Zdalne nauczanie religii- 25-29.05.2020

Katecheza 17

Temat: Moja diecezja i jej parafie.

Katecheza nr 42, str.96.

Wtorek 26.05.2020

Życie we wspólnocie daje nam poczucie bycia potrzebnym, kochanym, akceptowanym, daje poczucie szczęścia. Człowiek wierzący potrzebuje wspólnoty, w której będzie rozwijał swą wiarę i o niej świadczył.

Odczytanie tekstu Pisma Świętego:

„Wtedy powiedział Jezus do Żydów, którzy Mu uwierzyli: «Jeżeli będziecie trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli»” (J 8,31-32).

Analiza tekstu biblijnego.

– Co zyskają ci, którzy poznają i przyjmą naukę Jezusa?

U początków Kościoła Jezus i Apostołowie troszczyli się o tych, którzy pragnęli przyłączyć się do nich i żyć według nauki Jezusa.

Dzisiaj to zadanie pełnią ich następcy.

– Kto jest zastępcą Jezusa na ziemi?

– Kim są następcy Apostołów?

Dzisiaj w imieniu Chrystusa pieczę nad Kościołem sprawuje papież wraz z biskupami.

W Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego czytamy:

„Każdy Kościół partykularny jest katolicki (to jest diecezja), złożony jest ze wspólnot chrześcijan, którzy pozostają w jedności wiary i sakramentów z ich biskupem, wyświęconym w sukcesji apostolskiej, i z Kościołem rzymskim, «który przewodniczy w miłości» (św. Ignacy Antiocheński)” (KKKK 167).

„Na przykładzie dwunastu Apostołów, razem wybranych i razem posłanych przez Chrystusa, jedność członków hierarchii kościelnej służy komunii wszystkich wiernych. Każdy biskup pełni swą posługę, jako członek Kolegium Biskupiego, w komunii z Papieżem, i wspólnie z nim podziela troskę o Kościół powszechny. Kapłani zaś pełnią swoją posługę w ramach prezbiterium Kościoła partykularnego (diecezji) w łączności i pod kierunkiem swego biskupa” (KKKK 180).

Jaką rolę odgrywają w Kościele biskupi?

Diecezja jako część ludu Bożego powierzona jest biskupowi diecezjalnemu, który jest dla niej pełnomocnym zastępcą Chrystusa, następcą Apostołów, nauczycielem Bożej prawdy, szafarzem sakramentów świętych, ustawodawcą i pasterzem. Prowadzi on wspólnotę diecezjalną w łączności z całym Kościołem powszechnym i z jego widzialną Głową – papieżem. Biskupa diecezjalnego w zarządzaniu diecezją i w posłudze pasterskiej wspomaga w duchu jedności biskup pomocniczy. Kapłani, którzy z biskupem stanowią jedno prezbiterium, jego pomoc i narzędzie w służeniu ludowi Bożemu, powinni zawsze uznawać go za ojca i ze czcią okazywać mu posłuszeństwo. Wierni świeccy powinni okazywać swemu biskupowi szacunek, podporządkowywać się jego duchowemu kierownictwu, popierać jego inicjatywy i zarządzenia zmierzające do duchowego rozwoju diecezji i modlić się w jego intencji.

Proboszcz jest pasterzem parafii, odpowiedzialnym za jej uświęcenie i zbawienie jej członków. Jest przedstawicielem biskupa diecezjalnego. Ma zapewnić parafianom dostęp do słowa Bożego i sakramentów świętych, organizować kult Boży i działalność charytatywną. Powinien opiekować się wiernymi wszystkich stanów, grup społecznych i zawodowych, szczególnie o chorych, duchowo zaniedbanych, nieszczęśliwych, słabych w wierze i oziębłych religijnie. Powinien modlić się o uświęcenie i zbawienie swoich parafian sprawując Mszę Świętą.

Parafianie przyjmują proboszcza z religijnym posłuszeństwem, poddają się jego duchowemu kierownictwu, okazują mu szacunek oraz ściśle z nim współdziałają dla swego religijnego rozwoju. Parafianie powinni przyczyniać się do budowania jedności między sobą, proboszczem, biskupem i papieżem w Kościele powszechnym

Każde uczestnictwo we Mszy Świętej, każdy wypełniony z troską o dobro innych czyn, przyczynia się do rozwoju parafii, diecezji, Kościoła Chrystusowego.

