Uważa się, że demoniczna choroba likantropia pojawiła się po raz pierwszy w lasach środkowej Europy (prawdopodobnie) w XIII wieku. Sądzi się, że likantropia rozprzestrzeniła się szybko na Starym Kontynencie,
a potem nieco wolniej w innych częściach świata. Prześladowania i publiczne palenie wilkołaków były popularne w XV i na początku XVI wieku, co odpowiadało podobnej modzie na skazywanie na stosy tak zwanych czarownic (prawie nigdy prawdziwych Podziemnych).

Wilkołaki zazwyczaj żyją w stadach, watahach prowadzonych przez Alfę. Wilkołak zostaje przywódcą po wygraniu pojedynku na śmierć i życie z dotychczasowym przywódcą stada. Najbardziej znaną organizacją pomagają nowoprzemienionym wilkołakom jest Praetor Lupus.

Nie potrafią się regenerować – jeśli odetniesz ramię wilkołakowi, nie odrośnie mu nowe – ale mogą wyzdrowieć z większości przyziemnych ran. Jedynym sposobem na trwałe zranienie lub zabicie wilkołaka jest użycie anielskiego ognia serafickiego ostrza lub, bardziej znanej, broni z czystego srebra. Metal ten wiąże się z księżycem,
a rany powstałe od srebra powodują u wilkołaków nie tylko trwałe obrażenia, ale również wielki ból.

Podczas przemiany w pełni księżyca, tracą kontrolę nad swoimi działaniami, a nawet doświadczają całkowitej utraty przytomności, nie pamiętając niczego, co robiły
w tym czasie.

jesteś psem