Embedded Files
Idee prefab modules, 1961
Idee prefab modules, 1961
Modulair ontwerpen is een ontwerpvisie die erop gericht is de uitvoering van een gebouw sneller en economischer te maken. De fabricatie van de bouwonderdelen gebeurt volledig in atelier of fabriek, waardoor het productieproces onafhankelijk wordt van ongunstige weersomstandigheden. Op de werf worden de modules vervolgens mechanisch samengevoegd, zodat handarbeid tot een minimum beperkt blijft.
Voor de maatvoering wordt bij voorkeur gewerkt met veelvouden van 0,60 × 0,60 m, een standaardmaat die vaak wordt toegepast bij de fabricatie van bouwonderdelen.
Het zeer sobere volume is zwevend geplant boven een zacht hellend gazon. Op het zuiden en westen biedt een diepere uitsnede met terras en luifel doorzicht op de leefruimte. De slaapkamers liggen aan de oostgevel om te profiteren van de ochtendzon. Aan de noordkant zijn er blinde gevels in witgeverfde baksteen, met een luifel voor de toegangsdeur en garagedeur.
In de plattegrond is een centraal blok ontworpen voor alle apparatuur en sanitair. Rondom staan de ruimtes open voor elkaar, waardoor de architectuur op een zeer ruimtelijke manier beleefd kan worden.
Het smal terrein van dit voorontwerp wordt optimaal benut door een hellend dakvlak te creëren waardoor de living ruimtelijk gericht is naar het landschap en de hemel. Het interieur van deze relatief kleine woning is polyvalent ingericht om de beschikbare ruimte goed te benutten.
Het project is opgevat met een gemeenschappelijke ruimte en 12 individuele kamers rond een aparte, rustige, open patio met boompjes. De kamers hebben een vast venster op volle breedte met regelbare verluchting.
Het invullend meubilair is volledig zelf ontworpen. Een lang houten tafelblad steunt op 2 vaste poten en dient als geïntegreerde vaste eettafel. Een vaste biljart op 1 poot schept ontspanning in de leefruimte. Een 9 m brede opening naar het terras is ontworpen met 3 beglaasde schuifdeuren die naast elkaar wegschuiven tot voor een naastliggend utilitair lokaal. Er is geen verdeling met kolommen, waardoor een indrukwekkende open ruimte wordt gecreëerd tussen binnen en buiten.
Woning Vanneste, Konijnenpad 18-20, Assebroek, 1962 (met toevoeging garage in 1981):
Woning Vanneste, Konijnenpad 18-20, Assebroek, 1962 (met toevoeging garage in 1981):
Het project omvat een reeks zo economisch mogelijke bungalows, ontwikkeld in opdracht van een immobiliënmakelaar.
De integratie van planten in de constructie geeft een meerwaarde aan de gevel.
Aan de Noordgevel ziet men een spel van 2 volumes met blinde wit geschilderde muren in baksteen, gescheiden met een luifel boven de inkom. De zuid- en westgevels die uitgeven op de tuin zijn volledig beglaasd. Het huis bevat 5 kamers en 2 grote leefruimtes.
In de centrale binnenruimte geeft een vrijstaande trap in gewapend beton toegang naar een open balkon voor de slaapkamers.
Op de gelijkvloers zijn de leefruimten langs 3 zijden volledig beglaasd en vormen een geheel met terras en tuin.
De volledige zichtbare structuur met balken loopt van binnen naar buiten door in een pergola, waardoor een bijzonder gevoel van verbondenheid met de buitenruimte ontstaat.
Het project is gerealiseerd op een smalle strook bouwgrond. De gevel is bekleed met cederhouten planken waarin een inkomdeur in zwart glas is verwerkt dat het discreet aspect en warm interieurgevoel van het rood binnenlicht laat doorschijnen.
Het open portaal met verschillende hangende vitrines in glas is opmerkelijk. Vanuit de straatkant wordt de aandacht getrokken tot op het einde van de winkel door het natuurlijk licht dat er door een grote dubbelwandige polyester koepel naar binnen schijnt.
De horizontale lijnen geven het gebouw een rustige, evenwichtige uitstraling. De bakstenen zijn speciaal voor de gevangenis ontwikkeld volgens een eigen ontwerpconcept van de architect. Daardoor krijgen de gevels zeven subtiele kleurnuances die harmonieus aansluiten bij de tint van het glas.
De omheiningsmuur rond het hele complex is om veiligheidsredenen, net als de gebouwstructuur, in beton opgetrokken en afgewerkt met dezelfde baksteen als het gebouw. De muur moet officieel 6 meter hoog zijn, maar doordat hij 2 meter in de gracht staat, blijft slechts 4 meter zichtbaar, wat veel menselijker aanvoelt.
De metalen hekkens in de doorgangen hebben horizontale verdelingen, waardoor de doorkijk minder agressief oogt dan bij verticale verdelingen.
In tegenstelling tot de blinde noordgevel aan de straatzijde is de zuidkant van de woning volledig beglaasd. De constructie is volledig in hout omwille van het warm aanvoelen, en de dakbalkenstructuur loopt door als zonnewering boven het terras. De vloer is dezelfde binnen en buiten. De architectuur is één met de natuur.
