Pufki

Pufki (a nie puffki) to niewielkie ssaki przypominające małe kuleczki, które nie są większe niż zaciśnięta pięść. Można je spotkać na całym świecie, chociaż głównie w hodowlach. Ich ciało pokryte jest miękkim, kremowoszarym futrem. Pufki to idealne stworzenia domowe, zwłaszcza, gdy ma się w domu dzieci. Są mało wymagające żywieniowo, ponieważ są względnie wszystkożerne. Ponadto lubią pieszczoty, podczas których często mruczą, oraz przyczepianie się do czarodziejskich nosów w celu wydobycia z nich jak największych ilości smarków. Ponieważ takie rzeczy bardziej cieszą dzieci niż dorosłych, do nosów tych drugich pufki zakradają się zwykle nocą, gdy dorośli śpią. Pufki wyposażone są w nieproporcjonalnie do swojego ciała długi, różowy język, który wysuwają, ruszając na "polowanie" np. po domu. O czym jeszcze warto pamiętać: ich futerko jest składnikiem eliksirów. Przykładowo wchodzi w skład eliksiru rozśmieszającego.

Pufki należą do stworzeń bardzo szybko się mnożących, co powinien mieć na uwadze każdy, kto zdecyduje się mieć pod swoim dachem jednocześnie męskiego i żeńskiego osobnika. Ciąża trwa ok. miesiąca, a miotów w roku może być kilka. Po roku można mieć zatem zamiast pary pufków, dwa czy cztery tuziny. Każdy miot obejmuje średnio 6 młodych, które ważą po ok. 70-100 g. Dorosłe osiągają ok. 500 g. Młode karmione są mlekiem matki przez okres 2-3 tygodni.

Istnieje kilka odmian pufków. Są chociażby pufki tarantowate, które odróżnia od zwykłych łaciate ubarwienie ciała. Zostały one jednak wyhodowane nielegalnie, w Nowym Jorku przed 1925 rokiem, i tylko u jednego hodowcy można było je odnaleźć - sprzedawał je w swoim sklepie; Fleury's Fancy Fauna. Oznacza to, że zapewne już żadnego żywego okazu nie znajdziemy. Kiedyś wyhodowano nawet zębate pufki, które posiadały ostre kiełki, nie wiadomo nawet po co. Oczywiście to również było nielegalne, więc takowych pufków również na rynku nikt już, miejmy nadzieję, nie znajdzie.

Kolejną wyhodowaną odmianą, przez Freda i George'a Weasleyów akurat, są puszki (nie pufki) pigmejskie, o których warto co nieco wiedzieć. Zachowaniem nie odstają od zwykłych pufków. Również są względnie wszystkożerne, mają długie różowe języki, które wysuwają, buszując po domu. Kochają zabawy, pieszczoty, mruczą i atakują nosy, aby wyjadać smarki. Od pufków odróżnia je przede wszystkim wygląd oraz występowanie. O ile pufki są gatunkiem ogólnoświatowym, to puszki ograniczają na razie swoją populację do Wielkiej Brytanii, z naciskiem na Anglię. W końcu są dość świeżo wyhodowaną odmianą, więc dopiero nabierają popularności.

Co do wyglądu, puszki pigmejskie są mniejsze od swoich kremowoszarych kuzynów. Ponadto ich futerko występuje w dwóch wariacjach, z których żadna nie jest kremowoszara. Umaszczenie puszka obejmuje wszystkie odcienie fioletu i różu, ale tylko tych dwóch kolorów. Pomimo że od 1965 roku obowiązuje Zakaz Eksperymentalnej Hodowli (wprowadzony przez Newtona Skamandera), który to chociażby uniemożliwił rozwijanie hodowli zębatych pufków, puszki pigmejskie dopuszczono do ogólnego obiegu. Bliźniacy Weasley zapewne musieli zdobyć pozwolenie, jednak zważając na fakt, że Zakaz miał przeciwdziałać hodowaniu bazyliszków czy akromantul, a nie całkowicie niegroźnych stworzeń w rodzaju puszków, zdobycie licencji nie było zapewne aż tak trudne.