San Giovanni Rotondo - Monte Sant'Angelo

4 juni 2018               

Het ontbijt in Valle Rosso is uitgebreid, dus wat dat betreft een goede start van de dag. Al is het de laatste etappe van onze geplande tocht, het zal niet de makkelijkste zijn want we moeten toch nog ruim 22 km afleggen.

Als we om 08:15 u vertrekken staat ons eerst een lange tocht door het stadje te wachten. De kerk van Padre Pio ligt dicht bij de entree van het stadje, althans waar wij de plaats binnen liepen. In een kruidenierswinkel kopen we proviand voor onderweg, brood, drinken, een blikje vis. Het wordt een dag zoals de meeste, géén dorpjes onderweg en ook geen barretjes. Een open landschap waar ook minder akkers zullen zijn.

We lopen langs een grote straat door het stadje waar het behoorlijk druk is. Marktlui, winkeltjes, het is een levendige plaats. We passeren een kerk waar een mooi kunstwerk van de Padre staat. Een bewoner legt ons uit wat er zoal uitgebeeld wordt. Mooi gedaan.

Na 3 kwartier zijn we bij het eigenlijke vertrekpunt van vandaag, de kerk Sant’Onofrio waar een klein parkje bij ligt. De Hl. Onuphrius zou een Egyptische heilige zijn die in de 3e of 4e eeuw leefde. 

Via een langzaam omhoog glooiende weg verlaten we San Giovanni Rotondo. Het is minder warm, er hangt sluierbewolking. We zien weer schapenkuddes, maar het landschap waar we doorheen lopen is toch anders dan eerdere dagen. 

Er liggen meer stenen in het landschap, het wordt wat "ruiger". Soms heeft het zelfs iets weg van Galicië waar je ook die landafscheidingen van gestapelde stenen muren ziet. Maar niet overal. Bij een afslag zien we een nieuw bord staan, we zouden linksaf moeten. Maar voor de zekerheid negeren we het bord, we houden gewoon de route volgens het boekje aan. We houden af en toe even pauze en doen rustig aan. Er staan geen bankjes langs de weg. Als we stoppen om iets te eten proberen we op een vangrail langs de weg te zitten. Het is niet echt comfortabel; Tiny leunt er tegen aan. De vangrail is voor haar te hoog. Rechts van ons zien we een tractor die grote rollen hooi bij elkaar aan het leggen is. Dan stopt er plotseling een klein vrachtautootje voor ons, wat gaan we nu krijgen? 

Er stapt een man uit die zich voorstelt als Michele del Giudice, pellegrino. Hij vertelt dat ze bezig zijn om de pelgrimsroute te verbeteren. Minder stukken over de verharde weg en betere aanduidingen. Hij vraagt of wij dat ene bord soms niet hebben gezien? We vertellen hem dat we dat wel gezien hebben, maar ook de reden waarom we het genegeerd hebben. 

Daarop toont Michele ons enkele foto’s van nieuwe wegwijzers die ze vandaag op het laatste stuk geplaatst hebben. Dat hele gedeelte is nu goed te volgen, vertelt hij enthousiast. Oké, die man is goed bezig. Hij vertelt nog dat hij het prettig vindt ons gesproken te hebben, want Nederlandse pelgrims ziet hij niet elke dag, en wenst ons een fijne tocht. 

Daarop gaan we weer verder omhoog. De weg kronkelt met haarspeldbochten. Links zien we ezels in een wei, allemaal bij elkaar onder één boom om wat schaduw te hebben. 

Verderop komen we langs een “grot”. Ons inziens is het geen echte grot, maar door mensenhanden gemaakt. Er staat een kruis in en ook een beeld van de engel Michael. Ernaast staat een stenen tableau met in het Italiaans een oproep aan de engel om hulp tegen de gevaren van de duivel. 

Volgens de route moeten we weldra ergens rechtsaf. Op dikke stenen rechts van de weg staan km’s aangegeven, dus tellen we af: nog 3, nog 2, nog 0,5. Maar dan zijn we er nog niet!

Het punt blijkt bijna 1 km verder te zijn dan vermeld, maar er staat warempel een mooie nieuwe wegwijzer! Volgens een ander bord ( links op de foto) zijn het nog ruim 6 km tot onze eindbestemming. Maar dat geldt voor fietsers. Op de nieuwe wegwijzer die Michele del Giudice heeft geplaatst staat dat we als wandelaar nog 8,5 km te gaan hebben. Voordat we het pad op lopen pauzeren we even. 

Dan gaan we omhoog over een pad dat zeker als Franciscaans betiteld mag worden: steil en keien.