In het midden van het opengewerkte gevelportaal staat een grote glazen kubus die als verlichte vitrine fungeert. Daarachter bevindt zich een beglaasde wand met toegang tot de winkel via automatische schuifdeuren.
Eindwerk voor het diploma Stedenbouwkunde aan de École Nationale Supérieure d’Architecture et des Arts Décoratifs (Ter Kameren), Brussel.
De wisselwerking van hoge en lage volumes creëert in elkaar hakende ruimten langs rechte paden in een aansluitend geometrisch geheel.
De flats in de hogere gebouwen kijken niet uit op de andere flatgebouwen.
De individuele woningen op de gelijkvloers zijn in L-vorm gegroepeerd met meer groene ruimte. Door de natuurlijke beplanting is er een aangenaam uitzicht vanuit de flatgebouwen.
De aanvulling met 2 verdiepingen moest een aangepaste verbinding maken tussen de bestaande gebouwen aan beide zijden. De gevel van de bovenste verdieping springt wat naar achter om reliëf en volumespeling te creëren ten opzichte van de naastliggende gebouwen.
De structuur met zichtbare portieken in gewapende betonbalken die het dak ophangen scheppen een bijzonder contrast met de volledig beglaasde gevels. Hierdoor zijn er geen kolommen die herindelingen verhinderen.
Door de ligging van het terrein, aan 2 zijden omgeven door de openbare weg, werd de woning rondom de tuin in L-vorm ingeplant. Die garandeert het intiem karakter van het wonen.
Het dubbel driehoekig hellend dakenspel vormt één geheel dat uitzonderlijk mooie binnenruimten schept. De lagere aanzet van het dak geeft een geborgen gevoel aan de inkom en aanpalende zitruimte. Door de plantenbak aan de binnenzijde te herhalen gaat het smalle raam op in de begroeiing en vervaagt de grens tussen binnen en buiten.
Binnentreden wekt nieuwsgierigheid op. Er is een centraal opgehangen metalen haardkap. Vanuit iedere ruimte en vanuit de zithoek heeft men een open panoramisch uitzicht naar de tuin.
In de tweede vleugel van de woning werden voor het gezin met 6 kinderen de slaapkamers in 2 bouwlagen rond een grote speelruimte voorzien.
2 specifieke toegangen markeren de voortuin. Een lichte helling naar beneden, uitgesneden in de voortuin, biedt toegang tot de praktijkruimten en de garage. Een naar boven lopend zwevend vlak in beton belegd met leisteen geeft toegang naar de brede zwarte pivoterende ingangsdeur. De intimiteit van de living wordt niet verstoord door de open sfeer van de inkom. Een doorlopende kastenwand in Rood Noors Dennenhoud met doorzicht tot het achtergelegen terras geeft een dieptezicht en een bijkomend gevoel van ruimte. Een open trap in de living geeft een reliëf effect in de wand. De lage livingtafel steekt in de grote opening van de open haard zodat het vuur gewoon op de tafel zichtbaar is. De 2 verdiepingen hebben over de volledige oppervlakte een centrale trap overdekt met een doorschijnende dubbele polyesterkoepel.
Het huiselijke en intieme karakter van de woning is meteen voelbaar bij aankomst. De verschillende volumes zijn speels en eenvoudig vormgegeven. Het eerste bouwdeel is bekleed met verticale houten planken, terwijl een witgeschilderde bakstenen muur een krachtig maar harmonieus contrast vormt met het warme hout. Tussen beide volumes ligt de iets teruggetrokken inkom, uitgevoerd in zwart glas.
Boven de witgeschilderde muur steekt een zwarte, zwevende omgekeerde piramide uit, rustend op een centrale kolom. Dit opvallende architecturale element – duidelijk zichtbaar op de tekening – fungeert als zonwering voor de binnenruimte en wekt tegelijk nieuwsgierigheid op. Het nodigt als het ware uit om verder naar binnen te gaan.
De plattegrond toont een heldere organisatie van de binnenruimten, waarbij een maximale verbondenheid ontstaat tussen de leefruimtes, de terrassen en de overvloedige natuurlijke lichtinval. De gezelligheid en sfeer van het geheel vloeien voort uit de diversiteit waarin men zich moeiteloos thuis voelt.
Na de presentatie van het project nodigde de opdrachtgeefster enkele nieuwsgierige vrienden uit, die helaas negatief reageerden. Op haar vraag werkte Axel Ghyssaert vervolgens een tweede ontwerp uit, opnieuw persoonlijk en creatief, dat meteen werd goedgekeurd voor uitvoering. Later betreurde de echtgenoot dat hij het eerste ontwerp niet had laten realiseren.
Het grondplan heeft een oppervlakte van 12 × 12 meter en is opgedeeld in modules van 3 × 3 meter. De dakstructuur bestaat uit een betonskelet met driehoekige balken, dat slechts op vier kolommen rust. Door de vormgeving van deze structuur boven de glaswanden krijgen de gevels een uitgesproken en karaktervol uiterlijk.
