Zdalne nauczanie religii -27.04-01.05.2020.

Każdy człowiek pragnie być szczęśliwy. To pragnienie wynika z jego natury – jest stworzeniem Bożym, powołanym do miłości i wiecznej radości. Dlatego człowiek najpełniej szczęście realizuje właśnie przez miłość do Boga i drugiego człowieka

„Czystość serca” jest postawą prawości, szczerości, bezinteresowności. Jest to przede wszystkim zgodność postępowania z prawdą i własnym sumieniem. Człowiek „czystego serca” – to człowiek błogosławiony, czyli szczęśliwy.

„Nie będziesz cudzołożył” (Wj 20,14).

VI przykazanie Boże stoi nie tylko na straży czystości i nierozerwalności małżeństwa, ale również całego życia człowieka. Dotyczy również jego: myśli, pragnień, uczuć, woli, czynów.

Wypełnienie VI przykazania, zgodnie z nauką Chrystusa, wymaga takiego poszanowania godności drugiego człowieka, żeby nie traktować go nigdy jako przedmiotu swoich egoistycznych pragnień.

Miłość dwojga ludzi, jak każda prawdziwa miłość, ma za podstawę pragnienie dobra drugiej osoby i odpowiedzialność za siebie nawzajem oraz odpowiedzialność za posiadaną zdolność do poczęcia człowieka. W zrozumieniu istoty tego przykazania pomoże nam Katechizm Kościoła Katolickiego:

„Czystość jest cnotą moralną. Jest ona również darem Bożym, łaską, owocem działania Ducha: Duch Święty uzdalnia odnowionego wodą chrztu do naśladowania czystości Chrystusa” (KKK 2345).

„«Wszyscy ludzie powinni odznaczać się cnotą czystości stosownie do różnych stanów swego życia; jedni, przyrzekając Bogu dziewictwo lub święty celibat, w ten sposób mogą łatwiej poświęcić się niepodzielnym sercem Bogu; inni natomiast prowadząc życie w taki sposób, jaki prawo moralne określa dla wszystkich, zależnie od tego,czy są związani małżeństwem, czy nie». Osoby związane małżeństwem są wezwane do życia w czystości małżeńskiej; pozostali praktykują czystość we wstrzemięźliwości: Istnieją trzy formy cnoty czystości: jedna dotyczy stanu małżeńskiego, druga – wdowieństwa, trzecia – dziewictwa” (KKK 2349).

W języku biblijnym słowo „pokój” (hebr. „szalom”) oznacza życie i zdrowie, dobrobyt i harmonię, powodzenie i szczęście, ale również dobre stosunki między osobami, rodzinami, narodami, także między człowiekiem a Bogiem. Przeciwieństwem pokoju jest nie tylko wojna, ale wszystko, co szkodzi dobru człowieka i relacjom międzyludzkim. Pokój między człowiekiem a Bogiem zostaje zniweczony przez grzechy.

Bóg w swoim wielkim miłosierdziu obdarza nas łaską pokoju przez Osobę i dzieło swego Syna. Jezus Chrystus przynosi nam Boży pokój i zobowiązuje swych uczniów, aby go nieśli ludziom i światu.

Na straży pokoju i porządku w świecie stoi także V przykazanie: „Nie będziesz zabijał” (Wj 20,13).

Życie jest dobrem, którego nie wolno nigdy niszczyć. Pochodzi ono od Boga, jest Jego darem. Człowiek nie może dysponować nim w dowolny sposób. Jedynym Panem życia jest Bóg.

Przykazanie „nie zabijaj” zawiera w sobie nie tylko zakaz. Wzywa ono do określonych postaw i zachowań pozytywnych w obronie życia.

W związku z tym staje przed nami obowiązek odpowiedzialności za życie. Tymczasem człowiek w wieloraki sposób, niszcząc zdrowie lub życie swoje i drugiego człowieka, niszczy również pokój.

Społeczeństwa i narody potrzebują zgody i pokoju. Dlatego Kościół nieustannie troszczy się o pokój w świecie. W tym celu ustanowił dzień modlitw w intencji pokoju.

Światowy Dzień Pokoju ustanowił św. Paweł VI listem z dnia 8 grudnia 1967 r.

Obchodzony jest 1 stycznia każdego roku. Kościół nieustannie żyje Ewangelią pokoju. Głosi ją wszystkim ludziom i narodom i wzywa ich do działania na rzecz pokoju w świecie.

Sakrament pojednania i pokuty niesie łaskę Bożego miłosierdzia i przebaczenia, leczy zranione grzechem ludzkie serca. Szczytem pokoju jest Eucharystia. W Niej dokonuje się Ofiara pojednania człowieka z Bogiem i braćmi. Rozbrzmiewa w Niej słowo, zwiastujące pokój. Naszym zadaniem – jako chrześcijan – jest dzielić się tym pokojem z innymi. Jako uczniowie Jezusa Chrystusa jesteśmy wezwani do niesienia pokoju.Nieśmy orędzie pokoju w naszych środowiskach i prowadźmy innych do Boga, czyniąc pokój.