snelheid op een constant tempo. Al je gaat toegeven aan de wind een een rustiger tempo gaat lopen, krijg je het gevoel dat het als maar zwaarder gaat worden. Nadat we het strand weer af zijn merkt Simone op dat het behoorlijk pittig was deze 2,5 kilometer...... Hierop vertel ik haar dat we zo rond de 11,6 het strand op liepen en vraag haar wat voor kilometer stand ze nu erop heeft staan. Oeps..... we hebben zo’n 4 kilometer tegen de wind in lopen vechten, vandaar dat het zwaar lopen was. Mede doordat we soms op papperige stukken liepen. Even later lopen we onder de N57 (400 meter straat) en op het gedeelte naast de N57 pak ik bewust het grasstuk om zo min mogelijk over de weg te moeten lopen. Daarna volgt nog een kilometer asfalt waarbij we weer onder de N57 (op 17,3 km) gaan. De terug weg is ingezet..... al bedraagt deze nog zo’n 20 km. Op 18 km neem ik mijn tweede gel met water. Het bosgebied rond het Quackjeswater heeft een mooi slingerend op en af lopend parkoers. Al is dit niet bevorderlijk voor de hamstrings die nu weer iets meer gaan opspelen. De tweede 10 km’s gaan in 1.09’53”.

We maken een redelijk klim omhoog en over de duin richting het strand. Op de vraag waar de rest is verteld Marco dat we het vrije spel hebben gekregen..... we kunnen ons eigen plan trekken of wel dat zij iets rustiger aan gaan doen. We dalen af naar het strand met ditmaal gelukkig de wind in de rug, waardoor het tempo iets verder omhoog gaat. We beginnen al de eerste atleten in te halen, terwijl dit zeker niet de bedoeling is. Maar we weten wel dat we het tempo zeker niet laten verzwakken. Ruim 1,5 km verder draaien het strand af – 22 km – voor de aanval van een behoorlijke steile duinklim omhoog. Hierna blijft het terrein glooiend te keer gaan waardoor tempo vast lopen iets wordt bemoeilijk maar het gaat. We komen weer uit waar we met 11 km ook liepen en zien de in verte Chris van Beem en Julia Romanova lopen. Op 23,5 km komen we aan bij de tweede verzorgingspost (dezelfde als 10,6 km) en zien hier Chris, Julia, Ingrid Klop, Stefan Hulsing, Rob Smit en enkele andere staan. Vul hier weer mijn softfles met water, wetende dat ik deze mogelijk niet meer nodig heb...... maar het kan altijd toch nodig zijn. Pik tussen de pinda’s alleen de krenten en rozijnen er tussen uit, als broodnodige voeding voor de overige 13 km die we nog te gaan hebben. Spoel deze weg met wat cola. Ondertussen komen Simone en Arjo ook aan zetten. We gebruiken hier iets meer hersteltijd, maar na 5 minuten gaan we weer verder. De eerste tientallen meters weer dat bedrukkende gevoel over de gehele ribbenkast. Na een paar rustige ademhalingen gaat het een stuk beter. We komen nu weer over de zoveelste mooie stukken van dit gebied te lopen tussen de runderen. Op 24,5 km halen we Rob in die het zwaar heeft. Nog voor de 25 km gaan de de modderpassage te lijf. Het voordeel is dat de regen hier iets dieper in de grond zit, waardoor we in het begin alleen in de modder lopen totdat we door twee stukken water gaan. Ondertussen zijn we ook Chris en Julia gepasseerd. Het valt mij op dat ze hier een nieuw pad aan het aanleggen zijn, er is dan ook aardig gekapt. En dan.... bamm de duinklim omhoog.... ongelooflijk zo van de modder weer het mulle zand in. Doordat de benen het zwaar te verduren hebben gehad is het lopen door mul zand het net even niet op dit moment. Er volgt nu weer een 3 km stuk door het duin (klein stukkie) en lang stuk strand. Een stukje voor ons zie ik Ingrid en Stefan heerlijk hobbelen en halen iets later in. Op 28 km is het tijd voor de derde gel en neem deze ook weer hardlopend in. Al bij de tweede hap gel kan ik niets anders dan te gaan wandelen. Ik vertel Marco dat hij verder kan, maar hij blijft me. De ribbenkast geeft zo’n verschrikkelijk beknellend gevoel.....dat ik niets anders kan dan wandelen. Nadat ik klaar ben met de gel gaat het weer en we voeren het tempo weer omhoog. Nog voor de 29 km gaan we het strand weer af (zelfde stuk als de 2e km) door het mulle zand. Hier zie ik Ronald te Lindert wandelen die het helemaal heeft gehad. Ik vertel hem dat de finish met 2 km lopen te bereiken is mocht het echt niet gaan. Even later kijk ik achterom en zie hem in de verte volgen. Deze derde 10 km’s gaan in 1.08’00”.

De single tracks slingeren weer heerlijk naar links, rechts, op en neer.... waarbij we soms even moeten bukken om onder de omgevallen boom door te gaan of even om te lopen omdat deze het pad echt hindert. En dan staan daar de twee bordjes aan weerskanten van het pad..... linksaf naar de finish over het 20 km parkoers of rechtsaf onze weg volgend over de juiste route. We zitten hier op 31,5 km. Iets verder een stukje klinkers vlakbij het Duinhuis waarbij Marco aangeeft even te moeten wandelen en dat is erg, heerlijk om de benen iets van rust te geven. Na wat afval in een prullenbak te hebben gegooid vervolgen we pad totdat we de weg moeten oversteken naar het bos achter het hotel Het Wapen van Marion. Hier ging het de afgelopen jaren nogal eens mis omdat omstanders de lintjes hadden weggehaald. Nu was de route nog duidelijk zichtbaar.... maar o zo pittig vanwege de behoorlijk duinklimmetjes in het bos, waar de hamstrings behoorlijk van protesteren. Maar ach, de afstand hier bedroeg nog geen 2 km. Daarna over de stoep langs het hotel en de trap af het grasstrand op voor de kilometer lange passage over het knollenveld. Richting de finish. Nog even verwarring of we rechtsom moeten, maar het bleek linksom te zijn.

Na 4.03’43” over 35,91 km plaatsen we onze voet over de mat van de tijdregistratie. Tevreden over het geheel met gevoelige hamstrings zit dit avontuur er weer op. Gelukkig alles zonder één druppel regen volbracht (als we vertrekken beginnen de eerste druppels te vallen). Terwijl ik sta na te kletsen komen Stefan en Ingrid over de finish. Daarna is het tas uit de auto pakken en naar binnen toe, voor warmte, het broodje worst en omkleden. In de volgende minuten komen Chris, Julia, Rob en Ronald ook de verwarmde tent binnen lopen. Achteraf blijkt dat er maar 48 atleten zullen finishen. Els en alle vrijwilligers zeer hartelijk bedankt voor jullie inzet.... Tot volgend jaar, een lustrum. Dit was de laatste en twintigste trail over 2015, hierdoor staan er de komende weken geen trail evenementen op het programma, maar alleen maar trainingen. Oke.... een 10 km crossje en 3000 meter baanwedstrijd.

Morgenochtend staat als eerste een osteopaat behandeling op het programma en ben benieuwd wat daaruit komt.

Als trainert/begeleider van TTOutdoor mag en ben ik over vandaag zeer tevreden. Met 30 atleten uit mijn groep vandaag deelgenomen aan deze 4e VDT.

2e Lommel Trail over 55 km te Lommel (B). Doordat ik vorige week tot tweemaal toe met de organisatie van de RunningPoint Cross zeiknat ben geregend liep ik de gehele week al te snotteren, etc. Een mogelijk griepje wilde niet doorzetten, dus.... toch maar rustig aandoen als het gevoel er niet is vandaag. Omdat de start om 09.30 uur plaats zou vinden wilde we daar om 08.30 uur aanwezig zijn i.v.m. de voorbereidingen. Dus na vroeg opstaan...... vertrok ik om 06.15 uur om vervolgens Jorien van den Doel, Stefan Hulsing en Joop Terwiel op te halen voor het 150 km ritje. Reny zou door Sigrid Matla worden opgehaald, daar zij een anderhalf uur later zouden starten. Van Jorien wist ik al dat ze haar trail zou omzetten naar de 35 km, Stefan twijfelde nog.... en omdat Joop meld dat hij voor de 35 km zou gaan, kwam Stefan tot het besluit om toch ook maar te gaan voor die 35 km. Verstandig besluit dus, zeker achteraf.

Even voor 08.30 uur parkeerde ik de auto op het bezoekersterrein van Center Parc De Vossemeren. Alles nog in droog weer, zodat we er een rustige wandeling van konden maken. Onderweg kwamen we organisator Mildred Smilleke Haans (samen met Tom Maessen) tegen die probeerde nog wat controle uit te voeren of de linten nog overal hingen. Bij het binnentreden stonden Marc en Wilbert met de Scarabee stand iedereen op te wachten voor de laatste nodige items..... Bij de inschrijf/startnummer afname tafel hartelijk begroet door Audrey en Tjarda. Even later kwam ik ook nog Esther, Rob, Ellen, Aad, Sjaak, Peter, Maarten, Marek, Hans en enkele andere tegen.... wederom volop gezelligheid op de Trails.

Enkele minuten voor 09.30 uur naar de start waar een ontspannen sfeer rond hangt. En dan het aftellen vanaf 10, 9, 8..... 3, 2, 1 en we zijn weg richting de uitgang van het parc. Tot even voor de 2e km lopen we over asfalt, waarna we (een paar honderd meter op de grens België/Nederland lopen) op boeren- en bospaden beginnen. Op dat moment loop ik lekker op met Aad, Marek en Maarten waar ik toch snel merk dat het de tempo van 5’10 a 5’15 toch iets te mooi van het goede. Dus tempo laten zakken richting de 5’30. Na 31⁄2 km beginnen we aan het eerste stuk mountainbike parcour, hier kan ik het tempo redelijk vasthouden. Na 41⁄2 km komt de splitsing met de 15 km route. De temperatuur is heerlijk met weinig wind, perfect loopweer dus. Op km 9 de eerste gel genomen met water. Even na de 10e km (10 km in 55’22”) de afsplitsing met het 35 km parkoers, welke ik rechts laat liggen en mijn weg voor 55 km vervolg. Via een lusje komen we rond de 12e km bij de eerste van vier verzorgingsposten aan. Rob Gordijn staat hier en vertelt dit eerste stuk eigenlijk te hard te hebben gelopen. Hier de softfles bijgevuld met water, toen een stuk krentenbol en cola genomen. Vlak voordat ik verder ga komt Ellen van den Maagdenberg aan lopen.

We gaan verder over de zandweg om verderop weer het bos in te duiken via single tracks, maar dan..... op de 13e km duiken we rechts het bos in...... klimmetjes op en neer, op en neer, op en neer, etc. van telkens z’n 50 tot 100 cm over iets meer dan een 1200 meter..... waar het noodlot toe slaat. Bij de 3e of 4e slaat de linker hamstring opbouwend vast. Het belemmerd het lopen bij het afzetten. Door het tempo snel te laten zakken hoop ik dat het enkele km’s verderop weer beter gaat en zonder problemen het pad kan vervolgen. We hebben nog maar een kwart afgelegd. Helaas stappen we alweer snel het volgende mountainbike op met enkele redelijke heuveltjes, f... En plots schieten er een aantal atb-ers voorbij. Bij 18 km neem ik de 2e gel met water. Hopelijk gaat het hiermee een stuk beter. De 2e 10 km gaan in 1.01’19”. Even voorbij de 21 km komt Ellen langzaam voorbij... wens haar veel plezier en niet meegaan is het motto, eigen weg vervolgen en hopen op betere momenten. Om volgens planning tussen 25 en 26 km een gedeelte van de energie reep te nemen, deze nu vanuit de rugzak (koud, dus keihard) nu even onder mijn shirt te stoppen ten hoogte van de borst, onder de band van het racevest. Niet veel later weer een flink glooiend terrein wat voor mij niet ten gunste is. Nog voor de 26e km neem ik stuk energiereep, welke door de lichaamswarmte een heel stuk zachter is geworden, zodat het eenvoudig weg te happen is. En dan opeens de tweede verzorgingspost net voor de 27e km. Softfles bijvullen, stuk krentenbol, cola en nog wat chips. Vlak voordat ik vertrek komt Sjaak aanlopen, ongeloofelijk hoe hij het klaart, na zijn hernia operatie... Klasse. En toen kwam Rob aanzetten, ongemerkt voorbij gelopen dus.

De volgende post is over 9 km en hopelijk grotendeels over vlak terrein..... zo wandel ik met nog een stuk krentenbol langs de weg, die we na 100 meter oversteken voor het volgende stuk moutainbike terrein. Als ik wil aanzetten voel ik een krampgevoel (belemmering) rond de ribbenkast alsof ik niet mag hobbelen. Na een vijftal meters gaat het alweer iets beter. Het parkoers heeft hier klimmetjes van zo’n 11⁄2 meter en met deze hamstring geen fijne passage en zoef, zoef, zoef.... een groepje atb-ers schieten weer voorbij. De modder stukken liggen hier rijkelijk uitgesmeerd over een behoorlijk lengte. De 3e 10 km gaat in 1.01’57” mooi constant met de vorige 10 km. Hopelijk kan ik dit vasthouden tot aan het eind. Rond de 31 km loopt Sjaak mij voorbij, even wisselen we een paar woorden en laat hem heerlijk verder gaan, volgen heeft geen zin vandaag. De komende km’s lopen we over zo’n uitgesleten mountainbike parcours waar je nog net voeten kan plaatsen zonder te struikelen. Als ik na 341⁄2 even wandel om gel nr 3 te pakken en in te nemen, vraagt een passerend stel mij of het gaat. Het lopen gaat er niet op vooruit..... de rechter hamstring gaat ook licht tegen werken. Na uitleg krijg ik een paracetamol aangeboden, die ik afwijs. Zover ga ik niet. Zal altijd willen en moeten blijven voelen hoever de pijn gaat, zonder nog verdere schade op te lopen. We krijgen een 2 km lang rechtstuk onder de voeten en gelukkig zo vlak als het maar kan.... eigenlijk ongekent op deze trail. Halverwege schuift Hans Lems langzaamaan bij me, houdt in en kletsen over diverse trainings opties en evenementen. Op 37 km de derde verzorgingspost wat weer een herhaling van de vorige twee wordt, bijvullen en tanken met vast voedsel. Terwijl ik hier iets meer tijd neem om te rusten komt daar Peter Mooij en Rob aanlopen.

Na de vrijwilligers ook hier wel bedankt te hebben volg ik mijn weg en schrik behoorlijk als ik merk dat de borstkast/ribben een een stevig kramp vast zit, wandelen gaat net, dribbelen nauwelijks met een klimmetje omhoog. Direct besloten dat ik deze trail niet geheel volgens de route zal vervolgen. Door de route thuis goed te bestuderen is er mogelijk straks, middels een korte oversteek, dat ik een 10 km rondje kan skippen. Even later gaat het dribbelen weer enigzins lekker. We lopen nu bijna 3 km over een extreem glooiend parkoers (klimmetjes gaan soms naar 2 a 21⁄2 meter) langs het kanaal Bocholt-Herentals. Het lopen in bosgebied geeft altijd een heerlijk rust gevoel van stilte met zich mee. Natuurlijk komen we soms in de buurt van auto’s dat kan ook niet anders in Nederland. Maar het blijft fijn totdat.... deze zwaar verstoord wordt door een drietal motorcrossers die mij tegemoed rijden over het zelfde parkoers waar ik probeer mij over voor te bewegen. Gelukkig hoor je ze redelijk snel zodat ik normaal opzij kan stappen om hun voorbij te laten rijden. Moet er niet aan denken als hier een kolonne atleten had gelopen..... We steken het kanaal over richting de Lommelse sahara. Na de brug tik ik hier de 40 km aan, deze 10 km ging in 1.21’18”. Peter passeerd mij en wens hem sterkte en plezier. Het stuk na de laatste verzorginsgpost hakte er behoorlijk goed in. Zonder enige twijvel het besluit staat vast, ik ga niet rechts langs het kanaal verder, maar buig linksaf om zo na 150 a 200 meter de route weer op te pakken en in te stappen voor het 49 km punt.

En andere loper heeft mogelijk verkeerd paadje genomen en staat midden in het bos tussen de struiken. Met aanwijzingen help ik hem om weer op het juiste pad te komen.... wellicht een vorm van concentratie verlies. En daar hoor ik mijn naam roepen.... “hé, Ronald, wat doe jij hier......” Jorien en Stefan snappen er niets van, want zij verwachte mij totaal niet voor hun te lopen omdat zij maar een uurtje later zijn gestart. Snel onder het dribbelen alles even uitgelegd, gaan we gezamelijk verder. Op de vraag waar Joop uithangt, krijg ik te horen van de pijn aan zijn hiel/enkel, maar hij blijft door gaan. Over het hobbelige parkoers langs het kanaal richting de volgende twee bruggen heeft ook Stefan het zwaar en moet enkele malen even het tempo laten zakken. Gezien de uitdrukking op het gezicht van Jorien heeft ook zij haar limiet bereikt en zou – net als Stefan – graag NU op de finish staan. Bij de eerste brug moeten wij er onderdoor en op naar de volgende die 2 km verderop ligt. Deze bug is alleen voor de 9 en 15 km atleten. Hopelijk hebben ook zij de route bekeken waardoor ze weten dat het na onze brug nog zo’n 2 km is tot aan de finish. De beklimming omhoog bij de brug valt mij zwaar, kan niet de gewenste passen maken. Helaas krijgen we na de brug nog geen vlak parkoers. Totdat daar de ingang van De Vossemeren opdoemd, de laatste ruime km gaat weer over het asfalt. Stefan heeft zijn diepte punt, Jorien loopt te ingehouden en ik stuur haar door, zelf moet ik blijven dribbelen omdat de spieren dat nodig hebben. Na elkaar druppelen we over de finish. Vandaag alles met droog weer gelopen.

Ondanks dat het geen 55 km werd vandaag toch nog een 461⁄2 km gelopen en baal flink. Wederom een trail moeten inkorten..... Van conditioneel verlies nauwelijks enig gemis, voel mee best nog sterk..... alleen die belemmering van de hamstrings. Eindtijd 5.14’ met net over de 2050 verloren kcal, bewijst dit ook dat er weinig inspanning is geleverd. Na afloop nog even heerlijk na zitten kletsen en diverse gefeliciteerd met hun finish op de 55 km. Klasse kanjers. Daarna nog even met Mildred zitten dollen over de trail, maar ook de aanzet gemaakt voor een extra groepstraining (krijgt vervolg), welke ik daarna bij Marc – bij het gedag zeggen – even voorlegde.

Komende week de hamstrings even goed onder handen laten nemen, afspraak was immers al gemaakt. En dan eens goed bekijken of er iets duidelijk moet worden gewijzigd in mijn gehele lopen. Mogelijk meer trail, dus alles onverhard en minder of geheel stoppen op de weg....... tevens een aanpassing op/met krachttraining!

Volgend weekend de Voorne’s Duin Trail te Oostvoorne...... eens kijken wat ik daar ga doen...... de 38 km rustig achterin of toch maar een keer de 22 km......?

2e Trailrun Weerterbos over 35 km te Weert. Wat ga je doen als je partner met haar loopmaatjes (lopen dan wel allemaal in je trainingsgroep bij AV Fortuna) afreist naar Terschelling voor de Berenloop. Dan zoek je maar ergens een trail die als perfect training zou kunnen gelden voor de 55km Lommeltrail over 3 weken. En dan kom je in Weert terecht waar ze voor het 2e jaar een trailrun houden over maximaal 35 km. Hier zou ik gaan lopen met Ingrid Klop, Jorien van den Doel en Willem van der Vaart uit mijn TTOutdoor (trail groep) gaan lopen.

Vanochtend even over half acht opgehaald door Jorien en partner Adriaan (hij zou de omgeving gaan verkennen per ATB en ons op diverse punten opzoeken) zodat ik een keer relaxed zou aankomen. Na een kleine anderhalve uur rijden – gelukkig trekt de dichte mist goed weg – mogen we de auto langs de kant van de weg plaatsen, althans dat hopen we, daar de parkeerwachters nog hun positie moeten innemen als we het terrein van de Daatjeshoeve (fiets/wandel café) in Nederweert oplopen. Adriaan had de auto perfect geparkeerd.

Na het ophalen van het startnummer – 1001 – en het begroeten van Willem en Ingrid, was het nog even tijd voor een bakkie voordat we ons moesten omkleden en gereedmaken voor de start. Een gedeelte van de openstaande (verbouwde) schuur diende als herenkleedkamer en tassen inname.... tevens had het terras ook zicht in de kleedkamer. Ach zoveel deelnemers waren er nog niet en daarbij de dameskleedkamer werd afgeschermd door de balie van de startnummers afname.

Voordat we met z’n vieren naar de start liepen nog even een groepsfoto voor het nageslacht, al zal het onze kinderen weinig boeien waar we ons in het zweten lopen...... Adriaan zou zijn ATB in orde maken en ons ergens op de route ontmoeten. Terwijl we rustig doorlopen komen we Maaike van den Einden (Scarabee) tegen. Zij zou op de 15 km 2e worden in haar leeftijds categorie. Op zo’n 20 meter voor de startlijn blijven we stilstaan (3 minuten voor de start), kletsen nog wat, met de hoop dat het startvak verder opgevuld zou worden..... helaas niet het geval dus.... met zo’n 40 a 45 atleten gaan we van start.

Door de grote hoeveelheid bladeren op de groep is het niet te zien waar een kuiltje of put zich bevindt, laat staan de waterplassen en modderpassage, waar ik al in de eerste kilometer doorheen ga. Al gauw zie je dan ook iedereen langs de zijkant van het parkoers lopen. De sfeer is gezet net als het tempo waarmee we op pad gaan – 5’30” a 5’45”. Eigenlijk veel te snel dus maar even geroepen om het tempo iets te laten zakken, daar we nog een kleine stukkie door moesten..... met pas 21⁄2 km lopen. Al snel gaan we het brede pad af en volgen via single tracks onze weg. Hier en daar loopt het pad soms nog geen 40 centimeter omhoog en weer naar beneden.... maar je komt in het geheel niet in een lekker tempo te lopen. Al in het begin horen we met regelmaat schieten. Zo er ondanks het kleine aantal atleten er toch nog te veel rondlopen en wordt er willekeurig enkele afgeschoten? We zouden het dadelijk wel merken daar de knallen dichterbij komen en wanneer lopen we in de vuurlinie. Net voor de 6e km komen we uit bij de A2 rijksweg aan de overkant van restaurant De Wildenberg (Goudreinetweert), hier moeten we enkele malen de dijk op en neer om daarmee de hoogtemeters te krijgen. Adriaan staat ons hier op te wachten. Daarna gaan we over de A2 en volgen het asfalt voor 400 meter voordat we weer het bos induiken. Ingrid en Willem moeten dan een klein gaatje laten vallen op Jorien en mij. Dan wordt ook het schieten duidelijk.... we lopen vlak langs Schietkamp Weert. Niet veel later komen we op een open vlakte met loszand, werken dus. Adriaan gaat hier rechtdoor over het ATB parkoers, wij mogen ploeteren over zandpaden en zandvlakte. Tijd voor de eerste gel met water. Heerlijk dat mulle zand wat door de defensie redelijk bereden is.... niet dus. Na de Hoge Veluwe Trail wel weer even genoeg zand rond de schoenen gehad. De 10 km ging in 60’48”.

Vlak voor de 11e komen we uit bij een motorcross parkoers waarvan de de motoren al enige tijd hoorden. Gelukkig werden we langs het parkoers geleid en niet dwars er doorheen. Want een sprintje trekken zat er niet al niet meer in. Op 11,3 km de eerste van twee verzorgingsposten van vandaag. Vul hier mijn softfles bij, neem een stuk banaan en als wij verder gaan komt Ingrid aanzetten. Het is dat er dan geluid op een quad zit, maar anders hadden we er toch mooi ondergelegen. Kwam deze toch met vaart voorbij zetten...... Na de 12e km lijkt het of een aanwijzing linksaf wijst waardoor we met nog twee andere het pad inslaan, maar na 15 meter toch twijfelen. Terwijl ik een alternatieve weg terug neem naar blijkt de juiste route komt o.a. Ingrid voorbij zetten. We pakken nog wat mul zand – Adriaan staat smakelijk toe te kijken – voordat we de bospaden bereiken. Automatisch gaat het tempo weer iets te snel omhoog, waarop ik Jorien wenk om een iets rustiger tempo aan te houden.... we zijn immers nog niet halverwege het avontuur. De omgeving wisseld hier snel af van bos naar weiland tot een vengebied. En alles weer in een andere kleurzetting. Rond de 15e km lopend langs het spoor schiet de trein richting Maastricht ons met hoge snelheid voorbij, terwijl wij heerlijk lopend onze weg volgen. Na 16,3 km komen we weer uit op het zelfde stuk asfalt om de A2 te kunnen oversteken. Gelukkig nu niet enkele malen de dijk op en neer, alleen maar afdalend dit keer. Hierna volgen we een lang gravel pad, waarbij enkele kiezels best even aan de kant geveegd hadden mogen zijn. Maar goed je kunt ook niet alles hebben. De weg is breed, weinig fietsverkeer dus de keuze is ruim waar we willen lopen. Totdat we na 181⁄2 rechtsaf slaan voor een single track stuk, met 500 meter vederop vlonders i.v.m. vengebied wat overgestoken moet worden. Vlak hierna steken we weer de provinciegrens Limburg/ Noord-Brabant over. Op 20 km neem ik mijn tweede gel met water. We zijn nu 2.01’48” onderweg.

Dit single track stuk slingerd behoorlijk door het bos heen en glooid het parkoers hier heerlijk. Geen vele meter, maar als je uit het Westland komt is elke stap omhoog weer even een kleine aanslag op de spieren. Met de vraag hoe het gaat, zegt de blik genoeg en zeg dat we gerust het tempo iets kunnen laten zakken. We moeten nog een stukje en wie weet hoe het parkoers er verder uitziet. Net voor de 23 km die tweede verzorgingspost (nabij industrieterrein van Maarheeze), waarbij de routine automatisch gaat, softfles eerst bijvullen, dan pas iets – banaan – pakken. Jammer dat ze geen cola hebben. Onze Chineese vriend – liep vanaf 12 t/m 22 km achter ons – stond hier nog bij te tanken. Een klein kilometertje later halen we hem weer in, merk aan hem dat hij het zwaar heeft, maar begint toch een praatje met ons. We we vandaan komen of we ook marathons lopen etc. Geef hem een paar korte antwoorden, zet het tempo iets hoger in en dan niet om hem kwijt te raken. Maar meer hem het idee te geven niet veel te praten, daar het veel energie kost. Jorien daarentegen gaat wel een lange discussie met hem aan, totdat ze merkt dat ik redelijk bij haar weg loop. Na afloop vertelt ze dat ze het trucje door had. Ze merkt namelijk ook dat het lopen zwaarder werd. We slingeren heerlijk door het bos, alleen geven we beiden toe dat de hoeveelheid aan eikels op de grond best nog even een aantal dagen in de bomen hadden mogen blijven hangen..... Op 27 km komen we uit op een ruim 1100 meter oude boerenlandweg, keien, klinkers van alles ligt er in de grond. Hier wel een hoop wandelaar, maar die gaan zeer netjes voor ons opzij. Bij 28,4 km slaan linksaf het volgende single track in.... terwijl we in de verte toch mensen zien staan met gele en oranje jassen aan..... achteraf zou blijken dat we op 200 meter van de start en finish zaten, hmmmm.

Bij 30 km – ging in 3.03’23” we lopen dus zeer constant – komen we door hoog gras te lopen. Gelukkig kunnen we nu wel onze schoenen zien waar we die neer moeten zetten. Nog geen 500 meter verder moeten we even van het ‘eenvoudige’ pad af, voor het nemen van een echt slingerend pad over zo’n zeven boomstammetjes bruggetjes waarvan de enkels een werkelijke opdonder kregen, waarna het toch lang duurde voordat we die klap te boven waren..... Niet veel later begonnen we de laatste lopers van de 21 km – 45’ later gestart – in te halen. Na 32 km kregen we voor 11⁄2 kilometer een boeren weiland voor onze kiezen, juist op het moment dat ik Jorien vertel dat de finish hier wel had mogen wezen.... Alleen dat weiland werd van kwaad tot erger. Halverwege staat Adriaan smakelijk toe te kijken hoe wij het weiland door ploegen. Hij fietst een klein stukje mee, terwijl wij langs een maisveld lopen, wat eigenlijk niet te belopen is met gevoelige enkels. Maar gelukkig komt aan dat veld ook een eind en mogen we verder over een kiezelpad, totdat we Daatjeshoeve links zien liggen, maar..... kijkend naar de afstand op het klokje, vertel ik Jorien dat we mogelijk nog een lusje krijgen. Zo zegt zo komt het daar dan ook... we moeten rechtsaf over het volgende knollenveld. Maar dan daar het eind waarbij Adriaan voor ons het hekje open houdt en we nog zo’n 500 meter tot aan de finish hebben te gaan. Gekscheerend zeg ik Jorien op een meter voor de finish of ze mee terug gaat de route teruglopend...... Na 3.35’51” netto, stappen we tevreden en voldaan de finish over. Bij de verzorgingspost nemen we een stuk vlaai en lopen door naar de kleedkamer (helaas geen douches). Ingrid volgt op zo’n 12 minuten na ons. Tijdens het omkleden gaat de telefoon... het is Willem die belt, hij is door zijn enkel gegaan en heeft rond 23 km de organisatie op hun noodnummer geprobeerd te bellen... maar kreeg helaas een bandje te horen. Hij zat nu op km punt 32 – het knollenveld – maar zou gaan finishen. Nog voor het bereiken van de limiettijd komt ook voor hem de finish inzicht.