In het interieur loopt een doorlopende glasstrook boven de binnenwanden, waardoor men verder zicht krijgt op de op- en neergaande beweging van het plafond. Binnen- en buitenvloeren zijn uitgevoerd in kwartsiet natuursteen, die ook werd doorgetrokken in het vaste terrasmeubilair.
(Ontwerp Axel Ghyssaert, uitvoeringsplannen en lastenboeken arch. Philip Delva)
Het geheel wordt opgesplitst in 3 grote volumes met verschillende hoogtes, in 8, 9 en 10 verdiepingen rond een centrale toren met inkom. De bedoeling is om maximaal te individualiseren. De toegang tot de appartementen gebeurt via open gaanderijen. De terrassen van de appartementen bevinden zich, om akoestische redenen, nooit naast of boven elkaar. De gevels zijn bekleed met silex betonplaten en de toren in zwarte basalt betonplaten. Het gebouw blijft een uniek geheel, zelfs na enkele wijzigingen bij restauratie.
De woning bestaat uit een krachtig samenspel van 2 vierkantige volumes, verbonden met een luifel en een inkomsas met spiegelwand die de tuin weerspieglt. De woonblok is rondom volledig beglaasd in donkerbruin getint Pittsburg-dubbelglas boven een achteruitliggende betonnen plint, waardoor het woongedeelte een zwevend karakter krijgt. De zwarte garageblok sluit aan met de luifel. De 3 slaapkamers hebben elk een badkamer waarin vloer, lavabo en bad een geheel vormen in polyester.
De woning, ontworpen met een houten skeletstructuur, wordt aan de straatzijde gekenmerkt door een lange witte muur in metselwerk. In het interieur wordt de structuur in al zijn details volop zichtbaar. De woning is opgebouwd in modules van 3,6m met centrale technische blok. De dakstructuur, met balken op 1,2m afstand van elkaar, rust op 4 driehoekige balken die een x vormen bovenop elke kolom. Tussen de bovenste en onderste structuur is er een onzichtbare verbinding in metaal, waardoor de 2 structuren los van elkaar lijken te bestaan. Dit dragend systeem laat toe om een grotere overhang van het dak te verkrijgen als bescherming tegen de zon met minder transversale balken. Daarmee krijgt de woning een uniek individueel karakter. Tussen de witte betonsteen van de noordelijke gevel en de houten dakrand is er een doorzichtige glasstrook die de scheiding tussen dak en wand architecturaal markeert.
De kleine uitbreiding van een dokterswoning met zitjes en koffietafel dient om van de sfeer van de binnentuin te genieten. Het ruwe materiaal in cederhouten planken creëert een natuurlijk element.
De visie was om kleine kleiputten samen te voegen tot een groot watervlak, en om er een vakantieoord te realiseren. De vakantiewoningen zijn ontworpen volgens modules van 7mx7m, samen met een terras van 7mx7m. De constructies bestaan uit betonstructuren die worden weerspiegeld in het watervlak. Het gemeentebestuur was bijzonder enthousiast. De vergunning werd niet verleend omwille van een nieuw gewestplan waarin dit project niet opgenomen werd.
Het project wordt gekenmerkt door een zeer grote centrale binnenruimte met toegang op alle niveaus naar de individuele kamers via open galerijen, in aansluiting met de inkomhal. De buitengevels bestaan uit een aansluitende horizontale doorlopende belijning van vensters en betonnen borstweringen. De gevels van de benedenverdieping vormen een helling van 45 graden, als basis van het hoger gelegen volume. Dit geeft er een speciaal karakter aan.
De oude vuilnisbelt met prachtig uitzicht op ongerepte natuur werd omgetoverd tot een woning geïntegreerd in een landschapstuin. De woning, ontworpen vanuit een lichte metaalstructuur met modules van 5,2 m, is gebouwd om in de natuur te verdwijnen, om zich met de natuur te verenigen. Alles binnen de zeer licht geconcipieerde constructie wordt visueel gecapteerd via doorkijken en spiegelwanden. Het openschuivend dak brengt de lucht, de wolken aan tafel. Een spel van licht en ruimte lost elke vormvastheid op en suggereert een oneindige variatie van zichtbare onzichtbaarheid. Het licht speelt hierin een dirigerende rol.
De piramidale spiegelbeelden van de door Axel Ghyssaert in 1990 ontworpen prestigestand van Glaverbel kregen uiteindelijk hun definitieve plaats in de eigen landschapstuin.
De woning kreeg een groeiende belangstelling van regisseurs en tv-uitzendingen, fotoshots, manifestaties, pianoconcerten, groepen bezoekers, wandelingen, hoge gasten, kunstenaars en natuurvrienden. Begin 2002 strijkt regisseur Danny Deprez er neer voor zijn jeugdfilm Science Fiction. Daarna werd een clip opgenomen 'The world is Mine' van Hooverphonic. Gerard Depardieu acteert er in 2008 voor film 'Diamant 13'.
