Gedachtenisviering 2024

Gedachtenisvieringen - kwetsbaar als een herfstblad

Wanneer het herfst is, het blad verdort en uitgebloeid uit de takken valt;

wanneer het herfst is, en alle rek en groei uit de natuur verdwijnt, dan rust het zaad stil onzichtbaar in de schoot van de aarde. 

Wanneer het herfst is, het groen verkleurt en losgeraakt,  verwaait naar ergens;

wanneer het herfst is en het leven toegedekt te wachten ligt op de nieuwe morgen, dan vraagt een mens naar wie hij is en wie zijn doden zijn geworden. Wanneer het herfst is, en we het kille duister aan den lijve ervaren, dan vieren mensen zo goed als zij kunnen het feest van allen samen, in leven en dood bij God geborgen.

Elk jaar herdenken we de namen van wie in het afgelopen jaar gestorven zijn. Ze zijn de herfstbladen die in onze geloofsgemeenschap gevallen zijn, maar die onder onze takken voor altijd voedsel blijven voor de volgende generaties.*

Daarom zijn die heiligen, groot of klein, straffe persoonlijkheden!

Ze staan als stevige boomstronken  in onze cultuur en ons geloof. En hun voorbeeld draagt nog altijd vruchten, tot ver over hun dood heen. Maar tegelijk zijn ze ontzettend kwetsbaar, als de bladeren die diezelfde bomen in de herfst elk jaar weer verliezen.

Toch hoor je haast in elke uitvaart over de dagelijkse goedheid en zorg van onze dierbare overledenen. Hun zachte waarden en hun kwetsbaarheid hebben ons, de nabestaanden, gemaakt tot wie we zijn. We voelen onvoorstelbaar veel dankbaarheid om hun warme zorgen. Want vooral op het einde van het leven worden mensen, in hun broosheid, doorschijnend voor elkaar en je voelt de warmte van Gods licht. In die weken, maanden en jaren zorgen voor elkaar én kunnen aanvaarden dat er voor jou gezorgd wordt, daar komt God tot leven, daar waait zijn Geest.

Hierbij ook foto's genomen in o.a. het domein Puyenbroeck in Wachtebeke