พอใจให้สุข

แม้มิได้เป็นดอกกุหลาบหอม ก็จงยอมเป็นเพียงลดาขาว

แม้มิได้เป็นจันทร์อันสกาว จงเป็นดาวดวงแจ่มแอร่มตา

แม้มิได้เป็นหงส์ทะนงศักดิ์ ก็จงรักเป็นโนรีที่หรรษา

แม้มิได้เป็นน้ำแม่คงคา จงเป็นธาราใสที่ไหลเย็น

แม้มิได้เป็นมหาหิมาลัย จงพอใจจอมปลอกที่แลเห็น

แม้มิได้เป็นวันพระจันทร์เพ็ญ ก็จงเป็นวันแรมที่แจ่มจาง

แม้มิได้เป็นต้นสนระหง จงเป็นพงอ้อสะบัดไม่ขัดขวาง

แม้มิได้เป็นนุชสุดสะอาง จงเป็นนางที่มีใช่ไร้ความดี

อันจะเป็นสิ่งใดไม่ประหลาด กำเนิดชาติดีทรามตามวิถี

ถือสันโดษบำเพ็ญให้เด่นดี ในสิ่งที่เราเป็นเช่นนั้นเทอญ

ผู้แต่ง: ศาสตราจารย์กิตติคุณฐะปะนีย์ นาครทรรพ,๒๔๘๒

ความหมาย: เตือนใจให้พอใจในสิ่งที่ตนมีและในสิ่งที่ตนเป็น มุ่งเน้นการทำความดีในสถานะหน้าที่ของตน