HEYDEBRECK Wir Wehr-Wölfe

DLACZEGO NIBELUNGOWIE?

Wydaje się, że jest to pozycja obowiązkowa, uzupełniająca "Wir Wehr-Wölfe" i umożliwiająca zrozumienie postawy Heydebrecka, który mitologizował wojnę i polskie powstania. Nibelungowie byli bohaterami staroniemieckiej epopei "Pieśń o Nibelungach", która przedstawiała heroiczne i tragiczne wydarzenia. Wykorzystując te analogie w swoich wspomnieniach, Heydebreck próbował przedstawić siebie i swoich towarzyszy jako bohaterów, którzy walczyli w epickich starciach na wzór legendarnych wojowników. Te symboliczne odniesienia mogły mieć na celu wyrażenie upadku i klęski Niemiec, które były podobne do tych, jakie przedstawiono w historii Nibelungów.

PRZYKŁADOWE ODNIESIENIE W TEKŚCIE KSIĄŻKI HEYDEBRECKA

"Ich höre, Graf Schulenburg ist in erreichbarer Nähe, der Gene-ral, der am 9. November 1918 am treuesten zu seinem Kaiser hielt. "Wollen Sie unser Führer sein?" eile ich zu ihm. Da er ablehnt, fahre ich weiter, im Auto durch Schweidnitz und Reichenbach, über Neiste und Neustadt bis Kosel und Kandrzin, von Formation zu Formation. Ich will sie für eine gemeinsame Aktion gewinnen, für irgendeinen Kampf, und sei es ein Nibelungenkampf! Vergebens — sie sind bereits in Auflösung begriffen. Mit leeren Händen kehre ich zu meinen Männern zurück."

"Słyszałem, że hrabia Schulenburg jest w zasięgu ręki, generał, który był najbardziej lojalny wobec cesarza 9 listopada 1918 roku. „Chcesz być naszym przewodnikiem?” Spieszę się do niego. Ponieważ odmawia, jadę dalej samochodem przez Schweidnitz i Reichenbach, przez Neiste i Neustadt do Kosel i Kandrzin, od formacji do formacji. Chcę ich pozyskać do wspólnej akcji, do jakiejkolwiek walki, choćby to była bitwa Nibelungów! Na próżno - są już w trakcie rozpuszczania. Wracam do moich ludzi z pustymi rękami."

EPOS, KTÓRY MIAŁ ODZWIERCIEDLAĆ NIEMIECKĄ DUSZĘ?

Ideologia nazistowska sięgała do różnych elementów mitologii germańskiej i nordyckiej, w tym do Nibelungów. Adolf Hitler i jego zwolennicy poszukiwali mitologicznych i legendarnych motywów, które podkreślałyby ich koncepcję supremacji rasy aryjskiej oraz ideałów wojowników i heroizmu.

W przypadku Nibelungów, Hitler i inni nazistowscy przywódcy interpretowali ich historię jako opowieść o upadku wielkiej i potężnej rasy germańskiej, co miało wzmacniać narodową dumę i poczucie przynależności do wyjątkowej kultury.

Znaczenie to było szczególnie ważne dla propagandy nazistowskiej, która dążyła do zjednoczenia narodu niemieckiego wokół idei odrodzenia wielkości i potęgi.

W ROKU 2009 PIEŚŃ O NIBELUNGACH ZOSTAŁA WPISANA NA LISTĘ UNESCO Pamięć Świata

Siegfried, das Reichsschwert schmiedend, am Bismarck-Nationaldenkmal (1901), Berlin

Zygfryd, wykuwający miecz cesarski, przy Pomniku Narodowym Bismarcka (1901), Berlin

W XIX I XX WIEKU NIBELUNGENLIED BYŁ UWAŻANY ZA NARODOWĄ EPOPEJĘ NIEMCÓW, A ZYGFRYD ZABÓJCA SMOKÓW BYŁ UWAŻANY ZA NIEMIECKIEGO BOHATERA NARODOWEGO.