We drinken nog iets na tijdens de prijsuitreiking... blijkt Jorien in de leeftijdsklasse 40+ een 3e plaats te hebben gehaald. De gewonnen vlaai smaakte uitstekend. Bij het inpakken voor de terugreis komen we onze Chineese vriend en zijn vriendin weer tegen, zij zouden door de organisatie met de auto naar het station gebracht worden. Maar gezien het feit dat zij in Rotterdam wonen boden Adiraan/Jorien hun een lift naar huis aan. Dus werd het een Engelstalig terug ritje naar Rotterdam met het uitwisselen van diverse trail evenementen. Zij gaat binnenkort haar eerste marathon lopen, hij ziet dat nog niet zitten.... en dan komt de vraag of Jorien en ik ook marathons lopen, etc. Ze vielen van de ene in de andere verbazing.... Ze waren blij dat ze naar Rotterdam waren gebracht, waarna ik dat ook was toen ik thuis werd afgezet. De volgende keer draaien we het om Jorien richting de Lommeltrail eind november.

Bear Trail te Voeren. Op vrijdag 23 oktober samen met Reny Tertoolen via Sigrid Matla en Joop & Nellie Terwiel naar de Voerstreek in België voor een overnachting te Sippenaeken. Daar een huisje gehuurd voor 12 personen. Even later arriveerde Evert van ’t Hof voordat we aan tafel konden gaan. Met het opdienen van het avondeten – dankje Nellie – stapten ook Anne-Marie Visser en Petra van Bergeijk binnen. Beide brachten ook nog een aanvullende hoeveelheid aan eten mee. Tijdens het bakkie koffie later op de avond kwamen nog Ellen van den Maagdenberg en Jorien van den Doel erbij. Ondanks de gezelligheid werd het even na middernacht toch nog wel tijd om het racevest (drinken/eten) klaar te maken.

Vanochtend ging om 06.00 uur de wekker omdat er vroeg – 09.00 uur voor 57 km – gestart werd in Voeren, op een 25 minuten rijden. De overige vertrokken later i.v.m. hun start om 10.00 uur (39 km) en 11.00 uur (15 km). Na het ophalen van het startnummer was het tegen 08.30 uur tijd om de schoenen aan te doen en klaar te maken voor de start. Tussendoor weer vele bekenden gezien/gesproken. Raymond Beeren had dit jaar de route voor de 39 km en 57 km omgedraaid, zodat er tegengesteld moest worden gelopen ten opzichte van vorige edities.

Na de start en het blokje om het voetbalveld iets meer tempo gemaakt van achteruit het atleten veld, gezien het na zo’n 2 km een stuk smaller werd op het parkoers. Ditmaal lag het parkoers in het begin er droger bij van een jaar terug, toen door de regen het water in een beekstroom naar beneden kwam. Na 71⁄2 km lopen we voor ruim 11⁄2 km op Nederlands grondgebied. Tussen de 8e en 9e km zou ik gebruikelijk een gel genomen hebben, maar omdat de voeding van hedenochtend nog behoorlijk voelbaar aanwezig was, inclusief de pasta van de vorige avond. Uitstellen dus...... maar tot hoe ver. Op 11,7 km de eerste verzorgingspost, daarbij maar direct de gel ingenomen. Toen maar direct even doorrekenen wanneer er op de volgende km’s weer een gel genomen moest worden. Een 200 meter verder volgen we de route op een nieuw parkoers (voor de 15 km lopen is dit nog het oude parkoers). Even later de splitsing van 39/57 km met de 15 km.

Op 12,9 km lopen we het tunneltje onder het spoor door en beginnen daarmee de route tegengesteld te lopen. Dus waar we tot vorig jaar nog naar beneden liepen.... was het nu omhoog zwoegen. Op sommige momenten wel heel vreemd omdat je toen er aardig doorheen kon zitten en nu nog fris was. Het slingeren over de paden in Vlaanderen was begonnen. Af en toe werd een klein uitstapje gemaakt naar Wallonie. Het maakte niet uit of de paden omhoog of naar beneden gingen.... eenvoudig lopen was het in de meeste gevallen niet. Kiezels, stenen en boomstammetjes lagen her en der verspreid op het parkoers. Gelukkig waren niet alle bladeren gevallen, zodat we dit jaar nog redelijk goed zicht hadden was alles lag. Bij de 18e km begon de rechter hamstring tegengas te geven..... oeps. Bij een training, oke.... maar nu was het niet welkom. Het tempo enigszins naar beneden bijgesteld in de hoop het eruit te lopen. Ga ik hiermee nog 40 km op pad of worden het nog maar 21 km. Nog even voor de 20e km de tweede gel genomen. Een paar km verderop was er nog geen verschil te merken. Besloten door te lopen naar de volgende verzorgingspost een daar het besluit te nemen wat te gaan doen.

Bij de verzorgingspost op 23,5 km een bekertje cola en Belgische wafel genomen. Tijdens de lange klim naar boven besloten om vandaag niet de mooie 57 km rond te volbrengen. Maar op de aankomende splitsing af te slaan om daarmee het 39 km te volgen. Net voor de 26 km is dan eindelijk de splitsing, dus nog maar 13 km te gaan. Op het moment ging het nog, maar niet voor een totale 57 km. Dit zou alleen maar schade opleveren. Doordat dit nu het 4e jaar is dat ik de Bear Trail loop is het op vele punten herkenbaar, alleen het filmpje moet achteruit afgespoelt moeten worden. Op diverse weilanden lopen we aardig door modderpoelen dan wel een overvloed aan koeien smurrie. Ook de hoeveelheid aan wandelaars is gigantisch door dit mooie weer. Altijd mooi wanneer je deze tegenkomt bij zo’n modderpoel of behoorlijke waterplassen. Het is dan niets anders om er dwars doorheen te gaan. Mede door het feit dat zij langs de ‘droge’ zijkant blijven staan. En dan wel naar je hoofd geslingerd krijgen dat je teveel water/modder op spetter.

Even voor de 36e km komen we terecht op het parkoers van hedenochtend, wat vooraf bekend was. En toen de verwarring van een 39 km atleet die mij als 5e was gepasseerd......aan mij vragen waar we heen moesten, aangezien op de splitsing van 39/57 km met de 15 km nog geen wijziging was aangebracht. Dus ik vertel dat er mogelijk verderop zou worden afgebogen richting de finish (vlakbij het spoortunneltje) omdat daar de route toen liep naar de finish. Bij het tunneltje aangekomen.... geen verwijzing.... f u c k, teruglopen en daar waren ze toen wel de borden aan het weghalen om verdere verwarring te voorkomen. We moesten toen nog een goede 2 km lopen naar de finish.

Eenmaal aangekomen bij de finish direct gemeld dat ik geen 57 km maar 39 km had volbracht. Om exact te zijn 391⁄2 km met 919 hoogtemeters in 4.16’36” eigen geklokte tijd. Verrassing op de finish bij bekende, hoe, wat waar.... heb ik gelopen. Even snel alles uitgelegd en op naar de douches. Nog wel fris water, maar ik kon wel alle modder eraf spoelen/boenen. Daarna door naar de massage tafels, waar er gelukkig direct één vrij was. Na een korte klimpartij kon ik gaan liggen op de tafel, waarbij twee dames elk een been onder handen namen. Hierna was het een weerzien met Reny, de overige 15 km dames en Evert. Toen was het wachten op de 39 km kanjers uit de groep. Uiteindelijk zijn ook wij maar vertrokken richting de Hollandse kust..... Na iedereen thuis afgezet te hebben, konden ook wij om 18.15 uur de auto tot stilstand brengen.

Gelukkig mogen we vanavond een uurtje langer slapen i.v.m. het ingaan van de wintertijd, maar ook morgen is het weer vroeg opstaan vanwege het geven van trail training om 09.00 uur over 12 a 13 km.

3e Hoge Veluwe Trail (marathon) op zondag 11 oktober. Ook deze zondag was het vroeg opstaan, zodat om 07.30 uur de auto gestart kon worden om via Hans Beyer en Evert van ’t Hof (ook beide op de marathon) de rit richting Hoenderloo ingezet kon worden. Een kleine anderhalf uur later konden we de auto parkeren op het militair terrein dichtbij de ingang van het Nationale Park De Hoge Veluwe. Waren we met een buitentemperatuur van zo’n 5 graden vertrokken, hier was deze toch bijna een paar graden lager. Ook was de Oosten wind hier sterker dan aan de kust, waardoor het een stuk kouder aanvoelde. Na het ophalen van onze startnummers was het nog een stuk lopen richting de omkleedtenten, waar al diverse bekenden aanwezig waren en we in elk geval beschut waren tegen de wind. De keuze omtrent de kleding – 3⁄4 broek, thermo- en shirt met korte mouw, maar wel met armstukken – moest toch vlug gemaakt worden daar het al snel richting de klok van 10.00 uur liep.

Vlak voordat het startschot zou worden gegeven was het verzamelen in het vak (waarbij je dan ook weer bekende tegenkwam) en een laatste optie voor het maken van een groepsfoto. Motto voor de trail was verder herstellen van de Trail du Barrage van vorige week en toch ook de duurtraining oppakken i.v.m. de Bear Trail over twee weken. Na de eerste 850 meter over asfalt ging het verder over bosgrond en kwamen direct de eerste lichte stijgingen van hooguit een meter a anderhalf. Met aanmoedigingen in de eerste km’s van MudSweatTrails – Mark, Jeroen en Marc gingen we het avontuur met veel plezier ten aanval. Bewust het tempo met regelmaat naar beneden gehaald, wetende van vorig jaar, dat er behoorlijk zware passages in zitten. Met een groepje van o.a. Ton Verheezen, Joop Terwiel, Ingrid Klop en daar weer iets achter Willem van der Vaart en Evert van ’t Hof. Tegen de 5e km waren daar de eerste treden van de trap omhoog, waar ik vrij spel had deze dribbelend te kunnen nemen. Bovenaan nog wel even gewacht op het groepje. Na enkele honderden meters kwam we uit op het grindpad en tevens eerste vergezicht. Snel daarna doken we weer het bos in voor enkele stijgingen en afdalingen via trappen die op sommige plekken bijna waren verdwenen onder het zand dan wel bosgrond. Bij de oversteek van het fietspad op 7 km stonden onze supporters van de Dag – Ineke van der Vaart en Hettie van As (Percy liep voor ons ook de marathon) – klaar met camera en fiets. Op dat moment merken Ton en ik dat we onverwachts de andere hadden gelost. Op 9 km nam ik de eerste gel van de dag in, zodat ik bij de verzorgingspost op 10 km de softfles met water kan bijvullen. Hier een handje rozijnen genomen, goed om als extra krachtvoeding te dienen.

En toen moesten we eraan gaan geloven..... de eerste stappen in de zandbak waren zwaar, gewenning van de spieren dus en met de frisse wind tegen. Maar goed om kracht op te doen, ook dit jaar gewoon lopend in het midden van het gemaakte auto spoor, omdat vaak het middenstuk nog goed te lopen was. Oke een enkele keer over het bandenspoor, maar zeker niet ernaast lopend. Even voor het 121⁄2 km punt de splitsing met de 14 km trail. Zij zouden nog een stukje zand krijgen en wij nog iets meer...... Even na de 13e km duiken we voor een paar honderd meter wederom de begroeiing in, maar nog steeds met zand. Gevolgd door weer een open stuk door het zand tot aan de 16e km. Gelukkig krijgen we hierna weer bosgrond onder de schoenen te verwerken, met af en toe een klein strookje zand. Maar het loopt in elk geval een stuk eenvoudiger dan alleen maar zand. Niet veel later treffen we Ineke en Hettie nogmaals langs de route. Rond 171⁄2 km de tweede verzorgingspost (de zelfde als op 10 km, alleen nu aankomende van de ander kant), met nog voldoende drinken bij mij neem ik alleen een handje rozijnen. En vertrek kort daarna met Ton voor onze volgende deel. Niet veel later neem ik mijn tweede gel.

In dit bosgedeelte zijn wel heel veel dennenbomen gekapt, gigantische stapels bomen liggen her en der verspreid. Hier merk ik dat Ton het zwaar begint te krijgen aangezien de ondergrond behoorlijk omgeploegd is door het vrachtverkeer i.v.m. de bomenkap. Niet veel later – voor km 22 – komen we uit op het volgende zandstrookje en merk dat ik Ton ergens ben verloren, controle op het klokje wijst uit dat niet ben gaan versnellen. Weet alleen dat ik het tempo redelijk vast door het mulle zand kan houden.

Nog voor de derde verzorgingspost op 241⁄2 km, krijgen we wat korte klimmetje te verwerken in een stukje bosgebied. Bij deze post is gelukkig cola verkrijgbaar, welke ingeschonken door Kim Baner mij goed laat smaken. Snel vertrek ik verder, maar niet zonder een het volgende handje rozijnen.

Tussen 25 en 26 km tracht ik de verpakking van een energiereep los te halen en eet deze zware kost gedeeltelijk op. Na wat korte klimmetjes draaien we het volgende open terrein op, richting de volgende bosrand, wat we grotendeels door mul zand lopen. Nog voor we bij 29 km het fietspad oversteken voor het volgende stuk zandbak, zie ik Ineke en Hettie weer in de kou wachtend op ons staan. Snel een groepsknuffeltje en even wat bijgekletst. Ook zij verdienen de aandacht zo in de kou, wachtend op ons. Na een paar minuten de spieren toch maar weer in werking gezet voor weer enkele km’s door het zand. Op dit stuk naar links kijkend zie je de atleten van de 14 km trail gaan waar wij eerder liepen tussen de 5e en 6e km. Zo tussen 30 en 31 km komen we te lopen over een glooiend spoor naast een fietspad, waar op dat moment de atleten van de halve marathon in slag zijn met de elementen. Ook hier lopen bepaalde stukken door het mulle zand. In een klein stukje bos, zo na 321⁄2 km, neem ik een volgende gel. Als we net de 33 km zijn gepasseerd kruisen we het parkoers van de halve marathon en moeten nu in bijna rechte lijn zo’n 3 km afleggen tot aan de volgende en vierde verzorgingspost. Hopende dat dit stuk geheel verharde ondergrond zal bieden (net als vorig jaar), wordt al snel door de wind weggeblazen. Zand, zand en nog eens zand, in combinatie van de frisse wind met lage temperatuur is vandaag onze grote tegenstander. Maar had ik het willen missen.......Neen, oke misschien had het iets warmer mogen wezen. Met nog een km te gaan tot aan de post komen we aan bij de enige waterpassage van ongeveer 41⁄2 mtr...... geen zin in totaal natte voeten, wat ik zeker zou krijgen als ik rechtdoor zou lopen, dus snel een keuze maken tussen links of rechts erlangs gaan. Kies ik snel voor de linkerzijde en zak met maar drie passen, met de enkels weg in de zwarte veen modder. Op enige afstand achter mij hoor ik een atleet aankomen waarbij de muziek enigszins luid uit zijn mobiel komt. Na nog een aantal keer dit opgemerkt te hebben, bemerk ik licht irritatie en besluit het tempo iets te verhogen, om alleen de aanwezige natuurgeluiden als kameraadschap op dit avontuur mee te dragen. Bij de verzorgingspost op 36 km, helaas geen cola, dus snel een handje rozijnen en weer op pad voordat de muziek eraan komt.

De openvlaktes laten we achter ons en treffen nu alleen nog maar het bosgebied, natuurlijk hebben we hier ook weer diverse stukken zand, maar wel op sommige momenten de gelegenheid om via de zijkanten op iets hardere stukken te kunnen lopen. Na 371⁄2 km lopen we het bos uit en de herinnering van een jaar terug schiet terug in gedachte..... het ellendigste 800 mtr stuk van de gehele route. Helmgras tot oksel hoogte met daaronder en bijna niet zichtbaar heide. Hier lag dus de route slingerend tussen verborgen. Met diverse stappen bijna zwikkend onderuitgaand, lukt het mij toch nog om iets rustiger dribbelend de weg te vinden. Striemende strepen op de schenen van de heide houden we eraan over. Even daarna kruisen we camping Hoge Veluwe op weg naar km 40. De speaker begint langzaam hoorbaar te worden totdat we even later de eerste glimp van de tenten zien. Tevreden over het verloop, de route en omdat ik voorlopig niets mankeer loop ik in gedachte verder..... totdat ik merk dat de route wel heel herkenbaar voorkomt. ........ na twee klimmetjes en bochten wordt het duidelijk, ik loop weer op de eerste km’s van de route. Nu merk ik ook dat er geen lintjes meer hangen. Doordat ik in de verte mensen zie hardlopen, twijfel ik niet en loop gewoon door. Die paar meters extra kunnen er ook nog wel bij. Via een stuk vlonder boven een moeras stuk, zie ik rechters de originele route en links kan ik na 100 mtr aansluiten bij de halve marathon lopers. Wetende dat zo’n 75 mtr ook mijn eigenlijk route aansluit.

Tevreden stop ik mijn klokkie na de finish op 43,3 km in 4.45’. Hierna de overige leden van de vereniging/ groep die de 14 km trail of halve marathon hadden gelopen begroet. Toen op zoek naar Reny daar zij al binnen moest zijn van haar 14 km trail en snel de tent in om het niet al te koud te krijgen en om te kleden. Toen was het nog wel even wachten op de overige die nog onderweg waren. Zodat we wisten dat iedereen van de groep veilig binnen was.

Daarna was het inpakken, op naar de auto en weer naar huis. De komende twee weken verder herstellen, nieuwe route voor de volgende RunningPoint Cross op 31 oktober bedenken/ uitzetten en voorbereiden op de 57 km Bear Trail op 24 oktober.

Trail du Barrage te Engreux over 31 km. Op zaterdagochtend met Reny al richting de Ardennen vertrokken met een tussenstop in Namur waar een ruim anderhalf uur hebben rondgelopen. Daarna doorgereden naar Bastogne voor een overnachting in motel Le Merceny. Ook in Bastogne hebben we de benen aan een ontspannen wandeltraining onderworpen van wederom zo’n anderhalf uur. Tegen het eind nog wel even de lokale pizza in gedoken.

Op de wedstrijddag was het nog maar een kwartiertje rijden naar de startlocatie te Engreux. Tijdens dit ritje werd duidelijk dat het vandaag geen kattepis zou gaan worden...... op diverse momenten konden we aardig diep naar beneden kijken. Oke, we zouden niet over de weg lopen, dus zo hoog komen we niet..... maar op de route vlak langs de Ourthe, dus nog lager dan dat we nu konden zien. Bij het ophalen van de startnummers kom ik enkele bekende tegen..... Yvonne Silvertand (fotografe), Marc van Dijk (Scarabee), Kristof Verschaetse (31 km) en Thierry Desmet (22 km). Hierna lopen we terug naar de auto – wel ellendig met een klimmetje (zo’n 100 meter) van 13% omhoog – waar ik de laatste aanpassingen/acties maak voor de start – zou gaan lopen met de oude witte speedcross gezien het feit dat het niet regende, dus het redelijk afgesleten profiel moest voldoende zijn. Reny zou zich later verkleden daar de start 2 uur later was. We hebben het nog even over wanneer we ieder weer terug verwachten te zijn aan de finish, waarop ik meld dat gezien de vorig jaar gelopen 53 km Trail des Fantomes (TdF) toen in 4.30’ over 30 km. Dit jaar tijdens de 75 km TdF na 30 km op 4.50’ zat, ik rekening hield met een eindtijd zo even voor de 41⁄2 uur. Vanaf 10.00 uur mocht er gestart worden, met die optie dat je voor 10.30 uur over de startregistratie moest zijn gegaan. Heb de grote meute laten gaan en ben enkele minuten later ook van start gegaan. Na enkele honderden meters viel mij de herkenbaarheid van het loopparkoers op...... na de eerste km wist het zeker.....we liepen over het TdF 75 km parkoers en dan wel de laatste 25 km. Even voor de 2e km boog het 13 km parkoers via een bruggetje af. Deze namen we ook met de 75 km TdF. Vlak daarna de armstukken afgedaan, kolere wat was het benauwd en direct de eerste lange beklimming. Rond de 4e km al 3 maal een breed beekje moeten doorwaden. Langzaam voel ik het zooltje van de rechterschoen verschuiven en na een tijdje stop ik om deze weer recht te leggen. Via mooie stukken heuvel op en af kwamen bij de 8e km bij de eerste verzorgingspost aan. Gauw wat cola naar binnen werken en met handje zoute chips weer op pad.

Net na de 9e km neem ik de eerste gel in met water. De route hier zo diep in de Ardenne is zo mooi en rustgevend, wel jammer dat enkele atleten het nog steeds nodig vinden om lege gels zakjes of tubes gewoon achteloos te laten vallen. Begon nu ook maar met het oprapen van deze lege verpakkingen. Bij 11 km komen we weer uit op het bruggetje van de 2e km. Na de 12e km was de start/finish locatie aan de overkant van het water luid en duidelijk te horen. Over een klein half uurtje zou Reny starten voor haar 13 km. We hobbelen heerlijk verder langs de Ourthe en komen na de 141⁄2 km op een nieuw stuk route uit tot even voor de 16e km. Hier liepen we met de 75 km TdF rond de 231⁄2e km. Hier lopen we over de stuwdam (barrage) van Nisramont. Aan de overkant de 2e verzorgingspost, waar ik cola en een stuk banaan neem.

Bekendheid met het parkoers is gunstig omdat je ongeveer weet waar de zware stukken zitten..... wat ook weer nadelig is omdat je gaat berekenen wat de mogelijkheden zijn voor het verdere verloop kwa eindtijd. Ach niet verder aandenken, gewoon doorgaan en genieten. Tijdens de lange beklimming met een hoeveelheid aan traptreden krijg je een mooi uitzicht op de barrage van Nisramont. Hier neem ik mijn 2e gel met water. Rond 181⁄2 lopen we hoog boven de driesplitsing van de Ourthe en horen ook hier de speaker van de finishlocatie. Kan nog steeds redelijk tempo lopen – voor wat het waard heet te zijn – maar het gaat heerlijk en heb er nog volop zin in. Het is toch jammer dat deze locatie op drie uur rijden van thuis is........ Nogmaals plaats ik mijn rechter zooltje goed in de schoen, maar dat blijkt niet het grootste probleem te zijn.... de hiel blijkt los te komen aan de binnenzijde, vandaar het verschuivende zooltje. Voorlopig kan ik niets doen, we zien wel hoe ver we komen. Net na de 20e km buigen de atleten van de 13 en 22 km via een bruggetje af. Over dit bruggetje gingen de 53 km TdF atleten, ik toen met de 75 km TdF en nu ook weer rechtdoor langs het water ga. 11⁄2 km later die lange pittig klim waarvan ik hoopte dat hij er ditmaal niet in zou zitten, maar goed de ene voet voor de andere plaatsen, we gaan omhoog en nog iets verder en verder...... Na gelukkig een redelijk vlak stuk komen we op zo’n 231⁄2 km uit op de 3e verzorgingspost. Ik lever de opgeraapte lege gel verpakkingen weer in. Vul de softfles met water, vul mijn beker met cola en met een plakcake in de hand ga ik verder.

Een lange afdaling richting het water met enkele korte klimmetje gaan nog steeds goed. Langs het water kan ik het tempo weer goed omhoog brengen....totdat ik aan de overkant de gele bordjes zie hangen. Direct heb ik het door dat ik een waterpassage heb gemist, alleen is nu de vraag hoever moet ik terug lopen..... gelukkig blijkt dit nog geen 10 meter te zijn. Met een diepte tot aan de knie, maar o zo koud probeer ik zo snel mogelijk aan de overkant te komen. We zijn de 25 km gepasseerd. Ook hier weer een herkenbaar stukje van de TdF, alleen na het klimmetje bovenaan, gaan we nu rechtsaf. Het 3e gelletje werk ik naar binnen met water. Niet veel later met nog zo’n vier km te gaan tot aan de finish, begint het langzaamaan te miezeren. Hier was niet op gerekend met bijna geen profiel meer op de hielen. Al snel merkbaar dat ik begin te glijden op de boomwortels en stukken leisteen. De optie is om te proberen het tempo nog iets verder te verhogen, waardoor er nog korter grondcontact is, dus kans op uitglijden minder wordt. We lopen hier weer een lang stuk langs het water en boem O, ja deze ellendige klim recht omhoog. Net als bij de TdF neem ik het zig zag parkoers, iets meer meters, maar eenvoudiger te nemen met schoenen zonder enig profiel. Even later weer die lange afdaling met veel wandelaars waar ik links en rechts voorbij schiet middels, passé, pardon, bonjour en merci. De miezer is overgegaan in regen, maar gelukkig is de speaker bij de finish al goed te horen. Ook hier haal ik diverse atleten van de 13 km in. En dan het laatste (ook deze herkenbare) klim tot aan de finish. En nu zie ik het pas dat de start/finish locatie de verzorgingspost op 50 km is van de 75 km TdF. Na 4.07’29” passeer ik de finish, sneller dan ik vooraf had kunnen bedenken.

Een geslaagd avontuur zonder enige problemen. Loop snel door naar de tent om droog te staan, maar door de enorme drukte hier, maar direct naar de auto doorgelopen om de tassen te halen. Gelukkig werd het wel weer droog. Omdat ik niet wist hoe Reny uit de strijd zou komen, de auto een heel stuk dichterbij de finish gereden. Bij de douches haar een sms gestuurd dat ik met beide tassen klaar stond. Binnen enkele minuten was zij daar ook, dus ook zij zeer goed gelopen op dit pittige/ technische parkoers. Na het douchen nog even langs de stand van Scarabee om de rechterschoen te tonen. Over een stuk van 5 a 7 cm is het gehele stikselstuk afgescheurd. Hierna volgde weer de lange terugreis naar huis. In totaal zo’n 1,2 ltr sportdrank, 3 gelletje met totaal ± 900 ml water, 3 bekers cola, wat zoute chips, stuk banaan en plakcake tijdens het avontuur weggewerkt. De komende dagen even herstellen, zodat we volgende er weer tegenaan kunnen met de Hoge Veluwe Trail over 42 a 43 km.

St. Pieterbear Trail – 32 km te Maastricht op zondag 20 september. I.v.m. de middag start pas om 10.00 uur vertrokken vanuit Vlaardingen via Stefan Hulsing (32 km) en Sigrid Matla (19 km) voor het meerijden. Na iets meer dan 2 uur rijden parkeerde we de auto aan de Lage Kanaaldijk. Direct gevolgd door Willem van der Vaart (32 km) en Ineke. Bij aankomst op het start/finish terrein direct de nummers opgehaald nu het nog rustig was. Joop Terwiel (32 km) was al ter plekke met Nellie. Ondertussen begon het zonnetje behoorlijk door te komen en mede doordat de Pieterberg ter beschutting hadden van de wind, gingen de jassen snel uit. Diverse bekende uit het trail wereldje liepen aan en af. Enkele andere uit de Adiosrunnersgroep van Joop, Stefan en Willem waren ook aanwezig voor hun 10 of 19 km, Ad/Nely van der Valk, Leo/Carla Stans, Michel Sap, Remco Vervloet, Anita Stolk. Uit de TTOutdoor groep, naast Joop, Sigrid, Stefan en Willem was ook Rene Verkade aanwezig met enkele van zijn vereniging Thof Maasland. Wellicht dat sommige later ook gaan aansluiten. Het werd al behoorlijk druk bij de inschrijving voor het afhalen van de startnummers. Ook bij de tas inname kon men de hoeveelheid tassen niet meer aan.....toch een te kleine opslagruimte. Enkele minuten voor de start begon het al enigszins drukker te worden in het startvak, de 19 en 32 km gingen tegelijk van start.

