Goblin

Czym właściwie jest goblin? Mimo częstego określania goblina jako stworzenia, nie należy zapominać, że gobliny w każdym z trzech podziałów na istoty i zwierzęta, zaliczane były do istot. Za pierwszym razem wynikało to z tego, że poruszały się na dwóch nogach. Za drugim razem z tego, że mówią ludzkim głosem. Przy ostatnim, wciąż aktualnym podziale, uzyskały status istot dzięki swojej inteligencji, kontroli i samoświadomości. Największe ich skupisko można zaobserwować w Europie, jednak są rozsiane po całym świecie. W niektórych miejscach obok nielicznych goblinów mogą występować miejscowo ich kuzyni, przykładowo w Ameryce Północnej żyją pukwudgie.

Co można powiedzieć o goblinach poza tym, że są pełnoprawnymi istotami? Ich budowę ciała można określić jako humanoidalną, chociaż ich palce i stopy są znacznie dłuższe niż u przeciętnego człowieka. Są również od niego niższe, ponieważ ich standardowy wzrost oscyluje w okolicach czterech stóp, czyli około metra dwadzieścia. Ponadto ich skóra jest blada, oczy czarne, a uszy i nosy znacznie wydłużone i spiczaste. Goblinice nie są tak krępe jak gobliny. Poza tym ich kończyny są nieco dłuższe i smuklejsze. Co tyczy się ich wnętrza oraz charakteru - Gobliny posiadają inteligencję, której nie wstydziłby się żaden człowiek. Niestety ich charaktery są w zdecydowanej większości nacechowane tym wszystkim, co dla nas, ludzi, pojmowane jest w aspekcie negatywnym. Są chytre i nieufne. Nie lubią zbędnego mówienia oraz tym bardziej natrętnego towarzystwa. Potrafią być chciwe i brutalne, a w dodatku cieszą się z cudzego cierpienia. Zwłaszcza, gdy tym kto cierpi jest człowiek.

Gobliny posiadają jednak również pozytywne cechy, które najczęściej widać w ich zaangażowaniu i pasji, jaką zaszczycają wszelkie kunszty. Są mistrzami hutnictwa i metalurgii. To wśród goblinów znaleźć można najlepszych kowali, złotników czy jubilerów. Właśnie dlatego czarodzieje chętnie nabywają przedmioty wytwarzane przez gobliny i sami rzadko parają się owymi zawodami. Jest to jednak jeden z powodów napięć, które od wieków istnieją pomiędzy czarodziejami a goblinami. Gobliny posiadają bowiem odmienne zrozumienie pojęcia własności. W ich mniemaniu czarodziej, który nabywa przedmiot, jedynie go pożycza. Uważają, że po śmierci tymczasowego właściciela, przedmiot powinien wrócić do rąk prawowitego właściciela, czyli goblina, który stworzył dany przedmiot. Jeśli goblin-autor umrze przed pożyczającym, przedmiot staje się własnością całej społeczności goblinów. Ponieważ rodziny czarodziejów rozumieją kupienie czegoś jako objęcie na stałe nad tym pieczy, są uznawani przez gobliny za złodziei, a takich w ich mniemaniu należy karać. To, oraz kilka innych rzeczy, jak np. niemożność posiadania przez gobliny różdżek, było prowodyrem wielu rebelii i buntów. Jednak ten opis nie dotyczy Historii Magii, więc temat powstań nie będzie rozwinięty. W końcu gobliny mają władzę w Banku Gringotta oraz od 400 lat dostają za swoją pracę zapłatę, więc stawia je to na dużo lepszej pozycji niż skrzaty domowe.

Wygląd i charakter omówione, więc jeszcze kilka szczegółów z ich życia. Na dietę goblinów składają się: mięso, grzyby i różne korzenie. Posiadają one własne języki, które mogą się różnić w różnych miejscach na świecie. Wszystkie dialekty łączą się jednak w jedną grupę języka goblideguckiego. Chrapliwego, niemelodyjnego języka, który poznało niewielu czarodziejów. Należy pamiętać, że pomimo braku różdżek, gobliny potrafią używać magii - podobnie jak skrzaty domowe. Nie jest to jednak magia, która dorównałaby czarodziejom. Sprawdza się jednak np. przy obróbce metali. Szczegółów żaden czarodziej niestety nie zna, ponieważ tak jak czarodzieje strzegą swojej magii różdżkowej, tak gobliny strzegą magii metali. Ach, dodatkowo gobliny wolą podziemia i ciemność, aniżeli otwartą przestrzeń i światło dzienne.

Google Sites

Report abuse