Filmy taneczne

Tango

Reżyseria: Carlos Saura

Obsada: Cecilia Norova, Mia Maestro, Miguel Angel Sola

dramat / musical, Argentyna, Hiszpania, 1998, 115 min

Carlos Saura przedstawia treść swego filmu

Mario Suárez skończył właśnie czterdzieści lat i choć jest znanym w show-biznesie twórcą, przechodzi kryzys wieku średniego. Opuściła go żona, a on znalazł się w sidłach głębokiej depresji. By zapomnieć o nieudanym małżeństwie, wywołującym w nim wyłącznie uczucie przygnębienia i tęsknotę za uczuciem, Mario pogrąża się w pracy. Opuszcza mieszkanie, które dotąd zajmował i przenosi się do obszernego studia na przedmieściach Buenos Aires, gdzie mają się odbywać próby i zdjęcia do jego najnowszego filmu o tangu. Jako źródło inspiracji wykorzystując wzruszającą, melancholijną, wielce ekscytującą muzykę, Mario stara się odnaleźć linię narracyjną, która mogłaby stanowić szkielet jego opowieści. Chcąc to osiągnąć, przywołuje wspomnienia ze szczęśliwego okresu w swym związku z żoną, która zresztą w filmie ma się wcielić w postać wiodącej tancerki, wraca pamięcią do minionych wydarzeń swego życia i rozmyśla nad nieuchwytną istotą i początkami tradycji tanga. Szukając talentów w lokalu, gdzie tańczy się milongę, Mario zostaje przedstawiony Ángelo Larroce, właścicielowi klubu, a zarazem miejscowemu oszustowi zarabiającemu pieniądze na podejrzanych interesach. Człowiek ten jest również jednym z głównych sponsorów filmu Maria, prosi go więc, by ten przesłuchał do roli jego kochankę, Elenę, utalentowaną i piękną młodą tancerkę. Wkrótce między Mariem a Eleną zawiązuje się uczucie. Okaże się ono niebezpieczną grą, zważywszy iż Larroca nie jest mężczyzną, który pozwoliłby swej kochance po prostu wymknąć się z jego ramion. Jednakże Mario odnajduje w Elenie nowy bodziec do tego, by kochać. Elena stanowi dla niego inspirację potrzebną, by mógł poczynić postępy w swojej pracy. Dzięki niej na krótką chwilę uczucia, wizje, fabuła, muzyka i taniec splatają się z sobą w głowie Maria w idealnej harmonii. Musicalową podstawę opowieści stanowią sekwencje choreograficzne autorstwa samego Maria oraz jego najbliższych współpracowników, którymi są: Nebbia, mistrz tanga i filmowy choreograf, Stein, muzyk oraz Waldo Norman, scenograf. Wraz z nimi, operatorem i ekipą techniczną, Mario stara się zharmonizować i połączyć rozliczne wizualne i muzyczne części swego dzieła. W miarę jak ów proces postępuje, fragmenty jego osobistego życia nieuchronnie się weń wkradają. Gdy szukając młodych talentów odwiedza szkołę, w której niegdyś się uczył, powracają wspomnienia. Dzieje się to podczas prób inscenizacji wydania dekretu przez wojskową dyktaturę, przypominających mu o kolegach, którzy zginęli, jak też kiedy próbuje odtworzyć okres, w którym tysiące imigrantów, wśród których znajdowali się i jego dziadkowie, przybywa do Buenos Aires. W pełni zaabsorbowany pracą, Mario skupia się na każdym szczególe choreograficznym, wytrwale studiuje możliwie najbardziej odpowiednie dekoracje i ponad wszystko starannie dobiera motywy do podkładu muzycznego filmu. Stopniowo, w procesie poszukiwania wspólnego dla całości historii mianownika, Mario coraz bardziej angażuje się prywatnie, aż wreszcie film zaczyna stawać się odzwierciedleniem jego własnego życia. Próby gonią jedna za drugą w szaleńczym tempie, sposób w jaki tańczy Elena staje się coraz lepszy, a choreografia z dnia na dzień zyskuje na precyzji i emocji. Fala mocy twórczej zdaje się przepływać przez plan filmowy. Sławny Julio Bocca przyłącza się do tancerzy, by wykonać jeden ze swych popisowych numerów. W tym samym czasie Laura, była żona Maria, zauważa olśniewający wzlot Eleny i zaczyna się obawiać o swoją pozycję w filmie. Spięcie między tymi dwoma kobietami oraz konfrontacja mężczyzn, Maria z Ángelem Larroca, stają się nieuniknione. Ángelo grozi wycofaniem pieniędzy, lecz Mario ignoruje tę groźbę. Sprawy pogarsza Elena, wprowadzając się do Maria.