"Architect en zijn droomhuis", Casas 35ste jrg nr 293, sept 2006, p 52-60
Aan de straatzijde ziet men een mooi volumespel tussen de hellende dakplaat, de steunmuur tussen de hoogteverschillen van het terrein en de parking. Vanop de parking komt men onder het dak aan de inkom. De schouwen van de centrale verwarming en de open haard zijn ontworpen als buitenbeelden in gewapend beton.
Dit ontwerp werd uiteindelijk niet uitgevoerd. Een spel van volumes en begroeide wanden leidt de bezoeker via een subtiele wandelroute naar de discreet tussen het groen verscholen inkom. Bij het binnentreden ontstaat meteen een diep zicht op de tuin. Aan de linkerzijde van de inkomruimte biedt het plan — zoals zichtbaar op de doorsnede — een doorzicht naar de eethoek, de living en een polyvalente werktafel. Aan de rechterzijde bevinden zich de slaapkamers.
De opdrachtgever voelde zich niet volledig thuis in dit concept en vroeg om enkele aanpassingen. Om de zuiverheid van dit bijzonder creatieve ontwerp te bewaren, heeft Axel Ghyssaert ervoor gekozen geen wijzigingen aan te brengen en in plaats daarvan een volledig nieuw project voor te stellen (zie uitgevoerd project hieronder).
De doorsnede toont duidelijk het geheel van de linkerzijde met het doorzicht naar de leefruimten. De living geniet zowel van een volledig open zicht op de tuin als van een maximaal ruimtelijk volume tot in de centrale ruimte. Het bovenste gedeelte bestaat uit een volume van hangende kasten dat doorloopt tot in de rookopvang boven de open haard.
De ontwerpgedachte vertrekt van een eenvoudige rechthoekige vorm zonder binnenkolommen, zodat een vrije indeling mogelijk blijft. De volledige achtergevel is beglaasd en opent de woning naar de tuin. Ondanks het beperkte bouwvolume omvat het programma vier slaapkamers.
Het interieur is een unieke belevenis van harmonie tussen zwarte omgeving met houten wanden. Dit geeft een ruimtelijke emotionele ervaring. De eigenaars hebben steeds de architectuur gerespecteerd tot in de kleinste details. Dit is uniek.
De betonribben, zichtbaar in het plafond, geven een doorlopend effect door de montage van het achterliggende verticaal zwart paneel, zowel boven de muur in metselwerk als boven de kasten. Ze lopen effectief doorl tussen de buitenmuren, waardoor uiteindelijk geen enkele kolom nodig is in de constructie.
De design van de meubels gekozen door de eigenares komen overeen met de visie van de architectuur.
Elke onderverdeelde ruimte behoudt een directe relatie met de tuin. De betonnen dakplaat rust op twee witgeschilderde buitenmuren in baksteen. De variatie in onderverdelingen resulteert in een verrassend sterke eenheid en een uitgesproken karakter, waardoor de woning een bijzonder aangenaam en harmonieus geheel vormt — een kwaliteit die essentieel is voor het wooncomfort.
De visie is een samenspel van begroeide daken tussen hellende vlakken van het begroeide terrein. De voorgevels bestaan uit 2 verticale gevels, met intieme tuin enerzijds en anderzijds de blinde voordeur gegroepeerd met de garagepoort. Op deze basis werden 2 projecten voorgesteld, waarvan het eerste, met het meest creatieve interieur, niet werd begrepen door de opdrachtgever.
Eerste project (niet uitgevoerd): Het centraal element in het interieur is een open haard als een beeldhouwwerk in beton (zie schets en interieur plan).
Tweede project (uitgevoerd): De open haard is een klassieke opening in de wand.
Voor de inplanting van de sociale woningen werd meer individueel karakter gecreëerd door de woningen in schakelvorm en in kleinere groepen te rangschikken in plaats van in klassieke rijen.
Het project is een uitbreiding van de oude fabriek Gardy te Ukkel, gespecialiseerd in schakelaars. De productieruimte is een hoge centrale ruimte zonder kolommen. De verwarmingsinstallatie bestaat uit buizen aan het plafond, met olie op hoge temperatuur. Boven de buizen bevinden zich platen die de warmtestralen naar beneden richten. Aan beide zijden van de productieruimte bevinden zich de magazijnen met aan de ene zijde de te bewerken materialen en aan de andere zijde de afgewerkte producten. De rekken in de magazijnen hebben een geautomatiseerde uitrusting voor het in- en uithalen van de materialen.
Het basisidee is een maximale integratie van het project in de natuurlijke omgeving. De architectuur ontvouwt zich als een dynamische sculptuur, opgebouwd uit een reeks hellende, begroeide daken die zich rond een intieme tuin scharen.
Sportcomplex Sint-Kruis (niet volledig gerealiseerd), 1970
Sportcomplex Sint-Kruis (niet volledig gerealiseerd), 1970
Het nieuw bestuur van Groot Brugge besliste om het project stil te leggen, waardoor alleen de tennisvelden werden gerealiseerd. De tennisvelden werden aangelegd met betonplaten voorzien van een rubberbekleding. Vooraf werd het volledige terrein gedraineerd.
Het gebouw werd gesloopt, met uitzondering van de straatgevel. De opdracht was een nieuw bureelgebouw te ontwerpen.
