29 mei 2018               Pietracatella - San Marco la Catola

Omdat we een lange etappe voor de boeg hebben willen we vroeg vertrekken, dus loopt de wekker om 06:00 u af. Onze gastvrouw heeft ons gevraagd om stilletjes te blijven, omdat de buren op dit tijdstip nog slapen. We doen ons best........ Een uurtje later zijn we onderweg. 

In het dorp zijn al marktlui op de been. Bij de ingang van het dorp passeren we het beeld van de Madonna en nemen links van de weg een pad omlaag. Het pad is nauwelijks herkenbaar door het hoge gras. Gaandeweg wordt het echter beter. 

We snijden de hoofdweg af totdat we in het dal zijn. Bij een grote loods steken we de weg over. We lopen langs de loods en komen bij een electriciteitshuisje waar we rechts over een pad dwars door het veld lopen. Het is aangenaam lopen, we steken een verharde weg over en komen even later weer bij een verharde weg die we naar rechts volgen. Bij een kruising gaan we naar links en meteen daarna naar rechts in een smalle licht stijgende weg.

Het is prettig wandelen over dit weggetje dat niet al te steil is. Er staan veel bomen ( een enkele met een "Tau-teken"), en we krijgen mooie vergezichten. Na ruim 3 km naderen we een loods waar we rechts af moeten. We zien echter in de verte dat een 4-tal honden het weggetje oversteken. De laatste ziet ons en blijft staan. Gelukkig maakt hij geen aanstalten om ons te bedreigen en verdwijnt met de anderen in het bos. Pfffffff, het was toch een akelige situatie. Misschien waren het geen honden maar wolven. Dat zou zomaar kunnen, ze leken er wel op.

Wij gaan naar rechts en volgen het pad langs een muur omlaag. Als we praktisch in het veld lopen gaat Jack op zoek naar het pad. Hebben we wat gemist?

Het blijkt dat we teveel naar rechts gelopen hebben. Terug op het goede pad lopend komen we bij een olijvenbosje waar we links aanhouden. Het pad wordt breder en vlak. Bij een groenten tuintje dat er goed bij ligt houden we pauze om wat te eten. Het tuintje is afgesloten, jammer, want binnen het perceel staan een paar stoelen. Daar zouden we graag gebruik van maken. Want rustbanken kom je hier niet tegen, het is altijd zoeken naar een geschikte boomstam of wat anders om op te zitten. 

Enfin, een paar grote stenen en een houtblok dienen als zitgelegenheid, het zij zo.

Na de pauze vervolgen we het pad dat langzaam daalt. We komen bij een smalle verharde weg die we naar rechts volgen. Uiteindelijk gaan we middels een brug over de rivier de Tappino, die er niet helder bij ligt. Achter de brug kunnen we kiezen: oftewel over de tratturo parallel aan de rivier lopen, of de verharde weg volgen. De tratturo van gisteren zit nog vers in ons geheugen, en als deze er ook zo bij ligt dan is  het een moeilijk te bewandelen gedeelte. Dus kiezen voor de laatste optie; echter ook omdat langs de verharde weg een bar zou liggen.

Na een tijdje komen we inderdaad bij de bar, waarvan de hoogtijdagen zo te zien ook voorbij zijn. Voor het gebouw ligt een grote parkeerplaats. Vermoedelijk was dit vroeger een pleisterplaats voor  vrachtverkeer. Nu ligt het terrein er verlaten bij. Maar de bar is open. Een heer op leeftijd helpt ons aan een koude cola en fanta. Daar zijn we wel aan toe, want de temperatuur van ons mineraalwater is inmiddels ook gestegen. Je zou er bijna thee van kunnen maken. Nadat Tiny nog een cappucino gedronken heeft gaan we weer verder in de richting van de Ponte 13 Archi, oftewel de brug met 13 bogen.

We steken de Fiume Fortare over die in het Lago di Occhito stroomt. We verlaten Molise en bevinden ons nu in de regio Puglia. We gaan naar rechts en … zitten verkeerd. We bevinden ons op de afslag van de hoofdweg. Maar dat hebben we gelukkig gauw in de gaten. Door de berm links van ons banen we ons een weg en komen op de juiste straat die we verder volgen. Het is vlak, maar wel heet want er is geen enkele schaduw. Dan  zien we een bord van onze tocht. We zouden naar links moeten, door het veld, echter dit wijkt af van ons boekje. Dus blijven we de weg volgen. In de verte zien we een weg die steil omhoog loopt. Tsjonge jonge, die moeten we op. Tiny zakt de moed in de schoenen, maar doorzetten zal ze! Stap voor stap, bocht na bocht.

We nemen veel pauzes, bijvoorbeeld onder olijfbomen. Dit zijn ideale bomen om even onder te rusten en bij te komen. De schaduw zorgt voor enige verkoeling.

Na nog verscheidene haarspeldbochten komen we boven! Het is toch een behoorlijk hoogteverschil dat we overwonnen hebben. De voldoening en de vergezichten doen de inspanning al weer snel vergeten.

Als we omkijken zien we in de verte het Lago di Occhito, dat is toch al weer een eindje uit de buurt.

We bereiken San Marco la Catola.

In de laatste bocht voor het plaatsje komt een Fiatje naar ons toe rijden en stopt. Een jongeman stapt uit en vertelt dat hij ons hier heeft opgewacht. We moeten in deze plaats overnachten. Er zou een tekort aan water zijn in de Agriturismo Avelaneta, wat onze bestemming van vandaag eigenlijk is. Er is een ander overnachtingsadres voor ons geregeld. Veel keuze hebben we niet.

De jongeman, Lino geheten, brengt ons met zijn Fiatje naar een kelderruimte onder een woonhuis.

De kelder is omgebouwd tot een B&B, genaamd Valle Saccone, en dat hebben ze wonderwel heel mooi gedaan. Het is een grote ruimte, waarin de gewelven mooi herkenbaar zijn. Er is ook een fijne en nette doucheruimte. In het “keukentje” bevindt zich een koelkast en voor het ontbijt is ook gezorgd.

Lino, die uitstekend Engels spreekt, zal ons morgenvroeg weer oppikken en naar de plaatselijke bank brengen. Daar kunnen we geld pinnen.

Oké, dat is dan toch geregeld, we lopen naar de plaatselijke bar/pizzeria waar we iets drinken en de pizza proeven. De aanwezigen kennen mekaar allemaal, ook de passerende chauffeurs. Het is een en al groeten en een praatje maken. De barman waardeert ons bezoek ook, hij geeft zowaar korting op onze consumpties als hij verneemt dat we onderweg zijn  naar Monte Sant’Angelo.

Meer foto's:

Lees verder   San Marco la Catola - Castelnuovo della Daunia