ไทรโลไบต์

ไทรโลไบต์ สัตว์ดึกดำบรรพ์ผู้คลอบครองโลกใต้ทะเลโบราณ

ในมหายุคพาลีโอโซอิก ในช่วงยุคแคมเบรียน เมื่อราว 570 – 500 ล้านปีมาแล้ว ไทรโลไบต์ เป็นสิ่งมีชีวิตที่เด่นในยุคแคมเบรียน วิวัฒนาการเริ่มต้นจากสารประกอบอินทรีย์พัฒนาเป็นสัตว์เซลลฺเดียวในปลายมหายุคพรีแคมเบรียน แล้วพัฒนาต่อมาเป็นหลายเซลล์ ไปจนถึงสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า “ไทรโลไบต์”

ไทรโลไบต์อาศัยอยู่ในทะเลมีร่างกายแบ่งออกเป็น 3 ปล้อง ลักษณะคล้ายแมงดาทะเล มีเปลือกอยู่ภายนอก ขาที่เรียวยาวและมีจำนวนมากมายของมันทำให้สามารถคลืบคลานไปบนเลนพื้นทะเลได้ ร่างกาย ที่เป็นปล้องก็ช่วยให้มันม้วนตัวเป็นลูกกลมแน่นเหมือนแมลงกลมๆ เพื่อป้องกันตัวเองจากอันตรายต่าง ๆ

ไทรโลไบต์วิวัฒนาการจนทำให้มีลักษณะที่แตกต่างออกไปเรื่อยๆ ทั้งขนาด รูปร่าง จนกระทั่งถึง ยุคเพอร์เมียน ซึ่งเป็นยุคสุดท้ายในมหายุคพาลีโอโซอิก เกิดการเปลี่ยนแปลงทางภูมิอากาศอย่างรุนแรงเกิดความหนาวเย็นและแห้งแล้งจัด ไซโลไบต์ที่อาศัยอยู่ในทะเลไม่สามารถดำรงชีวิตรอดอยู่ได้ จึงสูญพันธุ์ไปในที่สุด

ฟิวซูลินิด

ฟิวซูลินิด สิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วใต้ท้องทะเล

ในท้องทะเลที่ใสสะอาดๆ ไม่ห่างจากชายฝั่งของยุคเพอร์เมียนมากนัก เราจะพบฟิวซูลินิด โปรโตซัวขนาดเล็กเซลล์เดียวอาศัยอยู่ พวกมันมีโครงสร้างเป็นเปลือกแข็งคล้ายเมล็ดข้าวสารจึงมีชื่อเรียกในภาษาไทยว่า “คดข้าวสาร” อีกชื่อหนึ่ง มีขนาดเท่าเมล็ดงาไปจนถึงขนาดเมล็ดเท่าถั่วลิสงภายในแบ่งเป็น ช่องๆ ฟิวซูลินิดมีวิวัฒนาการอย่างรวดเร็ว ทำให้จำแนกออกได้หลายร้อยชนิด

ซากดึกดำบรรพ์ของฟิวซูลินิด มีความสำคัญในเรื่องการเป็นตัวบอกอายุของยุคคาร์บอนิเฟอรัส และยุคเพอร์เมียน รวมทั้งสภาพแวดล้อมของทะเลและความสะอาดใสของน้ำทะเล

เมื่อสิ้นสุดยุคเพอร์เมียน เกิดธารน้ำแข็งปกคลุมทั่วโลก น้ำทะเลเย็นจัด ทำให้ฟิวซูลินิดสูญพันธุ์ไปพร้อมๆ กับสิ่งมีชีวิตอีกหลายชนิดที่ไม่สามารถดำรงชีวิตรอดได้

การขึ้นบกของพืช

สิ่งมีชีวิตในยุคแรกเริ่มประกอบด้วยเซลล์เพียงเซลล์เดียวขนาดเล็ก ซึ่งได้แก่พวกสาหร่ายสีเขียว แกมน้ำเงิน ซึ่งใช้สารคลอโรฟิลล์ในการปรุงอาหาร หลายล้านปีต่อมาได้วิวัฒนาการตัวเองขึ้นมาบนบก โดยพัฒนาให้มีระบบลำเลียงน้ำจากรากไปยังส่วนต่าง ๆ ของลำต้นและพื้นผิวที่ขรุขระ เพื่อลดการสูญเสียน้ำ ซึ่งในยุคแรกจะเป็นพืชไร้ดอกทั้งสิ้