De straatgevels van de Spanjaardstraat en de Rode Haanstraat krijgen een frisse, vernieuwde uitstraling waarbij de waardevolle historische details behouden blijven. De dichtgemetselde vensternissen worden opnieuw geopend en ingevuld met houten ramen met dubbel glas. Boven de nieuwe vensters worden geen bogen gereconstrueerd; enkel de originele bogen worden gerestaureerd om het oorspronkelijke karakter van de gevels te respecteren. Zo vormen oud en nieuw opnieuw één harmonieus geheel.
In de Rode Haanstraat krijgen de gevels op deze manier een zorgvuldige en respectvolle herwaardering. In het lagere bouwvolume zijn de nieuwe ramen bewust hedendaags vormgegeven, maar in perfecte verhouding tot de historische vensters, waardoor beide tijdslagen mooi met elkaar in dialoog staan.
De inkom bestaat uit moderne glazen schuifdeuren in een discrete horizontale rechthoek. De hedendaagse uitstraling stoort niet, maar versterkt net het samenspel tussen het historische en het nieuwe.
De architect werd niet gehonoreerd, maar ontving als compensatie een opdracht voor het ontwerp van 23 sociale woningen voor bejaarden, gelegen aan het Acaciapad in Sint-Kruis (Brugge).
Het perspectief toont hoe de eenvoud van de woning met een aansluitende muur tussen toegang en privé een mooi geheel vormt. De inkomdeur en de garagepoort zijn voorzien in 1 vlak met verticale houten planken.
De centrale ruimte wordt natuurlijk verlicht via een verhoogde dakopstand (zie doorsneden).
De opdracht bestond uit het ontwerpen van een woning op een sterk hellend terrein. De structuur is opgebouwd uit kolommen en overkragende balken die zowel binnen als buiten zichtbaar blijven en zo het architecturale karakter van het gebouw bepalen. In het grondplan valt op dat er geen ruimte verloren gaat aan gangen. De centraal geplaatste inkom vormt de enige opening in de blinde straatgevel en is gericht naar het noorden. De keuken bevindt zich tussen de afzonderlijke eetruimte en de leefruimte. De kinderkamers zijn toegankelijk via de eetruimte, terwijl de ouderlijke slaapkamer met eigen sanitair aan de tegenoverliggende zijde is gesitueerd.
Op haar volledige lengte van 20 meter heeft de woning 5 meter overkraging boven het steil hellend terrein om van een maximaal panoramisch uitzicht over het uitgestrekt en uniek Brabants landschap te kunnen genieten.
De gewapende betonstructuur verdeelt het interieur in 4 modules van 5 meter. Het plafond volgt de helling van het dak. In de 2 uiterste modules bevindt zich een hellende binnentuin onder een dubbele polyesterkoepel van 5 meter op 4.
Hôme Les Anemones, Chaumont-Gistoux, project nr 1, 1972 (niet uitgevoerd):
Hôme Les Anemones, Chaumont-Gistoux, project nr 1, 1972 (niet uitgevoerd):
Kolonel Debuyst had eerder al de opdracht gegeven voor de bouw van zijn eigen woning aan de overzijde van de Rue de Bonlez (zoals de straat toen heette). Axel Ghyssaert had de heer Debuyst leren kennen tijdens mijn legerdienst, in het “top secret”-kabinet van de grote kazerne aan de Place Dailly in Brussel.
De opdracht was een groot geheel voor verlaten jeugdopvang. De heer Debuyst vond het ontwerp bijzonder aantrekkelijk maar het bleef bij een droom.
De woning werd gerealiseerd op een klein bouwperceel in een traditionele woonwijk, waar strikte bouwvoorschriften golden. Ondanks deze beperkingen werd toch een vergunning verkregen voor een meer hedendaags ontwerp. Het grondplan is opgevat rond een grote centrale ruimte die toegang biedt tot alle vertrekken. De zuidgevel is volledig beglaasd, terwijl de witte straatgevel aan de noordzijde grotendeels blind is en uitkraagt boven de zwarte garagepoort. Zo ontstaat op een eenvoudige manier een krachtig volumespel.
Het T-vormig grondplan van de woning toont zowel aan tuinzijde als aan straatzijde een L-vorm dat een warme uitstraling geeft.
Terwijl de tuinzijde volledig beglaasd is, is de straatzijde in blinde gevel met witbeschilderde baksteen en achteruitliggende zwarte houtbekleding voor garagepoort en inkomdeur. De opdrachtgever eiste een hellend dak dat ontworpen werd met aluminium profiel bedekking.
Het concept is van Axel Ghyssaert en de uitwerking van de tekening door bureel Jef Baekelandt. Het complex heeft een tijdloos karakter met het accent op rustige horizontale lijnen. Er is een centrale open binnenruimte waarin zich achter doorlopende zichtbare balkons de toegang bevindt tot de verschillende lokalen.