Vanwege het feit dat het pad na een km al single track werd, de versnelling na zo’n 200 a 300 meter ingezet om zo ver mogelijk van voren te zitten. Wetende dat na 25 meter we omhoog begonnen te lopen. Op 11⁄2 km een korte afdaling waarbij het merendeel achter elkaar bleef lopen, dus hop via het gras knallend naar beneden, scheelde weer zo’n 30 atleten. Gevolgd door de eerste opstopping bij het eerste van vele trappen. Even inhouden, flink doorstappen om dan bovenaan weer direct het tempo op te pakken. Via een slingerpad tot 2x een pittige afdaling wat goed ging. Gelukkig dat het niet regende...... Na de 3e km het eerste stukje asfalt van een paar honderd meter. Nog voor het 41⁄2 km punt steken we via een smal bruggetje het riviertje Jeker over. Dan volgt tot aan de 5e km een lange klim omhoog. Via een akkerveld komen we in het Cannerbosch voor iets meer van 11⁄2 km. Op 81⁄2 km stappen we het bos uit, het asfalt op langs het Albertkanaal op weg naar de de verzorgingspost nog voor de 9e km onder de brug. Hier een gelletje genomen.

Daarna de brug op en over en verder langs het kanaal richting Fort Eben-Emael. Hierdoor 21⁄2 km over het asfalt gelopen, zonde/helaas. Ook hier weer diverse trappen omhoog, waarbij sommige balken best wel glad aanvoelde. Daarna een lange passage – km 12 tot 15 – langs de Montagne St Pierre, heerlijk om te lopen met diverse vergezichten. Ook aan de andere kant van Montagne St Pierre enkele mooie blikken kunnen werpen op de mergelgroeve. Bij Laumont op 171⁄2 km weer een paar honderd meter asfalt, waarna we een lang stuk volgen langs de achterkant van diverse kasten van huizen..... Na 19 km moeten we opnieuw een 500 meter over het asfalt om via een pittig klimmetje uit te komen tussen de akkers. Alweer direct na de 20,2 km wederom het asfalt op te draaien en via een slingerende afdaling naar Opkanne voor de 2e maal de brug over het Albertkanaal over te steken. Hier werd ik door Rene voorbij gelopen. Na een korte afdaling naast de brug weer terug bij de verzorgingspost. Nu even te goed gedaan met een cola, ontbijtkoek en chocolade.

Al etend wandelend op pad gegaan voor de laatste 10 km richting de mergelgroeve St Pietersberg. Net na km 22 weer een 500 meter asfalt stuk....hopelijk het laatste stuk van vandaag. Via een mooi aanloopstuk via Petit-Lanaye met enkele mooi single tracks richting D’n Observant waarbij het even slikken was. Hier volgde enkel stijgingen van minimaal 50%....... gelukkig maar zo’n 5 meter, maar toch. Daarna een lange afdaling van 11⁄2 km richting de start/finish locatie, waarbij de speaker al te horen was, maar......volgens het klokje zijn we er nog niet. De mergelgroeve wacht nog op ons. Leuk voor de toeschouwers komen we net voor de 29e km door, zodat zij ons niet alleen bij de finish zien aankomen. Hadden we hiervoor al diverse malen lange stukken over kiezels gelopen, in de mergelgroeve was het niet anders. Ook hier zaten enkele beklimmingen in, maar de motivatie was nog steeds aanwezig om het tempo erin te houden. Na 3.25’34” zat ook deze trail (training) erop. Na enigzins op adem gekomen te zijn bij Sigrid aan tafel gaan zitten wachtende op de overige uit mijn TTOutdoor groep. Hierna volgde Stefan, Willem en Joop..... moegestreden, maar tevreden over het geheel.

In totaal zo'n 4 a 41⁄2 km asfalt onder de schoenen gekregen, zonde.... maar ook wel logisch i.v.m. de verbindingsstukken. Kort daarna besloten om het pendelbusje te nemen richting de douche zo’n 3 km verder op gelegen bij een watersportvereniging. Dus stapte we om 18.15 uur in het zojuist aangereden busje om direct op pad te gaan. Na een redelijke douche staan we om 18.50 uur alweer klaar, wachtende op de busje. Waarbij ik al direct aangaf dat we ook konden gaan wandelen.........wat we 5 minuten later ook maar deden. We konden bij het terug lopen de weg goed in de gaten houden.

Twee andere atleten bleven toch maar wachten op het busje. Na een klein half uurtje slenteren met sporttas bij de auto aangekomen...... en geen busje gezien. Toen we bijna weer bij de douches aankwamen, waren de twee atleten ook maar begonnen met terug lopen. Bij de A2 rechtdoor gereden naar de wijk Heer in Maastricht om even iets te eten en toen weer die lange rit naar huis. Alleen op de A15 ging het mis, niets fatal.... alleen de oprit naar de Beneluxtunnel was afgesloten en de omleiding via de Botlektunnel naar Spijkenisse/ Hoogvliet. Balen dit kost weer zo’n 15 a 20 minuten extra. Maar goed toch weer veilig thuis gekomen.

Vandaag contact gehad met de organisatie (Raymond B.) omtrent het ophalen na het douchen. Hierop is zeer snel en perfect gereageerd door Raymond. Bedankt.

1e Wisenttrail te Ugchelen over 53 km (althans......). Vanochtend was het wederom vroeg op staan, even over 07.00 uur de deur uit om samen met Reny, Astrid Kraan op te halen (zij liepen de 16 km), daar de start voor mij om 10.00 uur plaats vond. Doordat het nog rustig was op de weg kwamen we zo'n 15 minuten eerder aan op de locatie. Voordeel was wel dat redelijk dichtbij konden parkeren. Het ophalen van de startnummers vond plaats in de Caesarea Kapel. Omkleden vond plaats in enkele partytenten (gelukkig was het niet te koud en was het redelijk windstil). Al gauw bekende tegen gekomen Robin Kinsbergen, Marek Vis en weer heerlijk bijgekletst met Julia omanova. Ook van mij eigen groep nog enkele atleten voor de start gezien. Zij zouden de 32 km of 16 km lopen. Vijf minuten voor de start...... en nog niemand te zien in het 'startvak'. Tot we worden opgeroepen om ons te verzamelen voor de start. Er hadden zich zo'n 63 atleten aangemeld, maar niet iedereen was aanwezig.... zonde.

Na een aanloop stuk van 850 meter lieten we voorlopig het asfalt achter ons, om direct het eerste stuk omhoog te gaan over het grind/zand pad. Met regelmaat een snelle blik op het klokkie om de bevestiging te krijgen dat het tempo naar behoren ging. Wilde er vandaag geen al te hoog tempo tegenaan gooien, het moest een onderbouwde trail gaan worden, i.v.m. het herstel na de Fantômes en de trainingen van de afgelopen weken. Omhoog lopend vielen de tempo's best wel mee, naar beneden gaat het altijd wel iets sneller.... dat moest kunnen. Maar op de vlakke stukken ging het tempo toch wel iets te rap. Zou ik mijzelf later opblazen of was het lichaam al goed hersteld, zou het dan toch mogelijk zijn..... Nee, rustig doorgaan, het seizoen bevat nog 7 trails dit jaar en ik wil ze niet afzeggen vanwege een opgelopen blessure. Het motto werd dat ik vaker op het klokkie zou kijken op de vlakke stukken om het tempo "laag" te houden. De hoeveelheid aan boomwortels viel dit keer gelukkig mee, alleen moest de concentratie voor de aanwezige wortels wel hoog blijven. De regen van de afgelopen dagen had als voordeel dat de vele zandpaden er goed beloopbaar bij lagen. Ongelofelijk hoeveel hoogteverschil er hier in het bos aanwezig is, soms best wel vermoeiend, maar schitterend om hier te mogen lopen. De eerste 10 km ging in 57'22" te snel, maar het gevoel was goed. En de benen voelde nog goed aan, alleen begon ik te merken dat de enkels de klappen van het verzwikken minder snel konden opvangen als bij de vorige trail in La Roche. Op 121⁄2 km de eerste verzorgingspost waar, zoals aangekondigd alleen water en sportdrank aanwezig was. Dus softfles bijvullen en doorgaan. Daarna volgde het eerste stuk heide met een redelijk beloopbaar pad er doorheen. Al gauw was de speaker hoorbaar van de finishlocatie. Dit rondje van 16 km was voor de 53 en 32 km atleten een mooie opwarmer en ideaal voor diegene die de 16 km gingen lopen. Vlak voor de finish (linksaf slaan) gingen wij rechtdoor, voor de overige km's. Dit stuk ging in 1.33'21".

Na een kort slingerend bospad komen we op een volgend asfalt stuk terecht om zo de N304 over te steken. Daarna komen we terecht op pittige bospaden met flinke modderpassage. Op die momenten merk ik dat het heffen van de bovenbenen zwaarder gaat, het lijkt wel of de knieën het laten afweten, maar wetende dat het ook in combinatie met de bovenbenen kan zijn. Ook de enkels werken niet geheel mee, kon ik met de vorige trails met elke stap op wortels de poging van verzwikken nog opvangen.... nu ga ik tweemaal kort achter elkaar (naar binnen) er doorheen. Gelukkig kan ik gewoon doorlopen, maar het geeft me wel zorgen over het verloop van de trail. De 20 km loop ik weg in 1.58'00", ondanks de zwaarte maar iets langzamer dan de eerste tien. Hierna haalt Marek mij bij en samen lopen we kletsend verder op tot ik even een sanitaire stop moet maken. Hem al mijn bevestiging geven om bij de splitsing van 53/32 af te buigen en dan niet het lusje van 21 km te maken over de Kootwijker zandvlaktes. Via de website was al aangegeven dat dit behoorlijk zwaar zou kunnen zijn. Op 23 km de volgende verzorgingspost.... en dus ook de splitsing. Ook Robin staat hier, maar gaat door samen met Marek. Na wat stukjes banaan en bekertje cola, volg ik mij weg naar de finish. De beslissing staat vast, we lopen vandaag maar 32 km, voordat ik te veel schade aan enkels en knieën gekregen. Hierna volgt een lang stuk over de heide met een anderhalve voet breed pad, wat ik afwissel met ernaast lopend over het gras met veel knollen. In elk geval loopt het niet echt lekker.... de enkels protesteren hevig. Nog een stukje zand, wat ben ik blij dat het heeft geregend.... het loopt nu stukken beter. Hierna weer vele stukken single track en omdat er nu meer 32 km atleten achter mij aankomen, maak ik met regelmaat even halt om ze voorbij te laten. Zij zitten immers nog goed in hun wedstrijd, ik ga voor het uitlopen en heel blijven. Weer komen we op de behoorlijke modderpassage waar een nieuw pad is gemaakt langs de regenplas. Ook nu weer hou ik droge voeten. De route gaat niet geheel over hetzelfde stuk terug. De 30 km gaat in 3.01'23", maar een paar minuten langzamer dan de vorige 10 km, ondanks de verzorgingspost en laten passeren van overige atleten. We steken de N304 op een ander stuk over. Weer is de speaker goed hoorbaar voordat je de finish al zie.

Net na de finishboog meld ik mij bij de organisatie voor het omzetten van de 53 naar de 32 km. Bij controle op de laptop meldt hij dat ik nog geen tijd heb gezet, dus stap een meter verder over de vierde chipmat. Een duidelijke PIEP geeft aan dat ook ik ben gefinisht in 3.14'15". Het is duidelijk dat het lichaam toch wel sterk genoeg is, alleen de enkels/ knieën/ bovenbenen nog niet meewerken in het geheel. Gels genomen met 300 ml water op 9 en 18 km. Op 25 km een energiereep. En sportdrank op elke 21⁄2 km.

Deze 1e Wisenttrail is een zeer mooie aanwinst in Nederland, hier ga ik terugkomen. De route is zeer goed aangegeven, vriendelijke vrijwilligers die er ook zin in hadden.

Alle TTOutdoor atleten zijn gefinisht, een pluspunt voor mij om tevreden terug te kijken. Op 32 km Jorien v/d D, op 16 km Reny, Astrid, Anne-Marie V, Petra van B, Sigrid M, Arie v/d S, Ton V, Janneke S en Rob S.

75 km Trail des Fantômes 2015. Gisteren ging om 03.45 uur de wekker en dat voor een zondag. Na een goed vullend ontbijt, spullen bijéén gepakt en even over half vijf vanaf de camping in minder dan 15 minuten wandelend naar de start. In het kleine deelnemersveld (99 gestart) heerste een optimale gezelligheid. Tot dat we plots klap mochten vertrekken, even geen notitie meegekregen dat menigeen zich naar de start had begeven. Dus vlug nog even de hoofdlamp aanzetten, klokje aanzetten.... en gaan. Nog even Aad Terwiel sterkte gewenst.

Doordat ik vorig jaar de 50 km hier had gelopen wist ik dat rustig opstarten i.v.m. het oplopende parkoers. Al snel merkend dat het parkoers was gewijzigd daar we rond de 5e km een single track insloegen, eindigend door oksels hoge brandnetels (dit zouden we nog enkele malen meemaken). Rond 13 km de hoofdlamp opgeborgen. En na de zoveelste steile klim kwam daar op 18 km de 1e verzorgingspost. Alweer de 2e gel naar binnen, softfles bijvullen, colaatje en weer gaan. Nog geen 500 meter verder in de afdaling tot 2x toe even over mijn nek gegaan. De cola en gel met ontbijt is gaan werken. Daarna de steile afdaling welke skiënd genomen kon worden. Een lang technisch stuk langs het water en de 1e waterpassage. Bij 25 km geen gel maar een snelle jelle genomen om de maag rust te geven, Daar het nog rommelde. Bij 27,5 km het bruggetje met de splitsing voor 75 of toch de 53 km. Over 22 km zou ik dus aan de andere kant lopen. Neen, gewoon doorgaan. Bij 32 km de 2e waterplassen en op naar de 2e verzorgingspost op 34 km (leuk onthaal met een bord dat we nog maar 41 km hadden te gaan) en op 39 km nog de 3e waterpassage. Daar mijn waterzak opnieuw gevuld met sportdrank want hij was alweer leeg.

Ondertussen liep ik aardig alleen in deze schitterende omgeving. Het werd duidelijk dat dit lusje niet eenvoudiger was dan het 1e en laatste stukje, pfff. Op 43 km de 4e waterpassage, straks op het eind de laatste. Eindelijk het lusje van 22 km volbracht op naar de verzorgingspost op 50 km. Daar stond Marco Gouwens wachtend op Simone Heemskerk. Hij vertelde dat Joop Terwiel net was vertrokken. De innerlijke tank bijgevuld en door. Nadeel was wel dat ik in de gaten kreeg dat ik vele stukken herkende, dus wist wat er komen gingen.... vooral omhoog.... Bij de post op 59 km zaten Joop en Stefan Hulsing, dus even bijpraten. Zij vertrokken een paar minuten eerder. Ik maakte er geen lange stop van, daar anders de spieren niet meer op gang wilde komen. Al gauw Joop en Stefan bijgehaald op een moeilijk technische afdaling. En daarna moesten zij lossen, daar mijn tempo wellicht net even iets hoger lag. Even later liep ik ook Marco weer in de rug. De hoeveelheid wortels die ik onder de voeten kreeg was vele vele malen meer dan het aantal meters wat ik zou lopen. Gelukkig was ik de mentale dip rond 55 km alweer te boven en kon het tempo redelijk vasthouden. Eindelijke de lange afdaling naar de laatste verzorgingspost op 70 km. Maar wel dat we de lange steile beklimming kregen. Hierna door naar de llerlaatste waterpassage op zo'n 500 a 600 meter voor de finish. Aangemoedigd door diverse (o.a. Reny die vandaag de 20 km liep).

Klaar na 12.18.54 met een paar zware benen, maar zeer tevreden. Wetende dat het een zwaar voorseizoen was en weinig km's heb kunnen maken in de afgelopen 1,5 maand. Nu drie weken geen wedstrijd tot aan de Wisenttrail op 6 september.

Tevens zeer tevreden omdat alle 18 atleten uit de TTOutdoor Trail groep de finish hebben gehaald.

Marathon du Mont Blanc te Chamonix. Met een grote groep uit de TTOutdoor groep voor de 10, 23, 42 en 80 km avontuur door de Alpen rond Chamonix.

Ditmaal geen verslag van mijn kant, daar mijn vader gisteren onverwachts is overleden. Gelukkig hebben Ma, Marco & Astrid en zeer trots op onze zoon Dylan alles perfect geregeld. Bij de 3e km kwam Pa voor m'n ogen en zo goed als niet vertrokken. Samen de tocht volbracht. Na de finish kwam dus alles eruit.......

Vanochtend de 4e en laatste X-Trail tijdens dit weekend in Vaals. Natuurlijk kon deze niet achterblijven met aangevulde km's..... van 53 naar 55 km met volgens het boekje, 1413 hoogtemeters . Alsof het niets is, als je loop, wat maken dan die extra meters nog uit. Het zonnetje scheen al aardig, maar gelukkig bleef de temperatuur nog iets achterwege. Naast deze afstand waren er ook 31, 22 en 11 km's te overbruggen. Vanuit mijn TTOutdoor groep deden nog 10 andere mee verspreid over alle afstanden.

Na de start werd er een rondje gemaakt over het park gemaakt, dus nog een keer langs de toeschouwers richting de uitgang en rechts richting het Drielandenpunt, gelukkig niet alles over het asfalt. Maar de glooiende grasvelden liepen ook niet echt lekker. Al snel draaide we het bos in, herkenbare route van vrijdagavond, werd dus al moe van de komende stukken......bij wijze van spreke. Op 5 km de 1e van 5 verzorgingsposten. Voor de 7e km moest ik Joop Terwiel en Paul Johan de Voogd laten gaan, ondanks het rustige tempo ging het net iets te hard voor mij....dit na 3 trails. Toen een bord met vermelding 1e passage bij een grasstrook overbrugging richting Duits grondgebied. En slingers, slenteren omhoog. Na 9 km - gel inname - komen op de ATB een medewerker tegen... alle linten in Duitsland zijn verdwenen....maar opnieuw uitzetten gaat minder snel dan de atleten lopen. Weer komen we bij het grasstrook uit, nu voor de 2e passage. Over het slingerende, glooiende terrein merk ik rond 12 a 13 km dat er geen kracht in de benen zit vandaag. Hoogstwaarschijnlijk ligt die nog onder het dekbed in de caravan, Fuck...uitstappen is geen optie, minder lopen dan.... daar kwam ik toch ook niet voor. Bij de 15 km verzorgingspost haalt Ellen mij bij. Jorien zou de 31 km gaan lopen. Terwijl ik Ellen vertel hoe ik mij voel, vertelt een medewerker over de eventuele opties. Volgende lusje van 15 naar 26 km niet lopen of die van 35 naar 46 km laten schieten..... Neen, die eer is mij te na, daar kwam ik niet voor. Dan maar zwoegen....tot het echt niet meer gaat of tot de finish. Na deze post draaien we achterlangs weg tot ik 4 a 5 atleten vertwijfeld zie staan bij een bord 1e passage linksaf en 2e passage rechtsaf. Krijg ik de vraag toegespeeld door Ellen of ik weet waarheen..... logisch toch, we komen hier voor het eerste dus linksaf en straks rechts. Ook dat is trailen, route via kaartje nalopen/verkennen en verder de concentratie hoog houden. In dit lusje van zo'n 11 km krijg ik het behoorlijk voor mijn schoenen (kiezen) op elke willekeurige beklimming. Al vanaf de 8e km moeten de stokken voor de eerste keer dit weekend gebruikt worden. Ook de afdalingen beginnen langzaamaan zwaarder te vallen. De coördinatie en vlugge aanpassing die nodig zijn, blijken er niet meer te zijn. Dit kan dus een lang avontuur gaan worden. Had vooraf gedacht om binnen 7 uur te finishen. We komen voor de 3e keer aan op deze post, nu op ongeveer 26 km.

Simone Heemskerk vertrekt kort na mijn aankomst, met bemoedigende woorden van haar partner. Bidon (750 ml) worden afgetopt met water. Probeer een plak cake weg te werken, wat niet geheel gaat. Vlug nog wat cola en zoute chips. Het zou weer eens een warme dag kunnen worden. Nog even de handen en polsen in de koel bakken water en wat over het hoofd. Heb er nu iets meer dan 3.20 uur wedstrijd op zitten en ben bijna op de helft. Gezien het feit dat er 9 uur voor staat, heb ik nog ruim de tijd voor de 2e helft. Als ik weg ga, hoor ik de melding dat de 1e van 31 km er ongeveer 23' over doet voor 5km.....pfffff, hij heeft dus nog wel die kracht. We pakken nu de rechter passage en vervolgen onze route. Bij 28 km - 2e gel - haalt Ellen mij weer in. Er bleek een bordje verkeerd gestaan te hebben, resultaat 2 km extra gelopen. Wens haar direct een mooie tocht toe, want meegaan was geen optie op dit moment. We lopen een paar km langs de bosrand, zodat we toch nog even van het uitzicht kunnen genieten, tussen het richten van de ogen op de wortels en stronkjes. Gelukkig zijn de aankomende klimmetjes minder hoog dan bij het Drielandenpunt, scheelt mij een hoop kracht en inzet. De darmen beginnen nu ook tegen te werken, wat een groter probleem kan worden dan missende krachten. Nog even en de verzorging op 35 km is een feit.

Wendela haalt me groots binnen en is blij dat ik ben doorgegaan. Ook Simone met Marco zijn verrast. Ik op mijn beurt omdat Ingrid Achterberg er al is. Ze heeft onverwachts een stukje gemist en baalt behoorlijk. Ook hier weer dezelfde handelingen, bijvullen, drinken en eten. Alleen moet ik nu wel even de darmen legen via een sanitaire stop, wellicht dat dit mij gaat helpen verder in race. Ik groet iedereen en hoop mij binnen 1.15' weer te melden na het volgende lusje. Tussen 37 en 38 km kom ik Ingrid weer tegen terwijl ze veel was vertrokken. Ze had ondertussen alweer 1,5 km afstand goedgemaakt, van wat ze gemist had. Na haar gepasseerd te zijn merk ik dat op het vlakke het tempo hoger ligt dan de eerdere km's. Zou het dan toch nog........ de gedachte wend ik snel af. Inhouden, rustig blijven, het is immers nog ruim 15 km. Na de 40e km komen we voor het eerst uit de bebossing. De buff om de pols gaat naar het hoofd, zodat deze bescherming op het hoofd en in de nek geeft. Al de gehele race ben ik de polsen en hoofd aan het koelen met water. We lopen zo'n 2,5 km vol in de zon.....pfff wat een warmte. Ik kom eerder aan op de laatste post, waar Simone net wil vertrekken, zij en haar man merken op dat ik sneller ben gaan lopen..... We slaan de post niet over, dus drinken en eten.

Daarna vertrek ik voor de laatste 9 km en besluit nu het tempo te verhogen waar mogelijk. Dit zal voornamelijk downhill gaan, gok ik. Voor de 48 km krijgen we een klim U voor de benen waar atb'ers mij maar zeer langzaam voorbij gaan. Bovenaan maakt de partner van Simone nog een foto. Hij is zeer verrast dat ik zal zo snel ben. 2 km later haal ik haar in de afdaling in en wens haar sterkte toe. Een paar km verder kijkt hij verrast op dat ik eerst passer en niet Simone. We pakken nog een laatste stuk bos en zie andere lopers dalen vanaf rechts (de overige afstanden komen erbij). Bij het linksaf slaan de grasvlaktes op via een klaphekje zie ik Sigrid Matla (22 km) voor mij lopen, met enkele andere. Roep daarop hard "Sigrid....baan" verrast kijkt ze om en we begroeten elkaar, voordat ik verder ga over een behoorlijke enkelbreker van een knollenveld. Hierbij besluit ik mijn tempo even flink omhoog te gooien om zo minder ervan te hebben. Eenmaal weer op een stuk verbindingsweg haal ik Joop nog in. Daarna is het via de Landal golfbaan het park op richting de finish.

In 7.14.17 stap ik hier over heen.....totaal verrot, uitgewoond en leeg van die slijtageslag tot aan 37 a 38 km en de laatste 9 km hoge tempo.

In totaal zo'n 105 km over 4 trails in 12.11.47 Zeer tevreden over het feit dat al m'n atleten zijn gefinisht op hun afstanden. Nu nog even herstellen en dan op naar Chamonix met wederom een aardige groep atleten over diverse afstanden. Al met al een geslaagd weekend, waarbij we weer het lichaam getest hebben en weten wat het aan kan.

De 3e etappe van de X-Trails werd zaterdagavond i.p.v. 21.45 uur om 22.00 uur gehouden. Oorzaak was dat het nog niet donker genoeg was. Ook deze afstand was verlengd met een km naar 16 km met 275 hoogtemeters. Begin van de avond waren we met bekenden - mijn TTOutdoor groep en trailers uit den lande - even wat gaan eten in De Zwarte Madonna. Maar laat konden we het niet maken, er moest immers nog een night trail gelopen worden. Om 21.15 uur - na 15' wandelen vanaf de camping ...- waren we aanwezig. Voor deze trail kon men zich ook los inschrijven, hierdoor was het een stuk drukker geworden.

Redelijk achterin gestart..... maar al voor de 1e km weer naar voren opgerukt. Na 1,5 km werd het noodzakelijk om de lamp aan te doen. Ook hier weer hoogteverschillen, maar in het donker altijd moeilijk om de diepte in te schatten, mede door schaduweffecten. Ondertussen was Jorien meegegaan in het tempo. Bij 3,5 km doken we bij een grasakker naar beneden en weer omhoog aan de overkant. Het pad over, bos in voor een behoorlijke klim....waar het einde niet van was te zien. Bij 4 km linksaf en het hele stuk weer naar beneden. Al voor de 6e km liepen we over een vlak grindpad op een tempo 5'10" a 5'20". Van 7 t/m 8,7 km een slingerende afdaling in het bos met lage takken, scheve of platliggende bomen. Ondertussen vroeg ik Jorien of het ging.... anders moest ze maar lossen en eigen tempo lopen. Neen.....het ging wel te hard, maar anders durfde ze niet zo snel te dalen. Hierna kregen we een "Challenge".... een afwaterings geul (wel droog) met keien en andere obstakels. Bij de verzorging op 10 km nog even een Drielander Bitter, cola en chips genomen. Ondertussen hadden we Adriaan (man Jorien) al een paar maal op de ATB gezien. Ook hadden we een 2e stuk door hoog gras langs de autoweg....leuk voor de rijders die de hoofdlampjes door hun voorruit kregen te zien. Bij 13 km kwamen we op de route van hedenochtend terecht, maar na een km ging deze over in het eerste 1,7 km stuk die ochtend.

Moe maar voldaan over de finish in 1.33.48 met Jorien. Ellen volgde 5'30" daarna. Hierna was het direct terug naar de caravan, douchen, spullen klaar maken (o.a. voeding) en ontbijt voor de 4e en laatste trail de volgende ochtend. Al met al lagen we pas om 01.15 uur in bed. Met de wekker op 06.30 uur.

Welterusten dus.

2e etappe X-Trails over 26 km met 537 hoogtemeters. Vooraf gekeken wat het weer zou gaan doen.....na de finish zou de zon doorkomen en de temperatuur oplopen..... Vanaf de camping was het een kwartiertje lopen naar de start, prima te doen.

Met de start op het Landal park was het direct naar beneden lopen.... enig puntje was dat de eerste 2 km over een beetje grind en voornamelijk asfalt. En toen het bos is omhoog. Dit bos zou maar 4 km duren en daarna voornamelijk open terrei...n. Na de 5e begon de afdaling. Bij het uit het bos komen werd het duidelijk dat het zonnetje al veel eerder zou komen.... dus ook de temperaturen boven de 20 graden. Hierop besloten het hoge looptempo aan te houden. Zodat er (hopelijk) niet zoveel in de zon genoten kon worden. Een gel op de 9 km genomen met iets meer extra water. Gelukkig hadden we wel nog enkele bosjes die beschutting gaven. Over diverse weilanden was het wel uitkijken i.v.m. de hoefafdrukken van de koeien. Jammer dat de regen van gisteravond geen werking hierover heeft gehad. Overal droge en keiharde ondergrond. Ok, behalve in het bos waar nog wat modder stukken lagen. Na de 12e km weer een kort klimmetje naar de verzorgingspost net na de 14e km. Voor deze post moesten we nog even een beekje door, 5 meter breed, en doordat ik iets te veel naar rechts stapte..... tot aan de knieën. Daarna het klimmen naar 16 km, gevolgd korte afdaling en door omhoog tot aan de 21e km.....vol in de zon. Ondertussen wel een 2e gel op 19 km genomen. En met regelmaat de bidons met water over de polsen en hoofd geschonken. Toen was het weer afdalen Landalpark, waarbij ik mogelijk het parkoers naast het uiteraard aanzag als de route, waardoor ik ruim een km over mul zand liep.

Eenmaal op het park was het slingerend omhoog.... met een gemene afdaling tussendoor.

