Laura was op weg naar huis. Ze was laatste geworden op het jaarlijkse, door haar stad georganiseerde gaming event en ze baalde. Haar vader was eigenaar van een grote game winkel en hij schepte vreselijk over haar op. Niemand kon zo goed gamen als zijn dochter, niemand had ooit zo’n hoge score gehaald, niemand had een game zo snel door. Als je haar vader moest geloven, was ze de beste gamer die er was. Hij was filiaalhouder in een game winkel en zijn klanten vonden zijn opschepperij begrijpelijk maar irritant en de komende dagen zou er geregeld iemand langskomen. Niet om een nieuwe game te kopen, maar om te vragen of ze gewonnen had. Dat hoefden ze niet te vragen, want de uitslagen kon je op internet terugvinden. Ze kwamen langs om hem te narren. Verdrietig pakte ze haar telefoon en stuurde hem een smsjes. Dan hoefde ze in ieder geval zijn teleurgestelde gezicht niet te zien.
Thuisgekomen pakte ze wat te drinken uit de koelkast en maakte ze een zak chips open. Ze deed de tv aan en startte haar console.
‘Wat kijk je sip.’
Verbaasd keek ze naar de man op het scherm. Vreemd, dit personage kende ze niet.
‘Vertel eens’, drong de man aan. ‘Wat is er?’
Laura haalde haar schouders op. ‘Ik heb verloren.’
‘Verloren? Van wie? Waarvan?’
‘Er was een game wedstrijd in de stad en ik ben als laatste geëindigd.’
De man op het scherm keek haar begrijpend aan. ‘Jammer voor je hoor, maar wat maakt het uit.’
‘Het maakt wel uit’, riep ze gefrustreerd. ‘Morgen wordt papa’s winkel weer platgelopen door pesterige klanten, die willen weten of ik eerste ben geworden. Schepte hij nou maar niet zo op!’
‘Of won jij nou maar eens een keertje.’
Laura staarde verbaasd naar het scherm. ‘Ik weet niet wie u bent, maar ik vind dit een slechte grap.’
‘Het is geen grap, ik kan je helpen.’
‘Hoe?’
‘Zie mij als een extra optie op je game console. Je kunt mij activeren door de aan en uit knop ietsje langer in te drukken dan normaal. Laadt het spel waarin je beter wilt worden en ik leer het je.’
‘Heeft papa een software uitbreiding voor mijn console gekocht?’
Er kwam een bulderende lach uit de tv. Het was geen vrolijke lach, het was een akelig raspend geluid. Laura’s nekharen gingen overeind staan en ze huiverde.
‘Nee,’ zei de man, ‘en ik wil er iets voor terug.’
‘Wat dan?’
‘Het eerste kind dat je krijgt.’
‘Doe even normaal man’, zei Laura gepikeerd. ‘Ik ga nog naar school. Ik denk nog helemaal niet na over zulke dingen.’
‘Des te makkelijker om het te beloven, maar als je niet geholpen wilt worden, dan niet.’ De man haalde zijn schouders op. ‘Het beste met je.’ Het beeld begon te vervagen.
‘Nee, wacht even’, zei Laura snel. ‘Ik beloof het, maar alleen als je me alles laat winnen waar ik aan meedoe.’
‘Afgesproken’, zei de man. ‘Vanaf nu zal je alles winnen waar je aan meedoet.’
De jaren verstreken en Laura won de ene wedstrijd na de andere. Haar vader was verschrikkelijk trots en niemand lachte hem nog uit. Laura was een echte beroemdheid en op een dag, nadat ze weer eens eerste was geworden, werd ze benaderd door een rijke game ontwerper.
‘Hoe doe je dat toch’, vroeg hij. ‘Het lijkt wel of je stiekem door iemand geholpen wordt.’
Laura werd rood.
‘Maar zo’n type lijk je mij niet’, ging hij verder. ‘Jij bent gewoon een natuurtalent en ik heb een leuke baan voor je.’