Het project werd ingediend in het kader van een ontwerpwedstrijd en vormt een voorstel voor de uitbreiding van Knokke richting Heist op een uitgestrekt terrein. De woonkwartieren liggen verspreid in een landschapstuin met een groot, centraal watervlak dat mogelijkheden biedt voor watersport. Ze zijn individueel toegankelijk via een ringlaan die het volledige project omrandt en aansluit op het centraal gelegen dienstencentrum met sportclub en restaurant. Elke woning beschikt over een private buitenruimte met terras en tuin.
De Verenigde Provinciën, een met The Ocean gefusioneerde verzekeringsmaatschappij, had haar hoofdzetel in Brussel. De Gentse vestiging, die paste binnen de uitbreidingsstrategie van de maatschappij, werd bovendien deels verhuurd aan andere bedrijven. De prestigieuze gevel werd gekenmerkt door doorlopende horizontale, spiegelende beglazing, gecombineerd met borstweringen per verdieping in gestructureerd, witgeschilderd beton met een verticale profilering. De naamaanduidingen van de huurders waren individueel aangebracht, discreet vormgegeven en helder verlicht.
Opdrachtgever was de heer Delvoie, administrateur van de bank Belgolaise in Brussel — een instelling die actief was in Congo van 1960 tot 2018 — en tevens directeur van deze bank in Kinshasa. Door een plotse ziekte kwam hij te overlijden, waardoor de opdracht uiteindelijk niet werd uitgevoerd. Nochtans waren zowel hij als zijn echtgenote bijzonder enthousiast over het ontwerp en vastbesloten om het project precies zoals voorgesteld te realiseren op dit uitzonderlijke terrein.
Architect Axel Ghyssaert was er eveneens van overtuigd dat hun op maat uitgewerkte binneninrichting naadloos zou aansluiten bij de geest van de architectuur.
De opdrachtgever wenste een klassieke vormgeving. De zuidgevel is volledig beglaasd, terwijl de noordgevel gesloten blijft. Een vooruitgeschoven volume met een volledig beglaasd plafond vormt een uitbreiding van de leefruimte. Dit element is opgevat als een binnentuin die overvloedig natuurlijk licht binnenbrengt.
De constructie is in zijn geheel voorzien van dragende tussenwanden in wit geschilderde baksteen in groot formaat en een dakplaat in zichtbeton. Het origineel plan werd later uitgebreid. Dat de ontwerper voor deze eerste uitbreiding opnieuw werd aangesproken, was ideaal: zo kon de aanpassing gebeuren met respect voor het bestaande architecturale geheel. De tweede uitbreiding, uitgevoerd onder een nieuwe eigenaar, sluit echter niet meer volledig aan bij de oorspronkelijke architecturale visie.
De woning werd ontworpen voor een smal bouwperceel met een prachtig uitzicht op de lager gelegen, heuvelachtige graslanden en de achterliggende bossen. De opdrachtgever is een bekende Belgische componist, muziekpedagoog, musicoloog, organist en programmamaker. In 1989 werd hij door de jury geselecteerd om het opgelegd werk voor de Koningin Elisabethwedstrijd te componeren.
De woning omvat een bijzondere akoestische studio: een hoge ruimte die over de volledige breedte van de zuidgevel beglaasd is en uitkijkt op het landschap. Ze ligt op een lager niveau en is rechtstreeks toegankelijk vanuit de living. De noordgevel oogt als een garagepoort over de volledige breedte van het gebouw — een subtiele knipoog naar de naam van de opdrachtgever.
De vakantiewoning ligt in de omgeving van Francorchamps. De woning is maximaal geïntegreerd in een heuvelachtige weide omgeven door bossen. Het krachtig beeld is een grote balk als afboording van het dak met overkrager boven een volledige beglaasde gevel, opgenomen tussen 2 heuvels die doordringen tot in de binnenruimte. Alhoewel het geen bouwgrond was heeft de dienst Stedenbouw het project zonder enige moeilijkheid goedgekeurd door de intieme verbinding met de natuurlijke omgeving en zelfs aanzien als een verrijkend beeld van integratie.
Het speelse geheel van betonconstructie en metselwerk geeft het karakter aan het gebouw. De blinde gevels aan de straatkant laten niets vermoeden van de totaal open architectuur met tuinzicht. Bij het betreden van de ingangshal met ingebouwde vestiairekasten wordt men verrast door de omvang van de livingruimte die rechtstreeks toegang geeft tot de 3 slaapkamers en een afzonderlijke keuken.
De opdrachtgever was zo onder de indruk van de woning van architect Axel Ghyssaert dat hij het ontwerp exact wilde laten reproduceren. De visie van Ghyssaert was echter een gepersonaliseerd ontwerp, specifiek afgestemd op de bouwgrond van de opdrachtgever. De opdrachtgever nam geen verder contact meer op en liet de woning realiseren door een andere architect, die voortbouwde op het voorontwerp van Ghyssaert en daarbij ook het interieur van diens woning grotendeels imiteerde.
De schets toont hoe natuur en architectuur met elkaar worden verweven. Ter hoogte van de insprong van de gevel op de verdieping, met grote beglazing op de achtergrond, bevindt zich een doorlopende koepel die bovenlicht binnenbrengt in de keuken op de gelijkvloers. Daarnaast is er een lange ingebouwde plantenbak voorzien, beplant met hedera als bodembedekker.