Op naar de finish welke ik net niet onder de 2.30 kon neerzetten, maar zeer tevreden in 2.31.23 mocht stoppen. Toen wachten op Jorien en Ellen. Daarna ons tegoed gedaan aan een echte Limburgse luxe rijstevlaai. Nadat de laatste net onder de 4 uur binnen waren was het op naar de douches. Klaarmaken voor de Night Trail om 21.45 uur over 15 km.

Hedenavond de start proloog van 8 km met 298 hoogtemeters aan de voet van de Wilhelminatoren op het drielandenpunt. Vanaf de camping was een kleine drie km fietsen......maar door de warmte was mijn remvloeistof uitgezet....gevolg een aan lopende achterrem. En we moesten alles omhoog fietsen. Tot 2x toe de remmen met water gekoeld, waardoor het wel weer iets ging. Maar goed voor de beenspieren was het niet. Het laatste stuk naar boven maar gewandeld. Bij het... ophalen van het startbewijs was het een weerzien van Michael Desmet. Ook Jorien v/d Doel en Ellen v/d Maagdenberg gingen lopen. Als toeschouwers hadden we Reny, Wendela van Roon en Tjarda Rent.

Na de start van 19.00 uur er maar direct ingevlogen.... elke meter gewonnen en die hebben we dan maar gehad. Na een km al de eerste beklimming rond de heuvel van het Drielandenpunt, gevolgd met een lange afdaling van een km (60 mtr). En pats weer omhoog.... eenmaal boven weer naar beneden (55 mtr) naar het laagste punt. Na 3,3 km gaan we in twee etappes omhoog, daarna iets naar beneden, om weer verder omhoog te gaan. Met een paar meter dalen komen we op het 2e vlakke gedeelte voordat we 65 mtr dalen over 500 meter. En om ons te breken mogen we direct weer 60 meter omhoog. Op dit stuk komt Jorien mij voorbij, wellicht dat het zware fietsen mij nu gaat opbreken..... of is het toch de marathon van Luxembourg van vorige week zaterdag. Nog een keer naar beneden waar ik Jorien tegen kom.... vertwijfeld zoek ze de weg, alsof ze een bordje gemist heeft. Samen lopen we rechtdoor tot aan de één na laatste beklimming. Hier loopt ze weer bij mij weg. Zelf ploeter ik voort omhoog.... alsof er geen eind aan komt. En daar is die Wilhelminatoren......en wetende dat bovenop de finish is via alle traptreden.... Ik heb net 1 rondje van 4 gemaakt en voel mij duizelig worden.... even op adem komen en doorgaan.... we zullen finishen. Met nog een kleine 10 meter te gaan haalt ook Ellen mij in en stap na haar over de streep. Verrot, uitgewoond ga ik zitten op de glasplaat waarbij het lijkt of je boven de afgrond zweeft.

In 52'19" heb ik deze eerste X-Trail volbracht, een top rondje, geweldig uitgezet. Veel grind en kiezelstenen. Tevens enkele modderige bospaden, die waren nog niet opgedroogd na de warmte van vandaag.

Nu heerlijk herstellen en morgen om 10.30 uur starten voor de 25 km.....in een iets rustiger tempo maar.

Zondag 3 mei de 5e Koning van Spanje (mijn 4e deelname) en al vroeg in de ochtend kwam de vraag 'hoe zou ik deze editie verwerken', acht dagen na de 104 km Bouillonnante, Grand Trail. Een week geleden zouden we - Reny liep de 19 km (na de 24 km Bouillonnante) - nog op de ochtend naar Gulpen afreizen. Totdat dit op de terugreis met Sigrid Matla ter sprake kwam om bij hun in het huisje (appartement) te komen overnachten, zodat we uitgerust aan de start konden beginnen. Op de zaterdag voor de trail zouden wij Ellen van den Maagdenberg meenemen en afzetten in Gulpen, waarna wij doorgereden naar Valkenburg aan de Geul. s Avonds in het centrum nog uit eten geweest, daarna werd het later en later, zodat we eigenlijk pas na middernacht plat lagen. Natuurlijk weer enigszins vroeg op om alle spullen in orde te maken, ontbijten en voor negen uur op weg naar Gulpen. Sigrid zou ook de 19 km gaan lopen (ook vorig week in Bouillonnante de 24 km gelopen) en partner Matt zou onderweg foto's maken.

Na het ophalen van startnummer en KvS beker, was het tijd om ons gereed te maken voor de start. Vooral omdat Reny de autosleutel mee nam, zodat zij kon douchen na haar finish. Ik zou na 45 minuten pas van start gaan. Gelukkig was de temperatuur goed en droog weer. Tijd genoeg dus om even bij te praten met vele bekenden. Op de 19 km en 9 km trail waren al 8 atleten uit mijn trail groep gestart. Met de 37 km zouden er met mij nog 11 atleten starten.

Vandaag was het motto, rustig starten, vanaf en toe met de afdalingen de benen testen op snelheid en kijken hoelang ik de groep kon bijhouden. Op de eerste klim altijd rustig omhoog om daarna op het 1e gras stuk even alles los te gooien, etc, etc. Na zo'n 31⁄2 km komt die lastige afdaling met keien, kiezels en ongelijke ondergrond. Tevens een mooie optie om het snelle voetenwerk uit te testen (i.v.m. de afdaling later bij Chamonix). Nog voor het eind even gestopt om wat foto's van de gedeeltelijke groep te maken. Daarna weer heerlijk achteraan gesloten en verder mee gehobbeld. Na een boerenerf, landerijen komen we na 61⁄2 km, lopend langs riviertje Gulp bij een bruggetje wat we rechts overlopen, gevolgd door enkele traptreden af bij dorpje Waterop. Hierbij twijfel ik om verder te lopen omdat ik gevoelsmatig merk dat we verkeerd gaan. Ik kijk links en zie de pijl naar het smalle pad wijzen. De route van vorig jaar komt weer voor de geest. Dus snel roep ik naar voren dat iedereen verkeerd loopt en zich moet omdraaien. Gelukkig wordt dit door Stefan Hulsing en andere opgevolgd. Enkele honderden meters verderop slaan we linksaf. Vanaf hier volgt een nieuwe route..... een pittige klim omhoog. Schitterende afwisseling tot we aankomen bij de oversteek van de Gulp even over de 8 km. Na mijn waterpassage blijf ik hier even staan om foto's te maken tot mijn groep voorbij is en ik mee ga verder op avontuur en neem vlug de eerste gel.. Rond 121⁄2 km, bij Landsrade, is de eerste verzorgingspost, hierbij even het water aanvullen en goed eten van ontbijtkoek, rozijnen met pinda's.

Daarna gaan we via diverse klimmetjes steeds verder omhoog. Op 17 km stappen we de grens over en begeven ons in België. Even daarna nog een gelletje. Ondertussen ben ik mijn stokken gaan gebruiken bij elke klim om zo de bovenbenen te ontzien. Eén van m'n atleten krijgt het op een gegeven moment zwaar bij een beklimming. De benauwdheid in het bos doet hem stoppen om op adem te komen. Voor mij een teken om bij hem te blijven zodat ik zeker weet dat het goed zal gaan. Dit herhaalt zich enkele malen. Normaliter ga je voor een eigen tempo, mooi resultaat bij de finish.....maar voor de start al besloten dit avontuur te overbruggen en achteraf te zien hoe twee weekenden voor een effect op de spieren heeft. Ondertussen lopen de atleten ver uit elkaar en wisselen af en toe nog van onderlinge positie. Leuk om te zien dat sommige later nog goed op gang komen of het iets moeilijker krijgen. Op 24 km volgt de tweede en laatste verzorgingspost. Waar ik wacht totdat elke atleet van mij weer vertrokken is totdat de eerste druppels naar beneden komen. Tijd voor het aantrekken van mijn regenjas om zo niet onnodig nat en koud te worden. Daarna de achtervolging ingezet naar de groep. Andere atleten willen me laten passeren op een smal stuk, waarbij ik zeg geen haast te hebben en dat er zo een breed stuk komt. Ik sluit weer bij twee atleten, waarbij de ander ook aan geeft het zwaar te hebben, maar beide houden er nog goed het tempo erin. Na iets meer dan 31 km zien we links op de heuvel camping Geulperberg liggen.... wetende dat aan de andere kant de finish ligt, dus moeten we nog een aardig lusje maken voordat we er zijn. Via een langzaam oplopend pad, maken we daarna een afdaling om bij 33 km de Gulperberg op te gaan via het bergpad. Hier kom ik Joop Terwiel tegen, die het niet meer zo naar zijn zin heeft, vanwege een tegenwerkende maag. Lekker slingerend en glibberen over de modder in de nog steeds neerkomende regen. Via een laatste klim komen we weer bovenop de heuvel, welke ik nog in een redelijke tempo - met stokken - bedwing. Ondanks de regen is ook dit nieuwe stuk op de route een zeer toepasselijk invoeging op de Koning van Spanje Trail. De laatste afdaling gaat ook weer snel, voeten en benen werken nog steeds goed met de coördinatie. Goed om te weten voor de aankomende wedstrijden zoals de X-Trails en Marathon Mont Blanc. De beenspieren zijn gevoelig, maar merk dat ik nog voldoende over heb. Binnen 41⁄2 uur bereik ik de finish en wat blijkt...als groep zijn we redelijk dicht na elkaar gefinisht.

Na de vlaaipunt, haal ik mijn tas op uit de auto en ga douchen, voordat ik het te koud krijg. Na de douche hoor ik dat Evert van 't Hof en daardoor al mijn atleten zijn gefinisht en kijk weer terug op een mooi evenement van Mud Sweat Trails. Volgend jaar kom ik zeker weer terug met wellicht meer atleten.

Hierna rijden we - Reny, Sigrid en Ellen - naar Valkenburg aan de Geul om nog iets te drinken. Hier wachten we op Evert voordat we met z'n zessen nog iets gaan eten in het centrum. Rond 21.00 uur vertrekken we naar Vlaardingen. En lange maar mooie traildag is weer voorbij, helaas een maand wachten tot de volgende, maar wel een pittige in Vaals, de Xtrails. Vier afstanden in 21⁄2 dag.

10e La Bouillonnante: Grand Trail La Bouillon. Wegens het 10 jarig jubileum vond afgelopen zaterdag éénmalig de trail over 104 km plaats. Vrijdag aan het eind van de middag werden Reny en ik door Sigrid Matla opgehaald, waarna we nog Evert van 't Hof gingen ophalen voordat de reis naar Bouillon kon beginnen. Files op de snelweg naar Antwerpen en op de Ring (wanneer eigenlijk niet....), onderweg nog even een broodje gegeten, voordat we aankwamen bij hotel Cosy met uitzicht over Bouillon. Voor het hotel aangesproken met "Ronald... toch..." door Anne ten Hoeve, zat toevallig met een gezelschap een paar deuren verder op. Bij het aanmelden in het hotel, ons direct ook maar laten aanmelden voor de pasta party. Na het dumpen van de tassen, even aan de wandel gegaan om beneden bij de rotonde wat te gaan drinken. Na de eerste slokken in het heerlijke zonnetje, zien we Aad/ Joop/ Nellie Terwiel met Mildred Smilleke Haans lopen, dus begroeten en kort bijpraten want zij gingen direct al eten. Daarna even wat rondgelopen door Bouillon langs het water, onder het kasteel van Godfried door en via de andere kant omhoog naar de evenementen tent waar we onze startnummers en buff op moesten halen. Het was even zoeken naar je startnummer tussen alle deelnemers. Hier liep ik Wilbert Vlassak tegen het lijf.

Direct hierna door naar de goed verzorgde pasta party, waar ik na afloop Henk tegenkwam die nog moest gaan eten. Bij terugkomst in het hotel was het spullen klaar leggen, racevest klaar maken met vocht, voeding en extra kleding welke ik halverwege zou wisselen. Ook een extra hoofdlamp mee, mocht de andere eerder uitvallen voordat het licht werd. I.v.m. wisselende weerberichten maar direct mijn regenjas aangetrokken, wat gelukkig niet nodig voor de koude nacht. Hierdoor gestart in 3/4 broek. Bij het kasteel Reny en Sigrid een goede nachtrust en mooie wedstrijd voor de volgende ochtend toegewenst, voordat ik het kasteel inging voor de briefing en daadwerkelijk start. De kasteeltunnel was schitterend in het licht gezet en vanaf het plein was een opzwepend trommelgeroffel te horen. In het donker stonden ze op vier van binnenuit verlichte plastic vaten te trommelen. Bij het rondkijken, in het donker? met een enkeling zijn hoofdlamp aan, merk ik dat ik vlak bij Robin Kinsbergen sta. Na de briefing nog even met alle atleten happy birthday gezongen voor hun 10e verjaardag.

Na een eerste weigering van het startpistool, vertrokken alle 276 atleten klokslag 00.00 uur voor hun avontuur door de Ardennen. De route was gelijk aan het rondje van de 56 km die ik vorig jaar had gelopen, was ze na ± 29 km en een extra rondje van 48 km aan hadden geplakt, zodat we ook weer uitkwamen op ditzelfde punt, alleen nu een kleine 100 meter verder aan de andere kant van het water. Uitgaande van mijn tijd van vorig jaar welke ik toen liep met gevoelige (lichte blessure) achillespezen in 8.24', had ik voor dit avontuur een eindtijd berekend tussen de 16 a 18 uur.....bij gunstige omstandigheden. Motto was ditmaal rustiger starten i.v.m. de ruime 21⁄2 marathon, het starten in de nacht en kans op regen. Nog voor de 3e km een kleine opstopping vanwege de eerste steile klim naar boven. En dan is het een schitterend gezicht om al die hoofdlampjes slingerend die berg op te gaan. Een stuk verder valt het me op dat bepaalde stukken parkoers kwa opvolging bekend voorkomt na hier en jaar geleden voor het laatst te hebben gelopen..... en dat zelfs in het donker. Even later nam ik mijn eerste gel in. Naast de 11⁄2 sportdrank, had ik ook 2 bidons van 3/4 liter met water voor de gels bij me. In Frahan steken voor de eerste maal, rond de 11e km, het water over middels een loopbrug en slaan linksaf. Direct speelt de gedachte op dat we hier straks - ja, straks - over 80 km wederom het water over zullen om dan rechtsaf te slaan de Muur.... Maar terwijl ik hier loop, schieten de gedachten terug naar vorig jaar, vanwege een paar wandelbruggetjes die we toen in slechte conditie over moesten. Nu zo'n 65 dagen later is er weinig veranderd. Rond de 12e krijg ik het te warm en wetende dat we voorlopig het bos niet uitkomen - i.v.m. eventuele wind - trek ik mijn regenjasje uit. Het deelnemersveld begint nu langzaam uit te dunnen, de onderlinge verschillen gaan nu gemaakt worden. Verdwalen moet deze nacht en dag eigenlijk onmogelijk zijn, zo goed is de route uitgezet. Bordje met reflecterende pijlen, reflectie strookjes vastgeniet aan bomen, takken of boomwortels en reflecterende B's op die stukken asfalt waar we toevallige moesten overstekken of die als verbinding diende. Net voorbij de 20e km (zit dan tegen de 3 uur wedstrijd) voel ik de eerste lichte spetters naar beneden komen. Ik twijfel om weer te stoppen en regenjas aan te doen, maar voordat ik de gedachte wil nemen, maken de handen het racevest al los en wordt de jas onbewust te voorschijn gehaald. En wat blijkt dan weer... nog geen 500 meter krijgen te toch zo'n gigantische plensbui over ons heen, waarbij mijn eerste gedacht gaat naar de boomwortels en leistenen die we de verdere nacht nog tegen zullen komen. Hierdoor zie ik m'n berekende eindtijd vervliegen, maar weet dat veiligheid en het plezier van dit avontuur voorop moeten staan. Na deze flink bui bleef het lang door miezeren en kregen ik nog drie plensbuien te verduren tot aan de 70e a 75e km. Na die hoosbui ontstaan diverse mistbanken in de lagere gedeeltes in de Ardennen, wat een zeer nadelig effect heeft op het lopen.... de lamp kan hierdoor geen lichtbundel uitstralen omdat ik hem heb ingesteld op een reactieve licht met uitgemeten lichtduur tot 61⁄2 uur. Zou ik hem zetten op constant licht, gaat hij ook weer eerder uit. Achteraf bedenk je dan dat je nog een extra lamp bij je heb voor nood...... Rond de 29e km komen we aan bij de eerste, van vijf verzorgingsposten, in Mouzaive aan. Hier is ook de eerste van vier tijdslimiet punten en heb nog een half uurtje over. Net als elke andere trail de standaard routine, bidons (of soft fles) vullen met water en dan eten. Nu was het rozijnen, banaan en ontbijtkoek. En middels de eigen meegenomen drinkbeker ook een volle beker cola genomen. Na mij komt Esther Sweeris aan en na een paar wisselende woorden, gaat zij er weer snel vandoor.

Ik volg niet later en vanaf nu volgt de nieuwe route en wat blijkt..... we mogen direct steil omhoog, het lijkt de Muur wel. Boven haal ik Esther bij en onze gedachte over dit klimmetje komt overeen. Wat zou dit parkoers nog meer in petto hebben. Na zo'n 5 uur lopen wordt het rumoerig in het bos, de dieren en dan voornamelijk de vogels luiden fluitend de nieuw dag aan. In Vresse-sur-Semois nog voor de 36e km stop ik in een bushokje om een energiereep uit mijn racevest te pakken voordat we middels twee bruggen de rivier oversteken. Het is nu langzaam licht geworden en de hoofdlamp kan - even na 37 km - uit ondanks dat ik hem iets langer aan heb gehad, heeft het prima gewerkt. Tegen de 41e km voel ik iets prikken in mijn schoen, dus stoppen om er een doorn uit te halen. Even later komt de hongerklop opzetten, vreemd omdat ik toch met regelmaat de gels inneem en halve energiereep op heb. Dus gestopt voor een snelle jelle en deze direct weggewerkt, wat gelukkig goed aanslaat. Bij 45 km besluit ik even te stoppen om Reny te bellen, wetende dat ze nu met z'n drieën aan het ontbijt zitten, om te waarschuwen voor de regen die nog steeds omtrent de gladde wortels en leisteen. Na haar een mooi loop toe te wensen, hangen we op en ga ik weer verder. Begon langzaamaan te voelen dat de tenen gevoelig werden met het afdalen, maar goed niet te veel aandenken we waren immers nog niet op de helft.

Op 52 km - bij Sugny - de tweede tijdslimiet en bemerk dat ik een half uur extra winst heb gemaakt, wat goed uitkomt, gezien het feit omdat ik hier kleding zal wisselen. Na een kommetje kippensoep, bidons vullen, diverse stukjes banaan met rozijnen begonnen met het omkleden. Esther komt zo'n 5 minuten later ook binnenstappen en gaat op zoek naar haar tas met kleding, welke niet 1,2,3 te vinden is. We hebben het over de zeer pittige stukken omhoog en naar beneden ten opzicht van het 56 km rondje en beknepen hem toch wel een beetje voor de komende km's. Armstukken, shirt en thermoshirt met lange mouwen gaan uit, voor een schoon thermoshirt korte mouw en loopshirt. En toen nog de teen sokken wisselen, oeps. Ik voelde al een tijdje de gevoeligheid van de nagels. Naast het feit dat je vaak denkt dat die los liggen, dacht ik nu dat ook de complete grote tenen en linker kleine los in de sokken lagen. Esther gaat er alweer vandoor en roept "tot straks, want je haalt me wel weer in....". Dus voorzichtig de voet uit de schoen, dit ging wel. Toen de sok teentje voor teen eraf haalde, voelde ik de pijn opkomen en zag dat het voor die drie tenen echt mis zou gaan worden. Nog pijnlijker was het om de schone sokken aan te trekken en die moesten dan weer die schoenen in. Net als op sommige momenten met lopen, ook hier verstand op nul en doorduwen de schoen in. Ook de tweede schoen past nauwelijks om de voet. Ik begin dan toch wel te vrezen voor de tweede helft van dit nieuwe avontuur. Maar goed we gaan door, zolang het gaat en we de tijdslimieten halen. Na zo'n 20 minuten binnen geweest te zijn, ga ik weer op pad en bij de eerste stappen voelen de spieren stram en stijf aan, maar gelukkig na zo'n 5 a 6 honderd meter komt het ritme weer terug en gaan we er weer voor. Na een kleine 3 km loop ik gestaag Esther voorbij en wens haar een voorspoedige tocht en mooie belevenis. Tot nu toe lopen we over bospaden met steenslag, door de regen - die nog steeds licht neerdaalt - tot modderige paden of bezaaid met boomtakken (van de omgezaagde bomen). Rond de 62 km moeten we een veld oversteken wat mogelijk de week hiervoor nog een compleet bos was, haast niet te doen lopen we over bomen en alle takken. vlak daarna kom ik De Man met de Hamer tegen, zou dit zijn omdat ik nu naast de marathon, ook een halve marathon heb volbracht? Nog geen km later komt er een tweede hongerklop opzetten. Dit kan niet anders dat ik veel van mijn lichaam eis, terwijl het wel goed aanvoelde. Ook hier leren we van door positieve gedachten. Even later stappen we het volgende modder pad op, maar deze kleeft zo erg dat de schoen aan iedere kant een cm breder wordt en voor het gevoel 2 tot 3 cm hoger. Het is toch niet de doen op zo'n mooie trail en dan ons te laten lopen op deze gelige pottenbakkersklei. Na dit stuk komen we op een kiezelpad, wat door de klei de schoenen nog zwaarder maken, maar gelukkig lopen we dit nog redelijk allemaal los. Nog voordat we bij de derde verzorgingspost op 77 km aankomen, inclusief tijdslimiet, komt van achter een schuurtje De Man met de Hamer wederom mij een tweede tik uitdelen. Gelukkig brengt de omgeving en het uitzicht, me redelijk weer snel terug op dit avontuur. Aangekomen bij de post, zal het weer iets drukker worden. Zag ik nu soms vele kilometers niemand, vanaf nu volgde de 56 km route verder, dus bekend parkoers. Hier was alleen vocht ter beschikking, dus bidons gevuld, cola naar binnen en weer gaan, middels het passeren van de tijdcontrole.

Nu 1,5 uur voor op de limiet, dus wederom een half uur gewonnen. Wetende ook dat de organisatie de limiet per elk blok iets veiliger stelt, aangezien men langzamer aan kan gaan lopen. Opvallend is dat menige 56 km atleet je aanmoedigt met 'Bravo' 'Courage' en dit tot aan de finish. Ondertussen blijven de beklimmen/ afdalingen komen en gaan. Dit zou pas stoppen op de finish, geen geklaag, want daar gingen we eigenlijk ook voor. Tussen de 82 a 83 km en 91 volgt weer een hongerklop dit nu iets langer duurt van de eerdere, terwijl ik wel een gel en snelle jelle in neem. Maar door de medelopers werd je ook enigszins verder meegedragen over het parkoers. Hierdoor kan ik bepaalde plekken van de route niet goed meer terughalen kwa km positie. Enfin we komen aan op het 91 km punt (eerder hier op 11 km geweest) en slaan goed in voor de laatste 13 km. Hier kom ik Henk weer tegen. Na deze post is er weer een tijdcontrole en bemerk nu dat ik 21⁄2 uur voor lig op de eindtijd.... zou ik dan toch nog mijn doel gaan halen en binnen de 18 uur kunnen finishen. Ik stuur nog even snel een sms naar Reny, zodat ze weet wanneer ik mogelijk zou kunnen finishen. Ik berg alles weer op en ga na de voetbrug nu rechtsaf richting de Muur.... weer zo'n steile beklimming. Enfin boven voel ik de benen behoorlijk maar denk wel dat ik hem sneller heb bedwongen dan vorig jaar. Daarna volgt een technisch stuk over de schuine wand op een maximaal 30 cm pad, waarbij veel omgevallen de route blokkeren, dus voorzichtigheid is weer geboden en dat na zoveel uren lopen. Maar het gekke is wel, het lukt! Op dit pad laat ik vele 56 km atleten passeren, die naast me bedanken, nog nadrukkelijker me aanmoedigen gezien het feit dat ze mij nu pas voorbij gaan. Ook Aad Terwiel loopt mij hier voorbij, na elkaar even de hand geschud te hebben. Veel herinneringen zijn er niet blijven hangen vanaf hier. Maar we hadden nog een verzorging van alleen vocht op 98 km, waarna een lange afdaling volgde richting de rivier De Semois die we moesten oversteken.

Maar om daar te komen liepen we nog wel even door een kuit diepe modder stuk. Op zich geen probleem omdat de rivier 3 meter verder volgde. De 50 meter brede Semois reikte mij hier tot net boven de heup en was behoorlijk koud. Daarna weer een klim over de heuvel voor een tweede Semois oversteek van zo'n 75 meter, maar tot maximaal knie hoogte. Toen volgde een lange vals plat oplopende route rond de heuvel richting Bouillon. Vanwege de wind was de speaker en muziek al ruim van te voren te horen. Wilde wel snel dalen, maar werd door de gevoelige tenen/ nagels tegengehouden. En dan kom je terecht bij de brug die over de Semois gaat en daar bovenop de heuvel ligt dan voor het kasteel van Godfried de finish. Voordat ik aan de allerlaatste klim van dit avontuur begin hoor ik mijn naam al galmen door de vallei. Naast Reny, Sigrid, Evert, Aad die al tevreden kunnen terugkijken op hun avontuur, zaten daar ook Nellie en Tjarda Rent klaar om mij binnen te halen. Het was een pittige laatste klim, maar kon het tempo er goed in houden, mede door alle aanmoedigen van alle aanwezigen.

Met het over de finish stappen in 17 uur, 45 minuten en 49 seconden volbracht ik mijn 50e ultraloop en moest er nog één echte laatste klim het podium opgemaakt worden. Zeer, zekers zeer tevreden de 104 km volbracht en nog wel binnen het gesteld doel van binnen de 18 uur ondanks de vele regen en gevoelige tenen.

Na de finish het herinnering jubileumshirt opgehaald. En daarna gewacht op de finish van Joop. Bleek dat Esther niet veel later na hem volgde. Enkele feiten: 9 a 10 gels, 11⁄2 ltr sportdrank, tussen 21⁄2 a 3 ltr water, 2 snelle Jelles, energiereep, vloeibaar magnesium bij de start en op 52 km, rozijnen/ bananen/ ontbijtkoek en cola. Minimaal volgens mij 32 maal vanuit het dal naar de top van een heuvel gelopen. Hierbij in 9 uur 42' omhoog, in 6 uur 46' naar beneden en 1 uur 18' vlak gelopen.

Totaal 3925 hoogtemeters gemaakt en daarbij 5101 kcal verbruikt. Volgens de uitslagen zijn er van de 276 gestarte atleten 196 gefinisht, hierbij als 128e geëindigd. 34 kregen een DSQ en 46 DNF achter hun naam. Voor herhaling vatbaar.... een vraag die ik zeker met JA kan beantwoorden, alleen dit avontuur was maar éénmalig vanwege het jubileum..... dus volgend jaar maar weer de 56 km, met wellicht een grotere groep TTOutdoor atleten?

4e Sallandtrail 75 km te Nijverdal. Zaterdagochtend ging om 05.00 uur de wekker, gelukkig de avond er voor alle spullen al ingepakt (dacht ik althans) en het ontbijt al klaar gemaakt zodat ik deze in de auto kon opeten. Even voor 05.30 uur vertrokken naar Aad Terwiel i.v.m. carpoolen, waar we om 05.45 uur daadwerkelijk vertrokken naar Nijverdal. Na een rustige rit kwamen we aan om 07.35 uur en kon de auto voor de ingang (letterlijk) van zwembad Het Ravijn parkeren. Binnen werden we vriendelijk begroet door Bertus van Elburg en overige vrijwilligers, ondanks dat ze nog bezig waren om alles op te bouwen. Na wat gedronken te hebben, startnummer ophalen, was het tijd om de loopkleding aan te trekken in een grote ruimte boven het zwembad. Na afloop kon dit wel een nadeel zijn omdat we die trap op en af moesten. Voor de start was het een gezellige ontspannen sfeer - zelfs niet die spanning van, O ja, zo 75 km lopen - en lekker bijpraten met diverse. Enkele minuten voor de start worden we nog door Bertus toegesproken en verzocht naar de start te begeven. Eenmaal buiten blijkt het toch behoorlijk fris te zijn met een temperatuur van 2 a 3 graden. Hopelijk dat ik er geen spijt van krijg met 3/4 broek, thermo en shirt met korte mouw te lopen. Voor zekerheid had ik nog wel armstukken aangetrokken, in de hoop die gedurende de trail uit te kunnen trekken. Ditmaal geen hoofdbedekking daar we een groot gedeelte in de bossen zouden lopen. Rondkijkend in het startvak, konden hier geen 100 deelnemers staan, hooguit maar 75 a 80.