Zygfryd, znany również jako Siegfried, miał w mitologii i legendach zbroję ze złota wykonaną przez krasnoludy Nibelungów. W legendach Zygfryd jest bohaterem, który zabija smoka Fafnira i zdobywa skarb, który ten strzegł. Według niektórych wersji, po pokonaniu smoka Zygfryd trafił do skarbców krasnoludów, a oni, w podzięce za uwolnienie ich skarbca, stworzyli dla niego zbroję ze złota. Zbroja ta, nazywana "Skarbem Nibelungów" (niem. Nibelungenhort), była nie tylko bardzo cenna, ale także miała magiczną moc, która czyniła Zygfryda nieśmiertelnym w bitwie.

Etymologia słowa Nibelungowie wiąże się ze słowem Nebel (staroniem. Nebul) oznaczającego „mgłę”. Zatem Nibelungowie to „mieszkańcy krainy mgieł”, których skarb zagarnął Zygfryd. Nibelungi to forma zgermanizowana nazwy Nibelungowie, która była używana przez niektórych tłumaczy i pisarzy w XIX i XX wieku.

Nibelungowie to postacie z legend i mitologii starogermańskiej. Mieszkali oni w podziemnym państwie, Nibelheimie. Znani są przede wszystkim z eposu "Pieśń o Nibelungach" (niem. Nibelungenlied). Jest to jedno z najważniejszych dzieł literatury średniowiecznej, które powstało w XIII wieku.

Fabuła eposu skupia się na historii dwóch rodzin: Burgundów (Nibelungów) i Hunów. Głównym bohaterem jest Siegfried, legendarny bohater, który zdobył magiczną moc dzięki kąpieli w krwi smoka. Jednak podczas kąpieli liść potarganego drzewa spadł na jego plecy, a jego skóra w tym miejscu pozostała podatna na rany. Kiedy to miejsce było narażone na atak, Zygfryd tracił swoją nieśmiertelność i mógł zostać zabity. Jest to motyw znany jako "punkt achillesowy". Siegfried zakochuje się w Krymhildzie, siostrze Gunthera, władcy Burgundów. W celu zdobycia jej ręki, pomaga Guntherowi w zdobyciu Brunhildy, królowej Islandii.

Jednak historia ta kończy się tragicznie. Zazdrosna Krymhilda odsyła Siegfrieda do walki z innymi rycerzami, gdzie zostaje zdradzony i zabity przez Hagena, jednego z wasali Gunthera. W odpowiedzi Krymhilda poślubia Etzela, króla Hunów, i zaprasza Gunthera i jego towarzyszy do swojego dworu. Tam dochodzi do masakry, w której ginie większość Nibelungów.

Legendy o Nibelungach mają swoje korzenie we wcześniejszych mitologiach germańskich. Wielu badaczy łączy ich historię z motywami ze starogermańskiego mitu o Sigurdzie, bohaterze znanym z eddyckiego poematu "Pieśń o Sigurdzie". Przez wieki Nibelungi byli tematem wielu dzieł literackich, jak również inspiracją dla oper Richarda Wagnera, zwłaszcza "Złotego Pasa" i "Zmierzchu bogów" z cyklu "Pierścień Nibelunga". W wagnerowskiej tetralogi z imienia wymieniony jest Alberyk, który w Złocie Renu zdobywa przywództwo nad Nibelungami, oraz jego brat, Mime. Nibelungiem w połowie jest także syn Alberyka – Hagen - zabójca Zygfryda.

W eposie korona jest symbolem władzy i bogactwa, którą Zygfrid zdobywa razem ze skarbem Nibelungów po pokonaniu smoka Fafnira. Korona ta jest później przedmiotem sporu między Zygfridem a królem Gunterem, który chce się nią posłużyć do zdobycia ręki pięknej Brunhildy. Po śmierci Zygfrida, korona trafia do jego żony Krymhildy, która pragnie zemsty na zabójcach swojego męża.