Leuk was zachtjes uitgedrukt. Laura werd game tester. Dat betekende dat ze als eerste de nieuw ontwikkelde games mocht testen en ze kreeg er nog goed voor betaald ook. Ze genoot met volle teugen van haar werk. Niet alleen de baan was geweldig, haar werkgever was dat ook. Hij was jong, zag er goed uit en hij had humor. Op een avond sloeg de vonk over en na een tijdje te hebben samengewoond, trouwden ze. Een paar maanden later kregen ze hun eerste kind. Het was een prachtig meisje en ze waren dolgelukkig, zowel met haar als met elkaar.
Hun dochter was net een maand oud toen Laura ‘s-nachts wakker werd van de TV. Slaperig ging ze naar beneden. Ze was er zeker van dat ze het ding uit hadden gezet voor ze gingen slapen, maar aan het geluid te horen stond hij aan. Ze pakte de afstandsbediening om het apparaat uit te zetten en keek recht in het gezicht van haar digitale game trainer. Geschrokken probeerde ze de tv uit te doen. Ze drukte een paar keer op de afstandbediening, maar de tv ging niet uit. Ze liep naar het apparaat toe en probeerde het met de hand uit te zetten, maar nog steeds ging de tv niet uit. Wanhopig trok ze de stekker uit het stopcontact, maar het wrede, lachende gezicht ging niet weg.
‘Hallo Laura’, sprak hij. ‘Probeer je mij te laten verdwijnen? Dat is nou niet aardig van je. Heb ik je niet altijd geholpen? Heb je ooit nog een wedstrijd verloren?’ Hij lachte zachtjes. ‘En nu is het tijd om je belofte na te komen.’
‘Neeeee’, brulde Laura. ‘Alles kan je van me krijgen, maar niet mijn kind.’
Snikkend viel ze op haar knieën en omarmde de tv.
‘Alsjeblieft, niet mijn kind. Ik wil alles voor je doen, als ik mijn kind maar mag houden.’
Het gezicht staarde haar spottend aan. ‘Als je raadt hoe ik heet, mag je haar houden. Drie nachten achter elkaar keer ik terug en mag je raden hoe ik heet. Als je aan het einde van de derde nacht mijn naam nog niet weet, neem ik haar mee.’
‘Hoe?’, vroeg Laura. ‘Je bent een tv beeld. Jij kan mijn kind niet meenemen.’
‘O jawel, kijk maar.’
Het beeld zoomde uit en de man was nu helemaal in beeld. Hij reikte naar iets aan de zijkant van het scherm en zijn armen verdwenen uit beeld.
‘Kijk, ik heb haar.’
Laura begon te schreeuwen en bonkte met haar vuisten op het scherm. De man had haar kind vast. Hij lachte wreed en kuste de baby zachtjes op het voorhoofd.
‘Geef mijn baby terug,’ krijste ze.
‘Drie nachten heb je’, antwoordde hij. ‘Tot morgennacht.’
De tv ging uit en boven hoorde ze haar baby huilen.
Radeloos liep ze naar boven. De trap was gehuld in de mist van haar tranen. Wat moest ze doen? Ze zou nu ook moeten opbiechten dat ze hulp had gehad bij het winnen van de wedstrijden. Als het uitkwam dat ze had gecheat, kon het zelfs invloed hebben op het bedrijf van Rick. Ze was het gezicht van zijn zaak! Moedeloos ging ze de kinderkamer in. De baby was weer in slaap gevallen en zoog vredig op haar duimpje. De tranen rolden uit Laura’s ogen. Ze kon haar ogen niet van haar kindje afhouden. Ze ging in de stoel naast het bedje zitten en bleef maar naar haar kijken.Ondertussen dacht ze na over de naam van haar digitale kwelgeest. Hoe kwam ze ooit achter zijn naam?
Rick werd wakker en keek naast zich. Laura was uit bed en het was nog geen tijd om de baby te voeden. Ongerust stond hij op en liep naar de babykamer. Hij vond Laura slapend in de stoel naast hun dochter. Voorzichtig maakte hij haar wakker.
‘Waarom slaap je bij Suusje, Lieverd?’
Met een schok herinnerde Laura zich wat er die nacht was gebeurd. Ze keek naar het lieve onschuldige gezichtje van hun baby en snikte het uit. Geschrokken sloeg Rick zijn armen om haar heen en wiegde haar zachtjes heen en weer.
‘Is er iets met Suusje aan de hand?’, vroeg hij bezorgd. ‘Is ze ziek?’