Na het aftellen en 100 meter vlak grasstuk, kwam die eerste klim omhoog direct het bos in. Hierbij een mooi uitzicht op de startlocatie, maar dit van korte duur, omdat voor je kijkend noodzakelijk was i.v.m. de boomwortels en stronken. Ook Aad wilde geen hoog tempo lopen vanwege de afstand, dus zouden we bij elkaar blijven. Het eerste gedeelte - lus van 50 km - ging globaal langs de N347 richting Ommen en weer terug naar Nijverdal. Gelukkig liepen we al snel in een klein groepje van 5 atleten over 10 meter afstand, waardoor we goed zicht hadden op de vele, vele wortels en stronken in het omhoog, naar beneden en vlakke stukken rond de uitlopers van de Hellendoornse Berg. Dit was weer zo'n trail van hoog concentratievermogen over de gehele afstand. De 10 km ging rap in 57' mede door de stukken naar beneden. Toen volgde het omgeploegde pad waardoor we voorzichtig langs de zijkant moesten lopen, waarbij de voeten goed opgetild moeten worden. Na 13 km de eerste verzorgingspost met stukken vlaai, ontbijtkoek, banaan, winegum, cola, water en sportdrank.

Na 14,5 km kwamen we voor het eerst het bos uit. Direct merkbaar de frisse wind en moesten we via een opstapje een afzetting overstappen om langs de Boksloot een technisch stuk met graspollen te bedwingen. Direct ging Aad daar onderuit. Pas na de 17e km kwamen we uit op de boeren grasvelden. Na 18,5 km een 500 meter fietspad (gelukkig kon je in het grasstrookje lopen) volgde een lang stuk knollenveld, met enkelbrekende meters. De 20 km ging in 1.57'46". Rond de 21e km begonnen we aan de Lemelerberg - heidevlakte. Op 24 km de tweede verzorgingspost waarbij we op Kim inlopen, gevolgd door Chris en Marek.

Na 26 km kwamen we aan bij de Archemerberg. Bij 30 km - ging in 3.06'46" - merkte ik dat Aad langzaam verder achterop bleef, hij miste duidelijk kracht. Bij de derde verzorgingspost op 34 km (dezelfde als 24 km) nam Aad de tijd om aan te sterken middels een soepie.

Onverwacht kwam en op 35,5 Adriaan (van Jorien) op de fiets tegen en fietste een kilometer met ons mee, voordat hij weer op zoek ging naar Jorien. Na 37,5 km kwamen we weer uit op het fietspad (18,5 km) , hier moest Aad zijn benen strekken, waardoor ik een stuk ging wandelen om de achterstand niet te veel te laten oplopen. Hier kwam Hans Lems ons voorbij. Na even kort bijpraten ging ook hij verder met zijn avontuur. Ondertussen had het soepie niet die gewenste versterking bij Aad gegeven, maar door het tempo redelijk constant te houden, hoopte ik dat we niet te veel tijd verloren, gezien de tijdslimiet van 6 uur over de 50 km. Op natuurcamping Eelerberg bij 40 km - ging in 4.18'49" - stond de vierde verzorgingspost. Ondanks de kou bleven de vrijwilligers enthousiast iedereen binnen loodsen bij hun post.

Rond het marathon punt - rond 4.35.30 - liepen we op de Eelerberg. Tussen de 45 en 46 km vertelde Aad dat het niet lekker ging (miste kracht en een gevoelige achilles i.v.m. 3 valpartijen) en melde te gaan stoppen op 50 km en dat ik mijn eigen tempo kon gaan lopen. Even daarna liepen we langs Avonturenpark Hellendoorn. Op 48 km liepen we rond de Hellendoornse Berg, waarbij we ook nog even de "zandput" in mochten. De 50 km ging in 5.29'44" en zo'n 600 meter later bij de zesde verzorgingspost op het terrein van het zwembad...... dus ook de finishlocatie. Was het stoppen of doorgaan voor nog dat volgende lusje van 25 km!

Na goed gegeten te hebben o.a. suikerbrood en ontbijtkoek was het doorgaan naar de achteruitgang en inclusief de zand beklimming omhoog. In de volgende kilometer liepen we de finishers van de 50 tegemoet. Hierbij onder het spoor door en de N35 overstekend op weg naar De Sallandse Heuvelrug. Rond de 53 km liepen we over de Noetselerberg en vlak daarna op de open heidevlakte. Doordat de temperatuur die dag niet hoger uitkwam dan 5 a 6 graden (uit de wind) pakte ik rond de 55 km m'n extra buff om er een hoofdband van te maken i.v.m. de kou op mijn voorhoofd. Op de Haarlerberg - 58 km - zouden de vergezichten goed zijn geweest bij mooi weer, maar vandaag helaas niet, de vingers/handen waren te koud/stijf geworden, dat nog meer foto's maken nauwelijks nog lukte. Op 60 km - in 6.42'49" - bij deze zesde verzorgingspost even de tijd genomen voor een warm bakkie soep, wat cola en ontbijtkoek.

Rond de 61 km begon het licht te miezer regenen op de Sprengenberg, maar met de wind in de rug viel het nog wel mee.. Na 62 km sloegen we linksaf en de druppels werden groter en daalde heviger neer, dus op een beschut plekje gestopt op de bonatti jas te pakken, Bij het overeind komen een plotselinge aanval van duizeligheid, wat een teken kon zijn van een aankomende hongerklop. Hierdoor de overgebleven halve energiereep verder opgegeten. Enkele km's later - rond het Landgoed De Noetselenberg - voelde ik mij weer sterker worden en kon het tempo weer iets verhogen. Kon zelfs weer heuvel op lopen i.p.v. wandelen. Voordat we de oppervlakte van Noetselerveld op gingen hadden we nog een laatste zevende verzorgingspost, hier allen nog wat kruidkoek ingeslagen en weer snel doorgegaan. Voordat we voor een tweede maal de N35 over moesten steken (hierbij kreeg iedereen hulp van de 2 vrijwilligers) nog even de Nijverdalse Berg over en op naar de finish. Na 75,7 km in 8.41'50" de finish bereikt en opgewacht door Bertus.

Voordat ik naar binnen ging nog even een warme thee genomen met enkele stukken krentenbrood. Onderweg bij de diverse posten goed gegeten (vast voedsel), van de meegenomen sportdrank op elke 5m een paar slokken gedronken en gels met zo'n 300 a 350 ml water ingenomen op 9, 17, 34, 42, 59 en 68 km. De energiereep begonnen te eten vanaf km 25 in kleine happen, daar deze door de kou behoorlijk hard was geworden. Vooraf nog een ampul magnesium ingenomen. Bij het omkleden er achter gekomen dat ik de zwembroek was vergeten voor het douchen in het zwembad. Maar ook dat was snel aangepast met de boxer. Na kort nog wat na gekletst te hebben, toch maar weer snel naar huis voor een rit in het donker. Tevreden om de gelopen afstand - 60 km was tot nu toe het maximale - en wetende dat deze diende als opbouw voor de Grand Trail de Bouillonnante eind april. Twijfelachtig over de gelopen tijd..... denk dat een sneller tijd tot de mogelijkheid behoort. Totaal 65 finishers.

4e Trail by the Sea te Burg-Haamstede over 42.3 km (volgens de site). Ditmaal niet vanuit Renesse (helaas) maar nu wel met een behoorlijk aantal atleten uit mijn TTOutdoor Trail groep op de halve en hele marathon. I.v.m. iets verderop parkeren van de auto, bedachten we om daar maar om te kleden.... totdat de hemel brak en regen met hagel op ons neerdaalde. Dus maar even vlug naar de verkleed tenten om in elk geval droog de kleren aan te trekken. Ruim 20 minuten voor de start begint het droog te worden en komt zelfs het zonnetje door. Hierdoor maar geen regenjasje aan en in 3/4 broek vertrekken. Op het strand nog even een groepsfoto gemaakt (met degene die we zagen op dat moment) en toen opstellen voor de start.

Wij gingen linksaf voor de hele en de halve mocht rechtsaf over het strand. De route van de halve marathon zouden wij ook lopen met een drietal extra lusjes, om zo de dubbele afstand af te leggen. Na 1,5 km de duin in om terug te keren naar de startlocatie en direct de houten trap weer op. Hiermee hadden we direct al twee stukken asfalt onder de schoenen weggetrapt. Vandaag weer proberen het vol te houden om elke 2,5 km te blijven drinken om zo de vochthuishouding op peil te houden met dit zonnige weer. Net voor de 6e km lopen we weer het strand op voor zo'n 1,5 km. Rond de 7e km halen vlak na elkaar Remco v/d Velden en Hans Beyer mij in en lopen achter elkaar de duin met mul zand over. Het mulle zand zouden nog veel, heel veel krijgen. Na de 8e km - we hadden toen al wat aardig klimmetjes gehad - werd merkbaar dat de achillespezen vandaag niet zouden meewerken aan een snelle trail. Jammer maar deze trail zal er niet minder mooi op worden, dus het tempo maar iets terug gebracht. Bij de 9e km de eerste gel ingenomen met water. Bij de verzorgingspost op 13,5 km direct het later bijgevuld, wat sportdrank (te zoet) genomen en een stuk ontbijtkoek.

Na de 16e km volgende een lang grindpad langs diverse vakantiewoningen en woonhuizen met schitterend uitzicht op de natuur. Op 17,5 km de tweede gel ingenomen. Even voor de 18,5 een behoorlijke klim over een bunkercomplex, bedekt met bosgrond en dennenbomen, aan de achterkant weer naar beneden en weer omhoog. Daarna volgde over het grasduinen gebied, toch iets anders dan het lopen over enkele voetbalvelden..... Rond de 20e km word ik weer bijgehaald door Hans (last van de darmen) en samen lopen we verder door. Bij het 21 km punt worden we opgewacht door onze trouwe supporter van de dag, Wendela van Roon. Bij thuiskomst blijkt dit op de routekaart 22 km behoort te zijn. Wel vreemd daar ik geen enkele afslag of aanwijzing gemist heb. Alle klimmetjes omhoog gaan zwaar en moeilijk i.v.m. tegenwerkende achillespezen, maar goed we kunnen blijven lopen en gaan gestaag door. Bij 231⁄2 km komen nogmaals uit bij dezelfde verzorgingspost en hoor dat ze daar cola hebben, Heerlijk. Ontbijtkoek erbij en wegspoelen met nog wat cola. Wat doet een mens dat goed.

We gaan verder richting de Meeuwenkolonie of wel....lange zandduinen met mul, veel mul zand. Op een gegeven moment komt de vuurtoren van Nieuw Haamstede in zicht, wetende dat we dan weer bijna het strand op mogen. Op 25 km vertelt Hans mij dat het niet meer gaat en zal stoppen. Hij zal rechtstreeks naar de finish lopen. Nog gauw even de derde gel ingenomen op 26 km. De benen beginnen vermoeid te raken, vooral mijn rechter bovenbeen. Enkele honderden meters verder draaien we voor de derde maal het strand op voor een kilometertje richting Renesse. Toen volgde een 2 km slingerend pad met natuurlijk los zand, waarna we voor de vierde maal het strand op gingen voor iets meer dan 4 km lang. Aangekomen bij de voorlaatste duinopgang zie ik daar Ellen v/d Maagdenberg met TAR maatje Esther lopen met een paar honderd meter daarachter Johan Struijs. Dus even roepen en zwaaien. Een km verder zie ik Leo Boekestijn het strand opkomen, roepen en zwaaien. Even na het 33 km punt draaien we weer het strand af - hierna neem ik nog een vierde gel, voor het mogelijk zware slotstuk - richting het bosgebied waar we voor de 3e maal bij de verzorgingspost uitkwamen op 35 km.

Nadeel van meerdere deelnames is dat je ongeveer weet wat er nog gaat komen, indien ze nog pittige stukken in het laatste deel zouden stoppen. En ja hoor er volgde nog een aantal mooi beklimmingen. Na de 39 km slaan we rechtsaf en lopen recht op de duinen af, weer die klim door dat zand en voor de vijfde maal het strand op voor iets meer dan een km, terwijl het langzaam aan vloed begint te worden. Voordat we nogmaals de trappen op mogen naar de finish, verzuren de benen zwaar in de laatste meters in het mulle zand. Maar goed nog even die trappen op en weer af naar de finish.

Ondanks de gelopen afstand van bijna 41 km in 4.42'03" met 561 hoogtemeter, tevreden dat tempo nog redelijk constant heb kunnen houden.

En morgen.... gewoon weer vroeg op i.v.m. het geven van trail looptraining in Oostvoorne.

3e Petzl Night Trail over 24,4 km te Bergschenhoek. Na een heerlijke ochtendtraining (bijna 21 km) eind van de middag tas ingepakt en om 17.15 uur op weg via naar André van Dorp en Leonie Rijk om samen naar het avontuur te gaan. Onderweg kwam ik erachter dat ik vergeten was om de bril af en lenzen in te doen. Probleem 1! Nu maar hopen dat het niet gaat regen. Daar aangekomen diverse bekende uit de trailwereld gezien/ gesproken, mede de mannen van Mud Sweat Trails. Een half uur voor de start waren we omgekleed en klaar voor de start, welke voor mij om 19.02 uur met 5 anderen zou zijn. En toen kwam probleem 2 naar voren.....mijn opgeladen hoofdlamp deed het niet. Bij Jeroen (MST) nog even op het netstroom gezet en daar gaf hij aan nog goed vol te zitten. Van George Daams kon ik een reserve accu lenen....ook geen licht.....lamp kapot? Dus op naar de Bever stand en issue aankaarten, want anders geen wedstrijd. Na kort overleg komt deze medewerker met de optie dat ik zijn eigen hoofdlamp mag lenen, waarbij hij de vraag stelt of ik nog wel terug kwam.....waarop ik antwoorde, mijn auto staat hier, hier is de finish en gaf hem direct mijn Petzl Nao als borg aan hem. Hiermee kon ik dus wel van start gaan. Heerlijk om zo ontspannen een wedstrijd in te gaan.....Niet dus.

Om 19.00 uur gingen de eerste van start en er viel een hele fijne miezer regen naar beneden.....als dat voor mijn bril maar niet ging doorzetten. En weg waren we voor ons avontuur door het Lage en Hoge Bergse Bos. Binnen de km zat er al direct een eerste flinke klim in. Bij 1, draaien we rechts een ruiterpad op en dan is het toch zonde dat je enkele atleten gewoon over het fietspad zie lopen. Rond de 3,5 komt de volgende serieus klim in het Lage Bergse Bos op ons pad.....we lopen omhoog bij de golfbaan. Door alle spanning vooraf moet ik na de 4e km even halt houden voor een sanitaire stop, maar al gauw gaan we verder. Gelukkig hebben we dan al de lange stukken asfalt gehad. De 5 km gaat in 27'07". Even later gaan we kort na elkaar twee beton bruggetjes over.......terwijl ik de 2e afloop, hoor ik een loper voor mij roep "GLAD".....en exact op hetzelfde moment schiet mijn rechter standbeen naar links onder mij vandaan. Met een smak kom ik terecht op het spekgladde grindpad, met rechter heup en knie. Probleem 3 dus. Zonder nadenken is het een kwestie opstaan en direct doorgaan. Tijdens het lopen merk je wel dat je lichaam een aardige opdonder heeft gemaakt, dus even het tempo iets terug gebracht en de natte handschoen maar uitgedaan. Al gauw ging het tempo gelukkig wel weer omhoog en bleek ik weinig last ervan te hebben. Op 9 km maar even een gel genomen. De 10 km ging in 54'01". Ondertussen hadden we vele modder en grindpaden onder de schoenen gehad en gingen we gestaag naar de skiheuvel. Niet veel later een wandelde loper, dus de vraag of het ging. Hij wilde snel terug naar de start/finish locatie. Met een paar afsnij opties hem op weg geholpen. Ondertussen haalde ik diverse lopers in......het was dus duidelijk dat de 16 km lopers nu ook het parkoers bevonden. De verzorgingspost bevond zich bovenop de heuvel naast de start, gelukkig hadden ze een touw gespannen om naar boven te komen. Hier was ook het 15 km punt, het soepie ging er wel in, welke ging in 1.22'22".

Via een zandpad kwamen we uit op een tweede langstuk ruiterpad. En als je een trail loop, dan behoor je daar te lopen en niet zoals ik hier ook vele heb zien doen over het fietspad. Maar ach ieder zijn eigen ding. Even na de 17 km haalde ik Tjarda en Claudette (beide genietend) in. Vlak daarna begonnen de klimmeters over een groot gedeelte van het mountainbike parkoers. Met enig passen en meten kon ik snel langs de 16 km lopers schieten. Vlak voor de steile km na 18,5 km schoot Tineke v/d Berg mij voorbij. Na het hoogste punt bereikt te hebben kwam de "glijbaan" voor onze schoenen....en eenmaal beneden mochten we 20 meter verderop weer omhoog....... De 20 km ging in 1.57'39". Na veel omhoog, omlaag over het mountainbike parkoers kwamen we aan bij de laatste pittige klim naast de Outdoor Valley, welke we een aantal maal omhoog mochten lopen. En dan hoor je de speaker al vele minuten lang de diverse atleten over de finish binnen te halen. Nog even over de parkeerplaats en om de vijver heen, om de laatste meters via smalle bruggetje naar de finish te maken.

Ondanks alles heerlijk gelopen en een klein kwartiertje sneller binnen dan vorig jaar. Vandaag 240 hoogtemeters gemaakt. Na het kommetje erwtensoep, de hoofdlamp omruilen - kreeg toen te horen dat een Petzl medewerker er ook nog naar heeft gekeken, dat door een software update van afgelopen week de lamp hoogstwaarschijnlijk is uitgeschakeld (dus opsturen naar Petzl voor een reset) - was het gauw omkleden en naar huis keren omdat ik morgen enkele loopsters uit de marathongroep naar Schoorl breng voor hun 30 km loop.

Bij het douchen merkte ik dat de knie aardig open ligt en de heup en knie stijf aanvoelen. Gelukkig had ik voor maandag al een fysio afspraak staan. Ronnie (parkoerontwerper), Mud Sweat Trails (organisatie) en alle vrijwilligers BEDANKT, wederom een T O P evenement.

Poort naar het Heuvelland over 30 km. Met een zware knop in m'n maag was ik gisteren vanuit de Vlaardingse Broekpolder huiswaarts gegaan nadat ik moest zwichten voor de zware stormvlagen die op de open velden huis hielden. Nadat de prikkers met linten uit de grond kwamen zetten en zelf de ChampionChip matten werden op getild, kon ik niet anders dan de rest van het organisatieteam en daar na de atleten melden - met pijn in m'n hart - dat ik het onverantwoord vond om de cross doorgang te laten vinden. Sommige hadden al eerder hun twijfels, vanwege de hoeveelheid plassen en wind...... maar toen kon dat nog allemaal wel. Ook de avond en nacht vielen slecht en toch moest er weer vroeg worden opgestaan en de motivatie gevonden worden daar er vandaag een trail in het Limburgse Beek op het programma stond. Door de gunstige start van 11.00 uur gingen we - Reny ging voor de 16 km - pas even voor 08.00 uur de deur uit voor een ritje van nog geen 2 uur. Op het sportcomplex eerst de start nummers en polsbandje voor de tijdregistratie opgehaald, gevolgd door een bakkie koffie/thee. Na het omkleden de tassen maar weer in de auto gezet die op 200 mtr van de kleedkamers stond. Ondanks de constante wind voelde het niet echt koud aan dus werd er weer gestart in een 3/4 broek en 2 lagen als bovenkleding. Regenjasje - indien nodig - zat opgeborgen in de rugzak en hebben we totaal niet nodig gehad.

Na de start was het slingeren langs de voetbalvelden voordat we het Limburgse Heuvellandschap in trokken. Al gauw kwam het zonnetje door zetten, zouden we dan toch op deze dag........helaas was dit van korte duur. Het viel al op in het begin dat het uitlijnen/ bewijzering zeer goed stond aangegeven. Terwijl het parkoers lekker glooiend omhoog liep. Al in de 3e km trokken we een vers boerenakker over, gelukkig viel het lopen over de beplanting beter dan door de zuigende modder. Na 41⁄2 kwamen de eerste draaihekjes en achteraf waren dat ook de enige, waarbij een stukje heen en weer was ingebouwd. Leuk om elkaar zo te zien. Even na 51⁄2 km kwamen de eerste van de 16 km voorbij, wetende dat zij 10 minuten later waren gestart. Ondertussen al enkele verbindingstukken - tussen twee velden - over het asfalt onder de voeten gekregen. Op sommige momenten logisch, alleen jammer dat het soms van die lange stukken waren. Jammer dat er meer van dit soort verbindingen waren. Tegen de 7e km kwam de eerste van enkele trappen voor de voeten, niet veel later moesten we een heuvel/berg op, waarbij op twee plaatsen een afdaling was ingebouwd met touwen. Op deze heuvel was het draaien en slingerend omhoog. Bovenop was de eerste (8,7 km) van twee verzorgingsposten ingericht. Hier direct de eerste gel met twee bekers water ingenomen. De eerste 10 km ging in 58'34". Ondanks vele passages met van die zware modder, toch heerlijk het tempo hoog kunnen houden.

Op 12,8 km boog de route voor de 16 km atleten linksaf en mochten wij verder omhoog de heuvel op.....over het grind. Sommige van deze paden leken op die oude uit de 18e/ 19e eeuw, boerenlandpadjes. Echt van die heerlijke enkelbrekers. Bij 17 km draaien we linksaf weer de akkers op, gelukkig nu met een tractor pad er tussen, wel vol plassen. Hierna maken we een langzame afdaling langs een steengroeve (weer over asfalt) waar behoorlijk oude boomreuzen staan. Aan het eind slaan we linksaf, bij een groot Weesgegroet Maria beeld, waar het modder pad weer langzaam aan omhoog loopt, waarbij we enkele malen onder omgevallen bomen door moeten. Op het 20 km punt, in 1.54'26", neem ik mijn tweede gel met water in. Tot we rond de 21e km zo diep moeten doorzakken - mede door de rugzak - dat alle beenspieren voelbaar twijfelen of ze moeten scheuren of vol in de kramp moeten schieten. Vlak daarna komt de tweede verzorgingspost in zicht, waar ik alleen een stuk ontbijtkoek neem en de vrijwilligers weer bedank voor hun inzet. Nog voor de 23,5 km sta ik slikkend omhoog te kijken naar de heuvel die we op moeten. Aan de andere kant weer glooiend omlaag, omhoog en toen met een lange afdaling, waarbij ik mij heerlijk liet gaan..... iets te ver doorgelopen en via een smal pad tussen huizen door, terecht gekomen op de openbare weg. Shit, verkeerd gelopen, maar hoever terug, omgedraaid en gaan. Uitgerekend ongeveer 200 mtr (2x dus 400mtr) over glooiend parkoers. Maar gelukkig wel weer snel het juiste pad gevonden, alleen......nu weer achter een hoop al eerder ingehaalde atleten aan.

But who care, that's Trailrunning. De laatste 5 a 6 km gingen veel over weilanden waarvan je aan het eind met goed turen kon zien dat er mede atleten liepen, maar voordat je daar was moest je wel eerst een stuk naar beneden en weer omhoog over weide grond waar onlangs nog koeien liepen in de regen - gezien de hoef afdrukken - maar dit liep voor geen meter, met kans om je enkels te verzwikken. Daarbij liepen we nu geregeld tegen de wind in. Maar ach, tegen het eind van een trail wordt het altijd zwaar en daarbij was de speaker al op geruime afstand goed te horen. Dus blik op oneindig en gewoon blijven gaan...tempo proberen hoog te houden.

Tevreden over de finish met een tijd van onder de drie uur met een gemiddelde van 5'53" p/km en daarbij +530/ -542 mtr's gemaakt. En wat smaakte na zo'n modderige, heuvelachtige trail nu beter als een stuk Limburgse vlaai, juist een 2e punt (aangegeven door de verzorging, dat wel). Deze trail komt mogelijk op de jaarlijkse planning, als opwarmertje voor het aankomende seizoen.

3e Voorne's Duin Trail te Oostvoorne. Doordat ik met de trail groep 2 weken terug hier nog een training op deze locatie had gemaakt, wist ik dat de ondergrond er zo goed als droog bij zou liggen. Wel even wennen na twee natte grond edities. Maar dit gaf mij wel de uitdaging om er eens een harde trail van te maken en dan te kijken waar het lichaam mij een halt zou toeroepen. Doordat Reny (vrouw) op de 20 km startte, waren we lekker vroeg aanwezig. Hierdoor volop gelegenheid om de vele bekende uit de trail groep te begroeten en hun succes te wensen op hun aankomend avontuur in dit prachtige 'trainingsgebied'. Ook de vele bekende uit de Nederlandse trail familie begroet/gesproken. Enkele minuten voor de 20 km start trekt er een kolonne naar buiten om zich op te maken voor..... Maar dan volgt de aankondiging dat de start 10' is uitgesteld i.v.m. openstaande Calandbrug. Toch vervelend als de Thomassentunnel is afgesloten. Enfin even later moet het dan toch gebeuren het opstellen van alle 20 km lopers (342 finishers) voor de start lijn. Na de laatste informatie van Els Priester werd men losgelaten voor hun avontuur. Hierna weer gauw naar binnen vanwege de koude wind langs het Oostvoornse meer. Binnen weer bijpraten met enkele nieuw aangekomen bekende trailers, we moesten immers een tijd van 45' overbruggen voordat we met ons lange avontuur mochten starten.

Om 11.25 uur werden ook wij (70 finishers) na een paar warme woorden van Els losgelaten voor onze 37 avontuurlijke km's, welke direct door het mulle zand ging voor enkele tientallen meters. Al in de eerste 200 meter Ronnie Duinkerken erop gewezen dat zijn waterzak lekte. Even later op stevige ondergrond het tempo nog voor de eerste km opgetrokken richting 5'35". Op richting het strand alwaar we direct afgebogen naar het bosgebied. Ondanks het frisse weer toch bewust elke 2,5 km een paar slokken sportdrank, want je blijft immers vocht verliezen. Na 3 km liep ik Hans Beyer voorbij, doordat hij zijn shirt uit deed....toch te warm voor hem. Zoals gewoonlijk zal hij mij wel weer snel voorbij komen. Ondertussen het tempo opgevoerd naar een gemiddelde van 5'20" en hierbij rustig van de ene atleet naar de volgende gelopen. Tot ik kort achter elkaar Rob Gordijn en Stella Petric inhaal. Niet veel later wordt er gevraagd of we even een pas op zij kunnen maken.....de koplopers hadden een afslag gemist - terwijl alles goed uitgezet was - en kwamen in hoog tempo voorbij, waaronder Ronnie. Rond de 9e km de eerste gel ingenomen met zo'n 250 a 300 ml water. De eerste 10 km gaan in een mooie 53'40" op dit zeker niet vlakke terrein met mul zand, boomwortels en vele slingerpaden. Bij de eerste van twee verzorgingsposten de soft fles weer met water bijgevuld en een stuk kruidkoek genomen.

Wij gingen hierna rechtdoor, terwijl de 20 km lopers rechtsaf sloegen. Na stukje asfalt waar je met enige geduld in het gras kon lopen, bereikten we net na de 11e km het strand. Waar we linksaf sloegen voor een 4 km lang stuk met schuin de wind tegen. En dan is het best afzien als je alleen loopt op een tempo van 5'45". Na de passage onder de N57 en het nemen van een ruime bocht en weer door een andere tunnel onder de N57, waarbij er best wat lange stukken asfalt in zitten, even na de 17e km de tweede gel met water. Ondanks dat ik hier een jaar geleden liep, kwamen ook hier bepaalde stukken toch weer enigszins bekent voor.

De 20 km ging 1.50'06", zwaar maar nog steeds goed te doen. Hierna volgde een 2e stuk strand over 1,5 km. Net voorbij de 22 km hoor ik van achteren roepen waar ik ergens had afgesneden.... Hans Beyer kwam langszij. Niet veel later volgde de bekende modder passage, ditmaal wel zonder de vele hoeveelheid aan water zoals in de vorige edities. Op 25,5 km kom de klim omhoog door het mulle zand naar de duinen en het strand. Op dit duinstuk de derde gel met water ingenomen. Wat volgde op het 3 km strand stuk vergde veel van de resterende krachten in boven benen. Op een behoorlijk stuk zakte elke voetstap een ruime cm de papperige ondergrond in. Gelukkig was het 2e gedeelte goed te belopen. Langzaamaan beginnen de eerste regendruppels op ons neer te dalen, benieuwd wat dit nog gaat geven. Na het strand kregen we gelukkig een lang stuk over een grindpad onder het schoeisel waarop de resterende krachten werden ingezet om het tempo weer iets terug te krijgen op een behoorlijk aanvaardbaar tempo.

