Kuguchary, nie żadne koguchary, to stworzenia, które najbardziej przypominają koty, jednak jak wiemy ras kotów na świecie jest mnóstwo, więc kuguchary wyglądem bliższe są niektórym rasom bardziej niż innym. Mniejsza jednak z tym. Kuguchary czystej krwi, mimo przynależenia do tego samego gatunku, mogą się znacznie różnić wyglądem. Jest to jednak nic w porównaniu z różnicami, które mogą wystąpić u półkugucharów, czyli kugucharów zmieszanych ze zwykłymi kotami. Wtedy ich wygląd może się zmienić praktycznie na każdej płaszczyźnie i jedne mogą pójść w stronę maine coonów, a inne w stronę rexów. Można jednak przyjąć pewne ogólne ramy, w których mieszczą się poszczególne przymioty kugucharów. W kłębie mają przeważnie 25-30 cm, długość ich ciał bez ogona to jakieś pół metra, a ich waga uzależniona jest od płci - samce są cięższe. Waga kugucharów waha się między 4 a 8 kg. Wszystkie osobniki charakteryzują się dużymi uszami, które są cechą dominującą, więc przekazywaną i półkugucharom. Ich ogony kończą się "pędzelkami" jak u lwów, co już przekazywane jest raczej bardzo rzadko, więc jest typowe dla stworzeń czystokrwistych. Tęczówki ich oczu mogą być bardzo zróżnicowane - żółte, pomarańczowe, zielone czy nawet niebieskie, choć to akurat rzadkość. Zdarzają się też połączenia tych kolorów. U zwierząt czystokrwistych kolory oczu będą intensywniejsze niż u mieszańców. Charakterystyczne dla osobników czystej krwi jest również ubarwienie ich krótkiej sierści. Może być różne - czarne, brązowe, rude, niebieskie, płowe, szylkretowe, te ostatnie akurat głównie samice, itd. Nigdy jednak nie będzie to sierść w jednolitym kolorze, ponieważ łaty, cętki czy pręgi są już wpisane w genotyp tych stworzeń. Wszystkie te rzeczy rozmywają się jednak, gdy kuguchary krzyżuje się ze zwykłymi kotami, o czym już wspomniałem.
Ruja u tych magicznych zwierząt trwa ok. 6 dni. Ciąża tych stworzeń trwa około dwóch miesięcy. Miot kuguchara liczy do ośmiu młodych, chociaż najczęściej jest to 3-5 kugurzątek. Co ciekawe, podczas rui samica może spółkować z różnymi samcami, więc młode z jednego miotu mogą mieć kilku ojców. Po narodzinach są ślepe, bezbronne i nieporadne. Oczy otwierają w drugim tygodniu życia. Są karmione mlekiem matki co najmniej przez okres trzech miesięcy. Dojrzałość płciową osiągają mniej więcej po roku od momentu narodzin, a somatyczną po około dwóch latach. Somatyczną, czyli pełny rozwój ciała, innymi słowy - już nie rosną. Średnią długość życia kugucharów szacuje się na 20 lat, ale znane są osobniki żyjące dłużej. Przykładowo trzy kuguchary Netwona Skamandera, Hopek, Pacek i Walek, miały/mają przeszło 26 lat. Oczywistym jest, że im bardziej zadbany kuguchar, tym dłużej żyje. W przypadku półkugucharów ważne jest z jaką rasą kota zostały zmieszane, jednak raczej żadna krzyżowka nie wpływa korzystnie na długość ich życia, ponieważ koty z reguły żyją krócej. Czasem jednak odpowiednie dobranie mocnych stron kota, może osłabić naturalne niekorzystne predyspozycje kugucharów i pomyślnie wpłynąć na ich kondycję. W zależności od zmieszania, może się zmienić też pielęgnacja tych stworzeń. Półkuguchary mogą wymagać np. więcej czesania czy czyszczenia uszu, nosa czy oczu, jednak w stanie wyjściowym, czyli czystej krwi kuguchary, nie będą potrzebowały zbyt wielkiej pielęgnacji. Czesanie od czasu do czasu będzie jednak pieszczotą, o ile będzie to robione umiejętnie. Są jednak zdecydowanie niechętne przycinaniu pazurów, więc mało kto ma tyle odwagi by to robić wbrew ich woli. O higienę świetnie dbają same, jednak w przypadku ekspedycji na łono natury warto później wspomóc je w myciu.
Kuguchary to zwierzęta magiczne, więc warto również zwrócić uwagę na to, co jest w nich wyjątkowego. Otóż ich najważniejsze magiczne talenty są dwa. Po pierwsze, kuguchar potrafi wykryć złe zamiary, czy też po prostu podejrzane cele u każdego, więc jest alarmem na wszelkich podejrzanych typków. Po drugie, nie dość, że jest radarem niegodnych zaufania, można go nazwać żywym systemem nawigacyjnym. Potrafi on sprowadzić zabłąkanego właściciela do domu, więc posiada podobne zdolności orientacyjne co testrale. Oczywiście innych również byłby w stanie odprowadzić, jednak to z właścicielem ma najsilniejszą więź i sympatię, a że z charakteru bywa kapryśny, to właśnie właściciel ma największe szanse na pomoc pupila. Pokazuje to, że jest stworzeniem o sporym magicznym ładunku, co przełożyło się na to, że wąsy kugucharów stosuje się jako rdzenie różdżek. Nie są to różdżki tak potężne jak te z rdzeniem z jednorożca czy feniksa, jednak są dobre, ale i wyjątkowe pod kątem charakteru, który oddaje charakter kugucharów właśnie.
Charakter tych stworzeń. Są to zwierzęta bardzo inteligentne i indywidualne. Chodzą własnymi ścieżkami i świetnie sobie radzą same, ale swojemu właścicielowi będą wierne i posłuszne. Zawsze pomocne i na straży. Z natury są jednak nieufne i zawsze czujne i gotowe do skoku. Przez to mało kto może się do nich zbliżać, nie licząc właściciela. Potrafią być bardzo agresywne, a że mają ostre pazury i zęby, to oczywistym jest, że mało kto chciałby się do nich zbliżać. Mogą jednak zranić i przyjaciół właściciela, jeśli poczują się przez nich zagrożone. Dniami wylegują się na łóżkach, kanapach i fotelach, bowiem przesypiają kilkanaście godzin dziennie. Nocami jednak kochają urządzać sobie małe wycieczki i polowania. Są to drapieżni mięsożercy, którzy polują na mniejsze od siebie kręgowce. Są wtedy bardzo aktywne, ciekawskie i sprawne, ale później liczą na dużo pieszczot ze strony właściciela jako nagrodę. Nie przepadają za innymi stworzeniami, bo jak wspomniałem są samotnikami, którzy kroczą własnymi ścieżkami, znajdując niby partnera we właścicielu, jednak wciąż traktując go na dystans pod kątem własnych przedsięwzięć.
Z dodatkowych uwag mogę jeszcze tylko wspomnieć, że są to stworzenia brytyjskie, które rozpowszechniły się już jednak na cały świat. Ostatnią rzeczą godną wspomnienia jest to, że wymagana jest na nie licencja, ponieważ ich nietypowy wygląd może wzbudzać zainteresowanie mugoli, a tego jak wiadomo nikt by nie chciał, czyż nie?