SWASTYKA NA FLADZE 

PO RAZ PIERWSZY NA SZTANDARZE JAKO CHORĄGWI BĘDĄCEJ BOJOWYM ZNAKIEM JEDNOSTKI HEYDEBRECKA POJAWIŁA SIĘ W KĘDZIERZYNIE.

Hitler już na początku swojej kariery politycznej dostrzegł znaczenie flagi dla swojej partii z myślą o głównym przeciwniku jego „ruchu”, marksizmie. W pierwszych latach istnienia NSDAP jej przywódca chciał zapewnić swojemu ugrupowaniu coś, co dorównywałoby sile oddziaływania flag używanych przez jego przeciwników politycznych. Pod wrażeniem morza czerwieni na wiecach komunistów napisał, że sam mógł „poczuć i zrozumieć, jak łatwo człowiek z ludu poddaje się nieodpartemu urokowi tak wielkiego i imponującego spektaklu”. Hitler wiedział, że naziści również potrzebują wyrazistej identyfikacji wizualnej. Jak stwierdził w Mein Kampf: „członkom partii brakowało jakiegokolwiek zewnętrznego znaku przynależności do jednej grupy”. Jak sam później opowiadał, postanowił zaprojektować własną flagę. Nie on jeden zresztą – jego zdaniem była to w owym czasie kwestia żywo zajmująca kierownictwo NSDAP. Istotny wkład w prace koncepcyjne wniósł dentysta ze Starnbergu Friedrich Krohn, który zaproponował wzór ze swastyką wykorzystujący kolory czerwony, biały i czarny, „bardzo podobny” do projektu samego Hitlera. Wódz nazistów skopiował czerwień od komunistów, ale inspirował się również czarno-biało-czerwoną flagą Cesarstwa Niemieckiego, a przede wszystkim dodał swastykę. Niemieccy nacjonaliści o poglądach mistycznych, szczególnie skupieni w Towarzystwie Thule, uważali swastykę za symbol rasy aryjskiej. Powstała w ten sposób flaga idealnie oddawała zdaniem jej autora istotę narodowego socjalizmu: „Czerwień pokazuje ideę socjalną ruchu, biel ideę nacjonalistyczną, a swastyka zwycięstwo człowieka aryjskiego i twórczej pracy, która zawsze była i zawsze będzie antysemicka”. Nie była to dla Hitlera sprawa błaha, o czym świadczą długie rozważania na jej temat zawarte w Mein Kampf. Przyszły dyktator chciał, by swastyka zjednoczyła ruch nazistowski i symbolizowała podstawy jego ideologii, ale wiedział też, że tak wyrazisty znak mógł również okazać się skutecznym narzędziem do przyciągania zwolenników. Kiedy nowa flaga została zaprezentowana po raz pierwszy w Tagernsee w 1920 roku, wywarła efekt – według jej autora – „podobny do płonącej pochodni”. 

W 10 rocznicę puczu piwnego w Monachium 8 i 9 listopada 1933 r. zorganizowano wielką uroczystość, podczas której przywódcy Freikorpsów przekazali swoje stare flagi bojowe hitlerowskim SA i SS. 

 Był to symboliczny znak ich wierności nowej władzy, 

 państwu   nazistowskiemu  

Od 1926 wszystkie nowe flagi i sztandary partii były konsekrowane przez Hitlera dotknięciem płótna z krwawej flagi – sztandaru, który przesiąknął krwią trzech zabitych nazistów poległych gdy bawarska policja otworzyła ogień do maszerujących puczystów w 1923r. Sztandar Krwi otrzymał status świętej relikwii. Przechowywany był na honorowym miejscu w holu tak zwanego Brunatnego Domu – siedziby głównej NSDAP w Monachium.

Peter von Heydebreck podczas uroczystości przekazania flag Freikorpsów

9 listopada 1933 r. w Monachium (trzeci od lewej). 

Fotorelacja z uroczystości przekazania sztandarów