De gevel is uitgevoerd in gewapend beton en krijgt een speels karakter door zowel het diep ingebouwde raam op de verdieping als de dieper geplaatste voordeur op het gelijkvloers
Het is een kleine woning maar lijkt zeer ruim binnenin. De keuken heeft een open doorzicht tot in de tuin via de eetruimte en de living, die op de volledige perceelbreedte van vijf meter is beglaasd. Daarachter bevindt zich de garage, bereikbaar vanuit een andere straat.
Het concept van de voortuin is dezelfde bodembeplanting met Hedera.
De woningen zijn gegroepeerd in een gemeenschappelijke tuin met vaste tafels, zitbanken, en een zandbak voor de kleinkinderen. De speelse schakering van de woningen geeft elk van de identieke woningen een eigen identiteit en karakter. Naarmate men verder door de site wandelt wordt de sfeer steeds intiemer en ondanks het grote programma op een compacte site van 4200 m2 heeft het geheel een zeer open en groene aanblik. Alle leefruimten geven uit op het Zuiden. De slaapkamers geven uit op het Oosten. De woningen vormen een vierkant van 8,40 m op 8,40 m, opgedeeld in 4 entiteiten van telkens 4,20 m op 4,20 m. Dit zijn ook veelvouden van 60 cm, een maatvoering die erg praktisch en commercieel is. Het geheel is gerestaureerd volgens EPC label A, zonder het architecturale concept aan te tasten.
Het dak heeft een piramidevorm waarvan twee zijden volledig transparant zijn. Hierdoor baadt het interieur in natuurlijk licht, wat het mogelijk maakt om in de centrale open ruimte een boom te laten groeien. Doorsnede X toont hoe het gelijkvloers zich als een open omgeving in alle richtingen ontvouwt, met telkens bijzondere variaties in zichtlijnen en ruimtelijke beleving.
Wat men doorgaans een open haard noemt, is hier een integraal deel van de leefruimte: het vuur rust eenvoudig op een sokkel, zonder omkadering. De toegang naar de bovenverdieping gebeurt via een hellend vlak. De schuine plafonds op de verdieping geven de ruimtes een uitgesproken, karaktervolle sfeer.
Mevrouw Scheerens was spontaan enthousiast, terwijl haar echtgenoot een voorkeur had voor een minder moderne, meer klassieke architectuur.
Dit ontwerp werd met veel enthousiasme onthaald door beide opdrachtgevers. Het heeft een klassiek en tegelijk modernistisch karakter. Het dak vormt overdekte nissen die dienstdoen als beschutte terrassen, gescheiden door metselwerkwanden. In de gevel zijn op verschillende plaatsen plantenbakken geïntegreerd, waardoor de architectuur zich subtiel verweeft met de natuur.
De dakvorm bevat een geïntegreerde waterafvoergeul, waardoor een traditionele goot overbodig wordt. In de dwarsdoorsnede is de scheiding tussen buitendak en binnendak zichtbaar, met daartussen een doorlopende ventilatieruimte die zich ook laat voelen in de plafonds van de nissen.
Binnen zorgen de hellende plafonds voor een uitgesproken ruimtelijkheid. Alle vertrekken zijn rechtstreeks met elkaar verbonden, zodat er in het plan geen enkele gang hoeft te worden voorzien.
Het betreft geen opdracht, maar een persoonlijke visie waarin de hellende daken met zonnepanelen samen een coherent geheel vormen, gecombineerd met individuele openlucht‑klasterrassen.
Het betreft een ideeënproject voor een school, waarin alle delen toegankelijk zijn vanuit een centrale polyvalente ruimte. De klassen hebben telkens een individueel terras voor het lesgeven in buitenlucht.
Flatgebouw 4 niveau's Zwijnaarde, 1977 (niet uitgevoerd):
Flatgebouw 4 niveau's Zwijnaarde, 1977 (niet uitgevoerd):
Het project is een tehuis voor opvang van verlaten jeugd met de bedoeling om 8 jongeren de gelegenheid te geven zich zoveel mogelijk thuis te laten voelen.
De 8 individuele kamers zijn per 4 ingeplant aan de binnenzijde van een open centrale ruimte met grote ronde tafel. Er werd in het project gestreefd naar zoveel mogelijk natuurlijke lichtinval en open zicht naar buiten.
In 1977 kreeg Axel Ghyssaert het contract vanwege de Federale Overheid voor het Rijksadministratief Centrum langs het kanaal te Brugge. Hij maakte een volumestudie en een maquette voor een project in slangvorm met vertikale strukturen, rekening houdende met de langwerpige smalle strook grond. Op het kanaaleiland aan de overkant van het water was een uitbreiding van het project voorzien voor een sorteercentrm voor de Post.
Na de verkoop van het terrein aan de Vlaamse gemeenschap verbrak de Federale Overheid het contract, wat aanleiding gaf tot een rechtszaak.
