Ang awiting-bayan, na tinatawag ding kantahing-bayan, ay isang sinaunang anyo ng panitikan na sumasalamin sa kultura, buhay, at kasaysayan ng ating bansa. Nagsimula ito bilang mga tulang may sukat at tugma na kalaunan ay nilapatan ng himig upang madaling maawit at maalala ng mga tao.

   Sa panahon ng mga katutubo, ang mga awiting-bayan ay umiikot sa pang-araw-araw na karanasan—mga kaugalian, pananampalataya, gawain, at hanapbuhay ng ating mga ninuno. Ipinapakita rin nito ang iba’t ibang damdamin ng tao: kasiyahan sa panahon ng tagumpay, lungkot sa pagdadalamhati, galit sa digmaan, at kapanatagan habang nagtatanim, nagluluto, o gumagawa sa bukid. Hindi lamang ito basta awit; itinuturing itong buhay na salaysay ng kanilang pakikibaka at katatagan sa harap ng mga hamon.

      Bilang bahagi ng tradisyong pasalindila, ang mga awiting-bayan ay naipasa mula sa bibig ng matatanda patungo sa susunod na henerasyon bago pa man dumating ang mga Espanyol. Kasama ng mga salawikain, bugtong, bulong, at iba pang anyo ng panitikang bayan, nagsilbi itong paraan upang mapanatili ang kultura at paniniwala ng ating mga ninuno. Sa patuloy na pag-awit sa iba’t ibang okasyon—sa bahay, sa bukid, sa pista, at sa mga ritwal—nanatiling buhay at bahagi ng ating pagkakakilanlan ang mga awiting-bayan.

     Hanggang ngayon, patuloy pa rin itong inaawit at pinahahalagahan, patunay na ang awiting-bayan ay walang kamatayan at mahalagang bahagi ng ating pamana bilang Pilipino.