Laura schudde haar hoofd.
‘Wat is er dan? Oh nee, je hebt toch geen postnatale depressie? Je was zo vrolijk en zo blij. Geef ik je wel genoeg aandacht?’
Ze knikte en begon nog harder te huilen.
‘Wat is er dan? Alles is goed met Suusje, alles is goed met jou. Waarom huil je dan?’
Hortend en stotend vertelde Laura wat er was gebeurd.
‘Een personal game trainer, uit cyberspace, die Suusje wil hebben, omdat jij een onverslagen game kampioen bent, maar je mag haar houden als je zijn naam raadt’, vatte hij samen.
‘Je hebt een nachtmerrie gehad Laura. Je hebt gisteravond veel te lang zitten gamen. Blijf voorlopig even weg bij de TV.’
‘DAT KAN NIET’, brulde Laura wanhopig. ‘Als ik niet raad hoe hij heet neemt hij Suusje mee! Snap dat dan! Als je me niet geloofd, kijk dan vanavond vanaf de vide naar de TV, dan kan je hem zien.’
‘Als dat je helpt, doe ik dat. Maar nu moet ik opschieten, ik heb een belangrijke vergadering. Zal ik vragen of mijn moeder langs komt?’
Laura schudde haar hoofd. ‘Nee het gaat al weer. Ik ben blij dat je het weet, dat lucht op.’
Hij gaf haar een kus en streelde haar haar. ‘Het komt allemaal goed hoor’, zei hij troostend. Hij liep de kamer uit en ze hoorde hem de badkamer in gaan.
De dag ging tergend langzaam om. Laura had het namenboek uit de kast gepakt en een paar keer doorgenomen. Daarna had ze gegoogled op voornamen en doorgeklikt op alle zoekresultaten die haar wat leken. Haar ogen waren bloeddoorlopen van het huilen en het lezen, maar toen Rick thuiskwam kende ze honderden voornamen uit haar hoofd. Rick keek haar bezorgd aan.
‘Gaat het met je?’, vroeg hij.
‘Jawel, maar ik zou willen dat het middernacht was’, antwoordde ze. ‘Ik word gek van het wachten.’
‘Waarom ga je niet even slapen? Dan maak ik je wakker als het tijd is.’
‘Nee, als ik mijn ogen dicht doe verschijnt het gezicht van die engerd op de achterkant van mijn oogleden en wie weet vergeet ik de namen die ik geleerd heb als ik ga slapen en we moeten nog eten.’
‘We kunnen wat te eten bestellen. Moet Suusje nog eten?’
‘Straks om elf uur nog een klein flesje.’
Rick pakte zijn telefoon en bestelde chinees. ‘Wijntje?’, vroeg hij.
Ze knikte. Even later kwam hij terug met een flesje bier en een glas wijn.
‘Proost’, zei hij. ‘Op de goede afloop. Niemand gaat er met onze Suus vandoor hoor!’
Zijn geruststellende aanwezigheid en het wijntje maakte haar wat rustiger. Misschien had Rick wel gelijk. Misschien was het wel een droom geweest. Een hele realistische droom. Misschien was het aanbod om te helpen ook wel een droom geweest en had haar vader gelijk gehad, was ze gewoon een hele goeie gamer geweest….’
Ze viel tegen Rick aan in slaap. Om elf uur maakte hij haar voorzichtig wakker.
‘Het is tijd voor Suusje, Laura.’
Ze knikte slaperig en ging naar de keuken om het flesje warm te maken. De kleine meid dronk het flesje gulzig leeg en liet een flinke boer. Ze moesten lachen om het harde geluid, dat uit het tere wezentje kwam. ‘Dat belooft wat voor later’, grinnikte Rick. ‘Wat voor geluid gaat ze maken als ze een tiener is.’
Lachend brachten ze haar naar bed. Inmiddels was het kwart voor twaalf geworden.
‘Kom Laura, we gaan naar bed’, stelde Rick voor.
Laura aarzelde. ‘Weet je wat Rick, misschien moeten we toch even opblijven. Als we samen kijken en die engerd komt niet in beeld, dan was het een droom en dan ben ik er meteen klaar mee.’