POZNAJ PODSTAWOWE WIADOMOŚCI O NASZEJ DIECEZJI:

pl.wikipedia.org/wiki/Diecezja_sandomierska

Katecheza 18

Temat: Miłość Ojczyzny obowiązkiem chrześcijanina.

Katecheza nr 43, str.98.

Środa, 27.05.2020

Historia naszego narodu wiąże się z walką o niepodległą Polskę. Polacy składali najwyższą ofiarę – życie, aby nasz kraj był wolny.

Przez 123 lata Polski nie było na mapach Europy, ale to nie znaczyło, że Polska zginęła. W tym okresie Polacy, wbrew staraniom

zaborców, podejmowali działania, które utraconej Ojczyźnie miały przywrócić wolność. Świadczą o tym wydarzenia:

1807 r. – powstanie Księstwa Warszawskiego – nadzieje, jakie Polacy pokładali w Napoleonie Bonaparte, wtedy powstaje Mazurek Dąbrowskiego. Rok 1812 – porażka wojsk Napoleona w Rosji – próżne nadzieje na odzyskanie niepodległości przez Polskę.

1830 r. 29/30 listopada – powstanie listopadowe – wysiłek tysięcy powstańców został zaprzepaszczony przez nieudolnych polityków. Rozpoczęły się zsyłki powstańców i ich rodzin w głąb Rosji, konfiskata majątków, zlikwidowano uniwersytet warszawski, to w tym okresie rozpoczęła się Wielka Emigracja podczas której wielkie polskie osobistości, żołnierze uciekają na zachód.

1863 r. – powstanie styczniowe, które również upada pociągając za sobą wielkie ofiary w ludziach, życie w tym powstaniu traci

m.in. jego ostatni przywódca Romuald Traugutt. Widząc, że walka zbrojna nie przynosi rezultatu skupiono się na podnoszeniu poziomu wiedzy i świadomości, w tajemnicy przed zaborcami czytano teksty pisarzy romantycznych, np. Mickiewicza. Tradycja polskości była ciągle przekazywana dalej i pomimo starań zaborców nie ginęła.

1918 r. – pojawia się sprzyjająca sytuacja międzynarodowa –zaborcy Polski ponoszą klęskę w I wojnie światowej, Polacy powołują legiony Piłsudskiego – 11 listopada –przybycie Piłsudskiego do Warszawy uznaje się za symboliczną datę odzyskania przez Polskę niepodległości, chociaż walki trwały nadal.

Tym wszystkim, którzy walczyli i ginęli za to, aby Polska trwała należy się pamięć i wdzięczność.

Powinniśmy troszczyć się o patriotyzm wyrażający się w wypełnianiu podstawowych konstytucyjnych obowiązków obywatelskich,

takich jak służba wojskowa i obrona ojczyzny, wierność dla kraju, troska o wspólne dobro i dbałość o stan środowiska naturalnego, przestrzeganie prawa, gotowość do ponoszenia wszelkich ciężarów i świadczeń, w tym też płacenia podatków.

Patriotyzm łączy się z szacunkiem dla innych narodów.

(opracowano na podstawie: R. Smolski, M. Smolski, E. H. Stadtmüller, Słownik encyklopedyczny. Edukacja obywatelska: zawiera tekst

Konstytucji RP, Wrocław 1999)

Miłość do Ojczyzny jest obowiązkiem każdego chrześcijanina.

„Potrzeba nieustannej odnowy umysłów i serc, aby przepełniała je miłość i sprawiedliwość, uczciwość i ofiarność, szacunek dla innych i troska o dobro wspólne, szczególnie o to dobro, jakim jest wolna Ojczyzna”

(„Potrzeba nieustannej odnowy umysłów i serc”. List Jana Pawła II z okazji 25. rocznicy I pielgrzymki do Ojczyzny).

„Wyraz ojczyzna łączy się z pojęciem i rzeczywistością ojca. Ojczyzna to poniekąd to samo co ojcowizna, czyli zasób dóbr, które otrzymaliśmy w dziedzictwie po ojcach. To znaczące, że wielokrotnie mówi się też: «ojczyzna –matka». Wiemy z własnego doświadczenia, w jakim stopniu przekaz dziedzictwa duchowego dokonuje się za pośrednictwem matek. Ojczyzna więc to jest dziedzictwo, a równocześnie jest to wynikający z tego dziedzictwa stan posiadania –w tym również ziemi, terytorium, ale jeszcze bardziej wartości i treści duchowych, jakie składają się na kulturę danego narodu” (Jan Paweł II,

Pamięć i tożsamość, Kraków 2005, s. 66).