W filmie Langa korona jest przedstawiona jako wartościowy skarb, który ma wpływ na dalsze wydarzenia. Niektórzy krytycy filmowi sugerują, że korona może być także interpretowana jako symbol cesarstwa niemieckiego, które upadło po I wojnie światowej. Film został nakręcony w okresie Republiki Weimarskiej 1922/23, która była nękana przez kryzysy polityczne i gospodarcze. Niektórzy Niemcy tęsknili za dawną potęgą i chwałą cesarstwa i uważali, że zostało ono zdradzone przez sojuszników i rewolucjonistów. Film Langa mógł więc być próbą odwołania się do tych uczuć i stworzenia mitu narodowego opartego na legendzie o Nibelungach.

Odznaka miała 30 mm wysokości (mierzony pośrodku, od dolnej krawędzi korony do krzyża koronującego) i szerokości 26 mm) Podobny emblemat był używany w niemieckiej marynarce wojennej (Kaiserlich Marine, niem. Kaiserliche Marine). Marynarka nosiła go na obu rękawach nad złotymi galonowymi paskami oznaczającymi stopień, a także na czapkach. Dlaczego Peterowi von Heydebreckowi, dowódcy „batalionu samoobrony" przyszło do głowy, aby wybrać ten emblemat morski jako znak identyfikacyjny utworzonego przez niego korpusu ochotników? Był weteranem armii Kaisera, zasłużonym oficerem pierwszej linii, który stracił lewą rękę w 1914 r. z powodu ciężkiej kontuzji, ale mimo kontuzji nadal służył w szeregach pruskich królewskich jeegerów i został nagrodzony podczas Wielkiej Wojny za wykazane męstwo w bitwach w Argonne, niedaleko Verdun, nad Sommą, we Włoszech i Rumunii, pruskimi krzyżami żelaznymi obu klas. Można założyć, że Peter von Heydebreck, syn niemieckiego generała, potomek starożytnej pruskiej rodziny szlacheckiej, której przedstawiciele przez wiele pokoleń służyli w armii pruskiej, wychowany w duchu bezinteresownej lojalności Ojczyźnie, wybierając cesarską koronę jako emblemat swojego korpusu, chciał okazać sympatię dla obalonej dynastii Hohenzollernów. Nie tylko on osobiście, ale także jego oddział nie miał historycznych powiązań z marynarką wojenną. Wszyscy ochotnicy, którzy stanowili początkową ramę Freikorpsu von Heydebrecka, podobnie jak on sam, służyli w pruskich królewskich jaegerach przed rewolucją listopadową. Istnieje wersja, w której wybierając emblemat dla freikorpsu, jego organizator mógł kierować się względami czysto handlowymi. Faktem jest, że po zakończeniu wojny światowej wytwórcy godła marynarki wojennej zapewne mieli w swoich magazynach spore zapasy tych znaków, które ze względu na zmianę okoliczności przestały być aktualne, a które z tego powodu można było kupić tanio - czego dokonał praktyczny von Heydebreck. Zamiast tracić czas, wysiłek i pieniądze na opracowanie osobnego szyldu dla swojego freikorpsu i na jego późniejszą produkcję, wykorzystał to, co było dostępne w magazynach. To prawda, jest to wersja czysto spekulacyjna, ponieważ sam von Heydebreck nie napisał o tym ani w swoich wspomnieniach wojskowych „Jesteśmy wilkołakami”, ani w żadnych innych dokumentach, które przetrwały do dziś.

ODZNAKA W POSTACI NIEMIECKIEJ („OTTOŃSKIEJ”) KORONY CESARSKIEJ, korpusu ochotniczego (freikorpsu) Hansa Adama Otto Petera von Heydebrecka, czyli „batalionu samoobrony von Heydebrecka”. Tak ten oddział ochotniczy nazywano w okresie jego udziału w walkach z Polakami na Górnym Śląsku w 1921 r.