‘Dat is een goed idee van je’, zei hij. ‘Ik haal nog een biertje. Wil jij nog wat?’
‘Nee, ik loop met je mee en maak snel nog even een beker thee.’
Een paar minuten voor twaalf zaten ze samen voor de TV.
‘Weet je Rick, ik voel me een beetje een idioot.’
‘Welnee, gekkie’, grinnikte Rick. ‘Wil je nog dat ik op de vide kijk of zal ik gewoon beneden blijven?’
‘Blijf maar beneden. Als hij verschijnt kom je toch direct naar me toe.’
‘Dat is waar.’ Hij keek op zijn horloge. Nog een minuut. Het lijkt wel oud en nieuw. Zullen we gaan staan?’
Laura glimlachte en schudde haar hoofd. Samen keken ze naar het zwarte scherm. Het was twaalf uur.
‘Zie je wel Laura, niets te…’
Er klonk een klik en de tv floepte aan. Op het scherm verscheen het gezicht van haar kwelgeest.
‘Zo Laura’, raspte zijn stem. ‘Je bent niet alleen vanavond...’
‘Wie ben jij?’, brulde Rick. ‘Wat ben jij voor een rotzak om het leven van mijn vrouw zuur te maken? Ik ben een invloedrijk zakenman en ik kan je kapot maken, weet je dat?’
De kwelgeest glimlachte fijntjes. ‘Nou nou, wat een taal en dat in het bijzijn van een dame. Vroeger ging dat toch anders hoor. Heeft ze je alles verteld?’
‘Ja, dat heeft ze. En…’
‘Dan weet je ook dat ze maar zes uur de tijd heeft om mijn naam te raden. Jij zit kostbare tijd te verbruiken. Als jij je kind niet kwijt wilt raken, zou ik haar maar laten raden, je mag mee raden hoor.’
Laura keek Rick smeekend aan. ‘Doe wat hij zegt, Rick. Straks zijn we haar kwijt.’
Met een rood hoofd van ingehouden woede begon Rick samen met Laura namen te raden. Zes uur achter elkaar noemden ze alle namen die ze konden bedenken, maar geen van de namen was goed. Toen het zes uur in de ochtend was geworden, stak de man zijn hand in de lucht.
‘Het is klaar. Om middernacht mogen jullie het voor de tweede keer proberen.’
‘Ik geloof je niet’, zei Rick. Hij keek de man op het scherm woedend aan. ‘Ik denk dat we maar op moeten houden met jouw spelletje. Deze grap heeft lang genoeg geduurd. Volgens mij heb jij opdracht van één van mijn concurrenten gekregen, om ons in de maling te nemen. Als dit op YouTube terecht komt, doe ik je een proces aan mannetje. En ik beloof je, dan ben je nog niet van me af.’
Het gezicht op het scherm staarde hem peinzend aan. ‘Ik geloof dat jij een beetje overtuigd moet worden. Je hebt geluk dat ik niet haatdragend ben. Weet je, jouw vrouw heeft mij jaren geleden in ruil voor mijn diensten een belofte gedaan. Het enige dat ik wil, is dat ze haar belofte nakomt. Bovendien heb ik haar ook nog een mogelijkheid gegeven om haar belofte niet na te komen. Haal je dochter, dan laat ik je wat zien.’
Rick stond op en gebaarde Laura met hem mee te gaan. ‘Ik laat je niet alleen bij die griezel, ga mee.’
Samen haalden ze Suusje en gingen weer voor de tv zitten.
‘Leg de baby op de bank’, zei de man. Hij staarde ze kil aan vanaf het scherm.
Laura legde Suusje voorzichtig tussen Rick en zichzelf neer.
‘Let nu goed op.’
Suusje begon langzaam te verdwijnen. Het leek wel of ze oploste in de lucht.
‘Rick, doe iets!’, brulde Laura.
Maar het was te laat. Suusje lag niet meer op de bank, ze werd vastgehouden door de man op de tv. Rick schoot overeind en sloeg met zijn vuist keihard op het scherm. Het scherm spatte uit elkaar en het beeld was weg, maar de kwelgeest was nog steeds te horen. Hij lachte hard. Het was een raspende duivelse lach.
