Zdalne nauczanie religii- 25-29.05.2020

Katecheza 16

Temat: ŚWIĘTOWANIE DNIA ŚWIĘTEGO –NIEDZIELA DZIEŃ PAŃSKI

Katecheza 43, str. 96.

poniedziałek, 25.05.2020.

 Co to znaczy świętować dzień święty ? Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu poucza, co należy czynić w dni święte:

„Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga twego. Nie możesz przeto w dniu tym wykonywać żadnej pracy ani ty sam, ani syn twój, ani twoja córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje bydło, ani cudzoziemiec, który mieszka pośród twych bram. W sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty” (Wj 20,8-11).

Słowo „szabat” oznacza zaprzestanie pracy z powodów religijnych. Szabat był świętem obchodzonym wyłącznie przez Izraelitów. Każdy siódmy dzień tygodnia przeznaczony był na odpoczynek i należał do Boga. Wzór sześciu dni pracy, po których następował dzień odpoczynku wywodzi się z opisu stworzenia, kiedy Bóg odpoczął siódmego dnia. Tego dnia ludzie mieli wspominać wszystko, co Bóg uczynił, a zwłaszcza wyzwolenie ich z niewoli egipskiej. Ponadto Bóg powierzył Izraelowi szabat, by go przestrzegał na znak nierozerwalności przymierza. Zatem szabat jest dniem Pana, dniem Jego miłosierdzia oraz czci oddawanej Mu przez ludzi.

Wydarzenia Nocy Paschalnej stały się dla chrześcijan pierwszym ze wszystkich dni i świąt, czyli dniem Pańskim – niedzielą.

Niedziela jest nazywana pierwszym dniem tygodnia, bo tegoż właśnie dnia zmartwychwstał Chrystus. Świętowanie niedzieli odróżniało chrześcijan od Żydów świętujących szabat. Chrześcijanie tego dnia gromadzili się na łamanie chleba i modlitwę (por. Dz 20,7), czyli sprawowanie Eucharystii. 

W 321 r. cesarz Konstantyn wydał dekret ogłaszający niedzielę dniem wolnym od pracy, zakazującym wykonywania wszelkich czynności urzędowych.

O świętowaniu niedzieli poucza nas Katechizm Kościoła Katolickiego:

„Niedzielna celebracja dnia Pańskiego i Eucharystii stanowi centrum życia Kościoła. «Niedziela, w czasie której jest celebrowane Misterium Paschalne, na podstawie tradycji apostolskiej powinna być obchodzona w całym Kościele jako najdawniejszy dzień świąteczny nakazany». «Ponadto należy obchodzić dni Narodzenia Pana naszego Jezusa Chrystusa, Objawienia Pańskiego, Wniebowstąpienia oraz Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, Świętej Bożej Rodzicielki Maryi, Jej Niepokalanego Poczęcia i Wniebowstąpienia, Świętego Józefa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Wszystkich Świętych»” (KKK 2177).

Niedziela jest pamiątką zmartwychwstania Chrystusa. Jest Paschą tygodnia, podczas której świętujemy zwycięstwo Chrystusa nad grzechem i śmiercią. Jest także zapowiedzią przyszłego świata, nowego stworzenia i wieczności w chwale Ojca. Przez Paschę Jezusa wypełnia ona duchową prawdę szabatu żydowskiego i zapowiada wieczny odpoczynek człowieka w Bogu.

Ojciec Święty Jan Paweł II poucza nas, jak mamy uczcić dzień Pański:

„Jest zatem naturalne, że chrześcijanie winni dołożyć starań, aby także w szczególnych okolicznościach naszej epoki prawodawstwo cywilne brało pod uwagę ich obowiązek świętowania niedzieli. Niezależnie od tego są w sumieniu zobowiązani do takiego zaplanowania odpoczynku niedzielnego, aby mogli uczestniczyć w Eucharystii, powstrzymując się od prac i zajęć nie licujących z nakazem świętowania dnia Pańskiego, który winien przynosić szczególną radość i pozwalać na nieodzowny wypoczynek ducha i ciała” (Dies Domini, 67).