Końcowa sekwencja taneczna filmu stanowi imponującą inscenizację przybycia pierwszych imigrantów do Buenos Aires. Biorą w niej udział setki tancerzy i statystów, pojawiających się w rozproszonych grupach spoza mrocznego horyzontu. W miarę jak światło się rozjaśnia, zaczynają oni porzucać swe bagaże i przezwyciężając zmęczenie oddają się niezwykłemu tańcowi, rozpoczynającemu się od walca, przechodzącemu w milongę, by wreszcie stać się tangiem, w które włączają się wszyscy. To zapierająca dech w piersiach scena, w której taniec, muzyka i teatr łączą się w niezwykły obraz.

Mario niestrudzenie śledzi poczynania na planie, próbując wprowadzać ostatnie korekty, sprawdzając każde ustawienie i ruch. Na widowni obecny jest Ángelo Larroca. Między tancerzy i statystów, odpowiednio ucharakteryzowany, wtapia się jeden z jego ludzi. Taniec trwa, tancerze nie przerywają pracy, nieświadomi mającej nastąpić tragedii. Bandyta zaczyna tańczyć z Eleną i na oczach Maria, Larroca, gości, tancerzy i statystów, wyciąga złowieszczo wyglądający nóż, by następnie zanurzyć go w piersi kobiety. Zabójca szybko niknie w tłumie, gdy Mario przedziera się w stronę Eleny między osłupiałymi obserwatorami zdarzenia, by znaleźć ją w agonii. Klęczy pomiędzy zawiniątkami, walizkami, tancerzami i statystami, trzymając w ramionach jej zwłoki, jakby chciał przywrócić jej życie.

Jest to scena, która wydaje się być kolejnym ujęciem filmu.

Carlos Saura, Styczeń 1997

West Side Story

Reżyseria: Robert Wise, Jerome Robbins

Obsada: Natalie Wood, Rita Moreno, Russ Tamblyn, Richard Beymermusical, USA, 1961, 151 min.

Wielu znawców gatunku uważa, że od tego obrazu zaczyna się historia nowoczesnego musicalu. Po raz pierwszy zerwano tu z rewiową, beztroską i kompletnie odrealnioną konwencją klasyków z Fredem Astairem i Ginger Rogers. "West Side Story" to luźna adaptacja "Romea i Julii". Zamiast włoskich rodów walczą tu jednak ze sobą młodzieżowe gangi z emigranckich dzielnic Nowego Jorku. Monumentalną muzykę napisał sam Leonard Bernstein, choreografię opracował Jerome Robbins.

Dirty Dancing

Reżyseria: Emile Ardolino

Obsada: Jennifer Grey, Patrick Swayze, Jerry Orbach

muzyczny/obyczajowy, USA, 1987, 96 min

"Dirty Dancing" jest filmem, który lekko ukazuje wakacyjne oblicze tańca towarzyskiego, praktykowanego przez wczasowiczów hotelu, pod

bacznym okiem przystojnego instruktora Jonny'ego - w roli Patrick Swayze.

Chyba wszyscy doskonale znają tą historię, w której młoda dziewczyna "Baby" (Jennifer Grey), zaczyna

Film jest przyjemny, można go oglądać parę razy i się nie nudzi. Ponadto został wybrany przez Brytyjczyków ulubionym filmem wszech czasów.Stanowczo można zaliczyć ten film do klasyki tanecznego kina. W czasach obecnych, gdzie w filmach o tańcu stawia się głównie na pokazanie świetnej techniki, skomplikowanych choreografii i trudnych elementów tanecznych, ten film jest bardzo przyjemnym i pełnym uczuć obrazem tańca płynącego prosto z serca i miłości obojga ludzi.swoją przygodę z tańcem i jednocześnie z wzajemnością zakochuje się we wspomnianym tancerzu.

Film okraszony muzyką, która w 1988 roku zdobyła Oskara i Złoty Glob.