‘Sukkel’, fluisterde hij. ‘Wie slaat er nu op zijn eigen tv. Nu kan je het kind helemáál niet meer zien…. Gelukkig is de tv niet het enige medium waar ik mij op begeef.’
De telefoons van Laura en van Rick begonnen te rinkelen.
‘Handig hè, zo’n videochat functie. Ik geef eerst jullie kind even terug.’
Vanuit het niets begon Suusje weer te materialiseren. Laura griste haar van de bank en drukte haar tegen zich aan.
‘Morgen om middernacht verschijn ik op jullie telefoon en mogen jullie allebei weer raden. Begin meteen, dan hebben jullie meer kans.’
Laura snikte het uit. Ze had Suusje nog steeds tegen zich aangeklemd. Rick sloeg zijn armen om haar heen en zo zaten ze een tijdje totdat Rick opsprong. Zonder iets te zeggen liep hij naar zijn laptop en begon te typen. Een tijdje later kwam hij terug.
‘Zo, ik heb al mijn werknemers de opdracht gegeven te zoeken naar databases met voornamen. Mijn inkopers kopen ze op en mijn programmeurs maken een programma dat al die namen in elf uur moet spuien. We hebben dan een uurtje over voor het geval er iets mis gaat. Hij heeft niet gezegd hoe we die namen moeten raden. Op deze manier maken we een kans. Ik zou graag bij je blijven, maar je begrijpt dat ik dit zelf wil managen. Tot vanavond lieverd.’ Hij kuste haar en rende de deur uit.
Om vijf uur ‘s-middags kwam hij weer thuis. Hij grijnsde van oor tot oor.
‘We liggen goed op schema Laura. Het gaat lukken. Om twaalf uur gaan we die freak bestoken met alle namen die er op de wereld te vinden zijn.’
Hij gaf Laura en Suusje een kus en liep naar de keuken om een biertje te halen. Laura stopte Suusje in haar bedje en ging naast hem zitten. Ze pakte het flesje uit zijn hand en nam een slok.
‘Wil je er ook één?’
‘Nee, even een slokje. Ik ga zo koken.’
‘We kunnen wat laten bezorgen?’
‘Nee, ik heb zin om zelf iets te maken.’
Ze gaf hem een kus en ging naar de keuken. Een half uurtje later kwam ze terug met een lekkere spaghetti.
‘Zullen we het voor de tv eten?’
‘Die is kapot Lau.’
Laura wankelde een beetje. De inhoud van de borden schoof gevaarlijk dicht naar de rand.
‘Gaat het met je?’
Ze knikte bedroefd. ‘Ja hoor. Het gaat.’
Rick stond op en pakte de borden uit haar handen.
‘Ga maar op de bank zitten. Ik heb een idee.’
Ze ging zitten en hij gaf haar de borden terug. Even later kwam hij terug met zijn laptop en zette het apparaat op de salontafel.
‘Ik bestel een nieuwe tv online, dan hebben we hem morgen in huis. Vanavond kijken we webtv op mijn laptop. Het is een klein scherm, maar het beeld is goed.’
Laura probeerde naar hem te glimlachen en gaf hem zijn bord aan.
Het was elf uur geworden en Laura gaf Suusje haar flesje. Rick testte het namennoem programma en grijnsde breed. ‘Kom maar op klootzak’, fluisterde hij. ‘Eens kijken of je hier van terug hebt.’
Ze zaten klaar. Nog een minuut, dan was het twaalf uur. Gespannen tuurden ze naar hun telefoon. Klokslag twaalf gingen de schermen aan en staarde hun kwelgeest ze recht in de ogen aan.
‘Goedenacht’, begon hij. ‘Ik zie dat jullie er klaar voor zijn. Begin maar.’
Rick deed zijn laptop aan en startte het namennoem programma.
De kwelgeest keek verbaasd.
‘Toe maar’, zei hij zachtjes. ‘Jullie hebben iets slims bedacht. Petje af hoor. Zodra ik mijn naam noem steek ik mijn hand op. Goed?’
Hij begon hikkend te lachen, veegde in zijn ogen en keek ze daarna vals aan.
