Jednorożec jest stworzeniem, które gdyby nie złote kopyta i róg wyrastający poniżej czoła, nie wyróżniałoby się niczym od zwykłego konia. Może jeszcze oprócz księżycowej poświaty, którą dookoła siebie roztacza. Można je spotkać w najmroczniejszych odmętach starych lasów północnej Europy. Są to stworzenia żyjące w odosobnieniu, stroniące od wszelkiego towarzystwa. Potrafią się świetnie ukrywać, mimo że są śnieżnobiałe, a zamieszkują ciemne lasy. Dzięki temu czarodzieje nie mają zbyt wiele pracy z ukrywaniem ich przed oczami mugoli. Spotkanie jednorożca jest rzadkością. W końcu nie dość, że są niezwykle skryte i nieśmiałe, to jeszcze potrafią rozwinąć niesamowite prędkości, których nie osiągnie nawet wilkołak.

Ich charakter i umiejętności pozwala im uniknąć kłusowników, którzy na pewno byliby łasi na wszystkie magiczne atrybuty jednorożców. Rogi tych stworzeń używane są do eliksirów, podobnie włosy, chociaż te są również rdzeniami w różdżkach, a srebrzysta krew tych stworzeń zapewnia życie każdemu kto jej spróbuje, lecz za straszliwą cenę wiecznego potępienia. Bowiem zabicie tak czystego i niewinnego stworzenia jest najcięższą zbrodnią przeciw naturze. Mimo że krew jednorożca odpędzi wszelkie choroby czy urazy, nie da ona nieśmiertelności. Nie, jeśli wypije się ją jednorazowo. Pokazuje to jednak jak wielką moc magiczną posiadają te stworzenia oraz jak pozytywną mocą władają. Widać to nawet po różdżkach z rdzeniami z włosów jednorożca, ponieważ służą one do białej magii.

Młode jednorożce przypominają zwykłe konie jeszcze bardziej niż dorosłe, ponieważ nie posiadają rogu. Jedyne co je wyróżnia to złota sierść i złote kopyta, z czego te drugie zostają w tym kolorze do śmierci. Po dwóch latach sierść staje się srebrna, a wieku siedmiu lat zmienia się w biel, która sprawia, że nawet śnieg wydaje się szary. Róg pojawia się u jednorożca około 4. roku życia. Cykl życia przebiega u nich jak u zwykłych koni, chociaż jednorożce są dojrzałe płciowo później niż zwykłe konie. Źrebaki towarzyszą matce, podobnie długo karmione są jej mlekiem, a później przechodzą na zwykłą końską dietę. Ich rozmiary również nie odbiegają od zwykłych koni, więc w kłębie osiągają do 1,60 m, a ich waga dobija do 450 kg.

Należy pamiętać, że pomimo skrytości tych stworzeń, zdarzają się ich interakcje z czarodziejami. Ufniejsze są zawsze młode, które są w stanie zbliżyć się do obu płci. Dorosłe jednorożce preferują obecność jedynie płci żeńskiej.

Pomimo starań czarodziejów i wydzielaniu dla jednorożców obłożonych zaklęciami ochronnymi i zwodzącymi lasów, mugole i tak wiedzą o ich istnieniu. Głównie widywali je w czasach średniowiecza, gdy Ministerstwa były zdecydowanie bardziej nieudolne niż teraz. Na szczęście nie dość, że aktualnie wkładają jednorożce pomiędzy bajki, to dodatkowo sugerują iż ich populacja mieści się na terenach Indii, a przecież jednorożce nie opuszczają lasów Europy. Jedną z niewielu pozostałości jednorożców w świecie mugoli, która może nas niepokoić, jest to, że jednorożec jest jednym z symboli Szkocji i znajduje się w herbie Wielkiej Brytanii oraz kilku herbach pomniejszych miejscowości w całej Europie.