TALINDAWA O SOLIRANIN
TALINDAWA O SOLIRANIN
Ang talindaw at soliranin ay dalawang uri ng tradisyunal na awiting-bayan na inaawit habang namamangka o nagsasagwan. Karaniwang maririnig ito sa mga pamayanang nakatira malapit sa ilog, dagat, o lawa, kung saan ang paggaod ay bahagi ng araw-araw na kabuhayan. Ang talindaw ay awitin para sa paglalayag at pagpapadaloy ng bangka, samantalang ang soliranin ay partikular na iniuukol sa ritmo ng paggaod upang maging sabay-sabay ang kilos ng mga sagwan.
Sa pag-awit ng mga awiting ito, nagiging mas magaan at mas masigla ang gawain ng mga mangingisda at manggaod. Nagbibigay ang himig ng kumpas na kanilang sinusundan, kaya nagiging mas maayos at mabilis ang pag-usad ng bangka. Bukod dito, nagsisilbi rin itong libangan at pampawi ng pagod habang nasa gitna ng tubig. Para sa marami, ang talindaw at soliranin ay hindi lamang musika kundi bahagi ng kanilang kultura at paraan ng pamumuhay.
Kaugnay nito, itinuturing ang lalaki bilang haligi ng tahanan, kaya inaasahan siyang magtrabaho at magsikap upang maitaguyod ang pangangailangan ng pamilya. Sa mga pamayanang baybaying-dagat, ang paggaod, pangingisda, at paglalakbay sa tubig ang pangunahing paraan ng kabuhayan ng mga kalalakihan. Kaya naman ang mga awiting tulad ng talindaw at soliranin ay sumasalamin hindi lamang sa kanilang gawain, kundi pati na rin sa kanilang dedikasyon, pagpupunyagi, at pagmamahal sa pamilya.
Halimbawa:
"Si Pilemon"
Si Pilemon, si Pilemon namasol sa kadagatan.
Nakakuha, nakakuha og isdang tambasakan.
Gibaligya, gibaligya sa merkadong guba
Ang halin pulos kura, ang halin pulos kura, Igo lang ipanuba.