‘Weet je wat het probleem is van de mensen tegenwoordig? Ze denken alles op te kunnen lossen met technologie. Maar vooruit we zullen zien.Vergeten jullie je telefoon niet aan de lader te hangen? Straks missen jullie het moment waarop ik mijn hand opsteek.’
Hij keek ze vriendelijk aan, maar zijn ogen waren zo kil dat Laura de rillingen over haar rug voelde lopen. Hun kwelgeest lachte zachtjes.
‘Start het programma maar opnieuw. Ik heb het eerste kwartier gemist. De tijd krijgen jullie terug. Vandaag mogen jullie stoppen om kwart over zes.’
Het beeld veranderde en ze zagen hem achter een groot antiek bureau zitten. Hij had zijn hoofd in zijn handen en luisterde aandachtig.
Rick zette zijn laptop uit. Het was kwart over zes geworden en de kwelgeest had zijn hand niet opgestoken. Hij had vriendelijk naar ze geknikt en was verdwenen. Ze hadden nog maar één nacht. Het programma had iets meer dan de helft van de namen genoemd. Dat betekende dat ze geen uur speling meer hadden, maar slechts vijf minuten. Rick haalde zijn schouders op. Het zou wel stom toevallig zijn als de naam van dat cyberfiguur als laatste werd genoemd. Hij stond op en rekte zich uit. Hij stuurde nog een berichtje naar zijn secretaresse en liep naar boven. Vannacht zou de juiste naam genoemd worden en dan waren ze eens en voor altijd van die griezel af.
Ze hadden de wekker ingesteld op Suusjes voedingen. Om de beurt stonden ze op om Suusje een flesje te geven en een schone luier om te doen, maar verder sliepen ze de hele dag. Ze moesten fit zijn voor de komende nacht. Om zes uur hadden ze genoeg geslapen. Laura ging naar de keuken om eieren met spek te bakken en Rick checkte zijn email. Ook keek hij nog even naar het namennoem programma. Alles zag er goed uit. De bel ging.
‘Wie kan dat zijn?’, vroeg Laura.
Rick fronste zijn wenkbrauwen. ‘Geen idee, ik kijk wel even.’
Het was de post met een groot pakket.
‘Maar ik heb niets besteld’, zei Rick. ‘Ik wilde gisteren een tv bestellen, maar ik ben het vergeten.’
De postbode haalde zijn schouders op. ‘Wat u wilt. Uw naam staat er op en het is betaald.’
Rick nam het pakket aan, zette zijn handtekening en nam het pakket mee naar binnen.
‘Wat heb je daar?’, vroeg Laura
‘Geen idee, ik ga het even openmaken. We hebben nog tijd zat.’
Rick legde het pakket op de grond en maakte het open. Tot hun grote verbazing zat er een tv in.
‘Zit er een factuur bij?’
‘Nee, wel een kaartje.’
‘Lees eens voor..’
Rick pakte het kaartje. ‘Hartelijke groeten. You Know Who’, las hij hardop.
‘De tv komt toch niet van die griezel hè’, rilde Laura.
‘Nee, tenzij het een cyberbot is’, zei Rick bedachtzaam.
‘Wat is een cyberbot?’
‘Een cyberbot is een digitaal personage, dat wordt bestuurd door een echt mens.’
‘Maar hoe heeft hij die truck met Suusje dan kunnen doen?’
Rick staarde nadenkend voor zich uit. ‘Geen idee’, antwoordde hij. ‘Absoluut geen idee. Ik ga de tv maar eens installeren.’
Hij stond op en maakte de doos open.
Precies om twaalf uur ging de tv aan.
‘Goedenacht allebei. Ik zie dat jullie mijn cadeautje hebben ontvangen. Op zo’n klein schermpje zien jullie toch minder dan op een tv en jullie moeten goed beeld hebben, als jullie je kindje voor het laatst zien.’
Rick sprong op en brulde: ‘Dat zullen we nog weleens zien, rotzak.’
De kwelgeest lachte zachtjes. ‘Nou, nou, erg beleefd ben je niet hoor. Je bedankt me niet eens voor het cadeau. Start je programma maar.’
Ook vanavond zagen ze hem weer achter een groot bureau zitten en ook nu had hij zijn hoofd weer in zijn handen. Rick startte het namennoem programma.