Na zo’n 1,5 km moeten we linksaf, maar iets eerder zien we ook een wegwijzer. Echter een afwijkend model. We vertrouwen op de foto die Michele ons vanochtend heeft getoond en lopen een stukje door. En inderdaad: daar staat een nieuwe wegwijzer, bij een hekje waar we een natuurgebied betreden. Michele heeft zijn werk goed gedaan: we zien stenen met rood-witte markering. Het kan niet meer mis gaan. Over een kronkelend paadje lopen we door het gebied. Het is duidelijk dat dit een omgeving is die niet druk bezocht wordt, de natuur kan zijn gang gaan en dat is ook duidelijk te zien.

Het is een genot om hier rond te struinen. In een bosje staat een splinternieuw bankje. Waarschijnlijk ook vandaag geplaatst door Michele en zijn mensen. We maken hier dankbaar gebruik van, misschien zijn we wel de eersten!

Ze hebben echt het mooiste voor de laatste etappe bewaard, dit is een prachtig natuurgebied met bosjes, struikgewas, bloemen en vlinders. Het gebied lijkt wel onberoerd. We volgen het paadje dat verder slingert, dan eens door een bos en even later weer tussen de bloemen die weelderig bloeien en bezocht worden door vlinders van allerlei aard en kleur. Even stilstaand kijken we uit over de omgeving en de zee. 

We horen een donderslag, en voelen een enkele druppel, maar het blijft verder droog. Over het kronkelend paadje gaan we verder. We verlaten het gebied met de bosjes en zien links van ons een groep geiten tegen een rotsachtige helling. Verderop staat een hoge electriciteitsmast waar we naar toe lopen. Bij de mast aangekomen begint het warempel te regenen. We hebben het alle wandeldagen droog gehouden, en nu we bijna bij de eindbestemming zijn zou het toch nog gaan regenen.

Tiny haalt prompt de poncho uit de rugzak, Jack doet de jas aan. Vijf minuten later is het alweer droog. We passeren een aantal koeien die rechts van ons grazen. Die koeien zijn geen probleem, nee, het probleem bevindt zich links van ons. Daar loopt een joekel van een grote stier. Nog geen 20 mtr van ons vandaan. Héél voorzichtig en zo stil mogelijk lopen we door over het pad, hopend dat het beest ons met rust laat. Gelukkig gaat hij onverstoord verder met grazen. Het was voor ons toch een beangstigend moment. 

Wij zijn blij als we achter het volgende hek staan, ofschoon we betwijfelen of dit hekje ( zie linker foto) in staat is om die kolossale stier tegen te houden. Nog een kleine helling en dan zijn we er. We passeren een kudde schapen waar een hond bij loopt. Als ervaringsdeskundigen weten we dat een hond vervelend kan gaan doen als je door de kudde heen loopt, maar deze hond doet niets. Waarschijnlijk hoort hij niet bij de schapen. Rechts ligt nog een oude boerderij, waar de tijd 200 jaar heeft stil gestaan. We komen op een weg en zien de eerste huizen rechts beneden van ons. Een paar minuten later lopen we Monte Sant’Angelo binnen langs het parkeerterrein waar een aantal bussen staan. Aan een man bij een kraampje vragen we de weg naar ons hotel. Op een vrij botte manier antwoordt hij:” Bij de kerk”. Enfin, rechtdoor lopend komen we bij de ingang van de grot. En vlak bij de grot ligt ook ons verblijf voor de komende 3 nachten: de Albergo “Casa del Pellegrino”. Dit hotel/restaurant is eigendom van de basiliek.

Tiny zegt dat we normaal met rugzak en al meteen naar de kerk gaan als we ergens aankomen. Ja dat klopt, maar om in de grot te komen moet je ruim 80 treden omlaag. Hetgeen betekent dat je die ook weer omhoog moet. Dus gaan we eerst naar de albergo en daarna bezoeken we de grot.

De ingang ( portico) bestaat uit 2 bogen. Via brede trappen, met af en toe een bocht, dalen we af totdat we in een soort voorportaal komen. We lopen door een soort poort vervolgens de grot in, waar een Hl. Mis op het punt staat te beginnen die we ook bijwonen. Het is toch wel een bijzonder oord. Het altaar bevindt zich op een verhoogd gedeelte. Hier staat een bijzonder mooi beeld van de Aartsengel Michael. Het is "not done" om foto's te maken tijdens de viering, en daar houden we ons aan. Na afloop krijgen we wel een stempel in ons pelgrimspaspoort, en worden onze namen opgenomen in het register van pelgrims die te voet een bepaalde afstand naar de grot gelopen hebben om deze te bezoeken. 

Na de Hl. Mis gaan we met een voldaan gevoel eten op een klein terras bij een restaurantje.

Meer foto's: 

Lees verder   Monte Sant'Angelo