De 30 km ging in 2.53'03"....pfff. Na de 31e km doemen er twee bordjes op met een keuze waar niet over nagedacht moest worden. Linksaf voor de 20 km en gewoon rechtsaf om het pad te blijven volgen voor de 37 km. Na een km steken we de weg over om nog 3 km door het bos te struinen achter het hotel t Wapen van Marion. Op sommige lanen in dit bos hangen iets minder linten, waardoor de twijfel langzaam aan begint te knagen of ik toch niet verkeerd lopen..... maar bij elke bocht, toch weer de bevestiging dat alles goed uitgelijnd staat. Ondertussen worden de druppels groter en de hoeveelheid meer. Even later staat er een vrijwilliger met atb en afzetlint tussen de tanden gewapend het parkoers in de gaten te houden. Op zijn vraag of alles duidelijk is - nadat vorig jaar bewoners linten hadden weggehaald - hem aangegeven dat er prima werk was geleverd. Vlak daarna een bekende stem van Remco van der Velden, waarvan ik had verwacht dat hij allang voor mij zou zitten. Even kort bijgepraat en na de trap afdaling voordat we begonnen over het laatste kleine 1,5 km over gras, liep hij langzaamaan bij mij vandaan. De kracht was nu zo goed als uit de benen verdwenen. Op wilskracht de laatste meters volbracht daar de speaker met enkele windvlagen te horen was.

Met een netto tijd van 3.39'44" en een totaal gemiddelde van 5'52" p/km zeer tevreden ook deze editie volbracht. De +166 hoogte- en -153 daal meters stellen niet veel voor, maar elke stap omhoog/laag tellen op den duur toch aan in de spieren. Els Priester en team, bedankt voor jullie inzet en jaarlijkse pracht parkoers. Hulde aan alle vrijwilligers op de route, ondanks de koude wind en later de regenval.

1e Slingetrail te Winterswijk over 35 km. Daar we niet zijn overnachten in de omgeving van de start, was het voor de zondag wel extreem vroeg opstaan.....om 05.45 uur ging de wekker af, om 07.40 uur met Reny (voor de 18 km) op pad richting Jorien van den Doel (35 km), waarna op de rijksweg het gaspedaal verder werd ingedrukt om in een bijna rechte lijn naar het Oosten af te reizen. Langzaam begint het licht te worden....normaal zou je zeggen dat Nederland ontwaakt, maar gezien de hoeveelheid auto's op de weg, blijkt dat de rijkswegen nooit tot rust komen. Na 2 uurtjes rijden komen aan en stappen we even voor 09.00 uur het restaurant binnen van recreatiepark Het Winkel, voor het ophalen van onze startnummers en een bak thee of koffie. Even later stapt Lonneke Verboon, net als Jorien uit mijn trail groep, binnen. Ook komen we snel daarna Sjaak Vlaspoel, Julia Romanova en Stella Petric tegen. Snel begroeten en kort bijpraten. Later zouden ook uit mijn trail groep Astrid Kraan, Robert en Anne Marie van Genderen arriveren. Met een half uurtje te gaan moest het er maar van komen, dus omkleden, racevest in orde brengen, startnummer opspelden....en klaar om te starten. Even voor de start krijgen we nog de laatste instructies over de route, linten en pijlen op borden/ dan wel gespoten.

Na een paar honderd meter even inhouden vanwege een paar versmallingen, waarna Jorien en ik al snel in een tempo terecht komen van net boven de 5' per km. De werking van elke 2,5 km drinken beviel goed, dus hanteren we ditmaal wederom. Op een gegeven moment horen we allen een hoop herrie.... vanuit de lucht komen, de winter trek van de ganzen is ingezet. Koning winter is dus in aantocht. Enkele km's later besluiten we om het tempo iets te laten vieren, om het beter vol te kunnen houden. Jorien vanwege de Berenloop op Terschelling en ik vanwege het herstel na de maand oktober. Na het nemen van een greppel, het oversteken van boeren en drassige velden, neem ik op 9 km de eerste gel met voldoende water. Ondertussen hebben we een grote hoeveelheid aan verharde wegen onder de schoenen gehad. Tussen diverse bosgebieden ook asfaltwegen, waarbij je gelukkig nog wel in de grasstrook kon lopen. Op 12,5 km komen we de eerste van vier verzorgingsposten tegen. Soft fles bijvullen met water, extra sportdrank inname en een handje rozijnen voordat we de tocht vervolgen. Even later komen we terecht op een heen en weer parkoers, waarbij we de koplopers tegemoet liepen. Na een lusje van zo'n 3 km over kiezelpaden komen ook wij op dit pad terecht en vlak daarna op 17 km de tweede verzorgingspost (dezelfde als de eerste) en neem hier mijn tweede gel in met 3 bekers water, gevolgd door een stuk banaan. Net voorbij de 21e km wordt het drukker op het parkoers, daar de 18 km lopers (11⁄2 uur later gestart) hier aansluiten om gezamenlijk de route verder te volgen. Op 22,5 km volgt de derde verzorgingspost, aangezien deze redelijk kort op de vorige zit maar vlug een bekertje water en weer een handje rozijnen.

Even later passeren we de eerste onbewaakte spoorwegovergang waar een vrijwilliger de boel in de gaten houdt. Op 26 km krijgen we onze eerste redelijke klimmetje voor de kiezen, met een modderige afdaling. In de verte zijn de voor ons lopende atleten duidelijk te horen, enkele honderden meters verder blijkt waarom. We mogen onze klim kunsten vertonen op een soort afvalberg dat dienst doet als mountainbike parkoers. Eerst helemaal naar boven, dan weer naar beneden en slingerend weer omhoog, pffff. De hamstrings gaan nu aardig op spelen. Op 27, 5 km staan we weer bovenop en hebben een mooi ver uitzicht over de omgeving. Hierna was het weer slingerend naar beneden en lopen aan de achterkant van campingzaak Obelink naar de vierde verzorgingspost nog voor de 28e km. Hier de derde gel ingenomen.

Even hierna stappen we over twee behoorlijke omgevallen boomstammen en komen via enkele modder passages uit bij de volgende onbewaakte spoorwegovergang waar ook een vrijwilliger staat gepost. Merkbaar dat we alweer over de 30 km weg hebben, kijk ik Jorien aan en stel haar de vraag c.q. deel haar mede....."zware benen.....maar we lopen ook op 5'25", waarop zij bevestigd....."op karakter finishen...". Daarna volgen nog diverse mooie bos stukken waardoor de gedachte van vermoeidheid weer even naar de achtergrond worden geplaatst. Dan horen we een hoop hilariteit en wat blijkt, we moeten een meter naar beneden stappen, het redelijk stromende riviertje de Boven Slinge in. IJskoud water tot aan de kuiten en via een loopplank de andere kant weer omhoog. Ongeveer 500 meter later stappen we samen na 34,3 km in 3.24'39" op de klok over de finish.

Dit was een vlakke wedstrijd te noemen aangezien ik op 70 hoogtemeters uitkwam. Een trail....?.....twijfelachtig, voor mij te veel verharde en asfaltpaden in. Maar zeker is er een mooi parkoers uitgezet, waarbij fout lopen niet tot de mogelijkheid behoord.

3e Bear Trail te Gravenvoeren in België. Op vrijdagmiddag afgereisd naar Oost-Maarland voor een verblijf in een B&B, met Reny, Anne-Marie, Sigrid en Evert die allen voor de 14 km afstand gingen. Vooraf wist ik al dat de eindtijd van verleden jaar - 6.08' - niet te benaderen was, vanwege het 'zware' programma. De vijfde trail in zes weken tijd, met o.a. 42, 43, 34, 43 km en nu deze..... Maar ook vanwege de regenval van de afgelopen dagen, wat het parkoers mogelijk in een modderpoel had veranderd. Op dit soort evenementen komen elke keer een hoop bekende uit trail Nederland bijeen om samen heerlijk te genieten van de avontuurlijke reis. Ondanks het koele weer, zonder zon toch ook weer elke 21⁄2 km een paar slokken sportdrank.

Om 09.00 uur ging de 56 a 57 km van start, hierin zaten enkele nieuwe stukken ten opzichte van vorige jaar. Al in het begin weer herkenbare stukken, maar al snel duidelijk dat het echt een behoorlijke zware editie zou gaan worden. Zeker toen we al snel omhoog liepen in een geul waar het water in een redelijke stroom naar beneden kwam zetten. Hiermee was direct de trend gezet....er dwars doorheen in opperste voorzichtigheid aangezien keien en kiezels hierdoor niet zichtbaar waren. Op 9 km de eerste gel met wat extra water. Net voorbij de 10e km de eerste veld oversteek welke redelijk lang omhoog bleef lopen, gevolgd door op de 111⁄2 km de eerste verzorgingspost. Hier de soft fles bijgevuld, en wat ontbijtkoek genomen.

Vlak hierna kwam de splitsing met de 14 km afstand. Vanaf hier met grote regelmaat samen met Chris van Beem opgelopen tot aan de derde verzorgingspost. Hierbij wisselden we regelmaat van koppositie. Tijdens een lange klim omhoog door het bos weer even klimmen over enkele bomen. Daarna lange stukken naar beneden, over weilanden, en zelf een knollenveld. Op 18 km de tweede gel met water. Welke gelukkig was voorzien van een pad. Even voor de 21e km kwam de splitsing met de 37 km......afslaan of toch.....nee, gewoon de 56 a 57 km tocht volbrengen en volg genieten van deze avontuurlijke reis door de Voerstreek. Bij 23 km de tweede verzorgingspost aan huis van organisator Raymond Beeren, hier 2 bekers cola en een wafel genomen.

Rond de 27e km - direct de derde gel genomen - trekken we het bos in welke op diverse plekken behoorlijk modderig is, met een hoeveelheid aan plassen. Het was een kwestie van het verstand op nul te zetten en gewoon door te harken. Her en der kwamen we diverse wandelaars tegen op de diversiteit van wandelroutes. Even na de 30e km trek ik de folie van de powerbar reep af en begin rustig met kleine happen de reep gedeeltelijk naar binnen te werken. Tot ik rond de 32e km twee wandelaars aan zien komen, waarvan de één roept "Hé Ronald leuk dat we je tegen komen. Ik herkende je al aan je loophouding....." Ja, dan kan je niet snel doorlopen, dus maar even een 5 tal minuten staan kletsen met Ellen en Simon de Voogt. Enkele km's later komt dan het dipje van de dag, de benen voelen zwaar aan, maar de geest is nog helder, dus op de 35e km de vierde gel genomen. Even later beginnen de benen hun werkt naar behoren hun verplichting te vervullen. Het enige nadeel van het lopen van een zelfde trail is de herkenning van de diverse passages. Je weet dus welke klim gaat volgen op de huidige pittige klim. Bij de 42 km de derde en laatste verzorgingspost, wat cola en wafel genomen. Ook de soft flessen gevuld, voor de resterende laatste maximale 15 km.

Toch wel vreemd dat de benen sterk blijven en voldoende krachtig blijven aanvoelen, na de afgelopen weken. Al rond de 45e km ben ik tevreden over het geboekte resultaat van de afgelopen wedstrijden....het is dus lichamelijk best mogelijk om te doen. Zoals ik altijd zeg...lopen doe je op 65% a 70% met verstand....die benen volgen van zelf wel. Die overige procenten moet dan wel even trainen. Op 46 km de vijfde gel, benieuwd of dit mij zal reden tot aan de finish. Even na de 50e km beginnen de druppels water naar beneden te komen, waardoor we tot aan de finish in de regen lopen. Vlak daarna sluit een dame bij mij aan en volgen samen verder de route. Plotseling roept ze....de prijs uitreiking zal wel gehouden zijn. Onbewust heb ik daar mij twijfels over. Volgens mij is er één dame voor mij gestart en/of ongezien bij de eerste verzorgingspost voorbij gegaan. Maar ja, om dit nu te melden, terwijl het ook meer dames hadden kunnen zijn.... In de laatste km's halen we nog enkele deelnemers van de 37 km in, die wel een uur later gestart zijn. We komen het laatste bos uit en slaan rechtsaf het maisveld in en komen zo na 100 meter aan bij de startlocatie, maar moeten nog wel even om het voetbalveld heen lopen. Van de speaker hoor ik dat de derde dame in aantocht is....terwijl er niemand tot aan de finish voor ons loopt. Ik feliciteer haar met deze plaats, maar ze had het nog niet gehoord.

Na 55,6 km komen we in 6.34'22" over de finish. Een klein half uurtje langer dan vorig jaar, ZEER tevreden dus met al die glibber, plak en kleef modder. Totaal +1312 en -1322 hoogte/daal meters gemaakt.

Hiermee de doelstelling van 2014 afgerond door in één jaar 10 officieel gelopen ultra afstanden (42,2 of meer km's) te lopen. Vandaag was dus nummer 10. Hierna volgen nog twee trails over kortere afstanden (35 tot 37 km) plaats, waarvan de eerst volgende over twee weken is. Dus aankomend weekend rust, althans geen wedstrijd.

2e LochemTrail te Barchem: Vanochtend om 06.50 uur de auto gestart en nadat we Evert van 't Hof en Joop Terwiel hadden opgehaald, reden we om 07.15 uur de rijksweg op voor een ritje van zo'n 175 km naar Barchem. Voorbij Hoevelaken begon het zonnetje al behoorlijk boven alles uit te schijnen, dus zonneklep naar beneden en zonnebril op..... met andere woorden....het kon vandaag wel eens een warme dag worden. Even over 09.00 uur aangekomen op camping Reusterman, dus nog even de tijd om bij te komen. Na het omkleden werd het tijd om richting de start te gaan in het bos, wat een kleine 5 minuten lopen was. Vorig jaar stonden we hier nog met een hele grote groep lopers voor de 31 km te wachten voor de start en nu.......na vlug tellen, tussen de 30 a 35 atleten voor de 42,2 km.

Met de start ging het parkoers direct omhoog en na enkele km's hadden we al diverse korte pittige beklimmingen voor de kiezen gehad. Gelukkig waren deze in het schaduwrijke bos, maar de warmte was al goed voelbaar. Vooral op de diverse passages tussen de akkers door, waar soms de wind weg viel. Ook voor deze trail mij zelf nadrukkelijk voorgehouden om elke 2,5 km, één a twee slokken sportdrank te nemen. Bij de 9e km de eerste gel met water genomen. Tot nu heb ik nog steeds lopers voor en achter mij in het vizier. Het is constant slingeren door het bos - geen rechte paden - en soms volgen we een moutainbike parkoers. Rond de 11e km komen de eerste twee koplopers van de 31 km voorbij.....zij zijn wel 15 minuten later gestart.... pfffff. Even later loop ik een paar meter links de verkeerde kant op. Door de wind was het oranje lintje net achter de boom gaan hangen. Rond de 12e km is de afsplitsing met de 21 km route. Op 14 km is de eerste van twee verzorgingsposten, welke is gevestigd op de boerderij tussen de koeienstallen...... Hier cola en sportdrank, soft fles met water bijgevuld en een stuk banaan genomen.

Even later komen we uit op een heidegebied, waar na de 16e km nu de splitsing met de 31 km route is. Tot op heden waren sommige stukken herkenbaar van vorige jaar, maar de komende 16 km route was nieuw, benieuwd wat er komen ging..... Ondanks dat we hier meer over rechte bospaden gingen was het niet minder mooi. Op 18 km de tweede gel met water genomen. Ook lange passages langs weilanden, waarbij we gelukkig over het gras langs de weg konden lopen. Van 20 t/m 22 km liepen we door een soort van privé park. Met daarna weer diverse weilanden. Rond de 25 km waren ze in het bos bezig met kleine schoffels (zover ik kon zien) voor de aanpassing/ verbouwing van een moutainbike parkoers. Dit gaf op sommige stukken een bijna niet te lopen stuk bosgrond. Tussen 26 en 27 km de derde gel met water genomen. Het voordeel als je de soft fles telkens bijvult. Ondertussen begonnen de benen toch wel iets zwaar aan te voelen. Op zich niet zo gek, daar dit het derde opeenvolgende trail weekend is. En na de trainings km's van gisteren op het strand, etc. Even na de 30e km kwam de route van de 31 km er weer bij.....dus herkenbaar terrein. Ook hier weer dus singletracks en slingerend tussen de bomen door. Bij de tweede verzorgingspost op 35 km, zag ik net nog de drie enige dames op deze afstand vertrekken.

Hier de vierde gel ingenomen en met banaan een stevig bodem op de maag geplaatst voor de laatste pittige km's. Hierna volgde we weer een ander mountainbike parkoers met enkele flinke omhoog lopende stukken. Wel het tempo weer omhoog kunnen stuwen. Ook nog even over een oud motorcross parkoers met flinke springschansen. Even later weer het bos uit en vol in de zon langs de weilanden. Ondertussen naderde ik de twee dames wel heel dichtbij. In de laatste km's moesten we nog tweemaal een behoorlijke beklimming maken. In de afdaling passeerde ik de dames voordat we bij de finish aankwamen.

Na 43,14 km de finish over in 4.31.57 (volgens de chip), als 19e van 31 atleten. Na terugkomst op de camping een herstelreep en drank genomen, even heerlijk onder een warme douche gestaan, voordat we de auto weer ingeladen hadden en we weer huiswaarts gingen. Nog voordat we Lochem uitrijden kwamen de eerste regendruppel naar beneden.

Hiermee kwam weer een einde aan een schitterende dag waarin ik mijn 9e ultra van het jaar liep. De komende dagen snel herstellen voor de 10e ultra aankomend weekend tijdens de Bear Trail in Voeren.

3e Asics Duinentrail Schoorl 34 km vanuit Bergen: Mede door enkele (uitgenodigde) meerijders, maar vooral het feit om toch minimaal een uur voor de start aanwezig te zijn was het voor ons - met Reny - vanochtend om 07.15 uur vertrekken. Via Anne-Marie Visser, Sigrid Matla en Evert van 't Hof de rijksweg op en in vliegende vaart naar Alkmaar van waar pendelbussen ons de overige 5 km naar de startlocatie brachten. Bij aankomst het weerzien met de MudSweatTrails Boys en vele andere trail bekenden, terwijl het zonnetje langzaamaan zijn warmte begon uit te stralen. Even voor de start naar buiten om de laatste informatie van Marc te ontvangen - welke pijlen, linten en vlaggetjes we moesten volgen - en niet de pijlen van de andere loop door het gebied. Daarna nog met iedereen nog even met volle borst ingezet voor de verjaardag van Joop Terwiel.

Om 10.15 uur werd er gestart d.m.v. een koeienbel, waardoor iedereen rustig het tempo begon in te zetten. Al binnen de eerste km liep het pad al vals plat omhoog over bosgrond en zand. Vandaag weer elke 2,5 km sportdrank. Al snel werden de bospaden onderbroken door zand passages en dat al voor de 5e km, dat kon nog wat worden voor de rest MST kennende. Doordat het gehele veld nog niet zoveel uit één gevallen was, werd het goed uitkijken bij het omhoog lopen vanwege de boomwortels, maar vooral naar de beneden waar het tempo pittig was. Ondertussen werden de mulle zand stukken steeds iets langer. Werden de te nemen duinen door het bos vaak wat langer en kregen we ook de eerste trappen voor onze kiezen. Rond de 7,5 km was de splitsing voor de 34 km met de 12/20 km afstanden..... Nee gewoon meegaan met de rest en kijken waar het schip zou stranden in het zand. Op 9 km (i.p.v. km 10) de eerste gel genomen volgens een nieuwe opzet, vanwege de verwachte zwaarte. Rond de 10e km was het passage door het afgebrande bosgebied. De overgebleven stammen gaven een mooi silhouet weer tijdens dit pracht evenement. Net voorbij de 14e km de eerste verzorgingspost, hierbij de soft fles bijgevuld, ontbijtkoek en rozijnen/pinda’s genomen.

Voor km 15 via een uitzichtpunt was vandaag voor het eerst de zee al zichtbaar. Daarna volgde een ruime km duinzand passage met lange op en neer stukken, waarbij je vaak links of rechts weg zakte in het zand. Na dit stuk het tweede gelletje op 17 km. Op 17,3 km een klimmetje over het schrikdraad d.m.v. een opstapje. Door het open duinvlakte kwamen uit op de duinpuist – 18,7 km – maar te noemen, waar menigeen zich zowat op kapot liep. Maar bovenaan gaf het wel een schitterend uitzicht. Via bekende stukken van vorig werden nog enkele duinen, dan wel met trappen of zonder beklommen. Gelukkig leverde de grazende koeien ditmaal geen problemen op. Gelukkig hadden we hier te maken met goede wandelpaden met flink aangelopen of grindpaden. Ondertussen werden de benen alsmaar zwaarder. Wellicht van de Hoge Veluwe Trail over 43 km van vorige week en mede, maar ook mogelijk door vooral de organisatie van de eerste cross wedstrijd van gisteren waarbij ik gauw zo’n 7 uur op mijn benen heb gestaan. Even voor de 24e km wederom een zandpassage tot aan de verzorgingspost op 25 km.

Hier de derde gel genomen, sneller dan normaal, maar de krachten vloeiden ook steeds sneller uit de benen. Na enkele meters gingen we de duin over naar het strand, welke er gelukkig hard bij lag waardoor ik het tempo weer redelijk kon verhogen. Na een kleine 1,5 km er alweer vanaf door het mulle zand weer op en af over duinen, trappen en slingerende paden. Totdat we tegen de 29e km terecht kwamen op de doodweg. Gelukkig werd dit pad niet de man met de hamer. Voor de laatste 4,5 a 5 km nog even de vierde en laatste gel ingenomen wat goed van pas kwam op het glooiende parkoers zo tegen het eind. De laatste ruime 1,5 km was gelijk aan het eerste stuk wat gelukkig nu naar beneden afliep. Hierbij nog heerlijk tempo vast kunnen lopen.

Na 3.51.17 (eigen kloktijd) over de finish met 460 gemaakte hoogtemeters. Met vermoeide benen maar met voldaan gevoel eerst het hoofd afgekoeld met fris water, voordat er ik tot praten in staat was. Heerlijk een warme douche genomen. Marc, Robin, Jeroen en verder alle vrijwilligers/medewerkers bedankt voor deze zwaardere versie (t.o.v. vorig jaar) van de Duinentrail. Wederom een perfecte organisatie, met prima verzorging.

2e Hoge Veluwe Trail te Hoenderloo. Vanochtend om 08.15 uur vertrokken met Reny en Hans/Karin Beyer voor een (hopelijk) mooie trail dag op de Veluwe. Ditmaal zouden er meer dan 20 atleten uit mijn eigen TTOutdoor trail groep deelnemen. Hopelijk gaan we de volgende evenementen weer met zo'n aantal op pad. Na het begroeten van vele bekenden, begonnen we even voor 11.00 uur ons klaar te maken voor de start voor het loop(je) over 43 km...... De 16 km trail zou om 13.20 uur van start gaan.

Na een lang inloopstuk - 800 meter - over het asfalt mocht we dan ook echt genieten van het Veluwse bosgebied. Direct werd het duidelijk dat het hier geen vlak terrein zou zijn, daar het al gauw glooiend omhoog liep. Was het in de eerste km's nogal een drukte, gelukkig werd dat gauw opgelost door de single tracks. Het begon langzaamaan begon het licht te miezeren, wat in zijn geheel niet vervelend was. Ondanks dat ik het de gehele trail rustig aan wilde gaan doen, merkte ik dat de benen sterk aanvoelde, dus het tempo iets opgevoerd. Wat mogen we ons toch gelukkig prijzen dat we dit soort evenementen in Nederland mogen en kunnen organiseren. Wederom zou ik bij elke 2,5 km een slok van de sportdrank nemen, om zo het vochtgehalte op peil te houden. Bij de 5e km was het al raak...de eerste treden van vele trappen die we ook vandaag voor onze voeten voorgeschoteld kregen. Voorzichtigheid werd wel geboden daar de houten balken door de regen van afgelopen nacht glad waren geworden. Vlak voor de 10 km de eerste gel ingenomen en deze weg gespoeld met het water van de verzorgingspost. Daarbij ook nog even een stuk banaan en een handje pinda's met rozijnen genomen. En dat smaak best wel gezamenlijk....

Vlak na deze post begon het zand avontuur van zo'n 6 km lengte over een vrachtwagen spoor. Daar ik in het begin al merkte dat het best goed te lopen was, heb ik gewoon het gehele stuk zo doorgelopen. Daar de meeste mede lopers de zijkanten namen, kon ik ze goed bijhouden en/of voorbij gaan. Natuurlijk kwamen er tegen het eind enkele klimmetjes bij die iets zwaarder aanvoelde. Rond de 19e km de tweede gel ingenomen, de benen voelde langzaam al iets vermoeider aan. Even voor de 21e km besloten om het tempo iets te laten vieren, de tweede helft moest nog beginnen en aangezien de maand met trails nog lang is.....moeten we het vandaag maar niet te gek maken. Bij vier van de vijf verzorgingsposten telkens een stuk banaan en pinda/rozijnen genomen, wat over het geheel goed bevallen is.

Even later weer over de vlaktes van de Veluwe in alle rust, ondanks dat er toch lopers voor en achter zichtbaar waren. Rond de 27,5 km de volgende gel ingenomen en elke keer toch weer verrast over het merkbare versterkende gevoel. Rond de 32e km komen we de halve marathon lopers op de weg tegen daar de paden gelijk aan elkaar op gaan. Met een lusje draaien wij om en lopen elkaar tegemoet. Hier kom ik dan de tempogroep voor 2 uur (21 km) tegen.....waarbij ik ze toe riep dat ik dat niet meer ga halen. Daarna volgde een lang gerekte pad wat uitkwam op het 35 km punt de waterpassage met maar een paar centimeters water. Na nog een lang recht stuk tot aan de verzorgingspost van 36 km voor de vierde gel.

Hier weer enkele bekende tegengekomen. Een kleine 1,5 km later komen we bij een oversteek van heide en hoog gras tot aan de heup.....waardoor het niet zichtbaar was waar je je voeten plaatst. En dan wetende dat het niet vlak was. Rond de 38 km nog een stuk over de camping en langzaamaan werd het geluid van de finishlocatie hoorbaar. De tenten werden door de bomen ook zichtbaar, alleen....... moesten we toen nog wel een ruim stuk om de vijver heen voordat de finish ook daadwerkelijk daar was.

In 4.36.11 na 42,5 km gefinisht in mijn 8e marathon/ultra van dit jaar. In totaal nu 44 stuks. MudSweatTrails nogmaals bedankt voor de organisatie van een schitterend evenement op deze mooie locatie. Tot volgende week tijdens de Duinentrail te Schoorl/Bergen.

N70 Trail te Ubbergen/Nijmegen. Deze trail bestond uit een rondje van 14 km met zo'n 450 hoogtemeters. Voor de beginnende trailer hadden ze ook een verkorte ronde van 7 km. Zelf had ik ingeschreven voor de maximale 3 ronden, dus 42 km. Zou de regen van afgelopen nacht het parkoers iets zwaarder en gladder gemaakt hebben. Had de fartlek training gisteren, met het in/uitlopen van/naar huis met 21,5 km nog invloed op het heuvelachtige parkoers. Vanochtend om even voor 08.00 uur vertrokken - iets vroeger van huis gegaan - i.v.m. mogelijke vertraging vanwege Market Garden. Maar natuurlijk niets van gemerkt, waardoor ik 1,5 uur voor de start mijn startnummer al in bezit had en mij weer stond om te kleden in de parkeergarage. Voor de start nog even met George Daams bij staan praten over gelopen en aankomende trails.

Om 11.00 uur met alle atleten (7, 14, 28 en 42 km) op pad gegaan, wat een drukte gaf op de smalle paden. Doordat de klimmetjes/afdalingen elkaar redelijke snel opvolgde in de eerste ronde nauwelijks foto's gemaakt om zo de veiligheid voorop te stellen. Net voor de 4e km komen we door Beek-Ubbergen te lopen over klinkers en asfalt, jammer dat deze passage zo'n 1,5 km lang was. Eigenlijk te lang aan één stuk. Elk moeilijk punt, kruising met verkeer was bemand met vrijwilligers die tot in de laatste ronde enthousiast de atleten bleven aanmoedigen. Bij de verzorgingsposten me tegoed gedaan aan banaan en sportdrank. Tevens de soft fles bijgevuld met water voor de gels die op 10, 19, 28 en 37 km werden ingenomen. Vanwege het zonnetje elke 2,5 km een slok van mijn eigen sportdrank genomen. Gelukkig liepen we het merendeel van de ronde in het bosgebied. Sommige stukken leken in sommige situaties op de Ardennen vanwege het glooiende parkoers, maar gelukkig waren er hier een stuk minder boomwortels waar opgelet moet worden. Alleen aan het aantal trappen dat men hier heeft geplaatst.... ongelofelijk. En die traptreden, hoge, diepe, lage, schuine, etc. Heb ze voor deze keer maar niet geteld. Vlak voor de doorkomst - dus ook na de start - wederom een stuk over het asfalt voordat we het struikgewas indoken, om zo op het start/finishgebied uit te komen. Bij de finishmat moest eerst nog een lusje gemaakt worden van een paar honderd meter voordat we de eerst ronde konden aftikken. Alleen jammer dat de 7 en 14 km atleten dan wel de doorgang blokkeren. Bij die verzorgingspost nog even wat sportdrank en banaan door elkaar naar binnen gewerkt voordat ik doorging. Vlak voordat ik het veld afliep kwam George aanzetten, dus elkaar aangemoedigd met een high five.

