Jak nadmieniłem, szyszymory można porównać do kilku innych bytów, niekoniecznie tylko zjaw, o czym potem. Tak jak dementorzy żerują na ludzkim szczęściu, boginy na strachu, a poltergeisty na chaosie, tak szyszymory żywią się żalem, bólem i nieszczęściem. Wykorzystują do tego swój głos. Głos szyszymory jest magiczny i wpływa na umysł słuchacza. Jeśli zacznie zawodzić i płakać, wywoła u słuchacza smutek i ból. Jeśli zacznie lamentować, wywoła niepokój i trwogę. Jeśli zacznie krzyczeć, wprowadzi słuchacza w stan szaleństwa. Jej krzyk mąci w głowie i odcina umysł od wszystkich zmysłów i rzeczywistości. Im będzie dłuższy, tym gorzej, bo w końcu może doprowadzić do śmierci tego, kto na jej krzyk będzie skazany. O jej umiejętnościach wiedzą nawet mugole, ponieważ szyszymory nie są jak niewidzialni dla niemagicznej społeczności dementorzy. Mugole widzą szyszymory i boją się ich, a przynajmniej bali się ich w przeszłości, nim w życie weszły ustawy o tajności magicznego świata. Jako że zjawy te rzadko decydują się na krzyk - no bo żerując na ludzkim strachu, lepiej przy człowieku lamentować i mieć jego żal na co dzień, a nie zabijać go i odcinać się od źródła negatywnych uczuć - mugole, i czarodzieje oczywiście też, zwykle słyszeli tylko ich płacz, zawodzenie i lament. Powiązali to ze śmiercią, bo głos szyszymory jest nieziemski jak pieśń feniksa i przenika w pełni całe ciało, stawiając na nim każdy włosek. Wydaje się nie z tego świata, więc powiązali go z wieszczeniem śmierci przedstawicieli starych rodów, jednak z upływem lat zauważono, że szyszymory słyszy każdy, a śmierć nie zawsze przychodzi. Bo szyszymora rzadko zabija. Co jednak ciekawe, tak jak jej zły głos niesie ludziom zgubę, tak dobry niesie ukojenie.