Ο όσιος Δαυίδ καταγόταν από το Κυπαρίσσι Αταλάντης. Είχε πολύ μεγάλη πίστη στο Θεό αλλά οι συγχωριανοί του τον κυνήγησαν για αυτή του την πίστη. Αγανακτισμένος καθώς ήταν, εγκατέλειψε τον τόπο του αλλά τον καταράστηκε για τον τρόπο που του φέρθηκαν οι κάτοικοί του. Χαρακτηριστικά είπε: "τρείς έντεκα, τρεις δώδεκα, τρεις δεκατρείς και πίσω", εννοώντας ότι αυτό το χωριό δεν θα μεγαλώσει, δεν θα αναπτυχθεί ποτέ και θα παραμείνει πάντα μικρό και ταπεινό. Πήγε προς τη θάλασσα, έβγαλε το παλτό του, το άπλωσε πάνω στο νερό και κάθισε πάνω του. Διέσχισε έτσι τη θάλασσα και έφτασε στεγνός στην περιοχή των Ροβιών.  Μόλις πάτησε στη στεριά, έβαλε το παλτό του και άρχισε να προχωράει. Έφτασε σε ένα σημείο και αποφάσισε ότι εκεί θα χτιστεί ένας ναός, μια μικρή μονή αφιερωμένη στο Θεό.  Ήταν το όνειρο της ζωής του που όφειλε να το εκπληρώσει. Για να πραγματοποιηθεί όμως, χρειάζονταν πολλά χρήματα. Πήγε πόρτα-πόρτα παρακαλώντας του κατοίκους να συνεισφέρουν σε αυτό το έργο. Κάποιοι του άνοιγαν, κάποιοι όχι. Τα λεφτά που απαιτούνταν γι' αυτό το εγχείρημα ήταν πολλά. Οι περισσότεροι κάτοικοι των Ροβιών μαθαίνοντας τα νέα, καθώς ήταν πολύ θρήσκοι και ευκατάστατοι, σκέφτηκαν να κάνουν το εξής για να τον βοηθήσουν: Έφτιαξαν μία ξύλινη βαρέλα, την γέμισαν με χρυσά φλουριά και νομίσματα, την πέταξαν στη θάλασσα και ευχήθηκαν να ταξιδέψει πάνω στο νερό για να φτάσει έως εκεί που βρισκόταν ο Δαυίδ για να την παραλάβει. Κάθε μέρα ο Δαυίδ περίμενε στην ακτή μήπως και δει τη βαρέλα που του είχαν πει ότι έστειλαν οι πιστοί, όμως μάταια. Αυτό συνέβαινε για πολλές μέρες έως ότου την 40στή ημέρα είδε στην ακτή τη βαρέλα με τα χρυσά!

Όταν την πήρε στα χέρια του πλημμύρισε από χαρά και ικανοποίηση και ξεκίνησε αμέσως τις εργασίες ανέγερσης του ναού. Όμως, ένας μάστορας του μήνυσε ότι στην περιοχή δεν υπήρχε νερό, και χωρίς αυτό ούτε να χτιστεί ο ναός μπορούσε αλλά ούτε και να συντηρηθεί. Τότε ο Δαυίδ χτύπησε με το μπαστούνι του το βουνό τρεις φορές και στο σημείο ανάβλυσε άφθονο γάργαρο νερό. Έκτοτε, το νερό που πηγάζει από αυτή την πηγή, θεωρείται αγιασμένο και ευλογημένο. 

Φωτογραφία: Η κάρα του Οσίου Δαυίδ, έτσι όπως επισκέπτεται την Μαλεσίνα