Wegens de L‑vorm van het terrein was het logisch om ook het gebouw voor de Rijksbasisschool in een L‑vorm te ontwerpen. De visie bestaat erin alle klaslokalen op de verdieping te groeperen en de verticale circulatie te organiseren via hellingen in plaats van trappen. Vanuit deze benadering was een structuur in gewapend beton de meest aangewezen keuze.
Op het gelijkvloers worden de administratieve en polyvalente lokalen samengebracht. Aan beide zijden is een ruime, overdekte open ruimte voorzien die zowel een aangename toegang vormt als een praktische schuilplaats bij regenweer.
Elke klas heeft een eigen toegang via een overdekte open galerij en beschikt over een afzonderlijke inkom met toilet en vestiaire. Daarnaast heeft elk lokaal een individueel terras, zodat lesgeven in open lucht mogelijk wordt. De geïntegreerde betonbalken, afgestemd op de dakrand, vormen één architecturaal geheel en functioneren tegelijk als zonwering.
In totaal zijn er 13 klaslokalen: 8 lokalen van 9 × 6 m en 5 lokalen van 6 × 6 m.
Het project moest worden ontworpen op een volledig bebost terrein, waarbij geen enkele boom mocht verdwijnen. Daarom werd gekozen voor een ontwerp met afzonderlijke bouwvolumes, verbonden door transparante gangen die de gebruikers tegelijk laten genieten van het omliggende bos. De natuur vormt in dit project een reële meerwaarde voor mensen met een beperking.
Het contract voor de bouw van deze school werd zonder bekende aanleiding beëindigd en vervolgens niet nagekomen.
De 6 klaslokalen met hun eigen openluchtklas zijn geschrankt ingeplant zodat ze een gepersonaliseerd karakter krijgen,. Een hellend plafond geeft een huiselijk karakter met aan beide zijden op de volle lengte maximaal natuurlijk lichtinval.
De speelse inplanting van de 3 volumes geven een opvallend karakter aan het gebouw. Het weerspiegelend, goudkleurig glas van de gevels bestaat uit verticale vlakten van 1,20 m op de volledige hoogte van het gebouw. Er is telkens een diepteverschil van 10 cm dat reliëf creëert. Aan de voorzijde grenst de architectuur aan een watervlak. De toegang naar het gebouw en de ondergrondse parking bevindt zich aan de andere zijde.
Het terrein van de voormalige gevangenis was vrij voor een nieuw ontwerp. Er was een concrete belangstelling vanwege de 4 sterren hotelketen Switel uit Antwerpen om zich ook te Brugge te vestigen. De toenmalige Schepen bevoegd voor de technische dienst van de stad Brugge vond dit project niet passend voor Brugge, waardoor een tweede voorstel werd ingediend.
Laureaat architectuurwedstrijd voor het project De Vlaming, opdrachtgever Algemene Ondernemingen G. Pieters-De Gelder. Toch niet uitgevoerd.
Expohall, 1988 (niet uitgevoerd):
Expohall, 1988 (niet uitgevoerd):
Type hospitaal, 1989 (niet uitgevoerd):
Type hospitaal, 1989 (niet uitgevoerd):
Project van opdrachtgever Algemene Ondernemingen G. Pieters-De Gelder. De visie van het project is een imposante architectuur te creëren met zo weinig mogelijk schaduweffecten.
"Ik bevestig dan ook met plezier mijn enthousiasme voor uw ontwerp, en hoop van harte dat U het, vanzelfsprekend na toetsing aan de stedebouwkundige regelgeving, ook daadwerkelijk zoudt kunnen realiseren", J Chabert, (Minister van Financiën, Begroting, Openbaar Ambt en Externe Betrekkingen)
Congreshotel Korenhotel, Korenlei, Gruuthuusstraat en Drabstraat, Gent, 1989-1992:
Congreshotel Korenhotel, Korenlei, Gruuthuusstraat en Drabstraat, Gent, 1989-1992:
renovatieproject, Hamme, 1992 (niet uitgevoerd)
renovatieproject, Hamme, 1992 (niet uitgevoerd)
Project winkelcentrum Befico, Spoorwegstraat-Vaartdijkstraat Sint-Michiels Brugge, 1994 (niet uitgevoerd)
Project winkelcentrum Befico, Spoorwegstraat-Vaartdijkstraat Sint-Michiels Brugge, 1994 (niet uitgevoerd)
Trade stadium, Antwerpen, 2004 (niet verwezenlijkt):
Trade stadium, Antwerpen, 2004 (niet verwezenlijkt):
Theofiel Vandommele, voorzitter van de familieraad van schoenfabriek "Eperon d'Or" was de grootvader van Axel Ghyssaert. Daardoor kende Axel Ghyssaert het gebouw door en door. Niettegenstaande het feit dat hij, naar aanleiding van een wedstrijd, in de eerste selectie opgenomen werd als kandidaat voor de restauratie, werd hij niet verkozen. Het door de jury geprimeerd ontwerp heeft een toegevoegde schoendoos en terras op het dak voor het uitzicht op de industrieomgeving. Axel Ghyssaert had gekozen voor het ongewijzigd volume van het unieke art deco gebouw.
Google Sites
Report abuse