In de tweede ronde meer tijd genomen voor het maken van foto's op het parkoers en omgeving. Daar nu alleen de 28 en 42 km atleten op avontuur waren was de ondergrond goed zichtbaar. Toen ik in een beklimming op weg ging naar mijn 25e km, hoorde ik achter mijn een herkenbare stem, mogelijk de eerste atleet Pascal (3.12.56) aanmoedigen. Alsof hij vleugels had ging hij omhoog en de stem was van George die mij hier inhaalde in zijn laatste ronde voor totaal 28 km. Ik moest mij in de 2e ronde inhouden op dit pittige parkoers, om nog iets aan kracht over te houden voor de volgende ronde. Bij mijn 2e doorkomst was het al een stuk rustiger geworden, maar onder luid applaus werd ik mijn derde en laatste ronde ingestuurd.

Hierbij zou ik geen foto's meer maken maar mij volledig focussen op de ondergrond en de verdeling van de overgebleven krachten. Ondanks dat de meeste atleten al waren stopt, waren het nu de dagjes wandelaars die het soms moeilijk maakte op de afdalingen. In deze laatste ronde toch nog een mede atleet ingehaald. Mede door de gel inname kreeg ik elke keer weer een kracht opleving waardoor ik het "tempo" redelijk op niveau kon houden. Op het finishterrein hadden ze alle afzetlinten al opgeruimd......maar voor de goede orde toch nog het lusje afgemaakt voor ik na 42 km met iets meer dan 1300 hoogtemeters in 5.05.53 de finish overstapte en het klokje uitzette.

Van de 39 marathon atleten op de lijst, zijn er 18 gefinisht, waarbij ik als 15e algemeen eindigde. En pittige, intensieve leuke trail. Tevreden over het geheel, mooi training zo te zeggen als opwarmer voor oktober.

5e Trail des Fantômes - 50 km - vanuit La Roche-en-Ardenne. Op vrijdag met auto en caravan vertrokken naar camping Floreal met Reny - zij zou de 13 km gaan bedwingen. Ondanks de diverse regenbuien alles goed kunnen opzetten op het drassige veld en zelfs nog buiten kunnen eten. s Avonds de startnummers opgehaald en daarbij nog even wat spulletjes opgehaald bij de Scarabee stand en diverse trail vrienden begroet/gesproken. Gedurende de nacht is er nog meer regen naar beneden gekomen....wat zou brengen op het parkoers. De volgende ochtend zou om 11.00 uur mijn start zijn. Vier weken na de Eiger Ultra welke ik moest staken op 53 km, zou ik alweer voldoende hersteld zijn. Geestelijk en conditioneel zou het wel moeten lukken......maar hoe zouden de benen ervoor staan en niet te vergeten de kracht vanuit het lichaam! Hierdoor een gehoopte planning om deze trail rond de 8 uur te kunnen finishen, maar tevreden zou ik al zijn met 8.30 uur. Voor de start werd duidelijk dat het zwaar zou worden. De 100 km lopers waren om 04.00 uur gestart en er waren al diverse uitvallers in de eerste uren. Op de 13 km zou naast Reny ook Anne-Marie Visser en Anja van Vliet starten. Op de 50 km ging André van Dorp mee op avontuur. Allen uit mijn eigen TTOutdoor trail groep. Het virus slaat langzaam over met deelname aan (pittige) wedstrijden. Ontspannen... 5 minuten voor de start nog even een foto, mobiel op laten bergen en wachten op het aftellen..... en GO, we mogen op avontuur voor de komende uren.

Binnen de eerste 2 km kregen we al een pittig stuk vals plat en een behoorlijke beklimming voor onze kiezen, dus met de handen op de bovenbenen en gaan, blik op oneindig. Terwijl we de eind van de beklimming niet eens konden zien. Elke 2,5 km zou ik één of twee slokken water nemen en op elke 5 km een slok sportdrank. Na al een paar mooie stukken kregen we op 6 km de eerste splitsing, de 13 km ging hier rechtdoor, terwijl de route voor de 26, 50 en 100 km linksaf sloegen. Daarna de afdaling van La Cheale waarbij we, ondanks het hebben van het perfecte profiel onder de schoenen, konden 'skiën' om diverse bomen heen. De eerste oefening voor vandaag. Toen volgde een lang stuk langs de Ourthe over gladde rotsen, hoge en lage boomwortels richting de 10e km (hier de eerste gel genomen met veel water) en daarna de beklimming van Le Vernovlin. Na wat zwoegen en puffen volgde op 13 km de eerste verzorgingspost. Hier de waterzak weer helemaal bijgevuld wat zeker nodig was daar het zonnetje aardig begon door te komen. Ook nog wat cola genomen, welke werd geschonken in de eigen meegebrachte beker.

Na enkele honderden meters kwam onze tweede steile afdaling richting de rivier. Eenmaal beneden aangekomen waren diverse mede avonturiers in rep en roer. Links was een lint van de organisatie.....maar rechts ook. Dus op gevoel naar rechts......tot we terug werden geroepen om naar links te gaan. Na 50 meter kwam het verlossende bericht van iemand die de kaart had bekeken. We moesten toch naar rechts! Daarna een rotsbeklimming omhoog met ketting als hulp op sommige gladde stukken. Na de afdaling aan de andere kant volgde de splitsing van de 26 km. Even later volgde onze eerste oversteek van de Ourthe - tot een behoorlijke lichaamshoogte - wat verfrissend aanvoelde. Na weer diverse technische beklimmingen en afdalingen kwamen we bij de Barrage de Nisramont welke we oversteken. Op 20 km de tweede gel en via diverse trappen, waarvan ik de treden maar niet heb geteld, kregen we een mooi uitzicht op de Barrage waar we zojuist over hadden gelopen. Ondertussen een gevoelige rechter voorvoet....als dit maar geen blaar gaat worden. Enkele km's later kwam de splitsing met de 100 km die rechtdoor ging en wij rechtsaf via een bruggetje het water over. Aan de overkant was de samenvoeging alweer met de 100 km afstand. Onze 10 a 15 meter oversteek was voor hun een stukje van 50 km..... dit om even de gedachte van vermoeidheid maar op de achtergrond te plaatsen. Ongemerkt begon de maag weer langzaam op te spelen, niet zoals bij de Eiger, maar toch weer dat beginnende gevoel. Ondertussen hadden we ook diverse modderige stukken door het bos gehad vanwege de hevige regenval van afgelopen nacht en dagen ervoor.

Op 25 km de tweede verzorgingspost, ook hier weer bijvullen van de waterzak, bekertje cola en diverse stukken cake, om zo wat vast voedsel in de maag te krijgen. Gelukkig ging dit werken, de maag werd rustiger.

Om op kracht te blijven nu maar iets eerder een gel genomen en wel op km 29. Richting de 31e km kregen we een beklimming door bijna ondoordringbaar struik en bosgebied - nog geen 2 meter zicht - waarbij elke stap toch gauw 40 a 50 cm omhoog was. Ondertussen begon het licht te miezeren. Even voor de 33e km (derde verzorgingspost) op de open vlakte weer een lichte regenval, maar gelukkig de wind nog even in de rug. Dus was het weer bijvullen, cola en ook hier weer een veelvoud van cake. Ondertussen even bijpraten met bekende.

Een 1,5 km later in een afdaling raakte ik even de weg kwijt.....zag geen linten meer hangen, dus achterom kijken..... en ja hoor daar links hing de aanwijzing van de afslag in het struikgewas. Zag wel aan de vele voetstappen dat meer lopers deze extra meters hadden gemaakt. Enkele km's later ging het nu voor mij toch mis. In een steile gladde afdaling - zal rond de 60% of iets meer zijn geweest - stapte ik een met aarde bedekte leisteen, verloor mijn balans.... en gleed ik gelukkig niet ver naar beneden d.m.v. de spreidt techniek. Doordat het lopers veld goed uit elkaar lag kwam ik soms over enkele km's niemand tegen. Op zo'n moment prijs je je dan zeer gelukkig dat je hier kunt en vooral mag lopen! Op 37 km weer de volgende gel, iets eerder omdat de inspanning intens blijven en zeker niet eenvoudiger zouden worden. Langs de Ourthe over leisteen en wortels, waren aan de overkant de lopers van de 26 km duidelijk hoorbaar. Op mijn 39 km punt moesten zij hun oversteek maken en samen liepen we nu de laatste 10 km. Hierna volgde we jammer genoeg diverse lange rechte stukken door het bos richting Maboge op 45 km - de vierde verzorgingspost - hier niets bijgevuld (had nog genoeg voor de laatste 5 km) wel cola en anijsdrop genomen. Ook kwam hier de 13 km erbij voor de.....steilste beklimming van de dag. Even voor deze post nog een gel genomen.

Alleen na de beklimming was merkbaar dat de vermoeidheid langzaam begon toe te treden, wat op zich niet vreemd was na deze zoveelste beklimming en het bospad nog gemeen vals omhoog. Wetende dat we vlak voor de finish nogmaals de Ourthe moesten oversteken, nam ik nu geen moeite meer om om de plassen heen te lopen, maar gewoon mijn weg te blijven volgen en er dwars door heen te gaan. Ongemerkt kan je dan in de afdaling toch weer tempo maken en zelfs in deze laatste tocht naar beneden diverse inhalen voordat we mochten plonsen voor nog een paar natte onderbenen met sterke stroming. Dus door snel te lopen zou dit minder werking krijgen op mijn balansgevoel en dat na bijna 50 km in diezelfde benen. Aan de overkant stonden Reny, Anne-Marie en Petra van Bergeijk van dit schouwspel te genieten.

Na 50,5 km de finish bereik en zeer tevreden over de tijd van 7.47'09". Ruim binnen de gehoopte en gewenste tijd. Een paar gevoelige voeten, maar geen blaren of kapot gelopen teennagels vanwege de vele keien, rotsen en steenslag. Waarmee een einde kwam aan mijn zesde ultraloop van 2014 en op naar de volgende ultra... de N70 Trail op 21 september. Net de uitslagen bekeken......blijk ik toch nog 6e van de 19 in mijn leeftijd klasse te zijn geworden. Nog een positief puntje.

Vanochtend om 03.45 uur vanaf de camping omhoog gelopen naar de start voor het komende avontuur, welk om 04.30 uur van start ging. Begonnen op een hoogte van 1044 mtr. Op weg naar Grosse Scheidegg (1959 mtr) op 7.7 km voor de eerste verzorgingspost in het donker en file lopen. Ruim op tijd binnen het limiet gehaald. Daarna brede paden richting First (2150 mtr) met direct een afdaling naar Bort voor de 2e verzorging op 17 km. Daarna nog iets verder gedaald (1630 mtr) en weer omhoog naar First (2163 mtr) voor de 3e verzorging. Via een technisch sessie (rotsen) naar Oberlager Bussalp (2044 mtr) en verzorging 4. En toen......kwam de klim naar Faulhorn (2681 mtr) waar normaal een 2 uur durende wandeling voor staat. Vanwege de warmte en snelle stijging (zuurstofschuld) probeerde deze klim mij zeker 3x klein te krijgen, door te laten opgeven. Hij was zeer pittig en 3 km lang maar de top werd behaald in 1,5 uur en ruim in de limiet zone. Weer goed gebruik gemaakt deze 5e verzorging op 33 km.

Maar in de volgende 5' a 10' afdaling voelde ik het noodlot opkomen.......maagklachten, gevolgd door darmkrampen. Mogelijk dat bepaalde dranken, repen en gels te samen niet goed zijn gevallen in samenwerking met de warmte en inspanningen. Geprobeerd nog meer water te drinken om alles te verdunnen.... maar het zakte helaas maar niet weg.

In de km's daarna werd de ellende goed merkbaar. Op de redelijk vlakke paden kon ik het tempo niet meer verhogen. In de afgaande paden kon ik niet meer die sprongetjes maken voor de tijdwinst, de schokbeweging veroorzaakte vervelende krampaanvallen en moest nu dus rustig naar beneden stappen. Zoals in de bergen gaan de paden ook omhoog, waarbij elke stap de buikspieren drukte tegen de darmen, moest moest ik het hier rustig aan doen.

Bij de 6e verzorging op 38,6 km, Egg (2067 mtr) alleen maar water bij gevuld, en door gesjokt. Na 45 km volgde Schynige Platte (1985 mtr) de 7e verzorging en hierbij de EHBO om medicatie gevraagd. Alleen bleek dit door de blijvende inspanningen geen baat te hebben. Hier toen de beslissingen genomen om bij Burglauenen (905 mtr) op 53 km te gaan stoppen.....ook al zou ik binnen de tijdslimiet zijn. Dit werden voor mij in deze omstandigheid een zware 9 km....Een behoorlijk technisch gedeelte en ook weer veel stukken omhoog. Tevens leek het op bepaalde plaatsen wel een cross zoveel modder als daar lag. Ondertussen had ik Reny al op de hoogte gebracht van de maag/darmen en de stop actie. Bij aankomst - na 12.13' uur - zat ik met 5 kwartier nog binnen de tijdslimiet.....maar ook deze beslissing was met het gezonde verstand gemaakt. Doorgaan was geen optie gezien het vele klimmen, ondanks het mindere technische gedeelte. Maar we komen hier best nog wel eens terug.......

Na terugkomst op de camping moest ik eerst de voortent opruimen i.v.m. verwachte regenbuien op zondag, voordat ik aan dit verslag begon.

5e Veluwezoomtrail te Rheden. Ditmaal de lange afstand over 52 km (kwam zelf uit op 51,6 km) en daarmee een mogelijk laatste test voor de Eiger Ultra Trail over vier weken. Tevens hebben we er een lang weekend (vr t/m ma) met de caravan van gemaakt op De Eikeboom in De Steeg op een paar km fietsen van de start. Om de test zo realistisch mogelijk te maken voor de Eiger, dan ook maar - bijna - alle verplichte spullen meegenomen, te weten: Regenjas, thermoshirt, extra loopshirt, lange broek, pet voor de zon, hoofdband, handschoenen, alu deken (warm/koud), energie repen/gels, trail stokken, 1,5 ltr sportdrank, 2x 1⁄2 ltr soft flessen met water, drinkbeker, mobiel, bandages en tape. Alleen de twee hoofdlampen ontbraken. Vanaf de camping op de fiets naar de startlocatie eenmaal aangekomen de overkleding uitgetrokken, tas in bewaring geven en was het weer een begroeting met enkele bekenden, voordat we konden gaan starten. Gezien het feit dat ik na de Stuwwal Trail behoorlijk verkouden ben geweest, met een vervelende hoest partij bij inspanning vanuit de longen, zou ik het vandaag iets rustiger aan gaan doen. De inschatting was dat een tijd van 5.30' tot de mogelijkheid moest zijn.

Jorien wilde met mij mee starten, om zo er zeker van te zijn om te kunnen finishen. In het begin het tempo toch enigszins lopen drukken, daar deze opliep richting de 5'13" a 5'30" en dat op een heuvelachtig parkoers. Na zo'n 2,3 km draaien we voor het eerst de open vlaktes op.... en gelukkig scheen de zon dan nog niet voluit. Bij de test over 45,5 km van twee weken terug was het drinken om de 2,5 km goed bevallen, dus dit zou ik vandaag weer gaan uitvoeren en kijken wanneer de 1,5 ltr sportdrank leeg zou raken. Op de 2,5 km's een behoorlijk slok en op de 5 km's twee slokken. Rond de 5e km ga ik bijna in de fout en had het avontuur over geweest. In één van de vele afdalingen neem ik met mijn linker achterste voet een behoorlijk lange tak mee omhoog welk ik opwierp tegen mijn rechter achillespees, waardoor de tak weer richting het andere been draait. Doordat ik deze ongein al een aantal maal heb meegemaakt - dit soort takken zie je niet liggen onder het bladeren dek op de grond - is het een reflex om met de rechtervoet iets meer afzet te maken omhoog en hierdoor meer zweeffase te krijgen, waardoor je met een beetje geluk en na twee rare passen weer door kunt lopen. Helaas kwam Jorien hierdoor ook enigszins in de problemen. Maar gelukkig konden we beide doorgaan, zonder te vallen. Even later nog twee andere bekende op de route tegengekomen. Op de 9e km de eerste van 5 gels ingenomen met 250 a 300 ml water. De volgende kwamen op 18, 27, 36 en 45 km. Gaandeweg blijf je je toch verbazen wat voor een natuurschoon in het 'midden' van Nederland hebben. Bij de eerste verzorgingspost rond de 18,5 km de soft flessen bijgevuld met water. Wat stukken watermeloen en ontbijtkoek genomen.

Een paar honderd meter verderop stonden Anja en Rob (AV Fortuna) ons aan te moedigen. Zij waren een dagje aan het fietsen op de Veluwezoom. Net na de 20e km kon men afbuigen richting de finish mocht men er doorheen zitten en/of het te zwaar hebben. Wij sloegen natuurlijk het juiste pad in om de volledige afstand te volbrengen. Vanaf dit punt volgde een heen en weer parkoers, waarbij we de eerste lopers alweer terug zagen komen......pfff, wat een tempo. Rond de 24,5 km moesten we ellendig open "knollenveld" van 1100 mtr oversteken. Gelukkig zat de zon achter een wolkendek verscholen. Daarna volgde een klein stukje over asfalt en via een tunneltje onder de A50 door. Toen nog een 400 mtr, voordat we een lusje van iets meer dan 6 km moesten maken. Voor de start werd ons medegedeeld dat we hier alert moesten zijn, om het lusje niet 2x te maken. Toen ik met Jorien afsloeg, zagen we lopers terugkomen.....doordat men mogelijk niet goed op de pijlen en afzetlinten hadden gelet. Toen we nog voor de 33,5 km wederom het open "knollenveld opgingen - nu wel onder de brandende zon - voelde ik dat de kracht op dit moment ontbrak, mogelijk door de verkoudheid en missende conditie. Na de gel op 36 km voelde ik de kracht weer terug komen. Even later op 38,5 km een 2e - en tevens laatste - verzorgingspost waar ik weer de soft flessen met water liet bijvullen, wat extra ontbijtkoek nam met een stuk banaan.

Vlak daarna stonden Anja en Rob weer, dus nu maar even een foto en praatje van/met ze gemaakt, voordat we verder gingen. Bij een heide passage even na de 40e km heb ik Jorien langzaam laten gaan, om zo mijn eigen krachten iets meer te sparen. Ging merken dat ook de extra spullen in de Salomon rugzak, samen met de verkoudheid begonnen op te spelen. Deze passage ging over paden met gebroken asfalt stukken, kiezels, zand en grasstroken ......en soms smaller dan de 20 a 30 cm brede paden die we al gewend waren van de vorige km's. Tegen het einde van dit pad liep ik Cinta (klein valpartijtje) en Paula in de rug. Nog even een laatste foto van de dag gemaakt op mijn marathon punt, daar ik wist dat er nog een aantal vervelende pittige beklimmingen aankwamen en de concentratie hoog moest blijven. Het struikelen over boomwortels of stronken lagen op de loer. Dit ook door herkenning van de route van een jaar terug. Op de 50e km nam ik de laatste teug sportdrank en wist dat ik de volgende 2 a 3 km nog voldoende had aan de overgebleven 400 ml water. Vlak voordat ik de finishlocatie opdraaide, opgevangen door Reny en vrienden, waarbij ik riep dat ik uit zou komen op 51,5 km. Hierop werd teruggeroepen; "dan ga je toch nog een klein rondje.....waarop ik een 360 graden rondje maakte voordat ik de finishlijn passeerde na 5.38'12" trailen.

Daarna mijn tas opgehaald waarin een chocolade hersteldrank in zat. Volgens het klokje een 666 hoogtemeters gemaakt en 3297 kcal verbruikt. Na enig herstel weer uit gefietst naar de camping. Voor de Eiger stop ik water in de 1,5 ltr zak en sportdrank ik de twee 1⁄2 ltr soft flessen. Het water kan ik blijven bijvullen bij elke post en voor de sportdrank heb ik dan een beter inzicht wanneer deze opraakt en ook moet bijvullen op de vele verzorgingsposten.

Nog even kijken of ik de komende periode wat duur conditie kan bijwerken voordat ik met Reny afreis naar Grindelwald in Zwitserland. Ander positief punt na de trail is dat ik van mijn vervelende hoestbuien (door inspanning) af ben.... mogelijk eruit gelopen.

Vanochtend nog eerst een 90' fartlek looptraining aan de groep gegeven in de Broekpolder over 12,8 km. Daarbij diverse pittige versnellingen gemaakt inclusief wat heuvel op. Met het in/uitlopen van/naar huis een totaal van 18,44 km gelopen.

Na een snelle douche, lunch en tas inpakken was het met enkele uit de trail groep/Fortuna richting Oosterbeek voor de stuwwaltrail over 19 km. Na aankomst was het snel weerzien van bekende en de overige uit de ...trail groep. Voor de start moest iedereen zelf kiezen in welke startgolf men wilde gaan staan - de fair play gedachte - tot 1.45 op 21 km of 1.45 - 2.00 of na 2.00 uur met een start verschil van telkens 3 minuten. Vooraf hadden enkele al aangegeven rustig te willen gaan starten en/of zelfs met mij mee te lopen.

Met enkele in de 2e startgolf begonnen omdat we daar meer te zoeken hadden en waarbij we direct ruimte zat hadden om te lopen. Het begon direct al aardig heuvel af en wist dat er nog vele klimmetjes zouden komen. Jammer dat er rond het 5e km een behoorlijk stuk asfalt in zat, maar toen begonnen ook de steile beklimmingen/afdalingen die elkaar zeer snel opvolgde (zie later de fotoserie met profiel). Redelijk tempo vast kunnen lopen....alleen begonnen rond de 11e km de maag/darm krampen te komen. Door de gedachte ergens anders op te focussen dit gevoel kunnen onderdrukken...... Op 12 km een verzorgingspost, hierbij water genomen voor het koelen van de polsen, rozijnen en ontbijtkoek genomen om zo de maag stabiel te krijgen.....alleen werkte dat gedeeltelijk. Tussendoor om de 21⁄2 km sportdrank genomen. Tegen de 15e km toen een hevige kramp aanval in de darmen.....en probeer dan alles maar binnen te houden onder het lopen. Wederom de focus ergens anders op geplaatst waardoor het 'drang' gevoel langzaamaan verdween. Na de finish in 2.11'23" direct doorgeschoten naar het toilet, waar ik kon ontspannen en even lichtelijk beroerd werd.

Hierna weer gemeld bij de groep en verteld dat ik even de overige atleten (4x) uit de groep zou gaan ophalen. Onderweg nog met bekende van de MudSweatTrail organisatie gesproken. Zij reden op atb's de laatste lopers tegemoet. Hiermee nog een 41⁄4 km gelopen, waardoor het totale dag km op 41,74 uit kwam. Een heerlijke sportieve dag met voldoende km's en een top gevoel over het gehele presteren van de gehele groep. Tevreden dus.

4e Koning van Spanje te Gulpen. Op de wedstrijddag was het vroeg opstaan in Bouillon, daar het geen optie was om de dag ervoor al te vertrekken uit België. Reny zou dan de gehele dag buiten of in de auto zijn, terwijl ik liep. Daarom ging de wekker om 05.30 uur en vertrokken we een uurtje later. Doordat het heerlijk rustig was.....zelfs in Luik......konden we goed opschieten en iets meer dan 20' goedmaken op de reistijd. Tijdens de rit even het verloop voor de komende trail doorgenomen, waarbij ik het verschil tussen de twee trail probeerde te maken.....dus voordat je er dan erg in had zei ik dat we vandaag over verkeersdrempels zouden gaan lopen i.p.v. de heuvels bij Bouillon. Oke, daar kreeg ik direct commentaar op.

Om 08.15 uur had ik de auto geparkeerd naast het start en finish vak....zodat ik mogelijk direct zo ingeladen kon worden als ik het zou gaan halen....... Na het ophalen van onze startnummers - Reny voor de 17 km en ik voor de 34 km - gedag zeggen/praatje gemaakt met de organisatie en standhouders (oude bekenden), even bij Rocca (klimcentrum) naar binnen voor een koffie/thee om bij te komen. Ondertussen kwamen vele bekenden binnendruppelen, dus handjes schudden, hier en daar een knuffel en foto's. Ook van mijn trail groep de atleten begroet en geprobeerd heen te laten ontspannen, daar sommige vol spanning stonden, terwijl we nog lang niet zouden gaan starten. Om 10.00 uur vertrok Reny voor haar 17 km trail. Nu kon ik haar tenminste eens op de foto zetten bij haar start. Om 10.45 uur vertrok de 10 km groep en om 11.00 uur vertrokken wij voor onze 34 km ronde. Je stap dan op het gemak zo'n 5 minuten ervoor het vak in. Vooraf aan enkele aangeven voor de eerste klim (na 300 meter) het rustig aan te doen, daar je dit anders in de rest van de loop zou gaan merken. Rond de 2e km aangesproken door enkele Vlaardinger's die ik in december tijdens de halve marathon op 'sleeptouw' had genomen. Ze herkende mij nog, dus tijd voor wat uitwisseling van verhalen, etc. Rond de 8e km volgde de passage van het beekje de Gulp, welke met 3 a 4 passen te overbruggen was. Wel een verschil met gisteren. Met daarna weer zo'n lange oplopende klim. Even daarna - 9e km - was het weer tijd voor de eerste powerbar gel. Dit zou ik herhalen op de 18e en 27e km. Moest zeggen dat ondanks het aangepaste tempo - althans omhoog - naar beneden ik mij soms liet gaan om de beenspieren redelijk te ontzien, ik weinig merkte van een inbreuk van de conditie, na de 56 km van gisteren. Tot nu toe zeer tevreden. Zolang de motivatie (geestelijk) goed is, wil het in de meeste gevallen best nog wel lukken. Op dat moment liep ik nog steeds met enkele uit de trail groep op, zij wilde het in het begin rustig aan doen, om zo reserves over te houden voor het 2e helft of het 3e gedeelte. Even voorbij de 12 km de verzorgingspost en hierbij water bijgevuld, rozijnen en ontbijtkoek genomen.

Tegen de 15e km hebben Joop en ik de "jongere garde" laten gaan voor hun avontuur en samen in ons eigen tempo verder gegaan. Joop nog herstellende/ opbouwend na zijn Nepal avontuur en ik vanwege La Bouillonnante. Af en toe enkele atleten voor mij teruggeroepen omdat ze een onverwachte afslag miste op de route. Ook dat is trailen, elkaar helpen op de route bij het verkeerd lopen of in geval van een valpartij. Dit jaar was het druk in Zuid-Limburg i.v.m. diverse evenementen, wandelgroepen, atb en toerfiets routes. Maar met een beetje geduld kon iedereen van zijn inspanning genieten. Bij de verzorgingspost van 24 km kwamen we Evert weer tegen die genoot, maar het ook wel zwaar hard. Daarna met z'n drieën op pad gegaan voor de laatste 10 km, over dit niet vlakke parkoers. Gelukkig waren de paden een stuk gladder dan het 'knollen' parkoers van gisteren. Hierdoor kon ik het goed volbrengen, al voelde ik de druk rond de teennagels wel goed. Na een aantal km's had Evert weer de spirit te pakken en liep toen langzaam bij ons vandaan. Daar ik met Joop de route al enkele malen gelopen had, was het met regelmaat van.....na dit stuk komt dat en dan daar moet we zo en zo......

Op 31 lag een omgevallen boom over de route....op zich geen probleem, maar nu kreeg ik mijn been nauwelijks over de stam heen geslagen. De stramheid begon zijn intrede te maken. En dan wetende dat er vlak voor de finish nog een flinke klim gemaakt moest worden. Welk leuk dat juiste hier een wijziging van de route was gemaakt, pittig maar wel mooier. Op een paar honderd meter voor de finish nog even een steile afdaling naar beneden, waarna de laatste passen over de finish werden gemaakt. Hierbij aangemoedigd door bekenden en de spreker bij de finish die luid mijn twee prestaties van het weekend bekend maakte, dus werd er direct een kort interview afgenomen.....pfffff. Maar bij de finish kon worden genoten van een heerlijk punt Limburgse vlaai en indien gewenst een alcoholvrij biertje. Moest wel bekennen dat ik blij was dat het erop zat, maar voelde wel dat ik conditioneel nog verder/langer had kunnen gaan....alleen de beenspieren en voeten waren blij voor dit moment. Onderweg nog even wat gezamenlijk gegeten en nagepraat voordat ieder zijn eigen weg ging.