Niedziela i inne dni świąteczne to czas poświęcony Bogu przez uczestnictwo w Uczcie Eucharystycznej, przez lekturę Pisma Świętego, refleksje nad sensem i celem życia oraz modlitwę. To także czas poświęcony sobie i innym, zwłaszcza rodzinie – jako wyraz bezinteresownej miłości w służbie bliźniemu.

Dla chrześcijanina niedziela jest dniem modlitwy we wspólnocie wierzących − w Kościele i w gronie rodzinnym, dniem odpoczynku od pracy oraz dniem radości ze spotkania z Bogiem, rodziną i innymi. Niedzielny udział w Eucharystii jest nie tylko ważnym obowiązkiem, ale szczególnym przywilejem ochrzczonych. Powinniśmy dołożyć wszelkich starań, aby ten udział był świadomy, czynny, pełny i owocny. Niedziela i inne dni święte są także czasem odpoczynku i osobistego rozwoju, zwłaszcza duchowego. To także czas na pogłębienie wiadomości religijnych i spełnienie dobrych uczynków oraz umocnienie wspólnoty rodzinnej.

OBEJRZYJ PREZENTACJĘ:

Katecheza 16

Temat: MIŁOŚĆ I CZEŚĆ ODDAWANA RODZICOM –

IV PRZYKAZANIE

Katecheza 44

czwartek, 28.05.2020.

Rodzice kochają swoje dzieci przede wszystkim za to, że istnieją. Jest to miłość bezinteresowna. Rodzice, kochając swoje dzieci, stawiają im określone wymagania, nie pozwalają na wszystko.

Czcij ojca swego i matkę swoją.

Czwarte przykazanie Boże wskazuje na szczęście i dobro rodziców. W rodzinie uczymy się właściwego odnoszenia się do rodziców, rodzeństwa, dziadków oraz innych ludzi. Jeśli ktoś źle traktuje swoich rodziców nie może myśleć o założeniu szczęśliwej rodziny. Wsłuchajmy się teraz w wezwanie Boże skierowane do nas, dotyczące odnoszenia się dzieci do rodziców.

Rodzicom należy się od dzieci miłość, okazywane codziennie przez nich posłuszeństwo, szacunek, pomoc, a w sędziwym wieku opieka. W Nowym Testamencie również znajdujemy teksty wzywające dzieci, aby czciły swoich rodziców.

„Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom we wszystkim, bo to jest miłe w Panu” (Kol 3,20).

Czcij ojca swego i matkę swoją – to coś więcej niż kochać swoich rodziców. Czcić rodziców – to kochać ich miłością świadomą, czasami trudną, pełną poświęceń, to znaczy trwać przy nich. Dzieci powinny szanować, czcić rodziców nawet wówczas, gdy ci nie radzą sobie ze swoimi rodzicielskim obowiązkami. Zastanówmy się teraz co mówi Katechizm Kościoła Katolickiego na temat szacunku rodziców.

„Szacunek dla rodziców (cześć synowska) wynika z wdzięczności wobec tych, którzy przez dar życia, swoją miłość i pracę wydali na świat dzieci i pozwolili im wzrastać w latach, w mądrości i łasce. «Z całego serca czcij swego ojca, a boleści rodzicielki nie zapominaj! Pamiętaj, że oni cię zrodzili, a cóż im zwrócisz za to, co oni tobie dali?»” (KKK 2215).

O czci oddawanej rodzicom poucza również Jan Paweł II:

«Czcij ojca i matkę», gdyż są oni dla ciebie niejako zastępcami Pana Boga – są tymi, którzy dali ci życie, a przez to wprowadzili Cię w cały krąg ludzkiego bytowania: rodu, narodu, kultury. Są twoimi pierwszymi – po Bogu – dobroczyńcami. Jeżeli Bóg sam jest dobry, jest samym Dobrem, to oni mają największy udział w tej Jego najwyższej dobroci. A więc: Czcij twoich rodziców!” (List do Rodzin, Rzym, 2 lutego 1994 r.).