Ang aking unang karanasan sa pakitang turo sa aming klase sa TTL 2 ay tunay na naging makabuluhan at hindi ko malilimutan. Iba’t ibang damdamin ang aking naramdaman habang ako’y nakatayo sa harap ng klase may halong kaba, pananabik, at matinding hangaring maisagawa nang maayos ang aking tungkulin. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na naipamalas ko ang mga estratehiyang natutunan ko sa pagtuturo, Alam kong normal lamang ang makaramdam ng takot sa unang pagkakataong humarap bilang guro, ngunit pinanghawakan ko ang katotohanang ako ay naghanda at nagsanay para sa araw na iyon. Huminga ako nang malalim at sinikap kong ituon ang aking atensyon sa pagbuo ng koneksyon sa mga mag-aaral. Ang makita silang tumutugon, nakikilahok, at nagpapakita ng interes sa aktibidad ay nagbigay sa akin ng kasiyahan at tagumpay. Napagtanto ko na ang pagtuturo ay hindi lamang basta pagsasalita sa harap ng klase ito ay tungkol sa pagbibigay-inspirasyon, paggabay, at pagtataguyod ng koneksyon sa mga mag-aaral. Ang aking unang pakitang turo ay tunay na makabuluhan. Lahat ng aking puyat at pagod ay napalitan ng kasiyahan at personal na pag-unlad. Hinamon ako ng karanasang ito, pinayabong ang aking kakayahan, at binigyan ako ng malinaw na larawan ng uri ng guro na nais kong maging balang araw. Batid kong marami pa akong kailangang matutunan at paghusayin, ngunit ang karanasang ito ang nagbigay sa akin ng kumpiyansa at inspirasyon upang patuloy na paunlarin ang aking kakayahan sa pagtuturo. Ang pakitang turo na ito ay kapaki-pakinabang hindi lamang para sa akin kundi para rin sa aming lahat na naghahanda upang maging mga guro sa hinaharap