Na 34,42 en 916 hoogte/897 daal meters in 4.34'04" zat ook dit avontuurtje erop. Gestart met 1,5 liter sportdrank en 1 liter water (1 liter bijgevuld). Onderweg 3 powerbar gels en wat vast voedsel. In totaal 1715 Kcal verbruikt. In twee dagen totaal 90,90 km gelopen over 12.58'57" met 3209 hoogtemeters en daarbij 5366 Kcal verbruikt. Hierbij kan ik als verloren beschouwen op dit moment.....3 teennagels.

Overal mag ik dit als een mooie test beschouwen voor de Eiger Ultra Trail 101 km welke ik op 19/20 juli ga lopen, geschatte eindtijd op dit moment tussen de 21 a 22 uur met een limiet 26 uur.

Grand Trail La Bouillonnante te Bouillon. Om 08.15 uur uit het hotel vertrokken voor de korte wandeling naar het kasteel bovenop de heuvel in de stad. Daar enkele bekenden gesproken en helaas niet iedereen. De briefing werd gegeven op het kasteel plein alwaar ook het startsein werd gegeven......en dan duurt het vele minuten voordat alle atleten door de onverlichte tunnel heen zijn en over de chipmat gaan.

Nog snel even Reny gedag gezegd en het avontuur kon beginnen. Snel naar beneden richting de rivier en via de weg door de heuvel onder het kasteel door. Langs de rivier het eerste stuk over kinderkopjes, met af en toe een opstopping. Bij de 3e km was het echt een tijd wachten voordat er persoon verder gegaan kon worden....voor de eerste van zo'n 18 forse beklimmingen. En dan die eerste afdaling....als men kon skiën was het een zwarte piste geweest! Bij de 4e km haalde ik een groep atleten die persoon voorgetrokken op een eenwielige 'rolstoel', zij ging voor de 35 km totaal. ZEER moedig en dapper. Op 6,5 km voor de finish haalde ik ze wederom in toen ze aan het worstelen waren met het passeren van een omgevallen boom. Op 11 km de verzorgingspost waar ik mijn water bijvulde, rozijnen, ontbijtkoek, mueslireep en cola nam.

Rond de 18,5 km moest de beslissing genomen worden.... of om door te gaan voor de 56 km of af te buigen voor de 35 km...... Dus daar was geen twijfel over mogelijk....doorgaan voor de 56 km en kijken op welke heuvel ik zou stranden of pas na de finish. Ondertussen een stuk met Peter opgelopen en even later in de afdaling liep ik met Julia een stuk op en omhoog ging ik waarschijnlijk iets sneller. Volgens de organisatie op 29 km, maar bij mij op de 30e km een waterpost met ook cola. Water bijgevuld en weer wat cola ingenomen.

Hierna begon ik aan de powerbar reep, om wat meer vast voedsel in te nemen na de diverse ingenomen gels. Tot nu toe om de 9 km een powerbar gel ingenomen en die werking viel goed, zou dit blijven doen t/m de 45e km. Ondertussen de zoveelste pittig klim ingezet. Kan wel zeggen dat de percentage toch gauw tussen de 40% a 45% schommelde. Gelukkig ook enkele procenten minder op sommige heuvels. Het marathon punt kwam in zicht... 5.41.04........ach er zitten enkele klim stukjes in. En naar de volgende verzorgingspost op 43 km. Deze was dezelfde als het 11 km punt, dus ook hier weer water bijvullen, rozijnen, muesli reep en cola genomen.

Na de brug was het nu rechtsaf richting THE WALL (Rochehaut Will)......en daar werd je gewoon niet blij van. Volgens mij kwam deze boven de 60% uit en dat met die pijnlijke hielen.... bijna geen doen. Deze wall bestond uit 3 stukken van 600 meter totaal. Hierna volgde een afdaling per ladder en vervolgens via twee ladders even verderop weer omhoog. Met minder dan 6 km te gaan volgde de oversteek van de Semois, waar het water tot aan de navel kwam.....en dat was koud met dat stroomde water. Dit was aangenaam gevoel op de beenspieren, alleen de soepel gelopen peesaanhechtingen op de hielen werden nu weer stram en stijf. Op 3 km voor de finish volgde een tweede passage van de Semois. Weer een tik op en hielen. Maar het duurde gelukkig niet lang meer, alleen moesten we nog één heuvel over, pfffff. Na die laatste afdaling.....slik......moesten we naast het kasteel nog even omhoog. Via de kasteeltrap met ongelijke treden de allerlaatste klim maken naar de finish.......

Na 56,48 en 2293 hoogte/2296 daal meter in 8.24'53" zat ook deze avontuurlijke reis erop. Gestart met 1, liter sportdrank (op 54 km op) en 1 liter water (2 liter bijgevuld). Onderweg 0.3 liter cola, 5 powerbar gels, powerbar reep, en ander vast voedsel naar binnen gewerp. In totaal 3651 Kcal verbruikt en weer rijkelijk aangevuld met een pizza calzone.

En nu spullen klaarzetten voor de volgende trail van morgen in Gulpen - Limburg, de Koning van Spanje over 34 km.

2e Petzl Night Trail te Bergschenhoek - 24,59 km. Ook werd er een 16+ km afstand gehouden, hierbij werd het gedeelte van 4.4 km t/m 13 km niet gelopen. Het zou hedenavond een droge blijven - van bovenaf - een groot verschil met vorig jaar toen we nog sneeuwval hadden. Na een paar uurtjes rust (na de training van hedenochtend) met goede moed op pad gegaan - na even Dimitri Loukareas te hebben opgehaald - richting Outdoor Valley, nabij de skiheuvel. Bij aankomst weer en de meeste bekende begroet, ook de lopers uit mijn eigen trail groep.

Vanaf 19.00 uur werd er gestart met 7 atleten om de 30 seconden. Het mooie was dat ik kon starten in de zesde serie om 19.02'30", met de missie het rustig aan te doen en te gaan voor de km's. Altijd mooi gezegd, maar de uitvoering is net even iets sneller. Al bij de 1e km een fel kort klimmetje, na de 3e km een wat langere lopende klim omhoog (haalde hier Evert van 't Hof in, die 2'30" eerder was gestart) en tot nu toen was de ondergrond goed te belopen......maar dat verdween snel. Tot nu toe liepen de km tussen de 5'15" en 5'30".....ja, te snel voor vandaag. Af en toe waren er behoorlijke drassige, modderige stukken bij. Nieuw dit tussen waren de grindpaden, die het tempo goed naar beneden duwde. Hier waren ook een grote hoeveelheid water passage, na de regen van de afgelopen dagen/ weken. Na de 8e km de eerste gel genomen, want de reis duurde nog wel even voort. 10 km in 55'27". Helaas kreeg ik na de 10e km maagkrampen, welke telkens erger werd. Dus werd er op 11,5 km even een natuur stop gemaakt om de darmen te legen. Dit had een positieve werking op de rest van de wedstrijd. Bij de 13e km haalde Dimitri mij in (6'30" later gestart) en was blij mij te zien, zodat hij het wat rustiger aan kon doen. Bij de 15e was er een steile glibberige klim naar de verzorgingspost toe.....hierna ging het direct weer naar beneden.

En toen kregen we het stuk waar de verhalen al weken over gingen....de modder passage van een kleine 500 meter, waar je tot aan je kuiten in wegzakte. Even voorbij de 17,5 km Dimitri laten gaan voor zijn eigen race, aangezien we begonnen aan de skiheuvel, waarbij er gelopen werd voor een groot gedeelte over het mountainbike parkoers. Dit met keren en draaien, korte/ lange klimmen, lange lopende of felle stijgende.....er zat er allemaal in. Hierbij was het uitzicht - ja, zelfs in de nacht - over Rotterdam een mooi gezicht. Zo rond de 20e a 21e km begonnen de benen een lichte teken van protest af te geven tijdens zo'n klimmetje. Maar door er niet aan toe te geven, kom je daar na een km wel weer overheen. Vooral als je even voorbij de 22e km de finishlocatie alweer zit liggen, maar dan moeten er nog een aantal pittige afdalingen genomen worden. Ondanks alles is dan heel blijven en geen blessure oplopen een belangrijke must. In de laatste meters krijg je dan nog een aardig modder stuk voor de schoenen en een houten brug een meter breed en zo'n 30 meter lengte.....maar dan sta je na het water ook wel direct op de finishstreep.

Moe en zeer voldaan na deze eerste testdag - met 54,6 km van vandaag in de benen - richting de Eiger Ultra Trail. Na afloop weer even bijgekletst met bekende, toen omgekleed - zonder onder de koude douche te springen - prijsuitreiking bijgewoond en op weg naar huis gegaan.

2e Voornse Duin Trail te Oostvoorne over 35 km. Na het ophalen van Hans Beyer en Jorien v/d Doel op weg naar Oostvoorne voor weer een trail avontuur langs de Hollandse kust. Bij aankomst was het weer een herzien van vele trail vrienden uit diverse windstreken en uit het Rijnmondgebied. Toch mooi om te zien dat wegatleten die in de winterperiode aan de crossen in Vlaardingen en mogelijke regio meedoen. Nu toch ook de weg naar de trail hebben gevonden. Bij het afhalen van het startnummer kregen we de eerste aankondiging te horen. Vanwege de afgelopen storm waren er een aantal paden verlegd, waardoor we nu over 38 km konden genieten van dit gebied. Bij de start van de korte afstand - van 20 km nu 22 km - kwam de volgende aankondiging. Onverlaten hadden diverse linten weggehaald en men was nu al in alle haast de schade aan het herstellen, waardoor de start iets werd uitgesteld. Na een korte vertraging gingen zo'n 350 atleten op weg voor hun avontuur. We hadden nu nog een klein 45' de tijd om ons klaar te maken voor de onze. Vanwege de gunstig weersomstandigheden besloten om in korte broek op pad te gaan en met korte mouw shirt. Hierbij zou ik voor het begin wel de armstukken aan doen om zo op de open stukken het niet te koud te krijgen met de wind uit zee.

Met zo'n 75 atleten gingen wij om 11.15 uur van start voor ons lange avontuur richting Hellevoetsluis (2x onder de N57 door) en weer terug naar Oostvoorne. Al binnen de 200 mtr waren de voeten niet meer droog en voor wie dat wel probeerde was er geen ontsnappen aan op een volgende stuk.....daar moest wel doorheen tot voorbij de enkels. Hans was toen al vertrokken in zijn eigen tempo en Jorien had besloten om mij niet voorbij te lopen en zo niet over de kop te lopen. Na diverse slingerpaden die op en neer bleven gaan - hierbij uitkijkend voor wortels, boomstammen en laaghangende takken, kwamen uit op een gebied waar Schotse hooglanders en wilde paarden rond liepen. Hier moesten we dus tussen 5 paarden dribbelen, daar deze nauwelijks opzij gingen. De Schotse hooglanders stonden gelukkig een stukje verder van het pad af, want daar is altijd moeilijker langs te lopen. Voordat we bij de 1e verzorgingspost op 10,5 km kwamen hadden we een waterpassage van ruim 5 mtr lengte, waarbij het water voorbij de knieën opspatte.

Net voor de 12e km draaide we het strand (tot net voorbij de 16e km) op welke er dit jaar ook weer strak bijlag. Daarna met een lusje 2x maal onder de N57 door en weer terug richting Oostvoorne. Toen volgde een lang slinger pad rond de 19e km waar nauwelijks linten hingen, maar ook hier herkende ik de route van een jaar geleden! Toen weer een stukje strand en weer een verzorgingspost.

Wat toen volgde zat er vorig jaar niet in (naar mijn herinnering) een modder partij, waar een Thermen jaloers op zou zijn. Niet twee, drie maar volgens mij wel 12 behoorlijk stukken modder / drap stukken waar de schoenen geheel in verdwenen. Na een route door de duinen volgde het 3e strand stuk over zo'n 2,5 km. Op een gegeven moment konden we de speaker bij de finish horen, alleen hadden wij nog geen 30 km gelopen en dat betekende nog even doorwerken en voorlopig niet aan de finish denken, hoe erg we daar ook wilde zijn. Na de oversteek naar het volgende bosgebied waar nog een mooie route was uitgezet met enkele pittige klimmetjes, kwam voor ons de laatste verrassing van de dag........ na zo'n 500 mtr stonden we alweer naast het hotel 'T wapen Van Marion. En dat klopte niet, want dan zouden we ruim onder de 35 km gelopen hebben. Dus na kort overleg met Jorien besloten om nogmaals het bos te proberen, alleen werden we terug geroepen door een vrijwilligster die dacht dat we de verkeerde kant opging. Top reactie, prima. Na uitleg aan deze jonge dame zijn we met nog drie anderen het bos nogmaals met opperste concentratie - zover dit nog mogelijk aanwezig was - op zoek gegaan naar de linten, hierbij nog twee behoorlijke beklimmen gemaakt en een steile ongelijke trap afdaling, maar helaas. We hebben echt geen lint overgeslagen en stonden weer na die 500 mtr buiten het bos, dan maar finishen. Jammer, voor ons, maar meer voor de organisatie. Ondertussen nog een oude bekende - Hans Lems - op het pad tegengekomen. Bij de jongedame de beton trap af en nog een 1,5 km over een knollen grasveld, wat je niemand toewenst. Maar goed blik op oneindig en door blijven gaan terwijl de muziek bij de finish alsmaar harder in de oren klinkt. Nog een laatste stukje door een drassig veld en in de laatste 50 mtr voor de finish, de laatste waterpassage...... een slootje tot kuit diepte. Voldaan over de finish na 35,6 km en daarmee weer een mooi loopweekend afgesloten.

Na de finish nog even met de organisatie - Els Priester - gesproken over het schitterende parkoers, zware modder passages en dat het jammer was van de weggehaalde linten. Els, nogmaals een parkoers om trots op te zijn.

2e Bear Trail over 57 km (via gps 541⁄2 km) te s'Gravenvoeren te België. Op vrijdag namiddag vertrokken naar Eijsden in Zuid-Limburg voor een hotelovernachting. Vanochtend vroeg even voor 07.30 uur aanwezig op het voetbalterrein waar de start plaatsvond om 09.00 uur voor de 57 km. Voor de start was het weerzien van vele bekenden en de groep groeit steeds groter. Vooraf aangegeven dat ik tegen de 7 uur wedstrijd zou finishen en met enig geluk het al na 61⁄2 uur kon worden. Vandaag wilde ik er een 'harde' wedstrijd van maken als test voor de wedstrijd in 2014.

Voorin gestart gezien het parkoers (voorkennis van 2012) zodat ik niet in de verdrukking zou komen, waarbij het op sommige stukken niet mogelijk is om te halen vanwege het single track parkoers. Vorig jaar was het al moeilijk lopen door de hoeveelheid stenen, keien en boomwortels...... maar door de regen van de afgelopen periode en gisteravond, leek het wel of er dit jaar meer op het parkoers lag. Op zich niet zo'n probleem, want met een optimale concentratie is het best mogelijk om een gedeelte te ontwijken. Maar doordat de herfst behoorlijk heeft huis gehouden, was alles bedekt met veel - heel veel - bladeren. Naar boven lopen was niet zo'n probleem...... maar met dalen was het noodzaak om de gehele race goed geconcentreerd te blijven. Dit kon mede door voldoende te blijven eten en drinken. Gels ingenomen voor de start en elke 10e km. Tussendoor voldoende sportdrank gedronken en vanaf zo'n 30 km ook begonnen aan de power bar reep. Op de 15e km werd de rechter achillespees gevoelig van een beklimming. Daarom even een paar km iets rustiger aangedaan. Vorig jaar kreeg ik rond dit punt last van de hamstring waardoor ik maar de 37 km heb volbracht. Toen het daarna weer lekkerder ging, het tempo ook weer verhoogt.

Tijdens de drie verzorgingsposten - op 11, 21,5 en 41 km - even goed de tijd genomen voor extra inname / bijvullen van de bidon. Ook omdat het vandaag een zeer zonnige was geworden. Door de regen van vrijdagavond was het behoorlijk modderig geworden op diverse locaties en op sommige plekken behoorlijk kleverig. Doordat er nog maar weinig lopers voorbij waren gekomen wist ik dat een mooie eindtijd op handen was. Op het 37 km punt was ik nu al 10' sneller dan vorig jaar bij de finish van de 37 km loop. En nu moest ik nog 20 km overbruggen. Ook begonnen de voeten redelijk warm / gevoelig te worden door het lopen over kiezels/ stenen. Rond de 43 a 45 km natuurlijk het dipje wat elke keer wel eens op komt. Maar het wordt ook elke keer gemakkelijker om hier overheen te stappen. Deze loop is dus een mooi test(je) voor de Eiger Ultra Trail in 2014. In de laatste 7 a 8 km nog redelijk het tempo vast kunnen houden / zelfs verhogen. Vandaag was het behoorlijk heuvel op / af lopen in dit gebied.

Met +1282 meter en -1277 meter weer aardige klim meters gemaakt. Met een top HS van 164, over de gehele race een gemiddelde HS van 146. (35 onder max HS). Zeer tevreden stapte ik na 6.08'11" over de finish, ruim onder de verwachte tijd die ik vooraf erover dacht te gaan doen. Zo'n dag kon niet meer kapot.

2e Asics Duinentrail te Schoorl over 30 km. Vandaag maar weer eens kijken of de benen enig kracht aankonden na de Brussel Marathon van vorige week en de lange dag staan bij de RunningPoint Cross van gisteren. Even over 7 uur alweer de deur uit op zondagochtend.... je moet wat overhebben voor een mooie inspanning. Samen met Reny, Hans/Karin Beijer opgehaald voor een ritje van 1,5 uur naar het Noorden.... en droog aangekomen. Helaas begon kort na aankomst het te regen....het zou maar een buitje zijn. Gelukkig had ik standaard de volledige trail uitrusting meegenomen, dus gaiters om, regenjas aangetrokken, pet op en toch maar weer de zonnebril opgezet, je weet nooit (tegen beter weten in). Voor de start nog even een kracht bodem geplaatst d.m.v. een powerbar gel choco.

De eerste paar 100 mtr's rustig aangedaan i.v.m. de smalle opgang naar boven toe. Daarna het tempo iets opgevoerd naar een gangbaar/goed gevoel. Na de vele klimmetjes in de eerste 10 km was het tijd voor weer een gel. Had mij voorgenomen om rond elke 2,5 km even een paar slokken sportdrank te nemen, want lopen kost zo wie zo energie, maar met regen en wind zal het lichaam meer energie eisen om het op een bepaalde gewenste temperatuur te houden. Daarna volgde een paar mooie stukken door het duingebied en strand - welk er hard bij lag - en met de wind perfect in de rug, daar even het tempo iets verhoogd. Af en toe moesten we nog even een puist van een duin over met mul zand.

Rond de 20e km het tempo iets terug genomen om de beenspieren het niet al te zwaar te maken en direct weer en gel. Dat we ook kwamen te lopen in natuurgebieden was te merken aan de passages over schrikdraad (mooi afgewerkt en met opstapje) en houten hekwerken. Dit jaar was de route enkele km's langer gemaakt en dat was te merken aan het gewijzigde parkoers. Hierdoor werd deze trail zwaarder dan vorig jaar, mede door de veel stukken mul zand en regen met wind. Na de 2e verzorgingspost (heerlijk die rozijnen) kregen we met regelmaat weer wat klimmetjes voor onze kiezen......tot het laatste klimmetje! Toen was er nog maar één lange steile afdaling (± 150 mtr) tot aan de finish.

Gedurende de 30 km totaal niet koud gehad, ondanks korte broek. Wel blij dat ik de gehele trail mijn regenjas heb gedragen, wat nu een prima investering is geweest..... mijn shirt bleek nauwelijks nat te zijn en daardoor het dus niet koud gekregen! Alleen bij het terug lopen naar de sporthal begonnen de vingers wit uit te slaan, maar deze trokken mooi bij onder de warme douche. Vandaag weer optimaal genoten ondanks en mede door de regen, van deze trail. Nu even twee weken rustig trainen en opbouwen naar de Bear Trail in Voeren/België. En dat buitje wat zou vallen, duurde voor de rest van de dag voort.......

1e Trail by the Sea (short distance) over 20 km. Uit mijn trainingsgroep en daarbuiten wilde een aantal lopers wel eens kennismaken met het lopen van een trail, dichtbij huis en over een korte afstand. In Burgh-Haamstede werd vandaag de mogelijkheid geboden. Met een goede temperatuur (in februari bij de lange versie was het nog ijzig koud en sneeuwde het) en met wat lichte miezer regen mochten we om 13.00 uur starten.

Redelijk voorin gestart en met de km zaten we alweer op het strand. Daar van bijna iedere bekende een foto gemaakt en toen met Reny richting de duin afgang gegaan....file lopen de duin in. Hierbij is het dan gewoon accepteren en rustig voetje voor voetje maar doorlopen. Daarna weer op de iets bredere stukken de overige atleten ingehaald en daarbij de bekende weer op de foto gezet. Even voor de 5 km voelde ik dat m'n onderrug behoorlijk nat werd. Gestopt, waterzak eruit en deze bleek op de naad te zijn gesprongen. Waterzak geleegd, ingepakt en weer verder gegaan.

Moest dus de zojuist ingehaalde lopers.....weer voorbij. En dat was niet altijd mogelijk op de single track paden, maar geen probleem. Gewoon genieten van de natuur en het lopen op zich. Ondertussen hadden we al menige klim en afdaling onder de schoenen verwerkt in het bosgebied rond Burgh-Haamstede. Bij de 1e drankpost even snel een gelletje leeggeknepen in de mond en weggespoeld met een bekertje water, om zo het energie niveau weer aan te vullen. Al doende kwam ik ook de overige bekenden tegen zodat ik ook hun nog de foto kon zetten. Alleen de allersnelste kon ik niet meer bijhalen, zou daar deze dan net toch weer te kort voor zijn geweest......

Nog even een 2e maal over het strand en vlakbij de finish - de speaker was al te horen - moest er nog een pittig rondje van zo'n 3 km met een paar behoorlijk klim- en daal stukken gemaakt worden. In totaal hebben we 328 mtr geklommen en 330 mtr gedaald op een afstand van 19,85 km (mijn gps).

Na de finish stond er voor iedere deelnemer een heerlijk stuk lasagne klaar. Na mijn finish en even bijgekomen te zijn, ben ik het parkoers terug gaan lopen om Reny op te halen. Natuurlijk kwam ik daarbij nog enkele doorzetters van Fortuna tegen. Bij de finish aangekomen had ik er 4 km bijgelopen.

1e Lochem Trail over bijna 30,3 km. Vanochtend vroeg die wekker.... en dat op een zondag! Maar goed alle spullen stonden klaar, brood was al gesmeerd en kon dus eigenlijk direct op pad gaan (om 06.30 uur) voor een ritje richting de Achterhoek van 180 km. Bij aankomst samen met Joop en Aad T de startnr's opgehaald en daar ook diverse bekenden van eerdere trails begroet.

Om 10.00 uur van start gegaan waarbij het direct omhoog ging. De eerste km's gingen behoorlijk op en neer op de... "Kale Berg", waarbij het tempo rond de 5' p/km ging. Na de 8e km het tempo iets laten zakken tussen de 5'30" a 5'45" en dat voor de rest van de wedstrijd volgehouden. Het was constant slingeren tussen de bomen over single track paden, waarbij de concentratie van hoog niveau moest blijven vanwege de hoeveelheid aan wortels en stronken van afgezaagde boompjes. Rond de 14e km bij een boerderij een verzorgingspost en bij de 24e km een waterpost.

Zelf had ik 1,5 liter sportdrank meegenomen en gels voor elke 10e km, welke ik merkbaar nodig had. Mogelijk vanwege de triathlon van gisteren. De gehele trail scheen het zonnetje heerlijk, wat op de open stukken behoorlijk warm aanvoelde. Op het laatste stuk begon de 'beklimming' richting de "Kale Berg" weer te komen en was van enige afstand de speaker al te horen. Maar voordat we bij de finish kwamen moesten nog wel even wat geslinger tussen de bomen voor lief nemen. Tijdens de wedstrijd kon het niet anders dat we enkele malen de openbare weg moeten oversteken. Maar enkele malen liepen we ook over lange rechte stukken, gelukkig was daarbij de mogelijkheid om over de groenstrook langs de weg te gaan. Deze nieuwe trail was mooi om te doen, optimaal genoten, lekker pittig.

Lange periode geleden, bewust of toch niet........aangemeld voor een nieuwe uitdaging op het gebied van marathon lopen. Een op het eerste gezicht mooie berg trail loop door de Franse Alpen. Donderdagnacht met Reny, vertrokken naar Chamonix voor de Marathon du Mont Blanc. Tentje opgezet op camping Les Arolles naast Joop en Nellie Terwiel.

In de vroege ochtend waren diverse dapperen al voor hun 80 km trail begonnen. Eind van de middag vond de 1000 mtr verticale loop omhoog plaats. s Avonds met Aad Terwiel erbij de startnr's opgehaald op de sport expo. Op zaterdag vond de 10 km loop en 23 km cross in volle regen plaats. Ook voor ons was dit geen goede voorbereiding aan de marathon, wetende dat het merendeel - zoniet bijna alles - over onverharde paden plaats zou vinden. Zondag de marathon dag....de wekker gaat af om 05.00 uur, aangezien de start om 07.00 uur zou worden gegeven. Bij de meeste trails wordt verwacht dat je een gedeelte van de verzorging zelf meedraagt, zo ook bij deze trail. Dus had ik zo'n 2,5 ltr vocht bij mij, gels en energie repen. Ook was men verplicht een mobiel, regenjas en fluitje (in geval van nood) bij zich te hebben. Het advies was ook om een lange tight, shirt met lange mouwen, muts en handschoenen mee te nemen.

Een half uur voor de start zijn we aanwezig waar zo'n 2000 lopers met vele supporters/aanhang al nerveus rondlopen. Hier lopen de broers Desmet weer tegen het lijf. We tellen massaal af voor de start (op 1035 mtr) en we zijn op weg voor hopelijk een schitterend avontuur, waarbij het in de loop van de dag warm zou worden. De eerste km gaat door Chamonix, voordat we de natuur intrekken richting de onderzijde van de bergen. Even voorbij de 5e km zitten we al op 1248 mtr. Na de eerste verzorgingspost rond de 10e km, wordt het pad wel heel smal, waardoor er een opstopping ontstaat.

Over een 50 mtr doen we een kleine 9 a 10 minuten. Na wat regelmatige klimmen en dalen, komen we op de 18e km in Vallorcine bij de volgende verzorgingspost waar Reny en Nellie op ons staan te wachten. Tot dit punt hadden we besloten bij elkaar (Joop en Aad) te blijven.

Op dit punt gaat het vanaf 1260 mtr naar 2201 mtr - op mijn horloge gaf het 2204 mtr aan - op de langste, steile klim naar Col des Posettes. Halverwege de klim ging Aad er rap vandoor. Doordat de zon aardig sterk kwam opzetten in de afgelopen uren, was het behoorlijk parels zweten op de weg naar boven. En dan gaat het niet over eenvoudige, gladde paden/wegen. Richting de 2000 mtr werd het mij even te zwaar, vanwege het opgelegde tempo. Hierbij Joop bij mij weg laten lopen. Bovenop de Col des Posettes nog even goed van het uitzicht genoten, want genieten is het motto van zo'n evenement, waarna ik mij in een behoorlijk tempo naar beneden heb begeven (daarbij diverse deelnemers ingehaald) en dat over 30 a 40 cm brede paden. Soms over smalle gladde traptreden van boomstammetjes. Hierbij geen tijd voor het maken van foto's. Beneden aangekomen (1363 mtr) liep in Joop weer in de rug, waarna we weer samen verder opgetrokken richting Flegers (1897 mtr), hierbij was het merkbaar dat we soms vol in de warmte van de zon liepen. Waarbij de temperatuur toch gauw richting de 30 graden ging. Na Flegers ging het op en af, waarbij ik ongemerkt Joop kwijt raakte in het oplopende tempo, zodra het parkoers weer even naar beneden ging. De laatste paar km vond boven de boomgrens plaats, waardoor de zon weer onze tegenstander was. Op die laatste straffe klim naar de finish.

Tevreden na 7.42'33" over de finish van een schitterend marathon evenement, welke wij dus duidelijk in Nederland missen. Van de 1922 finishers had ik er zelfs nog 423 achter mij. En dat met een gemiddelde van 5,38 km/u. Maar hier geldt dat finishen voorop staat, onder het genot van een mooie omgeving. Wel is hier naar voren gekomen dat men duidelijk over doorzetting moet beschikken en daarbij zeker niet bang uitgevallen moet zijn i.v.m. diverse smalle paden. Wetende dat er op diverse punten tijdslimieten zijn geplaatst, daar er maar 9 uur over gedaan mag worden. Zeer tevreden bovenop Planpraz op alle bekenden gewacht voordat we met de gondel naar beneden gingen. s Avonds lekker uit eten geweest, waarna we samen de volgende ochtend alweer de terugreis naar Nederland maakten. Dit soort avontuur is zeker voor herhaling vatbaar.