Το θεολογικό στάδιο, στο οποίο ο άνθρωπος ερμηνεύει τον κόσμο (τα φυσικά και κοινωνικά φαινόμενα)

ως έργο θεοτήτων, δαιμόνων και γενικότερα υπερφυσικών δυνάμεων. Σ’ αυτό το στάδιο παρατηρείται μια

«ειδική συμμαχία» ανάμεσα στην επίγεια και την πνευματική εξουσία, δηλαδή ανάμεσα στους στρατιωτικούς

και τους ιερείς, ενώ η κυρίαρχη κοινωνική οντότητα

είναι η οικογένεια.

ο στρατιώτης προτιμά να πεθάνει παρά να εγκαταλείψει τη σημαία στο

πεδίο της μάχης

Στις κοινωνίες της αρχαιότητας η κοινωνική

ενηλικίωση έπαιρνε δημόσιο και επίσημο χαρακτήρα: στην αρχαία Eλλάδα σημαδευόταν

από την ένταξη του νέου στην τάξη των εφήβων, στη Ρώμη απ’ τη συμβολική απόκτηση της

τηβέννου των ανδρών. Πρέπει να παρατηρήσουμε ότι αυτά τα έθιμα χάθηκαν με το πέρασμα των χρόνων και ότι σε κοινωνίες παλιότερες απ’ τη δική μας το παιδί περνούσε απ’ τη

μια κατάσταση στην άλλη πολύ γρήγορα. Για

τα κορίτσια η κρίσιμη καμπή ήταν ένας πρόωρος γάμος ή το μοναστήρι, ενώ για τα αγόρια η

χωρίς καθυστέρηση είσοδος σε κάποιο “επάγγελμα”: στρατιωτική καριέρα ή ακόλουθος

κάποιου άρχοντα, αν ήταν παιδί από πλούσια

οικογένεια, μαθητεία κοντά σ’ έναν τεχνίτη,

αν ήταν ταπεινής καταγωγής

Είναι επίσης πιθανόν στην πορεία της ζωής του το

άτομο να αναλάβει κάποιους ρόλους υποχρεωτικούς ή

έκτακτους, όπως για παράδειγμα φαντάρος στο στρατό, ασθενής σε νοσοκομείο, οικότροφος, καλόγερος ή

ακόμη έγκλειστος σε ίδρυμα. Στις περιπτώσεις αυτές

άτομα που είχαν συνηθίσει να ζουν για μεγάλο χρονικό

διάστημα με κανόνες που ενδεχομένως είχαν διαμορφώσει οι ίδιοι καλούνται σε κάποια στιγμή της ζωής

τους, να ζήσουν μέσα σε συνθήκες οργανωμένης διαβίωσης, όπως είναι ο στρατώνας, ο θάλαμος νοσηλείας, το δωμάτιο ενός οικοτροφείου, το κελί μιας μονής

ή μιας φυλακής. Συχνά η είσοδος του ατόμου σε αυτού

του είδους τα «κοινόβια» συνοδεύεται από τελετουργίες* μύησης, όπως είναι το κούρεμα, τα καψώνια ή τα

ομοιόμορφα ρούχα. Στις περιπτώσεις αυτές οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες συμπεριφοράς είναι διαμετρικά

αντίθετες από αυτές που το άτομο είχε συνηθίσει μέχρι

τότε στη ζωή του. Εύλογο είναι επομένως το ερώτημα

για το τι ακριβώς γίνεται όταν το άτομο τελειώσει με

τη θητεία, τη νοσηλεία ή τον εγκλεισμό του και πρέπει

να κάνει «μεικτές συναναστροφές». Τότε καλείται να

επανασυνδεθεί με τους οικείους του, να ξεκινήσει ή να

συνεχίσει την επαγγελματική του πορεία, να βρει τους

παλιούς του φίλους ή να κάνει νέες γνωριμίες, με λίγα

λόγια να επανενταχτεί στο κοινωνικό σύνολο. Αυτή η

διαδικασία επανασύνδεσης με το κοινωνικό σύνολο

ονομάζεται επανακοινωνικοποίηση.

Τα θεσμικά όργανα της κυβέρνησης (π.χ.

υπουργικό συμβούλιο, δημόσια διοίκηση και

στρατός) καθορίζονται από το Σύνταγμα.