‘Maak je geen zorgen lieverd’, zei hij zachtjes tegen Laura. ‘Om vijf voor zes heeft het programma de hele database doorgewerkt en het lijkt me stug dat hij de laatste naam heeft.’
Laura glimlachte dapper. Suusje lag tussen hen in en sliep tevreden.
‘Ben je niet boos op me?’, vroeg ze zachtjes.
‘Waarom?’, vroeg Rick verbaasd.
‘Als ik me niet stiekem had laten helpen, waren we nooit in deze situatie terecht gekomen.’
Rick zuchtte diep. ‘Weet je Laura. Als je zestien bent zie je de dingen anders. Toen jij de belofte aan dit figuur deed dacht je nog helemaal niet na over later. Je wilde winnen voor je vader. Nee, ik ben niet boos, maar ik zou wel blij zijn als die malloot zijn hand eens opstak.’
Hij keek op zijn horloge. We hebben nog genoeg tijd. Het programma is pas een kwartier bezig.’
Het was kwart voor zes geworden en de man had zijn hand nog steeds niet opgestoken.
‘Het gaat niet goed Rick’, zei Laura met trillende stem. ‘We hebben nog maar een kwartier.’
‘Het programma loopt nog 10 minuten. We kunnen pas zeggen dat het niet goed gaat als hij over tien minuten zijn hand niet heeft opgestoken.’
Laura schudde haar hoofd. ‘Ik heb hier geen goed gevoel over. Laten we voor de zekerheid zelf ook nog even nadenken.’
‘Nadenken?’ snauwde Rick. ‘Over namen valt niet na te denken.’
Hij sprong op en begon nerveus heen en weer te lopen. De man op het scherm keek hem treiterend aan, maar zei niets.
Het programma was klaar. Het was vijf voor zes en de man had zijn hand niet opgestoken.
‘Wel, het ziet er naar uit dat jullie mijn naam niet gaan raden hè’, zei hij vals.
‘Misschien komt mijn naam wel helemaal niet voor in een namen database’, hij leunde achterover in zijn bureaustoel en keek ze spottend aan.
Rick keek strak terug. ‘Jij heet You Know Who.’
‘Weer mis, ik kan haar net zo goed meenemen. Jullie hebben nog maar één minuut. Geef het maar op. De baby is van mij.’
‘Rick’, gilde Laura. ‘Kijk naar Suusje.’
Suusje was langzaam aan het verdwijnen. Laura wilde haar pakken, maar haar hand ging dwars door het baby’tje heen.
‘Jij rottige cyberbot’, schreeuwde Rick. ‘De tijd is nog niet om!’
Verbaasd deed de man zijn hand een stukje omhoog, maar liet hem toch weer zakken.’
Suusje was nu nauwelijks meer te zien.
‘Cyberbotje’, gilde Laura, ‘Jij heet Cyberbotje!’
De kwelgeest sprong woedend uit zijn stoel.
‘Hoe ben je daar achtergekomen’, brulde hij.
De vloer waar hij op stond veranderde in een vlammenzee en de tv begon langzaam te smelten. Er klonk een harde klap. Alle stoppen waren doorgeslagen, maar nog steeds zagen ze de man langzaam in het vuur opgaan. Hij brulde en schreeuwde het uit en toen knalde de tv met een klap uit elkaar. De splinters van het glas vlogen in het rond en Laura drukte Suusje tegen zich aan om haar te beschermen tegen het rondvliegende glas. Er klonk een harde onmenselijke gil en toen was het stil.
De jaren gingen voorbij en eindelijk was het hen gelukt om te vergeten wat er was gebeurd. Suusje was inmiddels een tiener geworden. Net als haar moeder was ze niet goed in gamen. Ze werd er op school weleens mee geplaagd. Niet erg, maar genoeg om het vervelend te laten zijn. Ze begreep het wel. Haar vader was rijk geworden met het maken van games en zelf bakte ze er niets van. Moedeloos zette ze haar VR-bril op. Voor haar stond een personage dat ze nog nooit had gezien.
‘Waarom kijk je zo sip?’, vroeg hij.
‘Ik ben slecht in gamen.’
De man keek haar vriendelijk aan.
‘Ik kan je helpen, maar dan wil ik er wel wat voor terug….’